16 Φεβρουαρίου 2020

Άτιμε κορωναϊέ τι μας κάνεις! Από τις εξορμήσεις των κατηχητικών μας ομάδων. Πέρσι σα σήμερα.

 

Κατηχητικά Κυριακή 12 Νοεμβρίου 2017

Εκδρομή!!!

ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 25

Οι άγιοι Επτά Παίδες εν Εφέσω
Οι άγιοι επτά Παίδες, Μαξιμιλιανός, Εξακουστωδιανός, Ιάμβλιχος, Μαρτινιανός, Διονύσιος, Ιωάννης και Κωνσταντίνος, έζησαν κατά την εποχή του αυτοκράτορα – διώκτη των Χριστιανών - Δεκίου (3ος μ.Χ.) στην Έφεσο της Μικράς Ασίας και ήταν καλοί φίλοι. Όταν ο αυτοκράτορας ήρθε στην περιοχή τους, πρόσταξε να θυσιάσουν όλοι στα είδωλα ειδάλλως θα θανατωθούν. Τους έδωσε και χρόνο μάλιστα για να το σκεφτούν. Έτσι οι νέοι αυτοί, αφού μοίρασαν τα υπάρχοντά τους στους φτωχούς, μπήκαν και κρύφτηκαν μέσα σε ένα σπήλαιο. Εκεί, αφού προσευχήθηκαν στο Θεό να τους βοηθήσει να μην παραδοθούν στον αυτοκράτορα, έπεσαν να κοιμηθούν. Ο αυτοκράτορας, όταν επέστρεψε στην Έφεσο, τους αναζήτησε, για να τους αναγκάσει να προσφέρουν θυσίες στα είδωλα. Μόλις όμως έμαθε ότι εκείνοι κρύβονταν στο σπήλαιο, πρόσταξε και έφραξαν με πέτρες το στόμιο του σπηλαίου αυτού. Δύο χριστιανοί μάλιστα έγραψαν σε μολυβένιες πλάκες τα γεγονότα αυτά και τις τοποθέτησαν σε ένα σεντούκι που έκρυψαν έξω από το σπήλαιο.
Έκτοτε λοιπόν πέρασαν εκατόν ενενήντα τέσσερα χρόνια, αυτοκράτορας τότε ήταν ο Θεοδόσιος Β΄ ο μικρός (5ος μ.Χ.) και επίσημη θρησκεία ήταν ο Χριστιανισμός. Τότε εμφανίστηκε μια αίρεση, η οποία δε δεχόταν τη ανάσταση των νεκρών και προκαλούσε μεγάλη αναταραχή στην Εκκλησία. Ο αυτοκράτορας, βλέποντας την αναστάτωση αυτή της Εκκλησίας του Θεού, παρακαλούσε το Θεό να του φανερώσει τον τρόπο διάλυσης της αίρεσης. Ο Κύριος λοιπόν δεν παρέβλεψε τα δάκρυα του αυτοκράτορα και ικανοποίησε το αίτημά του με τον ακόλουθο τρόπο:
Ένας βοσκός που ζούσε στο όρος, στο οποίο βρισκόταν το σπήλαιο των αγίων επτά Παίδων, θέλησε να χτίσει μαντρί για το ποίμνιό του. Παίρνοντας πέτρες από το σπηλαίου, για να οικοδομήσει το μαντρί του, ανοίχτηκε το στόμιο του σπηλαίου. Τότε ακριβώς, με προσταγή του Θεού, σηκώθηκαν από τον ύπνο τους οι άγιοι επτά Παίδες. Τα σώματά και τα ενδύματά τους δεν είχαν αλλοιωθεί στο παραμικρό, αν και είχαν περάσει εκατόν ενενήντα τέσσερα χρόνια.
Μετά την ανάστασή τους οι άγιοι επτά Παίδες είχαν έντονο στη μνήμη τους το γεγονός ότι ο Δέκιος ζητούσε να τους τιμωρήσει. Συγκεκριμένα, ο Μαξιμιλιανός έλεγε προς τους άλλους:
– Και αν συλληφθούμε, αδελφοί, ας σταθούμε γενναίοι και να μην προδώσουμε την ευγένεια της πίστης μας. Εσύ δε, αδελφέ Ιάμβλιχε, πήγαινε να αγοράσεις άρτους, πλην όμως περισσότερους. Γιατί χθες το βράδυ έφερες λίγους, και κοιμηθήκαμε σχεδόν πεινασμένοι.
Τα χρήματα που έδωσε στους αρτοπώλες όμως προκάλεσαν τον θαυμασμό και την απορία όλων αφού είχαν στην επιφάνειά τους τυπωμένη την εικόνα του αυτοκράτορα Δεκίου, ο οποίος είχε πεθάνει προ πολλού (πριν από 194 χρόνια). Όταν τον ρώτησαν που τα βρήκε, αυτός απάντησε πως του τα είχαν δώσει οι γονείς του, τα ονόματα των οποίων τους ήταν παντελώς άγνωστα. Μετά από το γεγονός αυτό ζήτησαν πλήθος κόσμου και ο διοικητής της περιοχής να τους οδηγήσει στο σπήλαιο νομίζοντας πως βρέθηκε θησαυρός. Μαζί τους ήρθε και ο επίσκοπος, ο οποίος κατάλαβε ότι κάτι θαυμαστό συμβαίνει. Μόλις έφτασαν στο σπήλαιο ανακάλυψαν το σεντούκι με τις πλάκες και έκπληκτοι όλοι κατάλαβαν ότι οι επτά Παίδες είχαν αναστηθεί. Μόλις ο αυτοκράτορας έμαθε τα θαυμαστά αυτά νέα, ήρθε στην Έφεσο και άκουσε από τους επτά νέους την ιστορία τους και δόξασε το Θεό. Οι επτά Παίδες τελικά κοιμήθηκαν ειρηνικά αμέσως μετά. Ο αυτοκράτορας κατέθεσε τα λείψανα των αγίων στο σπηλαίο, καθώς εκείνοι με οπτασία του ζήτησαν.
Το σπήλαιο αυτό υπάρχει και σήμερα και πλήθος κόσμου το ευλαβείται. Η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη των αγίων επτά Παίδων την 4η Αυγούστου.
Ερμηνευτικά σχόλια
αφού προσευχήθηκαν στο Θεό να τους βοηθήσει: οι άγιοι Παίδες καθώς και κάθε πιστός χριστιανός στις δύσκολες στιγμές της ζωής, αναγνωρίζει την αδυναμία του αλλά δεν απελπίζεται. Ζητάμε το έλεος και την στήριξη του παντοδύναμου Θεού και Πατέρα μας με την προσευχή μας σε Αυτόν. Ξέρουμε πως από μόνοι μας δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε γι αυτό και η προσευχή δεν είναι πράξη αδυναμίας, αλλά θάρρους και αγάπης στον δημιουργό μας.
Τότε εμφανίστηκε μια αίρεση: όταν υπάρχουν αλλοιώσεις – διαφορετικές απόψεις – από τις αλήθειες της πίστης μας που ο Θεός μας αποκάλυψε και η Εκκλησία μας κράτησε, προστάτεψε, δια μέσω του χρόνου, τότε μιλάμε για αίρεση. Κάποιοι άνθρωποι δηλαδή διαχωρίζουν το «πιστεύω» τους από το «πιστεύω» της Εκκλησίας. Όποτε συνέβη αυτό υπήρχαν σφοδρές διαμάχες, αλλά τελικά αυτοί που ζημιώθηκαν ήταν οι αιρετικοί άνθρωποι που διαχωρίστηκαν από την Εκκλησία μας, την οικογένεια του Θεού.
Ο αυτοκράτορας… παρακαλούσε το Θεό να του φανερώσει: μέσα από την ιστορία της Παλαιάς Διαθήκης, καθώς και σε κάθε λαό όπου οι άρχοντες του αναγνώριζαν τις αδυναμίες τους και εμπιστευτήκαν το Θεό, τότε Εκείνος έδωσε λύσεις (όπως είδαμε και στην ιστορία μας). Ένας συνετός άρχοντας, πολιτικός αρχηγός, χαρακτηρίζεται όχι μόνο από δύναμη και εξουσία, αλλά και από ταπείνωση και πίστη στο Θεό.
κατάλαβαν ότι οι επτά Παίδες είχαν αναστηθεί: μετά από 194 χρόνια, σαν να ξύπνησαν από ένα μεγάλο και βαθύ ύπνο, οι άγιοι Παίδες έζησαν ξανά. Με την ανάσταση Του ο φιλάνθρωπος Χριστός, που είναι Θεός και άνθρωπος μαζί, ανέστησε όχι μόνο τον εαυτό Του αλλά και ολόκληρη την ανθρώπινη φύση. Μαζί με τον Χριστό και για εμάς νικήθηκε ο θάνατος. Το γεγονός αυτό είναι τόσο λαμπρό και μεγάλο που αποτελεί βασική αλήθεια για την Εκκλησία μας, μας γεμίζει ελπίδα και φανερώνει το μέγεθος της αγάπης του Θεού σε εμάς. Την νίκη του Χριστού επί του θανάτου εορτάζουμε το Πάσχα.
Οι επτά Παίδες τελικά κοιμήθηκαν ειρηνικά αμέσως μετά: Για την Εκκλησία μας, ο θάνατος είναι ένας προσωρινός ύπνος, μια κοίμηση δηλαδή, μέχρι να πάρουμε τα σώματα μας πίσω και να ζήσουμε αιώνια με το Θεό, αν το επιθυμούμε. Ο θάνατος για εμάς, μετά την ανάσταση του Χριστού, δεν αποτελεί το τέλος της ζωής μας. Στο σύμβολο της πίστεως λέμε «προσδοκώ ανάσταση νεκρών» δηλαδή πιστεύουμε πως στην Δευτέρα παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού θα αναστηθούν όσοι έχουν κοιμηθεί μέχρι τότε και θα λάβουν τα σώματα τους. Η ανάσταση όμως είναι και μια εμπειρία που ζούμε από αυτή τη ζωή, όταν ζούμε με αγάπη στο Θεό και τους συνανθρώπους μας. Σε κάθε δυσκολία ο Θεός μας ανορθώνει - ανασταίνει - και μας δυναμώνει.
Ερωτήσεις
1. Πώς αντέδρασαν τα επτά παιδιά στους διωγμούς εναντίον της πίστης;
2. Τι σημαίνει με απλά λόγια η αίρεση για την Εκκλησία;
3. Πότε ένας πολιτικός αρχηγός είναι πραγματικά σοφός;
4. Τι σημαίνει η Ανάσταση για την Εκκλησία και εμάς προσωπικά;
5. Γιατί τα νεκροταφεία λέγονται κοιμητήρια;
6. Πώς μπορούμε να πορευόμαστε αναστημένοι από αυτή τη ζωή;

Συμπέρασμα
Η Ανάσταση μας οδηγεί στην αγιότητα και στη χαρά της ζωής.



ΓΞΚΗΕΠΤΑΤΣΑΟΠΑΙΔΕΣΦΟΥΡΝΕΦΕΣΟΣΜΙΧΑΑΛΜΑΣΚΗΞΠΙΔΕΚΙΟΣΛΕΙΧΣΠΗΛΑΙΟΖΦΙΑΜΒΛΙΧΟΣΚΞΤΜΑΠΛΑΚΕΣ

Βρες στο κρυπτόλεξο 7 λέξεις από την ιστορία που άκουσες και διάβασες. Τις λέξεις θα τις βρεις διαβάζοντας με προσοχή τα γράμματα το ένα μετά το άλλο.

Το επόμενο Σάββατο, 21 Μαΐου ΔΕΝ θα έχουμε Κατηχητικό. Την Κυριακή 22 Μαΐου, στις 8.00 μ.μ. θα γίνει η εορτή λήξης στην ενορία μας!

ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 24

Ο άγιος Καλλιόπιος ο Εσταυρωμένος

Ο Άγιος Καλλιόπιος έζησε τον 3ο αιώνα μ. Χ. Καταγόταν από την Παμφυλία της Μικράς Ασίας. Η μητέρα του ονομάζονταν Θεοκλεία και ήταν αληθινά πιστή και ευλαβική χριστιανή. Γι’ αυτό και μεγάλωσε το γιο της με πολλή ευσέβεια. Μάλιστα, ο Καλλιόπιος διάβαζε με ιδιαίτερη επιμέλεια την Αγία Γραφή. Όταν μεγάλωσε ο Καλλιόπιος και έγινε 15 χρονών, το 294 μ.Χ. στο Ρωμαϊκό κράτος Αυτοκράτορας ήταν ο Μαξιμιανός, ο οποίος κήρυξε διωγμό εναντίον των χριστιανών.
Ο Καλλιόπιος αγαπούσε πολύ το Θεό και πήγε και παρουσιάστηκε μόνος του στον έπαρχο της Πομπηϊούπολης Μάξιμο και ομολόγησε την πίστη του στο Χριστό. Ο τύραννος τα έχασε και με πολλές απειλές και υποσχέσεις προσπάθησε να πείσει τον Καλλιόπιο να αλλάξει πίστη. Όταν είδε πως δεν τα κατάφερνε, διέταξε να τον βασανίσουν και να τον δέσουν σ’ έναν τροχό και να του βάλουν φωτιά. Ο Καλλιόπιος με δύναμη που ο Θεός του έδινε, υπέμενε τα βασανιστήρια και προσευχόταν στο Θεό. Εμφανίστηκε τότε ένας Άγγελος, ο οποίος έσβησε τη φωτιά και ελευθέρωσε το μάρτυρα από τον τροχό. Ο Μάξιμος έδωσε τότε την εντολή να τον κλείσουν στη φυλακή και επέτρεψε στην μητέρα του τη Θεοκλεία να τον φροντίσει, με την ελπίδα, βλέποντας η μητέρα του τις φρικτές πληγές του Καλλιοπίου, θα τον έπειθε να αλλαξοπιστήσει.
Η μητέρα του όμως είχε ήδη μοιράσει την περιουσία της στους φτωχούς και όχι μόνο δεν έπεισε τον Καλλιόπιο να αλλαξοπιστήσει, αλλά μαζί του προσεύχονταν και παρακαλούσε το Θεό να τους αξιώσει να πάνε κοντά του στον Παράδεισο. Τη νύχτα, ακούστηκε μια ουράνια φωνή από τον ουρανό, η οποία προέτρεπε τον μάρτυρα να σταθεί αντρειωμένος μέχρι τέλους! Ήταν η φωνή του Χριστού που στήριζε το νέο παλληκάρι!
Την άλλη μέρα ο Μάξιμος διέταξε να σταυρώσουν τον Καλλιόπιο. Ήταν Μεγάλη Πέμπτη του 294 μ.Χ., την ημέρα που σταυρώθηκε ο Χριστός. Ο Άγιος πέθανε πάνω στο Σταυρό την άλλη μέρα, Μεγάλη Παρασκευή. Η μητέρα του, όταν τον κατέβαζαν από το Σταυρό, έσπευσε να τον αγκαλιάσει και ξεψύχησε εκείνη την ώρα, πηγαίνοντας κι αυτή στο Θεό
Η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη του Αγίου Καλλιοπίου στις 7 Απριλίου , ημέρα του μαρτυρίου του, κάθε χρόνο.

Ερμηνευτικά σχόλια
διάβαζε με ιδιαίτερη επιμέλεια την Αγία Γραφή: η μελέτη της Αγίας Γραφής έκανε τον Καλλιόπιο να πιστεύει αληθινά στο Χριστό. Να ξέρει ποιος είναι ο Χριστός για τη ζωή τόσο τη δική του όσο και του κόσμου. Κύρια διδασκαλία της Αγίας Γραφής είναι η Σταύρωση και η Ανάσταση του Χριστού, για τη σωτηρία των ανθρώπων.
παρουσιάστηκε μόνος του: ο άγιος, παρότι δεκαπέντε χρονών παλικάρι, παρότι θα μπορούσε να χαρεί τη ζωή του, έχει αποφασίσει ότι είναι χριστιανός. Θα σηκώσει τον σταυρό του και θα πορευτεί για το μαρτύριο. Κανείς δεν του το ζήτησε. Ξέρει όμως εκείνος ότι αν είναι χριστιανός, δεν πρέπει να το κρατά για τον εαυτό του. Είναι έτοιμος λοιπόν να δώσει την μαρτυρία για την πίστη. Μάς δείχνει λοιπόν ότι η ζωή για τον Χριστό είναι σταυρός. Νικάμε τους φόβους μας, τη διάθεση για καλοπέραση, το να μένουμε κρυμμένοι μπροστά στο κακό και παίρνουμε θάρρος από την πίστη μας να προχωρήσουμε μπροστά.
Εμφανίστηκε τότε ένας Άγγελος: ο Θεός σ’ αυτόν που Τον ακολουθεί, δίνει δύο ειδών δυνάμεις: την εσωτερική στον ίδιο τον εαυτό του να έχει πίστη και να νικά το κακό σε όλες τις μορφές του και την εξωτερική, δηλαδή την βοήθεια των Αγγέλων και των Αγίων που με τις προσευχές και την παρουσία τους στη ζωή μας μάς δίνουν δύναμη να σηκώσουμε το σταυρό μας και να μην κάνουμε πίσω, όσα κι αν μάς τάξει το κακό για να απαρνηθούμε την αλήθεια. Αυτός είναι ένας δρόμος τον οποίο καλούμαστε να ακολουθήσουμε από την παιδική μας ηλικία.
η μητέρα του παρακαλούσε το Θεό: μάς κάνει εντύπωση η στάση της μητέρας. Ενισχύει τον Καλλιόπιο στην απόφασή του να παλέψει για τον Χριστό μέχρι το τέλος. Έχει σημασία οι δικοί μας άνθρωποι να μάς στηρίζουν. Το ίδιο όμως καλούμαστε να κάνουμε κι εμείς σ’ αυτούς. Να τους αγαπούμε και να τους δίνουμε δύναμη ώστε να σηκώνουν τον σταυρό τους.
ουράνια φωνή: η φωνή του Χριστού ακούγεται την πιο κρίσιμη ώρα. Εκεί που ο μάρτυρας θέλει βοήθεια, ώστε να μην λυγίσει η πίστη του έρχεται ο Χριστός να τον ενισχύσει. Ο Κύριος δεν μάς αφήνει στους σταυρούς μας. Ο Άγιος, μάλιστα, πέθανε την Μεγάλη Παρασκευή, όπως ο Χριστός. Μαζί του έφυγε και η μητέρα του, ευτυχισμένη που το παιδί της μαρτύρησε για το Χριστό και αγίασε.
τιμά την μνήμη του: όλοι μας σηκώνουμε σταυρούς στη ζωή μας. Η αποτυχία μας σε ένα μάθημα, η αδυναμία των άλλων να μας αγαπήσουν και η επιλογή τους να μας κρατούνε κακία μάς στενοχωρεί κι αυτό είναι σταυρός. Σταυρός είναι τα ψέματα που λέμε και μάς κάνουν να μην είμαστε αληθινοί. Σταυρός είναι οι μικρές ή μεγάλες αδυναμίες μας, το να μην θέλουμε να νηστέψουμε, να βαριόμαστε, να τεμπελιάζουμε, να μην είμαστε έτοιμοι να συγχωρήσουμε τους άλλους. Όταν αποφασίζουμε όμως αυτούς τους σταυρούς να τους σηκώσουμε, δηλαδή να μετανιώσουμε για τα λάθη μας και να τα προσφέρουμε στον Εσταυρωμένο Χριστό, μαζί με την ζωή μας και την αγάπη μας προς Αυτόν και τον πλησίον μας, τότε διαπιστώνουμε ότι μαζί με τον Σταυρό έρχεται η Ανάσταση, γιατί ο Χριστός είναι μαζί μας. Μας δίνει την δύναμη σιγά-σιγά να διορθώσουμε τα λάθη μας και μέσα από την ζωή της Εκκλησίας να κάνουμε βήματα προς Εκείνον. Ας το παλέψουμε από την παιδική μας ηλικία, ιδίως τις ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδος στις οποίες Τον βλέπουμε να σηκώνει στους ώμους Του όλες τις αμαρτίες μας και να μάς δείχνει ότι με τον Σταυρό έρχεται η Ανάσταση, δηλαδή η επιστροφή στην αγάπη του Θεού και η πορεία προς Εκείνον ως αγιότητα. Αξίζει να κάνουμε μάλιστα σωστά τον Σταυρό μας, όχι βιαστικά. Να βάζουμε δηλαδή το χέρι μας (τα τρία δάχτυλα ενωμένα, τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα) στο κεφάλι (δηλαδή να θυμόμαστε ότι ο Χριστός είναι στον ουρανό), στην κοιλιά (κατέβηκε στη γη), στα δεξιά μας (να μάς βάλει εκ δεξιών Του) και στα αριστερά (και όχι από τα αριστερά Του) στην Δευτέρα Παρουσία. Όχι βιασύνες, αλλά με σεβασμό στον Κύριό μας.

Ερωτήσεις
1. Πώς έζησε την παιδική του ηλικία ο Καλλιόπιος;
2. Ποια είναι η δύναμη του Σταυρού στη ζωή μας;
3. Είναι σπουδαίο να σταυρώνουμε τα λάθη μας και τις αδυναμίες μας;
4. Πώς κάνουμε τον Σταυρό μας σωστά;
5. Μένουμε μόνοι μας στον Σταυρό;
Συμπέρασμα
Ο Σταυρός είναι η βοήθεια και το όπλο μας στη ζωή και πρέπει να τον κάνουμε σωστά!


ΞΚΗΚΑΛΛΙΟΠΙΟΣΜΚΞΗΓΦΘΕΟΚΛΕΙΑΚΞΗΓΦΔΣΑΛΚΞΗΙΓΝΗΜΚΞΑΓΓΕΛΟΣΚΗΞΓΦΔΣΧΡΙΣΤΟΣΚΗΞΛΚΗΞΦΔΗΠΑΛΛΗΚΑΡΙΚΔΕΙΘΥΗΣΘΑΑΣΔΦΙΣΤΑΥΡΟΣΚΓΞΕΡΤΥΘΙΑΠΡΙΛΙΟΣΛΚΞΗΓΦΔΝ

Βρες στο κρυπτόλεξο 7 λέξεις από την ιστορία που άκουσες και διάβασες. Τις λέξεις θα τις βρεις διαβάζοντας με προσοχή τα γράμματα το ένα μετά το άλλο.

Επόμενη συνάντηση κατηχητικών,
πρώτα ο Θεός, το Σάββατο 14 Μαΐου.
ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!

ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 23

Ο άγιος Νικόλαος ο Παντοπώλης

Ο άγιος Νικόλαος ο παντοπώλης γεννήθηκε στο Καρπενήσι της Ευρυτανίας από ευσεβείς γονείς. Ανατράφηκε από αυτούς με πολλή φροντίδα και νωρίς έμαθε τα γράμματα της πίστης. Όταν έγινε δεκαπέντε ετών πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο πατέρας του είχε μεταβεί και είχε ανοίξει ένα παντοπωλείο. Εκείνος τον έστειλε σε κάποιον γείτονα Τούρκο, ο οποίος ήταν κουρέας, ώστε να μπορέσει να μάθει και τα τουρκικά, για να συννενοείται με τους ανθρώπους. Η ασυνήθιστη πρόοδος και η σπάνια εξυπνάδα του μαθητή, προκάλεσαν το θαυμασμό του Τούρκου, ο οποίος έβαλε στόχο του να κάνει το Νικόλαο μουσουλμάνο.
Μια μέρα, μπροστά σε γενίτσαρους, στρατιώτες του τουρκικού στρατού, οι οποίοι ήταν ελληνικής καταγωγής και τους είχαν αρπάξει οι Τούρκοι από την μικρή τους ηλικία για να τους κάνουν μουσουλμάνους και να τους έχουν στο στρατό τους, ο κουρέας έδωσε στο Νικόλαο ως μάθημα τουρκικών την ομολογία πίστης στον Μωάμεθ, τον προφήτη των μουσουλμάνων. Η ομολογία λεγόταν «σαλαβάτι». Ο Νικόλαος την διάβασε, χωρίς να καταλαβαίνει τι έλεγε. Όταν τέλειωσε την ανάγνωση, οι παριστάμενοι με φωνές του είπαν ότι έγινε πια μουσουλμάνος, και παρά τις έντονες διαμαρτυρίες του, τον πήγαν στον καϊμακάμη, τον τοπικό Τούρκο αξιωματούχο. Αυτός προσπάθησε με υποσχέσεις να τον κάνει και με την καρδιά του μουσουλμάνο. Ο Νικόλαος αρνήθηκε και ομολογούσε ότι ήταν χριστιανός. Τότε διέταξε ο καϊμακάμης να τον κλείσουν στη φυλακή.
65 μέρες έμεινε στη φυλακή. Οι φύλακες τον χτυπούσαν συνεχώς. Τον οδήγησαν πίσω σε ένα δικαστήριο για να δικαστεί. Ο δικαστής του ζήτησε να γίνει μουσουλμάνος. Τότε και πάλι ο μάρτυρας επαναλάμβανε με μεγάλη ανδρεία και γενναιότητα: «Χριστιανός είμαι και χριστιανός επιθυμώ να πεθάνω. Τι καθυστερείτε; Αυτή τη χάρη μόνο σας ζητώ, να μου δώσετε το γρηγορότερο τον θάνατο για την πίστη μου». Ο δικαστής κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να του αλλάξει γνώμη και διέταξε να τον αποκεφαλίσουν.
Ο δεκαπεντάχρονος νέος, με πρόσωπο που άστραφτε από την δύναμη της πίστης και αποφασισμένος να μην αλλάξει γνώμη, οδηγήθηκε σε μια περιοχή που λεγόταν Ταχτά Καλέ. Εκεί γονάτισε και με πολλή προσευχή μαρτύρησε για την αγάπη του Χριστού στις 23 Σεπτεμβρίου του 1672. Επί τρεις ημέρες ο δικαστής έδωσε εντολή το σώμα του να παραμείνει άταφο. Οι άνθρωποι που πήγαιναν κοντά έβλεπαν ένα φως να κατεβαίνει από τον ουρανό και να περιλούζει τον μάρτυρα. Ευσεβείς χριστιανοί αγόρασαν το σώμα του αγίου και το έθαψαν με πολλές τιμές στο νησί της Χάλκης, στην θάλασσα της Πριγκήπου. Η αγία κάρα του βρίσκεται σήμερα στην μονή Ξηροποτάμου του Αγίου Όρους και κάνει πολλά θαύματα.
Η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη του στις 23 Σεπτεμβρίου.

Ερμηνευτικά σχόλια
τα γράμματα της πίστης: είναι η πίστη στο Χριστό, ο τρόπος ζωής ο οποίος στηρίζεται στην αγάπη, στην αποφασιστικότητα του ανθρώπου να αντιμετωπίσει τους πειρασμούς της ζωής, να παραμείνει ελεύθερος παρά τις πιέσεις από όσους δεν πιστεύουν στο Χριστό ή ακολουθούν άλλους θεούς (στην περίπτωση της Τουρκοκρατίας τους μουσουλμάνους) και μία ζωή, η οποία στην πράξη είναι χριστιανική: προσευχή, μελέτη της Αγίας Γραφής, εκκλησιασμός, βεβαιότητα ότι ο Θεός αγαπά τον άνθρωπο μέσα από την μελέτη της ζωής και των αγίων μας.
παντοπώλης: ο άγιος Νικόλαος δεν ήταν κάποιος μορφωμένος και ξακουστός. Ένα δεκαπεντάχρονο παλληκάρι ήταν, που ζούσε στην απλότητα. Βοηθούσε τον πατέρα του στην εργασία του παντοπώλη. Ερχόταν σε επαφή με τους ανθρώπους και δεν ήταν κάποιος που έτρεχε όλη την ώρα στην εκκλησία. Η καρδιά του όμως ήταν γεμάτη πίστη και όταν ήρθε η ώρα απέδειξε ότι την παιδεία που είχε πάρει, ήταν αποφασισμένος να την ακολουθήσει, ακόμη κι αν χρειαζόταν να μαρτυρήσει για το Χριστό.
σαλαβάτι: μεγάλη η πονηριά του Τούρκου κουρέα. Είχε και μάρτυρες μπροστά στον Νικόλαο και πήγε να τον ξεγελάσει. Ο Νικόλαος πίστεψε ότι έκανε μάθημα τουρκικών και ο κουρέας τον έβαλε να διαβάσει την ομολογία της πίστης που οι μουσουλμάνοι κάνουν στον Μωάμεθ, ώστε να τον ακούσουν και οι άλλοι και να μην μπορεί να κάνει πίσω. Ή συνέχιζε να ήταν μουσουλμάνος ή θα τον οδηγούσαν στο μαρτύριο. Ο Νικόλαος, όταν κατάλαβε τι είχε συμβεί, αρνείται να υποκύψει στον εκβιασμό των Τούρκων και παραμένει χριστιανός.
Χριστιανός είμαι: ο Νικόλαος ήταν γενναίος στην καρδιά. Το ΟΧΙ του ήταν ΟΧΙ με όλη την καρδιά. Και δεν ήταν ΟΧΙ για να περάσει καλά ή από ιδιοτροπία ή εγωισμό, αλλά ήταν ΟΧΙ στο κακό και στην απομάκρυνση από την πίστη. Έτσι, ακόμη κι αν αυτό το ΟΧΙ τον οδηγεί στο μαρτύριο, ο Χριστός τον ανταμείβει με την αγιότητα. Για να φτάσει στο ΟΧΙ, βοηθήθηκε από την παιδεία της πίστης και την γενναία καρδιά του. Ας τον μιμούμαστε κι εμείς από την μικρή μας ηλικία. Να μαθαίνουμε για το Χριστό και την πίστη, να ζούμε τη ζωή με προσευχή και αγάπη για την πίστη και να μην φοβόμαστε, αλλά να διαλέγουμε να είμαστε γενναίοι σε οποιαδήποτε δυσκολία και κυρίως όταν μας λένε ότι δεν έχει σημασία να πιστεύουμε ή να κάνουμε αυτό που ζητά ο Χριστός από εμάς. Και τότε θα διαπιστώνουμε ότι δεν είμαστε μόνοι μας, αλλά ο Χριστός είναι κοντά μας και μάς δίνει βοήθεια.

Ερωτήσεις

1. Πόσο σπουδαίο είναι να μαθαίνουμε από την μικρή μας ηλικία την παιδεία της πίστης;
2. Τι μας δείχνει το ότι ο Νικόλαος ήταν παντοπώλης;
3. Γιατί ο Νικόλαος είπε ΟΧΙ στην απαίτηση των Τούκων να γίνει μουσουλμάνος;
4. Πόσο σπουδαίο είναι να έχουμε ανδρεία και γενναιότητα στην καρδιά μας;
5. Ήταν μόνος του ο Νικόλαος στον αγώνα του;

Συμπέρασμα
Η παιδεία της πίστης και η πνευματική ανδρεία οδηγούν έναν απλό άνθρωπο στο να αγιάσει!

Ώρα για Παιχνίδι
ΑΑΙΕΔΙΑΠΟΙΡΥΤΡΑΜ ΗΤΣΙΠΓΦΣΗΛΩΠΟΤΝΑΠΗΛΙΤΑΒΑΛΑΣΡΕΣΑΕΡΥΟΚΑΛ ΗΛΟΠΥΟΝΙΤΝΑΤΣΝΩΚΣΟΑΛΟΚΙΝΑΚΣΙΕΝΟΓΛΚΙΣΗΝΕΠΡΑΚΗΓ
Βρες στο κρυπτόλεξο 10 λέξεις από την ιστορία που άκουσες και διάβασες. Τις λέξεις θα τις βρεις διαβάζοντας τα γράμματα από το τέλος προς την αρχή.

ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 22

Η αγία Ειρήνη
Η Αγία Ειρήνη είναι το δωδεκάχρονο κοριτσάκι που μαρτύρησε για το Χριστό μαζί με τους Αγίους Ραφαήλ και Νικόλαο, και μια σειρά άλλων μαρτύρων στη Θερμή της Μυτιλήνης, όπου βρίσκεται το μοναστήρι των Αγίων. Η Αγία Ειρήνη ήταν κόρη του προεστού του χωριού, τους γονείς της τους έλεγαν Βασίλειο και Μαρία και μαρτύρησαν για το Χριστό την ίδια ημέρα με την Αγία Ειρήνη, την Τρίτη του Πάσχα, στις 9 Απριλίου 1463. Στην Μυτιλήνη ο Άγιος Ραφαήλ ήτα αρχιμανδρίτης. Είχε σπουδάσει στο Παρίσι, όπου γνώρισε τον Άγιο Νικόλαο, ο οποίος αποφάσισε να τον ακολουθήσει, με το να γίνει μοναχός και διάκονος. Ο Άγιος Ραφαήλ έμεινε πολλά χρόνια στη Θερμή, ιερουργούσε στην Εκκλησία του χωριού. Όταν οι Τούρκοι μπήκαν στην Μυτιλήνη, τους έσφαξαν με φρικτό τρόπο. Οι Άγιοι αρνήθηκαν να γίνουν μουσουλμάνοι και αυτό ήταν το έγκλημά τους. Οι Τούρκοι έκαψαν σ’ ένα πιθάρι την δωδεκάχρονη Ειρήνη, γιατί κι αυτή παρέμεινε πιστή στο Χριστό και μαζί βρήκαν τραγικό θάνατο οι γονείς της, και ο νεογέννητος αδερφός της!
Οι Άγιοι έμειναν εξαφανισμένοι για 500 χρόνια περίπου, καθώς οι Τούρκοι τους παραχώσανε στη γη, ενώ γκρεμίστηκε και η Εκκλησία. Το 1959 ο Θεός επέτρεψε οι Άγιοι να φανερωθούν ξανά στον κόσμο και να βρεθούν με πολλές αποκαλύψεις και οράματα στους ανθρώπους του χωριού τα οστά τους. Πρώτα βρέθηκαν τα λείψανα του Αγίου Ραφαήλ, στη συνέχεια, μια μέρα με βροχή τα λείψανα του Αγίου Νικολάου και τέλος τα οστά της Αγίας Ειρήνης, όπως επίσης και των άλλων ανθρώπων που μαρτύρησαν για την αγάπη του Χριστού.
Το 1963 οι μαρτυρικές αυτές μορφές που θυσιάστηκαν για την αγάπη του Χριστού, ανακηρύχτηκαν Άγιοι της Εκκλησίας μας, και κάνουν πάμπολλα θαύματα. Τα λείψανά τους βρίσκονται στη Μυτιλήνη, όπως επίσης και στο μοναστήρι τους στη Γουμένισσα του Κιλκίς.
Η Αγία Ειρήνη αγαπά ιδιαίτερα τα νέα παιδιά και προσεύχεται γι’ αυτά, ακριβώς διότι η ίδια μαρτύρησε παιδί ακόμα για το Χριστό!
Η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη της Αγίας Ειρήνης, όπως επίσης και των Αγίων Ραφαήλ και Νικολάου την Τρίτη του Πάσχα κάθε χρόνο, όπως επίσης και στις 9 Απριλίου, ημέρα του μαρτυρίου τους.

