Πρόγραμμα Εβδομάδος

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ
Δευτέρα 28 Μαρτίου - Κυριακή 3 Απριλίου 2016

Δευτέρα 28 Μαρτίου 2016:
5.00 μ.μ. Μεγάλο Απόδειπνο
6.00 μ.μ. Κύκλος Συμμελέτης Αγίας Γραφής

Τρίτη, Πέμπτη:
5.00 μ.μ. Μεγάλο Απόδειπνο

Τετάρτη 30 Μαρτίου 2016:
6.30 μ.μ. Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων

Παρασκευή 1 Απριλίου 2016:
6.30 μ.μ. Αγιασμός Πρωτομηνιάς.
7.00 μ.μ. Μικρό Απόδειπνο και Γ΄ στάση των Χαιρετισμών.
9.15 μ.μ. (Β΄ Ακολουθία) Μικρό Απόδειπνο και Γ΄ στάση των Χαιρετισμών.

Σάββατο 2 Απριλίου 2016:
11.00 π.μ. - 12.30 μ.μ. Κατηχητικό για τα μικρότερα παιδιά, προνήπια, νήπια, Α΄, Β΄, Γ΄ Δημοτικού.
4.00 – 5.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Δ΄, Ε΄, και Στ΄ Δημοτικού.
6.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Γυμνασίου.
5.00 μ.μ. Εσπερινός.

Κυριακή 3 Απριλίου 2016(Σταυροπροσκύνηση):
7.30 – 10.45 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία

Να θυμηθώ το Σάββατο το απόγευμα να πάω στο Ναό λουλούδια για το Σταυρό!

Δημόσια και Ιδιτικά

Την αντιπαραβολή ανθρώπων που ενεργούν δημόσια και φανερά και ανθρώπων που κρύβουν τις προθέσεις τους και τις σκέψεις τους έχουμε στην σημερινή ευαγγελική περικοπή, της θεραπείας του παραλύτου στην Καπερναούμ.
Δημόσια ο Χριστός δίδασκε, παρουσία πολλών σε ένα σπίτι, οι οποίοι είχαν κατακλύσει το χώρο. Δημόσια και οι φίλοι του παραλυτικού, επειδή δεν μπορούσαν να εισέλθουν με το κρεβάτι της ασθένειας, χάλασαν τη στέγη του σπιτιού,και κατέβασαν τον άρρωστο φίλο τους μπροστά στο Χριστό. Δημόσια ο Χριστός δήλωσε ότι συγχωρεί τις αμαρτίες του αρρώστου, για να φανεί προς όλους ότι ο άρρωστος δεν ήταν καταραμένος από το Θεό, αλλά στο πρόσωπο του Χριστού η ύπαρξή του γιατρεύεται εσωτερικά από κάθε αμαρτία. Δημόσια ο Χριστός τον γιάτρεψε και από την σωματική ασθένεια. Και αυτός σηκώθηκε αμέσως, πήρε το κρεβάτι του και μπροστά σε όλους βγήκε έξω. Όλοι δημόσια δόξαζαν το Θεό λέγοντες ότι τέτοια πράγματα ποτέ δεν είχαν δει ως τότε. Αυτή η δημόσια φανέρωση αποτελεί την μαρτυρία της πίστης.
Οι μόνοι που δεν εκφράστηκαν δημόσια ήταν οι εκπρόσωποι της ιουδαϊκής παράδοσης, οι γραμματείς, οι θεολόγοι του Ιουδαϊσμού. Αυτοί, προσκολλημένοι στο γράμμα του νόμου, τον οποίο ήξεραν καλά, όπως πίστευαν, συλλογίζονταν εντός τους μυστικά εναντίον του Χριστού θεωρώντας πως μόνο ο Θεός μπορεί να συγχωρέσει αμαρτίες και όχι ο Ίδιος, τον οποίο δεν αποδέχονταν ως Θεό. Και τότε ο Κύριος, ο Οποίος γνωρίζει καλά τις σκέψεις του καθενός ανθρώπου και εκείνων, τους ελέγχει δημόσια: Γιατί κάνετε αυτές τις σκέψεις στο νου και την καρδιά σας; Και θα κάνει το θαύμα για να φανερώσει ότι αυτό που σκέφτονταν ιδιωτικά δεν είχε να κάνει με την αλήθεια, διότι ενώ ήξεραν τις αλήθειες του νόμου, δεν γνώριζαν την όντως Αλήθεια που είναι ο Ίδιος ο Χριστός.
Σε ποιον μοιάζει η ζωή μας; Είμαστε άνθρωποι αληθινοί, που εκφράζουμε δημόσια αυτό που πιστεύουμε, αυτό που ζούμε στη σχέση μας με το Θεό ή αυτό που θα θέλαμε να ζήσουμε, ή λειτουργούμε κρυφά, ιδιωτικά, παραδίδοντας τον εαυτό μας σε διπλοπροσωπία και μη μπορώντας να αποδεχθούμε την δύναμη της παρουσίας του Χριστού στη ζωή μας και στη ζωή του κόσμου; Ζηλεύουμε αυτούς που προχωρούν κατά Θεό; Μήπως προτιμούμε να κρυβόμαστε δειλιώντες στα του εαυτού μας; Είμαστε έτοιμοι δημόσια, όπως ο παραλυτικός, να ζητήσουμε την θεραπεία μας, δια των μυστηρίων της Εκκλησίας, της μετανοίας και της ευχαριστίας, διότι το πρόσωπο του ιερέα –πνευματικού, αλλά και το ποτήριο της κοινωνίας που είναι η Εκκλησία, είναι το κατεξοχήν δημόσιο έργο του Θεού. Ο Χριστός, βεβαίως, δεν ζητά από εμάς να δηλώσουμε δημόσια την πνευματική μας προκοπή και τον πνευματικό μας αγώνα, διότι κάτι τέτοιο θα αποσκοπούσε στο να λάβουμε μισθό από τους ανθρώπους, αλλά την πίστη μας ότι Εκείνος είναι ο Θεάνθρωπος. Ο Χριστός επιτιμά τους γραμματείς για τους κρυφούς λογισμούς τους, οι οποίοι στηρίζονται στην άρνηση ότι Εκείνος είναι ο Θεάνθρωπος. Και δίνει την δυνατότητα στον παραλυτικό, ο οποίος, μαζί με τους φίλους του, Τον προσεγγίζουν χωρίς να νοιαστούν για την κατάκριση, τις διαμαρτυρίες και τον εξευτελισμό τον οποίο πιθανότατα θα υπέστησαν όταν γινόταν το άνοιγμα στη στέγη και κατέβαινε το κρεβάτι μπροστά στο Χριστό, δημόσια να γευτούν τη χαρά του θαύματος.
Αυτή η ανάγκη για αλήθεια μεταφέρεται και στην καθημερινή μας ζωή, στη σχέση μας με τους άλλους. Συχνά οι άνθρωποι άλλα πιστεύουμε και λέμε στις καρδιές και στο νου μας και άλλα δείχνουμε έναντι των άλλων. Κατακρίνουμε, αρνούμαστε, δυσκολευόμαστε μαζί τους, ενώ κάποιοι εργάζονται παρασκηνιακά, υποκριτικά, προκειμένου να πετύχουν τους στόχους της δόξας, της ηδονής, της καταξίωσής τους, χωρίς να είναι αληθινοί, ευθείς. Όποιος όμως είναι αληθινός, δεν λέει άλλα στη δημόσια και άλλα στην προσωπική του ζωή, μπορεί να μην γίνει αποδεκτός από τους πολλούς, θα βρει όμως παραδοχή από τον Θεό, ο Οποίος απορρίπτει τον ψιθυρισμό, την κακία, την υποκρισία, και την ίδια στιγμή, αν έχει ταπείνωση, οι σχέσεις του, ακόμη κι αν είναι λίγες, θα είναι γνήσιες.
Η Εκκλησία δεν αρνείται την μυστική ζωή του Πνεύματος, αυτή της προσευχής και της προσμονής της θέας του Θεού. Όμως αυτή αφορά στην προσωπική μας σχέση με το Θεό. Επειδή όμως όλοι μας ζούμε στην κοινωνία, ας μην φοβόμαστε δημόσια να δείχνουμε αυτό που θα πρέπει να είναι το χαρακτηριστικό της ιδιωτικής μας πορείας σε σχέση με το Θεό: η αγάπη προς Αυτόν, ακόμη κι αν περνά μέσα από το δρόμο της απόρριψής μας από τους άλλους, της μαρτυρίας που μπορεί να γίνει μικρότερο ή μεγαλύτερο μαρτύριο. Κι ας μάθουμε να βλέπουμε πού υστερούμε, πού είμαστε παράλυτοι πνευματικά και ηθικά, για να μπορούμε εν ταπεινώσει δημόσια, δηλαδή στα μυστήρια της Εκκλησίας, να ζητούμε το έλεος του Θεού και την ίασή μας.

ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 20

Ο άγιος Απόστολος ο Νέος
Ο Άγιος Απόστολος καταγόταν από το χωριό Άγιος Λαυρέντιος του Πηλίου. Γεννήθηκε στα 1667 και σε ηλικία 15 χρονών έμεινε ορφανός και από τους δύο γονείς του, οπότε πήγε στην Κωνσταντινούπολη κι εργαζόταν σε κάποια ταβέρνα της Πόλης, σε κάποιο γνωστό της οικογένειας. Παρά το νεαρό της ηλικίας του ζούσε χριστιανικά και μυαλωμένα.
Πίσω στο χωριό του οι κάτοικοι της περιοχής, επειδή φορολογούνταν σκληρά και άδικα, ζήτησαν από τη Βαλιδέ Χανούμ, τη μητέρα του Σουλτάνου Μεχμέτ του Δ΄, να πληρώνουν λιγότερα, πράγμα που έγινε, καθώς η ευρύτερη περιοχή του Πηλίου ήταν δώρο από το Σουλτάνο στη μητέρα του. Ο τοπικός όμως Βοεβόδας δεν αναγνώρισε την παραχώρηση, θεώρησε πλαστά τα έγγραφα και θυμωμένος φυλάκισε τους επιτρόπους και πήγε ο ίδιος στην Κωνσταντινούπολη να μεταφέρει τα ψέματα όπως πίστευε στο Σουλτάνο και τη μητέρα του, με σκοπό να τιμωρηθούν αναλόγως. Από το χωριό έστειλαν το συντομότερο δυνατόν επιτροπή στην Πόλη να διαμαρτυρηθούν στη Βαλιδέ Χανούμ και ο Άγιος, που ζούσε ήδη τέσσαρα χρόνια εκεί, προσφέρθηκε να τους βοηθήσει ως διερμηνέας. Τρεις από τους συμπατριώτες του αγίου τούς έκλεισαν στη φυλακή.
Υπερασπιζόμενος το δίκιο των συμπατριωτών του, που έσπευσαν να τον συναντήσουν εκεί, και συκοφαντούμενος ως υποκινητής της διαμαρτυρίας των συγχωριανών του, συλλαμβάνεται από τους Τούρκους και πιέζεται, αρχικά με ταξίματα και υποσχέσεις και στη συνέχεια βασανιζόμενος και με ύπουλο τρόπο να αλλαξοπιστήσει. Ο Απόστολος, μένοντας σταθερός στην πίστη του, έγινε ομολογητής, δηλαδή υπερασπίστηκε την πίστη του με θάρρος: «Εγώ Χριστιανός είμαι και από της αγίας μου πίστεως ουδέποτε παραιτούμαι». Τον μεταφέρουν από κριτή σε κριτή και κάθε φορά του τάζουν διάφορα δελεαστικά, μήπως για το νεαρό της ηλικίας του κατορθώσουν να τον φέρουν με το μέρος τους. Για το λόγο αυτό μέχρι και ένα άλογο χρυσοστόλισαν, μήπως τον γλυκάνουν με αξιώματα και τιμές. Ο Άγιος όμως τους απαντά: «Σας διαβεβαιώνω ως τίμιος Χριστιανός, ότι με οποιονδήποτε θάνατο θέλετε να με θανατώσετε, χάριν του Χριστού μου θα τον δεχτώ προθυμότατα. Μην αργοπορείτε λοιπόν». Αφού λοιπόν τον βασάνισαν σκληρά, ο δήμιος έκοψε την αγία του κεφαλή κι έτσι έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου την 16η Αυγούστου του 1686, ημέρα Δευτέρα, εμπρός στα σκαλιά του Γενί τζαμί, σε ηλικία 19 ετών.
Το λείψανό του ρίχτηκε στο Βόσπορο, ενώ μόνο η Τίμια Κάρα του διασώθηκε από μερικούς χριστιανούς και παραδόθηκε στο Πατριαρχείο. Στα 1795 μεταφέρθηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την κωμόπολη του Αγίου Λαυρεντίου, και από τότε η μνήμη του τιμάται στη γενέτειρα και σε ολόκληρη τη Μαγνησία με ξεχωριστή μεγαλοπρέπεια στις 16 Αυγούστου, με επίκεντρο το μεγαλοπρεπή ναό του (στο μέρος όπου βρίσκονταν το σπίτι του) και με συμμετοχή χιλιάδων πιστών από πολλές περιοχές της Ελλάδος.
Έχει ανακηρυχθεί προστάτης άγιος των νέων της περιοχής του Βόλου και του Πηλίου και γιορτάζει και δεύτερη φορά το χρόνο, στις 3 Νοεμβρίου, οπότε και έγινε η ανακομιδή του λειψάνου του.
Ερμηνευτικά σχόλια:
έμεινε ορφανός: ο άγιος από την μικρή του ηλικία μπήκε στα βάσανα της ζωής. Αναγκάζεται να αφήσει την πατρίδα του, καθώς οι γονείς του έχουν πεθάνει, και να πάει στην Κωνσταντινούπολη να εργαστεί κοντά σε κάποιον γνωστό της οικογένειάς του. Κάνει έναν άλλο τόπο πατρίδα του, δεν ξεχνά όμως και τον τόπο στον οποίο γεννήθηκε και μεγάλωσε, δείχνοντάς μας ότι κύριο χαρακτηριστικό στη ζωή μας πρέπει να είναι η μνήμη. Να θυμόμαστε από ποια πατρίδα καταγόμαστε, να την αγαπούμε και όταν μπορούμε, να το δείχνουμε.
διερμηνέας: ο άγιος βάζει τον εαυτό του σε κίνδυνο, πηγαίνοντας να βοηθήσει τους συμπατριώτες του, όμως δεν κάνει πίσω. Ξέρει ότι εκείνοι δεν γνωρίζουν τούρκικα, ξέρει ότι ο βοεβόδας, ο διοικητής των Τούρκων στην πατρίδα του, μπορεί να του επιρρίψει την ευθύνη για το ότι θα αναιρεθεί η βαριά φορολογία, όμως δεν κάνει πίσω. Αγαπά την πατρίδα του και τους ανθρώπους της, δεν δέχεται την αδικία και είναι αποφασισμένος να παλέψει μέχρι το τέλος της ζωής του να δείξει την αληθινή του ταυτότητα, ότι είναι Έλληνας και χριστιανός.
να αλλαξοπιστήσει: οι Τούρκοι ένα δεκαεννιάχρονο παλικάρι να υπερασπίζεται το δίκαιο. Έτσι σπεύδουν να τον πιέσουν για να τον κάνουν να αλλάξει πίστη. Του υπόσχονται ότι θα έχει περιουσία, δόξα και, κυρίως, την δυνατότητα ως μουσουλμάνος, δηλαδή ως Τούρκος, να ζήσει μία καλύτερη ζωή. Ο άγιος όμως δεν κάνει πίσω. Ξέρει ότι νόημα έχει η ζωή όταν έχεις ταυτότητα. Όχι όταν έχει χρήματα και δόξα. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τον τρόπο που οι άνθρωποι την εποχή μας βλέπουν τον κόσμο και τη ζωή. Όμως ο άγιος δεν θέλει να απαρνηθεί ούτε την πίστη του ούτε την πατρίδα και την καταγωγή του. Και ο Χριστός θα του δώσει τη δύναμη να αντέξει τα μαρτύρια.
Η τιμία κάρα του: κάνει θαύματα μέχρι σήμερα, γιατί ο Χριστός της έδωσε την δύναμη της χάριτός του. Έτσι το ανυποχώρητο παλικάρι το θυμόμαστε μέχρι σήμερα και μάς διδάσκει να αγαπούμε και την πίστη και την πατρίδα μας. Είναι αυτό που έκαναν οι αγωνιστές της Επανάστασης του 1821. Πάλεψαν για την ελευθερία της πατρίδας μας, αλλά και για να κρατήσουν την πίστη στο Χριστό από τις επιθέσεις των Τούρκων
προστάτης άγιος των νέων: ο άγιος προστατεύει τα παιδιά κι τους νέους της περιοχής όπου έζησε ο ίδιος, αλλά και κάθε παιδί και κάθε νέο που αγαπά την πατρίδα του. Ας μην το ξεχνούμε αυτό σήμερα, που η πατρίδα μας περνά δύσκολες στιγμές. Αγαπώ την πατρίδα μου σημαίνει ότι αν χρειαστεί θυσιάζομαι γι’ αυτήν, όχι για να κάνω κακό στους άλλους, αλλά για να υπερασπιστώ το δίκαιο και την ελευθερία. Καλούμαστε σήμερα να μην αδιαφορούμε για την πατρίδα μας και να μην την απορρίπτουμε, αλλά να είμαστε ευαίσθητοι γι’ αυτήν. Να ξέρουμε την ιστορία της και να μην λησμονούμε αυτό το δίπτυχο: πίστη στο Χριστό και ελευθερία για την πατρίδα. Αυτός είναι και ο δρόμος της Εκκλησίας.
Ερωτήσεις:
1. Ο άγιος ξέχασε την πατρίδα του;
2. Τι έκανε τον άγιο να μην φοβηθεί να βοηθήσει τους συμπατριώτες του;
3. Γιατί οι Τούρκοι οδήγησαν τον άγιο στο μαρτύριο;
4. Τι μας δείχνει το γεγονός ότι η κάρα του αγίου κάνει μέχρι και σήμερα θαύματα;
5. Πώς καλούμαστε να δείξουμε την αγάπη μας για την πατρίδα μας;
Συμπέρασμα
Η Εκκλησία μάς διδάσκει ότι η αγάπη για την πατρίδα γίνεται βοήθεια και θυσία και όχι αδιαφορία ή απόρριψη.