Ερμηνευτικά σχόλια

Ήταν δώδεκα χρονών: Η αγία Ειρήνη είναι ένα κορίτσι δώδεκα χρονών, το οποίο βρίσκεται στο μεταίχμιο της εφηβείας. Παραδίδεται με σθένος ψυχής στα μαρτύρια της. Μέσα από τα μαρτύρια καλείται να ωριμάσει και να γίνει δυνατή. Ο Χριστός είναι αυτός που της δίνει την δύναμη που χρειάζεται, προκειμένου να την ανταμείψει στην Βασιλεία των ουρανών. Κι εμείς στην καθημερινότητα μας, όταν βασανιζόμαστε από τις διάφορες δοκιμασίες που έρχονται στον δρόμο μας, επικαλούμαστε το όνομα του Χριστού και μέσα από την αληθινή προσευχή μάς δίνει δύναμη ν' αντέξουμε.
Ήταν αθώα: ένα παιδί είναι αθώο, πόσο μάλλον όταν αναφερόμαστε στην αγία Ειρήνη. Η ηλικία την οποία διανύει είναι η καλύτερη ηλικία. Ο κόσμος της αθωότητας είναι ένας κόσμος αισιοδοξίας, ξεγνοιασιάς και μέσα σε αυτόν τον κόσμο μπορείς να κάνεις όνειρα για το μέλλον. Κάθε ενέργεια την οποία κάνει δεν κρύβει δόλο, γιατί η ψυχή της είναι καθαρή. Ο δρόμος της αθωότητας είναι ο δρόμος της αληθινής αγάπης. Κάθε παιδί έχει δικαίωμα να ζήσει και να διαφυλάξει την αθωότητα του, καθώς ζούμε σε μια εποχή η οποία στοχεύει στην διαστρέβλωση των αξιών και στην προβολή προτύπων που παρουσιάζουν έναν λανθασμένο τρόπο σκέψης που αν δεν τον ακολουθήσεις μένεις εκτός. Στην εποχή λοιπόν αυτή, ο αληθινός δρόμος που δίνει νόημα στην ζωή μας είναι ο δρόμος του Χριστού.
Κόρη προεστού: Παρόλο που ο πατέρας της αγίας Ειρήνης κατείχε αυτό το κοινωνικό αξίωμα, υποβλήθηκε σε βασανιστήρια αυτός και η οικογένεια του, επειδή ομολόγησαν την αληθινή πίστη τους στον Θεό. Και δεν δείχνουν κανένα έλεος οι Τούρκοι, καθώς η καρδιά τους είναι άδεια γιατί μέσα απ' αυτήν απουσιάζει ο Θεός.
Το μαρτύριο: το μαρτύριο του μικρού κοριτσιού ξεκινά χωρίς κανένα έλεος. Αρχικά, της κόβουν το χέρι και στην συνέχεια καθώς βλέπουν ότι είναι αμετάπειστη, την ρίχνουν μέσα στο πιθάρι με το λάδι απ' όπου και παραδίδει την ψυχή της στον Χριστό. Βέβαια, ο Χριστός δεν τη άφησε μόνη της, της έδινε δύναμη να αντέχει. Και στην εποχή μας υπάρχουν παιδομάρτυρες, παιδιά τα οποία έχουν κληθεί απ' τον Θεό να περάσουν δοκιμασίες μέσα από τις οποίες θα βγουν νικητές και θα στεφθούν με το στεφάνι της αιώνιας ζωής και θα βρεθούν στην γειτονιά των αγγέλων.
αγαπά ιδιαίτερα τα νέα παιδιά: η πίστη στο Χριστό κάνει τον άνθρωπο άγιο. Μικρότεροι και μεγαλύτεροι καλούμαστε μέσα από αυτή την πίστη και τη ζωή της Εκκλησίας να πορευόμαστε προς το Θεό. Να αγαπάμε το Θεό και το συνάνθρωπο. Να ζούμε όπως ο Θεός θέλει. Να διορθώνουμε τα λάθη μας και να βρίσκουμε παρηγοριά και δύναμη από το Χριστό, ακόμη κι αν η ζωή μας έχει δυσκολίες. Και άγιοι, όπως η αγία Ειρήνη, θα μας δίνουν δύναμη. Ας μην τα ξεχνούμε λοιπόν ούτε το καλοκαίρι, ούτε στην πορεία της ζωής μας.

Ερωτήσεις

1. Γιατί η Αγία Ειρήνη μαρτύρησε για το Χριστό;
2. Ποιος έδωσε δύναμη σε όλους, μικρότερους και μεγαλύτερους, να παλέψουν με το μαρτύριο;
3. Γιατί η Αγία αγαπά ιδιαίτερα τα νέα παιδιά;
4. Ποιος είναι ο στόχος της ζωής μας;

Συμπέρασμα
Μικροί και μεγάλοι, άνδρες και γυναίκες καλούμαστε να ζήσουμε την αγιότητα στην Εκκλησία!



ΕΥΩΚ ΩΞΚΒ ΒΚΜ ΒΝΗΜΕΙΡΗΝΗ ΤΞΘΩΩΝΚΜΜΘΤΒΞΙΟΚΗΙΘΕΡΜΗΔΗΝΞ
ΑΕΔΕΗΩΞΗΦΞΘΝΦΠΙΣΤΗΕΤΓΨΗΞΝΩΧΦΝΞΘΚΜΑΡΤΥΡΙΟ ΕΖΣΧΔΨΦΩΓΒΗΝ
ΚΖΑΧΨΕΔΨΡΦΩΥΗΝΠΡΟΕΣΤΟΣ ΕΤΡΡΓΤΦΨΗΘΞΒΩΠΙΘΑΡΙ ΤΨΡΨΔΓΗΞΙΟΞΙ
ΨΑΞΚΝΩΗΦΞΝΒΗΗΚΞΝΒΩΓΗ ΧΡΙΣΤΟΣΦΗΣΓΗΞΝΒΓΓΞΘΘΔΥΝΑΜΗΦΔΗΨΗΞ

Βρες στο κρυπτόλεξο 8 λέξεις από την ιστορία που άκουσες και διάβασες. Τις λέξεις θα τις βρεις διαβάζοντας με προσοχή τα γράμματα το ένα μετά το άλλο.

ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ

Ο άγιος Αχμέτ
Ο Άγιος Αχμέτ ήταν μουσουλμάνος και καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη. Τη χρονολογία γέννησης του δεν τη γνωρίζουμε, αλλά ξέρουμε πως έζησε το 17ο αιώνα, στα χρόνια της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Το επάγγελμά του ήταν καλλιγράφος και δούλευε στη γραμματεία του σουλτάνου. Είχε δηλαδή ένα σημαντικό αξίωμα, δεν ήταν κάποιος άγνωστος στους οθωμανικούς κύκλους.
Ο Αχμέτ δεν ήταν παντρεμένος, αλλά ζούσε σαν παντρεμένος με μια ρωσίδα σκλάβα, η οποία ήταν χριστιανή. Της επέτρεπε, όταν αυτή το επιθυμούσε, να πάει στην εκκλησία να λειτουργηθεί και αυτή όποτε γύριζε σπίτι είχε φάει αντίδωρο και είχε πιει αγιασμό πάντα. Αν δεν πήγαινε η ίδια, της τα έφερνε αυτά μία άλλη ρωσίδα σκλάβα, φίλη της. Ο Αχμέτ έβλεπε ό, τι συνέβαινε, χωρίς να ενοχλείται. Μία μέρα, όμως κατάλαβε πως από το στόμα της δικής του σκλάβας έβγαινε μία ευχάριστη και γλυκιά ευωδία. Τη ρώτησε τι είχε φάει και εκείνη του είπε πως μόνο ψωμί αγιασμένο που της έδωσε ο ιερέας και αγιασμένο νερό είχε βάλει στο στόμα της, τίποτε άλλο.
Μεγάλη επιθυμία και περιέργεια κατέλαβε τον Αχμέτ να δει από κοντά τι κάνουν οι χριστιανοί στις εκκλησίες και πώς λατρεύουν το Θεό! Έτσι, ντύθηκε με χριστιανικά ρούχα και πήγε στο ναό του Πατριαρχείου, παρακολουθώντας τη θεία λειτουργία κρυφά. Αυτό που συνέβη εκεί ήταν θαυματουργικό! Την ώρα που ο ιερέας κρατούσε τα τίμια δώρα καθώς και την ώρα που ευλογούσε το λαό, έλαμπε από ένα ανεξήγητο φως που ακτινοβολούσε. Επίσης, διέκρινε πως κατά τη Μεγάλη Είσοδο τα πόδια του ιερέα δεν πατούσαν στη γη. Όταν μάλιστα ο Πατριάρχης ευλογούσε τους πιστούς, ακτίνες φωτός έφευγαν από τα χέρια του και έφταναν στα κεφάλια των πιστών, αλλά όχι στο δικό του.
Μετά από αυτή τη συγκλονιστική εμπειρία ο Αχμέτ πίστεψε με όλη του την καρδιά στο Χριστό και βαπτίστηκε χριστιανός. Στην αρχή πίστευε κρυφά. Κάποια στιγμή, όμως, σε μια συγκέντρωση ευγενών τον ρώτησαν ποιος έχει τη μεγαλύτερη δύναμη στον κόσμο, γιατί είχαν μια σχετική συζήτηση. Ο Αχμέτ τότε δε δίστασε και είπε με δυνατή φωνή πως τη μεγαλύτερη δύναμη την έχει η πίστη των χριστιανών. Από τότε ομολόγησε την πίστη του και κήρυξε όσο μπορούσε την πίστη στον αληθινό Θεό, το Χριστό.
Δεν άργησε ο Αχμέτ να οδηγηθεί στο δικαστή, ο οποίος οργισμένος διέταξε να τον φυλακίσουν, αφήνοντάς τον για έξι μέρες χωρίς τροφή και νερό. Η νηστεία αυτή δε λύγισε τον Άγιο, παρά δυνάμωσε κι άλλο την πίστη του. Κατόπιν οδηγήθηκε στο σουλτάνο, ο οποίος διέταξε τον αποκεφαλισμό του. Αποκεφαλίστηκε στις 3 Μαΐου 1682, παίρνοντας με το βάπτισμά του στο αίμα του μαρτυρίου το όνομα Χριστόδουλος. Πέταξαν το σώμα του στη θάλασσα και στο σημείο εκείνο φως φανερωνόταν για αρκετές μέρες, μαρτυρώντας την αγιότητά του.
Η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη του κάθε χρόνο στις 3 Μαΐου.

Ερμηνευτικά σχόλια:
Αντίδωρο και αγιασμός: στην Εκκλησία μας αγιάζεται καθετί μας έχει δωρίσει ο Θεός για να ζήσουμε. Το ψωμί και το νερό είναι βασικά στοιχεία της διατροφής μας για να μπορέσουμε να ζήσουμε. Ο Χριστός τα αγιάζει θυμίζοντάς μας σε κάθε θεία λειτουργία πως δεν υπάρχει τίποτα κακό στα υλικά του κόσμου. Κακή μπορεί να είναι μόνο η διάθεση του ανθρώπου όταν σκέφτεται μόνο τον εαυτό του, να χορτάσει και να ξεδιψάσει μόνο ο ίδιος χωρίς έγνοια, αγάπη για τους άλλους και ευγνωμοσύνη για το Θεό που μας δίνει ό, τι έχουμε για να ζήσουμε καλά.
Η μεγάλη επιθυμία και περιέργεια του Αχμέτ: ο Άγιος δε λαχταρά να δει και να μάθει για την πίστη και λατρεία των χριστιανών απλώς επειδή θέλει να ξέρει και να είναι ενήμερος. Κάτι μέσα του τον κάνει να έχει έντονη επιθυμία να μάθει, γιατί μάλλον αισθάνεται πως κάτι σπουδαίο και αληθινό κρύβεται στη χριστιανική πίστη και γιατί αναζητά στη ζωή του να γεμίσει και να του πάρει χαρά. Η θαυματουργική ευωδία του στόματος της γυναίκας του τον ταράζει και του δείχνει το δρόμο προς την Εκκλησία, προς το Χριστό.
Ο Πατριάρχης και ο ιερέας ακτινοβολούσαν: είναι το φως του Χριστού που ακτινοβολεί ούτως ή άλλως και το βλέπει όποιος ο Θεός θέλει να το δει. Επιλέγει όποιον έχει καθαρή καρδιά και αγαπάει περισσότερο από οτιδήποτε το Χριστό. Ο Ίδιος ο Χριστός είναι φως, το άκτιστο φως όπως λέμε. Το φως όμως λάμπει εδώ γύρω από τους ιερείς, θέλοντας να φανερώσει ο Θεός ότι ο ιερέας είναι άνθρωπος, αλλά πρέπει να τον ξεχωρίζουμε και να τον σεβόμαστε ιδιαίτερα, γιατί είναι αυτός που μας οδηγεί να γνωρίσουμε το Χριστό και να Τον αγαπήσουμε μέσα από τη θεία λειτουργία, αλλά και μέσα από το λόγο και το κήρυγμά του.
Συγκλονιστική εμπειρία: αυτή η συγκλονιστική εμπειρία δίνεται στον Αχμέτ, γιατί η καρδιά του είναι ανοιχτή και έτοιμη να χωρέσει το Χριστό, αλλά και γιατί πρέπει να καταλάβει πως δίχως το βάπτισμα δεν μπορεί να έχει φως και χαρά η ζωή του. Κάτι σπουδαίο του λείπει και αυτό είναι ο Χριστός. Συγκλονιστικές εμπειρίες δίνονται και σε μας όταν έχουμε τη διάθεση να αγαπήσουμε και ταπεινά προσφέρουμε στους άλλους έστω και λίγο από την ψυχή μας.
Η νηστεία δυνάμωσε την πίστη του: η νηστεία δυναμώνει και τη δική μας πίστη όταν γίνεται από αγάπη για το Θεό και όχι απλώς από συνήθεια. Μας κάνει να καταλάβουμε πως το φαγητό δεν είναι το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο. Ο Χριστός μας δίνει ζωή, γιατί τι θέλει και μας αγαπά. Όλα τα άλλα ακολουθούν.
Χριστόδουλος: ο Αχμέτ παίρνει αυτό το συμβολικό όνομα. Γίνεται δούλος του Χριστού, όχι με την έννοια της σκλαβιάς, αλλά με την έννοια της αγάπης και του σεβασμού και της υπακοής στο Χριστό και το θέλημά Του. Την ίδια στιγμή θα αξιωθεί να μαρτυρήσει για την αγάπη του Κυρίου. Όλα αυτά γιατί κατάλαβε ότι ο Χριστός είναι παρών στη ζωή μας, στην θεία λειτουργία και την αγάπη. Γι’ αυτό το λόγο κι εμείς, από την μικρή μας ηλικία, ας μάθουμε να εκκλησιαζόμαστε και να κοινωνούμε και την ίδια στιγμή ας έχουμε σεβασμό και αγάπη στους ιερείς μας, οι οποίοι μας δίνουν την ευκαιρία να κοινωνούμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. τους ιερείς τους φιλούμε το χέρι, διότι αυτοί κρατούνε με τα χέρια αυτά το Χριστό, αλλά και μας Τον μεταδίδουν. Τους ιερείς τους τιμάμε και τους αγαπούμε, γιατί αυτοί γίνονται οι αληθινοί πνευματικοί μας πατέρες. Ας νιώθουμε τη χαρά της επικοινωνίας μαζί τους, που γίνεται η αρχή της κοινωνίας μας με το Χριστό.

Ερωτήσεις
1. Γιατί αγιάζονται το ψωμί και το νερό στην Εκκλησία;
2. Γιατί ο Αχμέτ λαχταρά να δει από κοντά τι κάνουν στην Εκκλησία οι χριστιανοί;
3. Τι σήμαινε το φως που είδε ο Άγιος στο ναό και γιατί έγινε αυτό το θαύμα;
4. Γιατί έζησε αυτή τη συγκλονιστική εμπειρία ο Αχμέτ, παρόλο που ήταν μουσουλμάνος;
5. Πώς δυναμώνει η νηστεία την πίστη μας;
6. Πώς καλούμαστε να φερόμαστε στους ιερείς μας;
Συμπέρασμα
Ο ιερέας μας οδηγεί στην κοινωνία με το Χριστό κι εμείς του το ανταποδίδουμε με το σεβασμό και την αγάπη.


Ακροστιχίδα του Αχμέτ!
Α_ _ _ _ _ _ _ Το ψωμί που έτρωγε η σκλάβα του Αχμέτ
Χ_ _ _ _ _ _ Το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας
Μ_ _ _ _ _ Η είσοδος που κάνει ο ιερέας κρατώντας τα τίμια δώρα
Ε_ _ _ _ _ _ _ Το θαύμα ήταν για τον Αχμέτ μία συγκλονιστική…
Τ_ _ _ Στους ιερείς ταιριάζει ιδιαίτερη…

ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 20

Ο άγιος Απόστολος ο Νέος
Ο Άγιος Απόστολος καταγόταν από το χωριό Άγιος Λαυρέντιος του Πηλίου. Γεννήθηκε στα 1667 και σε ηλικία 15 χρονών έμεινε ορφανός και από τους δύο γονείς του, οπότε πήγε στην Κωνσταντινούπολη κι εργαζόταν σε κάποια ταβέρνα της Πόλης, σε κάποιο γνωστό της οικογένειας. Παρά το νεαρό της ηλικίας του ζούσε χριστιανικά και μυαλωμένα.
Πίσω στο χωριό του οι κάτοικοι της περιοχής, επειδή φορολογούνταν σκληρά και άδικα, ζήτησαν από τη Βαλιδέ Χανούμ, τη μητέρα του Σουλτάνου Μεχμέτ του Δ΄, να πληρώνουν λιγότερα, πράγμα που έγινε, καθώς η ευρύτερη περιοχή του Πηλίου ήταν δώρο από το Σουλτάνο στη μητέρα του. Ο τοπικός όμως Βοεβόδας δεν αναγνώρισε την παραχώρηση, θεώρησε πλαστά τα έγγραφα και θυμωμένος φυλάκισε τους επιτρόπους και πήγε ο ίδιος στην Κωνσταντινούπολη να μεταφέρει τα ψέματα όπως πίστευε στο Σουλτάνο και τη μητέρα του, με σκοπό να τιμωρηθούν αναλόγως. Από το χωριό έστειλαν το συντομότερο δυνατόν επιτροπή στην Πόλη να διαμαρτυρηθούν στη Βαλιδέ Χανούμ και ο Άγιος, που ζούσε ήδη τέσσαρα χρόνια εκεί, προσφέρθηκε να τους βοηθήσει ως διερμηνέας. Τρεις από τους συμπατριώτες του αγίου τούς έκλεισαν στη φυλακή.
Υπερασπιζόμενος το δίκιο των συμπατριωτών του, που έσπευσαν να τον συναντήσουν εκεί, και συκοφαντούμενος ως υποκινητής της διαμαρτυρίας των συγχωριανών του, συλλαμβάνεται από τους Τούρκους και πιέζεται, αρχικά με ταξίματα και υποσχέσεις και στη συνέχεια βασανιζόμενος και με ύπουλο τρόπο να αλλαξοπιστήσει. Ο Απόστολος, μένοντας σταθερός στην πίστη του, έγινε ομολογητής, δηλαδή υπερασπίστηκε την πίστη του με θάρρος: «Εγώ Χριστιανός είμαι και από της αγίας μου πίστεως ουδέποτε παραιτούμαι». Τον μεταφέρουν από κριτή σε κριτή και κάθε φορά του τάζουν διάφορα δελεαστικά, μήπως για το νεαρό της ηλικίας του κατορθώσουν να τον φέρουν με το μέρος τους. Για το λόγο αυτό μέχρι και ένα άλογο χρυσοστόλισαν, μήπως τον γλυκάνουν με αξιώματα και τιμές. Ο Άγιος όμως τους απαντά: «Σας διαβεβαιώνω ως τίμιος Χριστιανός, ότι με οποιονδήποτε θάνατο θέλετε να με θανατώσετε, χάριν του Χριστού μου θα τον δεχτώ προθυμότατα. Μην αργοπορείτε λοιπόν». Αφού λοιπόν τον βασάνισαν σκληρά, ο δήμιος έκοψε την αγία του κεφαλή κι έτσι έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου την 16η Αυγούστου του 1686, ημέρα Δευτέρα, εμπρός στα σκαλιά του Γενί τζαμί, σε ηλικία 19 ετών.
Το λείψανό του ρίχτηκε στο Βόσπορο, ενώ μόνο η Τίμια Κάρα του διασώθηκε από μερικούς χριστιανούς και παραδόθηκε στο Πατριαρχείο. Στα 1795 μεταφέρθηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την κωμόπολη του Αγίου Λαυρεντίου, και από τότε η μνήμη του τιμάται στη γενέτειρα και σε ολόκληρη τη Μαγνησία με ξεχωριστή μεγαλοπρέπεια στις 16 Αυγούστου, με επίκεντρο το μεγαλοπρεπή ναό του (στο μέρος όπου βρίσκονταν το σπίτι του) και με συμμετοχή χιλιάδων πιστών από πολλές περιοχές της Ελλάδος.
Έχει ανακηρυχθεί προστάτης άγιος των νέων της περιοχής του Βόλου και του Πηλίου και γιορτάζει και δεύτερη φορά το χρόνο, στις 3 Νοεμβρίου, οπότε και έγινε η ανακομιδή του λειψάνου του.
Ερμηνευτικά σχόλια:
έμεινε ορφανός: ο άγιος από την μικρή του ηλικία μπήκε στα βάσανα της ζωής. Αναγκάζεται να αφήσει την πατρίδα του, καθώς οι γονείς του έχουν πεθάνει, και να πάει στην Κωνσταντινούπολη να εργαστεί κοντά σε κάποιον γνωστό της οικογένειάς του. Κάνει έναν άλλο τόπο πατρίδα του, δεν ξεχνά όμως και τον τόπο στον οποίο γεννήθηκε και μεγάλωσε, δείχνοντάς μας ότι κύριο χαρακτηριστικό στη ζωή μας πρέπει να είναι η μνήμη. Να θυμόμαστε από ποια πατρίδα καταγόμαστε, να την αγαπούμε και όταν μπορούμε, να το δείχνουμε.
διερμηνέας: ο άγιος βάζει τον εαυτό του σε κίνδυνο, πηγαίνοντας να βοηθήσει τους συμπατριώτες του, όμως δεν κάνει πίσω. Ξέρει ότι εκείνοι δεν γνωρίζουν τούρκικα, ξέρει ότι ο βοεβόδας, ο διοικητής των Τούρκων στην πατρίδα του, μπορεί να του επιρρίψει την ευθύνη για το ότι θα αναιρεθεί η βαριά φορολογία, όμως δεν κάνει πίσω. Αγαπά την πατρίδα του και τους ανθρώπους της, δεν δέχεται την αδικία και είναι αποφασισμένος να παλέψει μέχρι το τέλος της ζωής του να δείξει την αληθινή του ταυτότητα, ότι είναι Έλληνας και χριστιανός.
να αλλαξοπιστήσει: οι Τούρκοι ένα δεκαεννιάχρονο παλικάρι να υπερασπίζεται το δίκαιο. Έτσι σπεύδουν να τον πιέσουν για να τον κάνουν να αλλάξει πίστη. Του υπόσχονται ότι θα έχει περιουσία, δόξα και, κυρίως, την δυνατότητα ως μουσουλμάνος, δηλαδή ως Τούρκος, να ζήσει μία καλύτερη ζωή. Ο άγιος όμως δεν κάνει πίσω. Ξέρει ότι νόημα έχει η ζωή όταν έχεις ταυτότητα. Όχι όταν έχει χρήματα και δόξα. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τον τρόπο που οι άνθρωποι την εποχή μας βλέπουν τον κόσμο και τη ζωή. Όμως ο άγιος δεν θέλει να απαρνηθεί ούτε την πίστη του ούτε την πατρίδα και την καταγωγή του. Και ο Χριστός θα του δώσει τη δύναμη να αντέξει τα μαρτύρια.
Η τιμία κάρα του: κάνει θαύματα μέχρι σήμερα, γιατί ο Χριστός της έδωσε την δύναμη της χάριτός του. Έτσι το ανυποχώρητο παλικάρι το θυμόμαστε μέχρι σήμερα και μάς διδάσκει να αγαπούμε και την πίστη και την πατρίδα μας. Είναι αυτό που έκαναν οι αγωνιστές της Επανάστασης του 1821. Πάλεψαν για την ελευθερία της πατρίδας μας, αλλά και για να κρατήσουν την πίστη στο Χριστό από τις επιθέσεις των Τούρκων
προστάτης άγιος των νέων: ο άγιος προστατεύει τα παιδιά κι τους νέους της περιοχής όπου έζησε ο ίδιος, αλλά και κάθε παιδί και κάθε νέο που αγαπά την πατρίδα του. Ας μην το ξεχνούμε αυτό σήμερα, που η πατρίδα μας περνά δύσκολες στιγμές. Αγαπώ την πατρίδα μου σημαίνει ότι αν χρειαστεί θυσιάζομαι γι’ αυτήν, όχι για να κάνω κακό στους άλλους, αλλά για να υπερασπιστώ το δίκαιο και την ελευθερία. Καλούμαστε σήμερα να μην αδιαφορούμε για την πατρίδα μας και να μην την απορρίπτουμε, αλλά να είμαστε ευαίσθητοι γι’ αυτήν. Να ξέρουμε την ιστορία της και να μην λησμονούμε αυτό το δίπτυχο: πίστη στο Χριστό και ελευθερία για την πατρίδα. Αυτός είναι και ο δρόμος της Εκκλησίας.
Ερωτήσεις:
1. Ο άγιος ξέχασε την πατρίδα του;
2. Τι έκανε τον άγιο να μην φοβηθεί να βοηθήσει τους συμπατριώτες του;
3. Γιατί οι Τούρκοι οδήγησαν τον άγιο στο μαρτύριο;
4. Τι μας δείχνει το γεγονός ότι η κάρα του αγίου κάνει μέχρι και σήμερα θαύματα;
5. Πώς καλούμαστε να δείξουμε την αγάπη μας για την πατρίδα μας;
Συμπέρασμα
Η Εκκλησία μάς διδάσκει ότι η αγάπη για την πατρίδα γίνεται βοήθεια και θυσία και όχι αδιαφορία ή απόρριψη.