Ακροστιχίδα του αγίου Αποστόλου!
Α _ _ _ _ Το πρώτο όνομα του χωριού του αγίου
Π_ _ _ _ Το βουνό που βρίσκεται το χωριό του αγίου
Ο_ _ _ _ _ _ Ο άγιος έμεινε ... από γονείς
Σ_ _ _ _ _ _ _ _ Ο Τούρκος βασιλιάς
Τ_ _ _ _ Τόσοι από τους συμπατριώτες του αγίου κλείστηκαν φυλακή
Ο_ _ _ _ _ _ _ _ _ Ο άγιος υπερασπίτηκε με θάρρος την πίστη ως ...
Λ _ _ _ _ _ _ _ _ _ Το δεύτερο όνομα του χωριού του αγίου
Ο_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ Η κάρα του αγίου παραδόθηκε στο... (ανάποδα)
Σ_ _ _ _ _ _ Ο άγιος έλαβε το ... του μαρτυρίου

πρό του σε φωνήσαι, είδον σε

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που αναρωτιόμαστε ποιος μπορεί να μας καταλάβει. Ποιος μπορεί να γνωρίσει ποιοι αληθινά είμαστε. Και τότε, δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε με κανέναν διότι δεν είμαστε σε θέση να αποκαλύψουμε το αληθινό μας πρόσωπο ούτε και στον εαυτό μας. Και πορευόμαστε σε μία κατάσταση μοναξιάς, την οποία προσπαθούμε να την υποκαταστήσουμε με επιφανειακές σχέσεις, με την παράδοση σε απολαύσεις, με την εργασιομανία, με την εκζήτηση της δόξας και του επαίνου, με τον τονισμό της αξίας του εαυτού μας και την ουσιαστική κατάκριση και απόρριψη των άλλων. Έτσι, παραμένει όμως ο καημός μας να υπάρξει κάποιος που να μας γνωρίσει, να κοινωνήσει αληθινά μαζί μας, να καλύψει τις πνευματικές και συναισθηματικές ανάγκες μας.
Αυτός ο Κάποιος υπάρχει και είναι ο Χριστός. Ο Μεγάλος Άγνωστος της ζωής μας. Γιατί είναι ο μόνος που δεν έχει συμφέρον από εμάς. Γιατί δεν ζητά από εμάς, αλλά προσφέρεται. Γιατί ουδέποτε θα μας εγκαταλείψει. Γιατί δεν χρειάζεται να κρύψουμε κάτι από Εκείνον που τα γνωρίζει όλα. Αλλά για να Τον συναντήσουμε και να μας αναγνωρίσει χρειάζεται να Τον αναζητούμε. Χρειάζεται να πιστεύουμε. Και για να γίνει αυτό δεν αρκεί η συμβατική πίστη, η παραδοσιακή τελετουργία, ο μεταφυσικός φόβος. Αρκεί η παραίτηση από την κυριαρχία του εγώ μας και η απόφαση για ταπεινή φωνή προς Εκείνον να φανερωθεί στη ζωή μας και να γίνει ο Σωτήρας μας. Να γίνει το Πρόσωπο που θα μας δώσει νόημα στη ζωή μας.
Όταν μάλιστα θα έρθει η ώρα της συνάντησης, θα διαπιστώσουμε ότι Εκείνος μας γνωρίζει. Γνωρίζει τι είναι ωφέλιμο για την ύπαρξή μας. Γνωρίζει τα πάθη μας και τα λάθη μας. Γνωρίζει μέχρι πού αντέχουμε. Και στην ερώτησή μας «πόθεν με γινώσκεις» (Ιωάν. 1, 49), θα λάβουμε την απάντηση «πρό του σε φωνήσαι, είδον σε».
Μας γνωρίζει προ καταβολή κόσμου, πριν καν έρθουμε στον κόσμο. Μας γνωρίζει όχι απλώς θεωρητικά, αλλά έχει ήδη γίνει άνθρωπος για μας, έχει σταυρωθεί και έχει πάθει για μας, έχει αναστηθεί για μας και έχει οδηγήσει την φύση μας στους ουρανούς. Έχει αφήσει παρακαταθήκη πολύτιμη την Εκκλησία και τον Ίδιο Του τον εαυτό, το Σώμα και το Αίμα Του για να Τον κοινωνούμε πάσας τας ημέρας της ζωής ημών. Γνωρίζει τον χαρακτήρα μας, τις αγωνίες μας, τι ζητούμε από Εκείνον και τον κόσμο, το πώς θα θέλαμε να πορευτούμε. Και είναι έτοιμος να μας δώσει σημεία αυτής της γνωριμίας Του μαζί μας δια της αγάπης Του η οποία μας δίδει δύναμη να υπερβούμε τις δοκιμασίες μας, δια της ελπίδος σ’ Αυτόν που μας κάνει να μην αποκάμουμε στη ζωή, αλλά και δια της πίστεως ότι είναι Παρών στη ζωή μας.
Περιμένει την κατάλληλη ώρα για να μιλήσει στην καρδιά μας, να μας καλέσει στην οδό της Βασιλείας Του. Όταν κι εμείς θα είμαστε έτοιμοι. Αυτή, την προσωπική ετοιμασία, έχει αναλάβει ο καθένας μας προσωπικά. Αυτή την ετοιμασία ας την εντατικοποιήσουμε την περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής. Ας απομακρύνουμε την ψευδαίσθηση της δήθεν ετοιμότητά μας, γιατί οι ποικίλες δοκιμασίες, οι λύπες μας, αναδεικνύουν την αδυναμία μας, ενώ το γεγονός ότι συχνά βάζουμε άλλες προτεραιότητες στη ζωή μας εκτός από Εκείνον, αποδεικνύουν τον λάθος προσανατολισμό μας.
Εκείνος συνεχίζει να απλώνει το χέρι και να μας τραβήξει από τον Άδη της ζωής μας και να μας δώσει νόημα!

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ
Δευτέρα 21 - Κυριακή 27 Μαρτίου 2016

Δευτέρα 21 Μαρτίου 2016:
5.00 μ.μ. Μεγάλο Απόδειπνο
6.00 μ.μ. Κύκλος Συμμελέτης Αγίας Γραφής

Τρίτη:
5.00 μ.μ. Μεγάλο Απόδειπνο

Τετάρτη 23 Μαρτίου 2016:
6.30 μ.μ. Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων

Πέμπτη 24 Μαρτίου 2016
5.00 μ.μ. Εσπερινός Ευαγγελισμού

Παρασκευή 25 Μαρτίου 2016 (Ευαγγελισμός Θεοτόκου):
7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος, Θεία Λειτουργία και Δοξολογία για την εθνική επέτειο.
Εορτή Κατηχητικών για την 25η Μαρτίου.
7.00 μ.μ. Εσπερινός αποδόσεως εορτής και Β΄ στάση των Χαιρετισμών.

Σάββατο 26 Μαρτίου 2016:
11.00 π.μ. - 12.30 μ.μ. Κατηχητικό για τα μικρότερα παιδιά, προνήπια, νήπια, Α΄, Β΄, Γ΄ Δημοτικού.
4.00 – 5.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Δ΄, Ε΄, και Στ΄ Δημοτικού.
6.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Γυμνασίου.
5.00 μ.μ. Εσπερινός.

Κυριακή 27 Μαρτίου 2016 :
7.30 – 10.45 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία

ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ

Ο άγιος Κωνσταντίνος ο εξ Αγαρηνών
Ο Άγιος Κωνσταντίνος καταγόταν από ένα χωριό της Μυτιλήνης, που ονομάζονταν Ψιλομέτωπο. Έζησε στο τέλος του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα. Οι γονείς του ήταν Αγαρηνοί, Τούρκοι. Ο ίδιος ήταν παιδί που είχε αγάπη και σεβασμό για τους άλλους. Όταν έγινε 15 χρονών, μια κακιά γειτόνισσα που δεν συμπαθούσε καθόλου την μητέρα του, αποφάσισε να του κάνει κακό. Του έδωσε λοιπόν ένα γλύκισμα που είχε φτιάξει από δηλητηριασμένες ουσίες, με αποτέλεσμα για τρία χρόνια να παραμείνει στο κρεβάτι, ενώ τυφλώθηκε κιόλας! Μια χριστιανή γυναίκα ζήτησε το παιδί από την μητέρα του και το πήγε σε ένα αγίασμα της περιοχής. Εκεί ο νέος θεραπεύθηκε, μόλις ήπιε από το αγίασμα! Η μητέρα του δεν πίστευε στα μάτια της και δόξασε τον Θεό των χριστιανών για το μεγάλο θαύμα.
Μετά από λίγο καιρό όλη η οικογένεια του Κωνσταντίνου πήγαν στη Σμύρνη. Εκεί ο Κωνσταντίνος συνδέθηκε με έναν γέροντα πνευματικό, ο οποίος του έμαθε ελληνικά, τον δίδαξε τα εκκλησιαστικά γράμματα και του ζέστανε την ψυχή, ώστε να είναι έτοιμος για να βαπτισθεί. Αφού πέρασε μερικές περιπέτειες, κατέφυγε στο Άγιον Όρος, στη σκήτη της Αγίας Άννης και στα Καυσοκαλύβια. Μετά από αρκετές δυσκολίες που συνάντησε δέχθηκε το Άγιο Βάπτισμα από τον ίδιο τον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε’, ο οποίος ήταν εξόριστος στο Άγιον Όρος, παίρνοντας το όνομα Κωνσταντίνος. Ακούγοντας τις διηγήσεις και προσκυνώντας τα λείψανα των Νεομαρτύρων που υπήρχαν στο Άγιον Όρος, ο Κωνσταντίνος ήθελε πολύ να αξιωθεί να μαρτυρήσει για την αγάπη του Χριστού.
Ο πνευματικός του τον βοήθησε να προετοιμαστεί με τη νηστεία και την άσκηση. Μετά τον έστειλε στις Κυδωνίες, όπου με τη βοήθεια του Μητροπολίτη Γρηγορίου άνοιξε ένα σταφιδοπωλείο, για να μπορέσει να ζήσει. Εκεί όμως, κάποιοι παλιοί του γνωστοί τον αναγνώρισαν και έσπευσαν να τον κατηγορήσουν στον κατή, ότι ενώ ήταν Τούρκος, έγινε χριστιανός, με αποτέλεσμα να αλλαξοπιστήσει και να προδώσει την πατρική του θρησκεία. Ο κατής, ο δικαστής της περιοχής, διέταξε να τον μαστιγώσουν και να τον κλείσουν στη φυλακή. Εν τω μεταξύ το νέο διαδόθηκε στην περιοχή, και όλοι οι χριστιανοί έσπευδαν να τον επισκεφθούν για να τον ενισχύσουν.
Ο Μάρτυς βασανίστηκε έντονα. Κάποια στιγμή ο αγάς της περιοχής θύμωσε τόσο πολύ, που ο Κωνσταντίνος δεν άλλαζε γνώμη, και πήρε το μαχαίρι και του χάραξε σαν να χάραζε σταυρό το στήθος. Τότε έγινε ένα μικρό θαύμα, σκίστηκαν τα ρούχα του μάρτυρα και χαράχτηκε στο στήθος του ένας χρυσός σταυρός, ιδιαίτερα φωτεινός, που έλαμπε σαν από ουράνιο φωτισμό. Οι Τούρκοι θύμωσαν και τον ξαναέκλεισαν στη φυλακή.
Το ίδιο βράδυ εμφανίστηκε στον Κωνσταντίνο η Υπεραγία Θεοτόκος, η οποία τον ενίσχυσε στο μαρτύριό του και του είπε να ανακοινώσει στους άλλους χριστιανούς των Κυδωνιών να μην κάνουν λιτανείες για να σωθεί ο Άγιος, αλλά για τους εαυτούς τους που έχουν πολλές αμαρτίες. Του ανήγγειλε μάλιστα θα μαρτυρούσε στην Κωνσταντινούπολη.
Πραγματικά την επόμενη μέρα, ο Άγιος μεταφέρθηκε με πλοίο στην Κωνσταντινούπολη, όπου οι Τούρκοι τον ξαναδίκασαν και τον καταδίκασαν σε θάνατο στις 2 Ιουνίου του 1819. Τον κρέμασαν και τον έθαψαν στο τουρκικό νεκροταφείο, για να μην μπορέσουν οι χριστιανοί να κρατήσουν το λείψανό του. Οι χριστιανοί βρήκαν τα ρούχα του Αγίου, με τα οποία γιατρεύτηκαν αρκετοί άρρωστοι.
Η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη του Αγίου Κωνσταντίνου κάθε χρόνο στις 2 Ιουνίου, ημέρα του μαρτυρίου του.