Ακροστιχίδα του αγίου Αποστόλου!
Α _ _ _ _ Το πρώτο όνομα του χωριού του αγίου
Π_ _ _ _ Το βουνό που βρίσκεται το χωριό του αγίου
Ο_ _ _ _ _ _ Ο άγιος έμεινε ... από γονείς
Σ_ _ _ _ _ _ _ _ Ο Τούρκος βασιλιάς
Τ_ _ _ _ Τόσοι από τους συμπατριώτες του αγίου κλείστηκαν φυλακή
Ο_ _ _ _ _ _ _ _ _ Ο άγιος υπερασπίτηκε με θάρρος την πίστη ως ...
Λ _ _ _ _ _ _ _ _ _ Το δεύτερο όνομα του χωριού του αγίου
Ο_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ Η κάρα του αγίου παραδόθηκε στο... (ανάποδα)
Σ_ _ _ _ _ _ Ο άγιος έλαβε το ... του μαρτυρίου

ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ

Ο άγιος Κωνσταντίνος ο εξ Αγαρηνών
Ο Άγιος Κωνσταντίνος καταγόταν από ένα χωριό της Μυτιλήνης, που ονομάζονταν Ψιλομέτωπο. Έζησε στο τέλος του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα. Οι γονείς του ήταν Αγαρηνοί, Τούρκοι. Ο ίδιος ήταν παιδί που είχε αγάπη και σεβασμό για τους άλλους. Όταν έγινε 15 χρονών, μια κακιά γειτόνισσα που δεν συμπαθούσε καθόλου την μητέρα του, αποφάσισε να του κάνει κακό. Του έδωσε λοιπόν ένα γλύκισμα που είχε φτιάξει από δηλητηριασμένες ουσίες, με αποτέλεσμα για τρία χρόνια να παραμείνει στο κρεβάτι, ενώ τυφλώθηκε κιόλας! Μια χριστιανή γυναίκα ζήτησε το παιδί από την μητέρα του και το πήγε σε ένα αγίασμα της περιοχής. Εκεί ο νέος θεραπεύθηκε, μόλις ήπιε από το αγίασμα! Η μητέρα του δεν πίστευε στα μάτια της και δόξασε τον Θεό των χριστιανών για το μεγάλο θαύμα.
Μετά από λίγο καιρό όλη η οικογένεια του Κωνσταντίνου πήγαν στη Σμύρνη. Εκεί ο Κωνσταντίνος συνδέθηκε με έναν γέροντα πνευματικό, ο οποίος του έμαθε ελληνικά, τον δίδαξε τα εκκλησιαστικά γράμματα και του ζέστανε την ψυχή, ώστε να είναι έτοιμος για να βαπτισθεί. Αφού πέρασε μερικές περιπέτειες, κατέφυγε στο Άγιον Όρος, στη σκήτη της Αγίας Άννης και στα Καυσοκαλύβια. Μετά από αρκετές δυσκολίες που συνάντησε δέχθηκε το Άγιο Βάπτισμα από τον ίδιο τον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε’, ο οποίος ήταν εξόριστος στο Άγιον Όρος, παίρνοντας το όνομα Κωνσταντίνος. Ακούγοντας τις διηγήσεις και προσκυνώντας τα λείψανα των Νεομαρτύρων που υπήρχαν στο Άγιον Όρος, ο Κωνσταντίνος ήθελε πολύ να αξιωθεί να μαρτυρήσει για την αγάπη του Χριστού.
Ο πνευματικός του τον βοήθησε να προετοιμαστεί με τη νηστεία και την άσκηση. Μετά τον έστειλε στις Κυδωνίες, όπου με τη βοήθεια του Μητροπολίτη Γρηγορίου άνοιξε ένα σταφιδοπωλείο, για να μπορέσει να ζήσει. Εκεί όμως, κάποιοι παλιοί του γνωστοί τον αναγνώρισαν και έσπευσαν να τον κατηγορήσουν στον κατή, ότι ενώ ήταν Τούρκος, έγινε χριστιανός, με αποτέλεσμα να αλλαξοπιστήσει και να προδώσει την πατρική του θρησκεία. Ο κατής, ο δικαστής της περιοχής, διέταξε να τον μαστιγώσουν και να τον κλείσουν στη φυλακή. Εν τω μεταξύ το νέο διαδόθηκε στην περιοχή, και όλοι οι χριστιανοί έσπευδαν να τον επισκεφθούν για να τον ενισχύσουν.
Ο Μάρτυς βασανίστηκε έντονα. Κάποια στιγμή ο αγάς της περιοχής θύμωσε τόσο πολύ, που ο Κωνσταντίνος δεν άλλαζε γνώμη, και πήρε το μαχαίρι και του χάραξε σαν να χάραζε σταυρό το στήθος. Τότε έγινε ένα μικρό θαύμα, σκίστηκαν τα ρούχα του μάρτυρα και χαράχτηκε στο στήθος του ένας χρυσός σταυρός, ιδιαίτερα φωτεινός, που έλαμπε σαν από ουράνιο φωτισμό. Οι Τούρκοι θύμωσαν και τον ξαναέκλεισαν στη φυλακή.
Το ίδιο βράδυ εμφανίστηκε στον Κωνσταντίνο η Υπεραγία Θεοτόκος, η οποία τον ενίσχυσε στο μαρτύριό του και του είπε να ανακοινώσει στους άλλους χριστιανούς των Κυδωνιών να μην κάνουν λιτανείες για να σωθεί ο Άγιος, αλλά για τους εαυτούς τους που έχουν πολλές αμαρτίες. Του ανήγγειλε μάλιστα θα μαρτυρούσε στην Κωνσταντινούπολη.
Πραγματικά την επόμενη μέρα, ο Άγιος μεταφέρθηκε με πλοίο στην Κωνσταντινούπολη, όπου οι Τούρκοι τον ξαναδίκασαν και τον καταδίκασαν σε θάνατο στις 2 Ιουνίου του 1819. Τον κρέμασαν και τον έθαψαν στο τουρκικό νεκροταφείο, για να μην μπορέσουν οι χριστιανοί να κρατήσουν το λείψανό του. Οι χριστιανοί βρήκαν τα ρούχα του Αγίου, με τα οποία γιατρεύτηκαν αρκετοί άρρωστοι.
Η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη του Αγίου Κωνσταντίνου κάθε χρόνο στις 2 Ιουνίου, ημέρα του μαρτυρίου του.



Ερμηνευτικά σχόλια
παιδί με αγάπη και σεβασμό: το ότι οι γονείς του αγίου ήταν Τούρκοι και ο ίδιος μουσουλμάνος στο θρήσκευμα δεν τον εμπόδισε να είναι καλός άνθρωπος. Πρωτίστως τι άνθρωποι είμαστε είναι θέμα του χαρακτήρα μας και όχι σε ποιον Θεό πιστεύουμε. Βλέπουμε όμως πως δεν ήταν ολοκληρωμένη η πορεία της ζωής του, καθώς ο Θεός βλέπει την καλοσύνη της καρδιάς του και θα τον καλέσει στην αληθινή πίστη με δύο τρόπους. Πρώτα θα γευτεί την κακία της μουσουλμάνας γυναίκας που θα τον κάνει να αρρωστήσει επί τρία χρόνια και στη συνέχεια θα γίνει καλά χάρις στο αγίασμα που του δίνει μία χριστιανή γυναίκα, δηλαδή χάρις σε έναν τόπο που είχε νερό αγιασμένο από την παρουσία κάποιας θαυματουργής εικόνας μάλλον και από την προσευχή των ανθρώπων στους οποίους ανήκε το αγίασμα. Το Άγιο Πνεύμα δηλαδή δίνει τη χάρη του στον νεαρό Κωνσταντίνο και τον κάνει να δει ότι για να είναι ολοκληρωμένη η χαρά και να έχει νόημα η ζωή καλείται να γίνει χριστιανός.
ελληνικά: ο γέροντας στην Σμύρνη θα μάθει στον Κωνσταντίνο ελληνικά, τα εκκλησιαστικά γράμματα και θα του δείξει ότι ο χριστιανός δεν μένει αμόρφωτος, αλλά εκτός από τα της πίστης μαθαίνει και τη γλώσσα με την οποία μπορεί να επικοινωνήσει και να συνεννοηθεί με τους άλλους ανθρώπους, όπως επίσης και ό,τι του είναι χρήσιμο για να μορφωθεί. Πρωτίστως όμως ζεσταίνει τις ψυχές των άλλων με τα λόγια και την αγάπη και την βεβαιότητα ότι ο Χριστός είναι μαζί του. Έτσι ο Κωνσταντίνος θα πάρει την απόφαση να βαπτιστεί.
δέχθηκε το άγιο Βάπτισμα από τον Πατριάρχη: ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’ μαρτύρησε για την πίστη στο Χριστό και την αγάπη του για την Ελλάδα. Αρνήθηκε να αφήσει το ποίμνιό του στην Κωνσταντινούπολη όταν ξέσπασε η ελληνική επανάσταση και οι Τούρκοι τον κρέμασαν στις 10 Απριλίου 1821. Προηγουμένως όμως είχε περάσει πολλές δοκιμασίες. Είχε εξοριστεί επανειλημμένως από τους Τούρκους, ο οποίοι δεν άντεχαν την δυναμική του προσωπικότητα. Ένας λοιπόν νέος άνθρωπος αξιώνεται να βαπτιστεί από έναν Πατριάρχη που βρίσκεται εξόριστος. Και οι δύο θα μαρτυρήσουν για το Χριστό. Και οι δύο θα γίνουν άγιοι.
νηστεία και άσκηση: ο Κωνσταντίνος ξέρει ότι την στιγμή που θα επιστρέψει στον κόσμο οι Τούρκοι δεν θα δεχτούν ότι ένας δικός τους εγκατέλειψε την μουσουλμανική θρησκεία. Ο Κωνσταντίνος θα μπορούσε να μείνει σο Άγιον Όρος και να γλιτώσει τη ζωή του. Όμως μέσα από τη νηστεία και την άσκηση ετοιμάζεται, γιατί γνωρίζει μέσα του ότι θα ωφελήσει και τους Έλληνες το μαρτύριό του, διότι θα πάρουν μεγάλη δύναμη βλέποντας ότι η χάρη του Θεού αλλάζει έναν μουσουλμάνο, αλλά και τους Τούρκους, διότι θα καταλάβουν ότι η πίστη τους δεν είναι αληθινή. Άρα κάποιοι από αυτούς θα μπορούσαν να αλλάξουν κι αυτοί πίστη. Ο άγιος νηστεύει, για να πάρει δύναμη από το Θεό. Ασκείται, για να νικήσει με τη σειρά του τον εαυτό του.
σταυρό στο στήθος: τόσο μεγάλη είναι η πίστη του Κωνσταντίνου, ώστε αξιώνεται να ζήσει ένα μικρό θαύμα. Ο σταυρός του μαρτυρίου που χαράζει επάνω του ο τούρκος αγάς, γίνεται σταυρός φωτεινός, για να πάρει δύναμη ο ίδιος και οι χριστιανοί, αλλά και για να δει ο τούρκος ποια πίστη είναι αληθινή. Ο Χριστός δεν εγκαταλείπει τον αγωνιστή του.
να μην κάνουν λιτανείες για τον ίδιο: οι χριστιανοί δείχνουν μεγάλη αγάπη στον Κωνσταντίνο. Προσεύχονται στο Θεό να γλιτώσει το θάνατο και κάνουν λιτανείες με τις ιερές εικόνες. Η Παναγία όμως του ζητά να κάνουν λιτανείες για τις δικές τους αμαρτίες και όχι για τον Κωνσταντίνο, ο οποίος είχε την χάρη του Θεού. Είναι η αναγνώρισε από τον ουρανό της αγιότητας του Κωνσταντίνου και την ίδια στιγμή μία υπενθύμιση ότι ο καθένας μας καλείται να αγωνιστεί για να ξεπεράσει τις δικές του αμαρτίες πρώτα και κατόπιν να βοηθήσει και τους άλλους να έρθουν πιο κοντά στο Θεό. Αυτό έκανε και ο Κωνσταντίνος. πρώτα ετοιμάστηκε και μετά ομολόγησε την πίστη του στο Θεό για να ωφεληθούν και οι άλλοι.
γιατρεύτηκαν άρρωστοι: ο άγιος αξιώθηκε από τον Χριστό να λάβει την ευλογία να κάνει θαύματα. Να δίνει δηλαδή λύτρωση στους ανθρώπους που υποφέρουν και από τον ουρανό. Είναι ένα σημάδι αιωνιότητας και αγάπης του Θεού προς τον αθλητή του.
κάθε χρόνο τιμά την μνήμη του: η ορθόδοξη πίστη και παράδοση μας δίνουν ταυτότητα. Ξέρουμε γιατί ζούμε (για την αγάπη), ξέρουμε για Ποιον ζούμε (για το Θεό), ξέρουμε πώς η ζωή μας έχει σκοπό (να κάνουμε το καλό στους άλλους όχι μόνο υλικά, αλλά και προσφέροντάς τους δύναμη στη ζωή τους) και μπορούμε να αντέξουμε τις όποιες δυσκολίες υπάρχουν, χάρις στη δύναμη της πίστης. Κάθε χρόνο, την Κυριακή της Ορθοδοξίας μαθαίνουμε αυτόν ακριβώς τον δρόμο: ότι καλούμαστε να γίνουμε άγιοι στη ζωή μας, ότι μπορούμε να υπάρχουμε και για το Θεό και για το συνάνθρωπο, ότι μπορούμε να προσευχόμαστε και να βοηθούμε με κάθε τρόπο τους άλλους από την μικρή μας ηλικία και ότι με τα πνευματικά όπλα της ορθόδοξης παράδοσης, που είναι η νηστεία και η άσκηση και η βοήθεια των πνευματικών μας πατέρων μπορούμε να προχωρήσουμε όπως θέλει ο Θεός στη ζωή μας. Αυτή την ταυτότητα ας την κρατήσουμε και ας την εμπλουτίσουμε ζώντας της ζωή της Εκκλησίας. Και ας θυμόμαστε τους ήρωες της πίστης μας που είναι οι μάρτυρες και οι νεομάρτυρες που μας δείχνουν τον ευλογημένο δρόμο.