Ερμηνευτικά σχόλια
παιδί με αγάπη και σεβασμό: το ότι οι γονείς του αγίου ήταν Τούρκοι και ο ίδιος μουσουλμάνος στο θρήσκευμα δεν τον εμπόδισε να είναι καλός άνθρωπος. Πρωτίστως τι άνθρωποι είμαστε είναι θέμα του χαρακτήρα μας και όχι σε ποιον Θεό πιστεύουμε. Βλέπουμε όμως πως δεν ήταν ολοκληρωμένη η πορεία της ζωής του, καθώς ο Θεός βλέπει την καλοσύνη της καρδιάς του και θα τον καλέσει στην αληθινή πίστη με δύο τρόπους. Πρώτα θα γευτεί την κακία της μουσουλμάνας γυναίκας που θα τον κάνει να αρρωστήσει επί τρία χρόνια και στη συνέχεια θα γίνει καλά χάρις στο αγίασμα που του δίνει μία χριστιανή γυναίκα, δηλαδή χάρις σε έναν τόπο που είχε νερό αγιασμένο από την παρουσία κάποιας θαυματουργής εικόνας μάλλον και από την προσευχή των ανθρώπων στους οποίους ανήκε το αγίασμα. Το Άγιο Πνεύμα δηλαδή δίνει τη χάρη του στον νεαρό Κωνσταντίνο και τον κάνει να δει ότι για να είναι ολοκληρωμένη η χαρά και να έχει νόημα η ζωή καλείται να γίνει χριστιανός.
ελληνικά: ο γέροντας στην Σμύρνη θα μάθει στον Κωνσταντίνο ελληνικά, τα εκκλησιαστικά γράμματα και θα του δείξει ότι ο χριστιανός δεν μένει αμόρφωτος, αλλά εκτός από τα της πίστης μαθαίνει και τη γλώσσα με την οποία μπορεί να επικοινωνήσει και να συνεννοηθεί με τους άλλους ανθρώπους, όπως επίσης και ό,τι του είναι χρήσιμο για να μορφωθεί. Πρωτίστως όμως ζεσταίνει τις ψυχές των άλλων με τα λόγια και την αγάπη και την βεβαιότητα ότι ο Χριστός είναι μαζί του. Έτσι ο Κωνσταντίνος θα πάρει την απόφαση να βαπτιστεί.
δέχθηκε το άγιο Βάπτισμα από τον Πατριάρχη: ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’ μαρτύρησε για την πίστη στο Χριστό και την αγάπη του για την Ελλάδα. Αρνήθηκε να αφήσει το ποίμνιό του στην Κωνσταντινούπολη όταν ξέσπασε η ελληνική επανάσταση και οι Τούρκοι τον κρέμασαν στις 10 Απριλίου 1821. Προηγουμένως όμως είχε περάσει πολλές δοκιμασίες. Είχε εξοριστεί επανειλημμένως από τους Τούρκους, ο οποίοι δεν άντεχαν την δυναμική του προσωπικότητα. Ένας λοιπόν νέος άνθρωπος αξιώνεται να βαπτιστεί από έναν Πατριάρχη που βρίσκεται εξόριστος. Και οι δύο θα μαρτυρήσουν για το Χριστό. Και οι δύο θα γίνουν άγιοι.
νηστεία και άσκηση: ο Κωνσταντίνος ξέρει ότι την στιγμή που θα επιστρέψει στον κόσμο οι Τούρκοι δεν θα δεχτούν ότι ένας δικός τους εγκατέλειψε την μουσουλμανική θρησκεία. Ο Κωνσταντίνος θα μπορούσε να μείνει σο Άγιον Όρος και να γλιτώσει τη ζωή του. Όμως μέσα από τη νηστεία και την άσκηση ετοιμάζεται, γιατί γνωρίζει μέσα του ότι θα ωφελήσει και τους Έλληνες το μαρτύριό του, διότι θα πάρουν μεγάλη δύναμη βλέποντας ότι η χάρη του Θεού αλλάζει έναν μουσουλμάνο, αλλά και τους Τούρκους, διότι θα καταλάβουν ότι η πίστη τους δεν είναι αληθινή. Άρα κάποιοι από αυτούς θα μπορούσαν να αλλάξουν κι αυτοί πίστη. Ο άγιος νηστεύει, για να πάρει δύναμη από το Θεό. Ασκείται, για να νικήσει με τη σειρά του τον εαυτό του.
σταυρό στο στήθος: τόσο μεγάλη είναι η πίστη του Κωνσταντίνου, ώστε αξιώνεται να ζήσει ένα μικρό θαύμα. Ο σταυρός του μαρτυρίου που χαράζει επάνω του ο τούρκος αγάς, γίνεται σταυρός φωτεινός, για να πάρει δύναμη ο ίδιος και οι χριστιανοί, αλλά και για να δει ο τούρκος ποια πίστη είναι αληθινή. Ο Χριστός δεν εγκαταλείπει τον αγωνιστή του.
να μην κάνουν λιτανείες για τον ίδιο: οι χριστιανοί δείχνουν μεγάλη αγάπη στον Κωνσταντίνο. Προσεύχονται στο Θεό να γλιτώσει το θάνατο και κάνουν λιτανείες με τις ιερές εικόνες. Η Παναγία όμως του ζητά να κάνουν λιτανείες για τις δικές τους αμαρτίες και όχι για τον Κωνσταντίνο, ο οποίος είχε την χάρη του Θεού. Είναι η αναγνώρισε από τον ουρανό της αγιότητας του Κωνσταντίνου και την ίδια στιγμή μία υπενθύμιση ότι ο καθένας μας καλείται να αγωνιστεί για να ξεπεράσει τις δικές του αμαρτίες πρώτα και κατόπιν να βοηθήσει και τους άλλους να έρθουν πιο κοντά στο Θεό. Αυτό έκανε και ο Κωνσταντίνος. πρώτα ετοιμάστηκε και μετά ομολόγησε την πίστη του στο Θεό για να ωφεληθούν και οι άλλοι.
γιατρεύτηκαν άρρωστοι: ο άγιος αξιώθηκε από τον Χριστό να λάβει την ευλογία να κάνει θαύματα. Να δίνει δηλαδή λύτρωση στους ανθρώπους που υποφέρουν και από τον ουρανό. Είναι ένα σημάδι αιωνιότητας και αγάπης του Θεού προς τον αθλητή του.
κάθε χρόνο τιμά την μνήμη του: η ορθόδοξη πίστη και παράδοση μας δίνουν ταυτότητα. Ξέρουμε γιατί ζούμε (για την αγάπη), ξέρουμε για Ποιον ζούμε (για το Θεό), ξέρουμε πώς η ζωή μας έχει σκοπό (να κάνουμε το καλό στους άλλους όχι μόνο υλικά, αλλά και προσφέροντάς τους δύναμη στη ζωή τους) και μπορούμε να αντέξουμε τις όποιες δυσκολίες υπάρχουν, χάρις στη δύναμη της πίστης. Κάθε χρόνο, την Κυριακή της Ορθοδοξίας μαθαίνουμε αυτόν ακριβώς τον δρόμο: ότι καλούμαστε να γίνουμε άγιοι στη ζωή μας, ότι μπορούμε να υπάρχουμε και για το Θεό και για το συνάνθρωπο, ότι μπορούμε να προσευχόμαστε και να βοηθούμε με κάθε τρόπο τους άλλους από την μικρή μας ηλικία και ότι με τα πνευματικά όπλα της ορθόδοξης παράδοσης, που είναι η νηστεία και η άσκηση και η βοήθεια των πνευματικών μας πατέρων μπορούμε να προχωρήσουμε όπως θέλει ο Θεός στη ζωή μας. Αυτή την ταυτότητα ας την κρατήσουμε και ας την εμπλουτίσουμε ζώντας της ζωή της Εκκλησίας. Και ας θυμόμαστε τους ήρωες της πίστης μας που είναι οι μάρτυρες και οι νεομάρτυρες που μας δείχνουν τον ευλογημένο δρόμο.

Ερωτήσεις

1. Πώς μπόρεσε ο Κωνσταντίνος και έγινε χριστιανός;
2. Γιατί δεν έφτανε το ότι ο Κωνσταντίνος ήταν καλός άνθρωπος;
3. Πόσο σημαντικό ήταν το γεγονός ότι τον βάφτισε ο Πατριάρχης;
4. Γιατί βγήκε ο φωτεινός σταυρός στο στήθος του;
5. Τι έκαναν οι χριστιανοί για να τον βοηθήσουν;
6. Τι τον βοήθησε να μαρτυρήσει;
7. Ποια είναι τα στοιχεία της παράδοσής μας που μας κάνουν να ξεχωρίζουμε σ’ αυτό που πιστεύουμε;

Συμπέρασμα
Είναι σπουδαίο να ξέρουμε ποιος είναι ο τρόπος ζωής που μας οδηγεί η πίστη μας. Να θυμόμαστε ότι η ορθόδοξη πίστη και παράδοση μας δίνουν ταυτότητα.



Να βρεις τις 7 λέξεις που κρύβονται στον πίνακα
Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Σ
Ο Π Α Γ Α Ρ Η Ν Ο Ι Π Ι
Π Α Τ Ρ Ι Α Ρ Χ Η Σ Α Δ
Α Λ Σ Μ Υ Ρ Ν Η Ο Ρ Ο Σ
Κ Ρ Α Β Α Γ Α Σ Η Γ Ω Λ
Ι Σ Α Σ Κ Η Σ Η Α Γ Β Α

ΧΑΙΡΕ ΒΛΑΣΤΟΥ ΑΜΑΡΑΝΤΟΥ ΚΛΗΜΑ, ΧΑΙΡΕ ΚΑΡΠΟΥ ΑΚΗΡΑΤΟΥ ΚΤΗΜΑ

Στην περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής προβάλει ιδιαίτερα η Εκκλησία μας το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου, η οποία έχει θέση τόσο στις ιερές ακολουθίες καθημερινά, αλλά ξεχωριστά τις Παρασκευές, στις οποίες απευθύνουμε προς Αυτήν τους Χαιρετισμούς. Και συρρέουμε στους ναούς ακόμη κι αν δεν κατανοούμε πάντοτε το πνευματικό βάθος της προοπτικής την οποία ανοίγει στη σχέση του ανθρώπου με το Θεό η Παναγία, διότι μέσα μας μία φωνή μας υποδεικνύει ότι μπορούμε να αντλήσουμε δύναμη όποια κι αν είναι τα κίνητρά μας στην μετοχή στην υμνωδία προς τιμήν του προσώπου της. Και είναι τέτοιος ο πλούτος των μηνυμάτων που λαμβάνουμε, που διαπιστώνουμε ότι όχι απλώς ξεπερνούν την πτωχεία της ύπαρξής μας, αλλά γίνονται η πρόσκληση να ζήσουμε κι εμείς ένα μικρό θαύμα στις καρδιές μας, ως μίμηση του μεγάλου που έζησε η Παναγία.
Η Υπεραγία Θεοτόκος είναι, σύμφωνα με τον ιερό υμνογράφο, το κλήμα το οποίο προέρχεται από αμάραντο βλαστό και την ίδια στιγμή το κτήμα που δίνει αθάνατο καρπό. Αμάραντος και Αθάνατος είναι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού και την ίδια στιγμή ο Υιός της Παρθένου. Και στο πρόσωπο της Παναγίας μάς δίδεται η δυνατότητα να δούμε μέχρι πού έχει κληθεί να φτάσει η ανθρώπινη φύση, δηλαδή ο καθένας από εμάς. Να γίνουμε κλήμα από το οποίο βγαίνει το κρασί το οποίο ευφραίνει την καρδιά των ανθρώπων, και την ίδια στιγμή εκείνη η εύφορη γη στην οποία σπείρεται ο καρπός της αθανασίας για όλους. Πρώτη η Παναγία βίωσε αυτή την κατάσταση, χάρις στην ευλογία της χάριτος του Θεού, αλλά και ως σημείο δόξας για τον κόπο της. Εύφρανε τις καρδιές όλων των ανθρώπων και συνεχίζει να τις ευφραίνει γεννώντας τον Χριστό, ο οποίος προσφέρει το Αίμα Του για να γλιτώσει τον άνθρωπο από τον πνευματικό και αιώνιο θάνατο. Για να δώσει την γνήσια χαρά που πηγάζει στον κόσμο από την σχέση με τον Χριστό. Για να αλλάξει τον τρόπο της ζωής μας, ο οποίος περνά από την πανήγυρη της Βασιλείας των Ουρανών, στην οποία δια της αγάπης νικιέται ο θάνατος. Και όλα αυτά στην μήτρα της Υπεραγίας Θεοτόκου, η οποία έγινε «γη αγαθή», δηλαδή ο Παράδεισος στον οποίο χώρεσε ο Αχώρητος και έκανε τον άνθρωπο με τη θέλησή του, στην περίπτωσή μας την Παναγία, κτήμα του Θεού το οποίο δίδει Θεό στον κόσμο.
Γι’ αυτό και η προσευχή μας στην Παναγία, η αναζήτηση του δικού της τρόπου αποτελεί ελπίδα ζωής. Να γίνω κι εγώ το κλήμα του αμάραντου βλαστού. Κοινωνώντας το Χριστό μέσα από την πίστη, την τήρηση του θελήματός Του, τη ζωή της Εκκλησία να ζήσω τη χαρά να μπορώ να ευφραίνω την καρδία του πλησίον. Και την ίδια στιγμή να αισθάνομαι κτήμα του Θεού. Όχι δούλος, ούτε εταίρος, αλλά παιδί Του. Μέλος της οικογένειας που δίδει τον αθάνατο καρπό της αγάπης που μοιράζει Θεό στον κόσμο. Όχι μόνο υλικά, αλλά κυρίως ως ελπίδα. Η παρουσία μας στους ναούς αυτή την περίοδο ας είναι η δική μας καταφατική απάντηση και συνέχεια της οδού της Παναγίας. Με τον τρόπο μας, τον πτωχό και λίγο. Αλλά και την προαίρεση της καρδιάς μας, την οποία εκείνη θα ενισχύει μεσιτεύοντας για μας στον Υιό και Θεό της.