Ερωτήσεις

1. Πώς μπόρεσε ο Κωνσταντίνος και έγινε χριστιανός;
2. Γιατί δεν έφτανε το ότι ο Κωνσταντίνος ήταν καλός άνθρωπος;
3. Πόσο σημαντικό ήταν το γεγονός ότι τον βάφτισε ο Πατριάρχης;
4. Γιατί βγήκε ο φωτεινός σταυρός στο στήθος του;
5. Τι έκαναν οι χριστιανοί για να τον βοηθήσουν;
6. Τι τον βοήθησε να μαρτυρήσει;
7. Ποια είναι τα στοιχεία της παράδοσής μας που μας κάνουν να ξεχωρίζουμε σ’ αυτό που πιστεύουμε;

Συμπέρασμα
Είναι σπουδαίο να ξέρουμε ποιος είναι ο τρόπος ζωής που μας οδηγεί η πίστη μας. Να θυμόμαστε ότι η ορθόδοξη πίστη και παράδοση μας δίνουν ταυτότητα.



Να βρεις τις 7 λέξεις που κρύβονται στον πίνακα
Κ Ω Ν Σ Τ Α Ν Τ Ι Ν Ο Σ
Ο Π Α Γ Α Ρ Η Ν Ο Ι Π Ι
Π Α Τ Ρ Ι Α Ρ Χ Η Σ Α Δ
Α Λ Σ Μ Υ Ρ Ν Η Ο Ρ Ο Σ
Κ Ρ Α Β Α Γ Α Σ Η Γ Ω Λ
Ι Σ Α Σ Κ Η Σ Η Α Γ Β Α

Ο άγιος Πολύδωρος

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 18


Οι άνθρωποι συχνά στη ζωή μας αντιμετωπίζουμε πολλούς πειρασμούς. Η Εκκλησία όμως μάς έχει δώσει πνευματικά όπλα για να στηριζόμαστε στη ζωή μας και να παλεύουμε μ’ αυτούς. Χαρακτηριστική είναι η ιστορία του ομολογητή νεομάρτυρα αγίου Πολύδωρου, ο οποίος καταγόταν από το νησί της Κύπρου και συγκεκριμένα από τη Λευκωσία. Το όνομά του σημαίνει «αυτός που έχει λάβει πολλά δώρα» ή «αυτός που προσφέρει πολλά δώρα».
Έμαθε γράμματα στην Λευκωσία, το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα. Σε ένα από τα πολλά ταξίδια του πήγε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Εκεί έγινε γραμματέας σε έναν άρχοντα της περιοχής, ο οποίος ήταν Έλληνας που είχε αλλαξοπιστήσει. Περνούσε καλά και μάλιστα παρευρισκόταν διαρκώς σε τραπέζια που έκανε αυτός ο άρχοντας. Ο Πολύδωρος άρχισε να αποκτά τη συνήθεια να μεθά. Σε μια τέτοια μέθη του λοιπόν αρνήθηκε το Χριστό και δήλωσε στους συνδαιτυμόνες ότι έγινε μουσουλμάνος. Έκανε μάλιστα και σαλαβάτι (ομολογία πίστεως). Όταν του πέρασε το μεθύσι, συνειδητοποίησε το σφάλμα το και μετενόησε, έκλαψε πικρά, πήγε στο Δεσπότη της περιοχής και εξομολογήθηκε την αμαρτία του. Ο Δεσπότης έγινε ο πνευματικός του πατέρας. Τον συμβούλεψε και τον έστειλε στα Ιεροσόλυμα, σ’ ένα μοναστήρι, για να ηρεμήσει και να προετοιμάσει τον εαυτό του με πίστη. Έμεινε εκεί δέκα περίπου χρόνια.
Ο Πολύδωρος είχε πάρει την απόφαση να μαρτυρήσει για το Χριστό. Κατέφυγε στη Χίο, όπου προετοιμάσθηκε όσο περισσότερο μπορούσε. Έκανε άσκηση, δηλαδή νηστείες, προσευχές, γονυκλισίες, παρακλήσεις στην Παναγία, διάβασε ψυχωφελή βιβλία, ιδίως των μαρτυρίων των Αγίων, για να δυναμώσει για τους πειρασμούς που θα περνούσε. Σαράντα ημέρες έμεινε στη Χίο και τον Αύγουστο του 1794 πέρασε στην Έφεσο (Κουσάντασι) της Μικράς Ασίας. Εμφανίστηκε στον κατή της περιοχής και του ομολόγησε ότι δεν ήταν πλέον μουσουλμάνος, αλλά ξαναγύριζε στην πίστη των γονιών του, στην πίστη του Χριστού. Ο κατής τον προέτρεψε να λυπηθεί τον εαυτό του και να μην οδηγηθεί στο μαρτύριο. Ο Πολύδωρος του τόνισε πως δεν υπήρχε περίπτωση να αρνηθεί το Χριστό. Διέταξε τότε ο κατής να τον φυλακίσουν!
Την άλλη μέρα τον παρουσίασαν εμπρός στους ανώτερους Τούρκους δικαστές, οι οποίοι ήδη είχαν συνεννοηθεί ότι δεν μπορούσαν να τον αφήσουν να τους ρεζιλεύει. Το πρώτο πράγμα που τον ρωτήσανε είναι αν μετάνιωσε και εκείνος φυσικά απάντησε ότι το μόνο για το οποίο μετάνιωσε ήταν το λάθος που έκανε να γίνει μουσουλμάνος. Τότε ο κατής διέταξε να τον βασανίσουν. Ο Μάρτυρας παρέμεινε σταθερός στην ομολογία της πίστης στο Χριστό. Οι Τούρκοι, βλέποντας ότι δεν μπορούσαν να τον κάνουν ν’ αλλάξει γνώμη, διέταξαν να τον οδηγήσουν στην αγχόνη. Ο Άγιος είχε άγιο πείσμα. Έτρεχε προς την κρεμάλα με πολλή χαρά, ακριβώς γιατί ένιωθε πως έτσι θα πήγαινε κοντά στο Χριστό που αγαπούσε. Πριν την κρεμάλα τον ρώτησαν μήπως ήθελε να αλλάξει γνώμη. Ο Άγιος φώναξε δυνατά: «Χριστιανός, χριστιανός, χριστιανός είμαι»! Τότε τον κρέμασαν και έτσι ο Άγιος έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου.
Τον άφησαν κρεμασμένο τρεις μέρες. Μετά επετράπη στους χριστιανούς να τον θάψουν. Ο Άγιος έκανε πολλά θαύματα μετά το θάνατό του, με πιο χαρακτηριστικό εκείνο που με μέρος από το λείψανο του χεριού του και κομμάτι από το σκοινί με το οποίο τον κρέμασαν, θεραπεύθηκε ένας βαριά δαιμονισμένος άνθρωπος.
Η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη του Αγίου Πολυδώρου στις 3 Σεπτεμβρίου, ημέρα του μαρτυρίου του, κάθε χρόνο.
Ερμηνευτικά σχόλια
αυτός που έχει λάβει πολλά δώρα: ο άγιος είχε ένα πολύ όμορφο όνομα. Σημαίνει ότι ο Θεός του έδωσε χαρίσματα, δώρα. Του έδωσε καλή καταγωγή, την ικανότητα να μάθει γράμματα, να είναι καλός έμπορος, να γίνει γραμματέας χάρις στην εξυπνάδα του κοντά σε έναν πλούσιο άνθρωπο, να μπορεί να ζήσει δηλαδή καλά. Όμως τα δώρα αυτά ο άγιος δεν τα χρησιμοποίησε για καλό, αλλά για να αρχίσει να ζει άσωτα, να μεθά και τελικά να αρνηθεί το Θεό.
άσχημες παρέες: συχνά στη ζωή μας αντιμετωπίζουμε πειρασμούς, δηλαδή επιθέσεις στην σκέψη και την καρδιά μας από το ταγκαλάκι που δεν μας αφήνουν να σταθούμε κοντά στο Θεό. Τέτοιοι πειρασμοί είναι και οι παρέες που μας οδηγούν να κάνουμε πράγματα χωρίς λογική και χωρίς Θεό. Φίλοι ή άνθρωποι που βρισκόμαστε μαζί και οι οποίοι δεν θέλουν να ακολουθήσουν το δρόμο του Θεού, αλλά να κάνουμε πράγματα που μας απομακρύνουν από Αυτόν, όπως το να μαλώνουμε, το να στενοχωρούμε τους άλλους, το να αρνούμαστε ότι πιστεύουμε.
Μετανόησε για το λάθος του: η μετάνοια για κάποια αμαρτία μας έρχεται με τη συναίσθηση του λάθους μας, την εξομολόγηση του και την θεία κοινωνία. Ο άγιος πήγε στο δεσπότη της περιοχής και ομολόγησε το λάθος του. Δεν έμεινε στην κακή κατάσταση της άρνησης της πίστης, αλλά αποφάσισε αμέσως να διορθωθεί.
Πνευματικός: ο ιερέας στον οποίο πηγαίνουμε για εξομολόγηση. Ο άγιος πήγε στον Δεσπότη της περιοχής. Εκείνος τον συμβούλεψε και του διάβασε τη συγχωρητική ευχή, επαναφέροντας τον στην Εκκλησία. άγιος θα πάρει την απόφαση να μαρτυρήσει για το Χριστό. Δεν υπήρχε άλλος δρόμος, για να ξεπληρώσει το μεγάλο σφάλμα που έκανε να φύγει από την πίστη και να γίνει, έστω και προσωρινά μουσουλμάνος.
Άσκηση: με το να στερούμαστε κάποιο είδος φαγητού (νηστεία) δυναμώνουμε τον εαυτό μας στους διάφορους πειρασμούς. Η νηστεία συνοδεύεται από προσευχή και από γονυκλισία, δηλαδή μετάνοια, το να λυγίζουμε τα γόνατα μπροστά στις εικόνες και να παρακαλούμε το Θεό να μας συγχωρέσει για τις αμαρτίες μας. Έκανε και παρακλήσεις στην Παναγία, η οποία ως μητέρα του Θεού δίνει δύναμη στο κάθε παιδί του Θεού που είμαστε οι άνθρωποι. Αλλά διάβαζε και βιβλία που ωφελούν την ψυχή, δηλαδή βιβλία που αναφέρονται στους αγίους και δίνουν δύναμη στον άνθρωπο να καταλάβει ότι αυτός είναι ο σκοπός της ζωής μας, να αγωνιζόμαστε δηλαδή να έρθουμε κοντά στο Θεό.
Πείσμα άγιο: όταν πεισμώνεις για κάτι πνευματικό και θέλεις να τα καταφέρεις πολύ και να κατακτήσεις κάποια αρετή. Αυτό είχε και ο άγιος. Το άγιο πείσμα φαίνεται από τη διάθεσή μας να αγωνιστούμε για την πίστη. Σημείο αυτού του αγώνα είναι και η νηστεία, η οποία είναι προπόνηση στον πνευματικό αγώνα. Και με τη νηστεία νικούμε τους πειρασμούς, γιατί μαθαίνουμε να παλεύουμε για το Θεό. Μπορούμε από την μικρή μας ηλικία να νηστέψουμε. Αν από τα φαγητά είναι δύσκολη η νηστεία, μπορούμε να νηστέψουμε από τις αμαρτίες, από την κακή γλώσσα εις βάρος των άλλων, από το να μαλώνουμε, από το να λέμε ψέματα, από το να βλέπουμε πολλή τηλεόραση και να παίζουμε παιχνίδια στον υπολογιστή. Αυτοί οι τρόποι, μαζί με περισσότερη προσευχή, ιδίως κατά την Μεγάλη Σαρακοστή, στην οποία κάθε Τετάρτη γίνονται οι προηγιασμένες θείες λειτουργίες το απόγευμα, κάθε Παρασκευή οι Χαιρετισμοί στην Παναγία και κάθε μέρα το απόγευμα το Μεγάλο Απόδειπνο, μας δίνουν την ευκαιρία να έρθουμε πιο κοντά στο Χριστό. Ας αξιοποιήσουμε αυτή την περίοδο, για να αντέχουμε την πίεση της ζωής του κόσμου και να μένουμε κοντά στο Θεό.
Ερωτήσεις
1. Τι έφταιξε και ο Πολύδωρος αρνήθηκε το Χριστό;
2. Εμείς αγαπούμε το Χριστό νηστεύοντας, προσευχόμενοι, διαβάζοντας ή μήπως μοιάζουμε με τον Πολύδωρο πριν τον αρνηθεί;
3. Πώς προετοιμάστηκε ο Πολύδωρος για να μαρτυρήσει για το Χριστό;
4. Γιατί ο Πολύδωρος δεν υποχώρησε στις πιέσεις των Τούρκων;
5. Τι είναι πραγματικά η νηστεία; (άσκηση και προπόνηση για τον πνευματικό μας αγώνα)
6. Πώς μπορούμε να νηστέψουμε από την παιδική μας ηλικία;
Συμπέρασμα
Όσο μπορούμε να νηστεύουμε και από φαγητά και από αμαρτίες!



Βρες και συμπλήρωσε τα κενά με λέξεις από το συναξάρι του αγίου. Με το κεφαλαίο γράμμα που σας δίνεται σε κάθε λέξη ποια καινούργια λέξη σχηματίζουμε ως ακροστιχίδα;

Οι άνθρωποι έχουν πολλούς Π _ _ _ _ _ _ _ _ _
Ο άγιος ήταν νεομάρτυρας και Ο _ _ _ _ _ _ _ _ _ της πίστης μας.
Καταγόταν από τη Λ _ _ _ _ _ _ _.
Πηγαίνουμε στον _ _ _ Υ _ _ _ _ _ _ μας για εξομολόγηση.
Ο άγιος προετοιμάστηκε Δ_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ ψυχωφελή βιβλία για να ενισχυθεί στο μαρτύριο.
Όταν ήρθε η Ω_ _ φώναξε : Χριστιανός, χριστιανός, χριστιανός είμαι!
Από τις άσχημες _ _Ρ _ _ _ παρασύρθηκε
Ο άγιος μαρτύρησε στην _ _ _ _ Ο της Μικράς Ασίας.
Κάνουμε _ _ Σ_ _ _ _ για να δυναμώσουμε στους πειρασμούς.

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 17

Ο άγιος Μελίτων
Ο Άγιος Μελίτων ήταν ένας από τους Αγίους Τεσσαράκοντα Μάρτυρες, οι οποίοι μαρτύρησαν στη Σεβάστεια της Μικράς Ασίας στις αρχές του Δ’ αιώνα. Οι Άγιοι αυτοί κατάγονταν από διάφορες περιοχές της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και υπηρετούσαν στην ίδια στρατιωτική μονάδα, όταν αυτοκράτορας της Ρώμης ήταν ο Λικίνιος, γύρω στο 320 μ. Χ. Είχε υπογραφεί το διάταγμα της ανεξιθρησκίας στη Δύση, από τον Μ. Κωνσταντίνο, αλλά στην Ανατολή ο διωγμός συνεχιζόταν. Απαιτήθηκε από τους Τεσσαράκοντα να θυσιάσουν στα είδωλα, όμως αυτοί αρνήθηκαν. Έτσι ο Έπαρχος της Σεβάστειας, Αγρικόλας τους συνέλαβε και προσπάθησε να τους καλοπιάσει με επαίνους, τάζοντάς τους, παράλληλα, αμοιβές και αξιώματα, σε περίπτωση που θα θυσίαζαν στα είδωλα και θα απαρνιόντουσαν την πίστη τους. Εκείνοι όμως αρνήθηκαν να αλλάξουν την πίστη τους.
Ο Αγρικόλας κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να τους μεταπείσει. Έτσι, διέταξε να τους βασανίσουν. Αφού τους κράτησε κλεισμένους σε σκοτεινή και υγρή φυλακή για πολλές μέρες, τους οδήγησε στην παγωμένη λίμνη που βρισκόταν έξω από την πόλη της Σεβάστειας και τους άφησε εκεί γυμνούς και εκτεθειμένους μια ολόκληρη νύχτα στο φοβερό κρύο, να πεθάνουν μέσα σε φοβερούς πόνους από τα κρυοπαγήματα. Για να κάνει επίσης πιο επώδυνο το μαρτύριό τους, σε μικρή απόσταση από τη λίμνη άναψε ένα θερμό λουτρό ώστε στη θέα του και μόνο να δειλιάσουν οι μάρτυρες και να εγκαταλείψουν τη λίμνη.
Όλη τη νύχτα οι Άγιοι Τεσσαράκοντα ενίσχυαν ο ένας τον άλλο με παρηγορητικά και θεόπνευστα λόγια: «Δριμύς ο χειμών, αλλά γλυκύς ο παράδεισος». Όμως μέσα στη νύχτα, ένας από τους μάρτυρες, μπροστά στη θέα του θερμού λουτρού, δείλιασε και εγκατέλειψε τη λίμνη. Όταν έφτασε στα σκαλοπάτια του λουτρού, το σώμα του, το οποίο, λόγω του ψύχους ήταν σχεδόν νεκρό, στην πρώτη επαφή του με το θερμό αέρα, ο οποίος έβγαινε μέσα από το λουτρό, δεν άντεξε και ξεψύχησε. Το γεγονός αυτό γέμισε με θλίψη τις ψυχές των υπολοίπων μαρτύρων, οι οποίοι με μεγάλη αγωνία προσευχήθηκαν στο Θεό να τους ενισχύσει, για να υπομείνουν μέχρι τέλος το μαρτύριο.
Εκείνη τη στιγμή πράγματι εμφανίστηκε στον ουρανό ο Χριστός και μαζί σαράντα ολόχρυσα στεφάνια, τα οποία χαμήλωσαν και εκάθησαν πάνω στα κεφάλια των Αγίων Μαρτύρων, δίνοντάς τους απερίγραπτη παρηγοριά και ουράνια ευφροσύνη και χαρά. Το τεσσαρακοστό όμως στεφάνι, επειδή δεν είχε τόπο να σταθεί, έμεινε μετέωρο στον αέρα. Το στεφάνι, που εξακολουθούσε να μένει μετέωρο, είδε ο ρωμαίος δεσμοφύλακας, ο Αγλάιος, ο οποίος, αν και ειδωλολάτρης, κατανόησε ότι το ουράνιο εκείνο στεφάνι για το μάρτυρα που λιποτάκτησε θα μπορούσε να γίνει δικό του εκείνη τη στιγμή, αν το ήθελε. Έτσι με τη δύναμη και το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, πέταξε τα ρούχα του και μπήκε στη λίμνη, φωνάζοντας: «είμαι καί εγώ χριστιανός»! Το γεγονός αυτό γέμισε με μεγάλη χαρά τις ψυχές των Αγίων Μαρτύρων, οι οποίοι δόξασαν το Θεό για τα μεγάλα και θαυμαστά έργα Του.
Την άλλη μέρα το πρωί, οι δεσμοφύλακες πήραν τους Αγίους Τεσσαράκοντα και τους έσπασαν χέρια και πόδια. Ο έπαρχος ζήτησε να μην πειράξουν μόνο τον Μελίτωνα, γιατί ήταν ο μικρότερος από όλους (δεκαπέντε χρονών) και έλπιζε ότι θα τον έκαναν να αλλάξει γνώμη. Τον παρέδωσαν μάλιστα στη μητέρα του, η οποία καθόλη τη διάρκεια της νύχτας είχε παρακολουθήσει μαζί με άλλους χριστιανούς το μαρτύριο του παιδιού της, γιατί φοβόταν μήπως και λόγω του νεαρού της ηλικίας και της αγάπης προς την ζωή, δειλιάσει.
Συνέβη όμως τότε κάτι το απροσδόκητο και απίστευτο. Η γενναία εκείνη μάνα πήρε στους ώμους της το παιδί της, τον άγιο Μελίτωνα, και άρχισε να τρέχει για να προλάβει τους δημίους, οι οποίοι είχαν ήδη φορτώσει στην άμαξα τους Αγίους Τεσσαράκοντα και τους έπαιρναν για να τους κάψουν. Η μητέρα δεν ησύχασε παρά μόνο όταν τοποθέτησε πάνω στην άμαξα μαζί με τα άλλα σώματα των μαρτύρων και το σώμα του δικού της παιδιού. Οι δήμιοι έκαψαν τα σώματα των Αγίων και τα λείψανα τα έριξαν σ’ ένα ποτάμι! Τρείς μέρες αργότερα οι άγιοι εμφανίστηκαν σε όνειρο στον επίσκοπο των χριστιανών της Σεβαστείας Πέτρο και του υπέδειξαν το σημείο στο οποίο βρίσκονταν τα άγια λείψανά τους. Εκείνος με τη βοήθεια μερικών χριστιανών περισυνέλεξε με ευλάβεια και τα ιερά λείψανα των Αγίων Τεσσαράκοντα. Η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη του Αγίου Μελίτωνα και των υπόλοιπων τεσσαράκοντα Μαρτύρων στις 9 Μαρτίου κάθε χρόνο.

Ερμηνευτικά Σχόλια
εκείνοι όμως αρνήθηκαν να αλλάξουν την πίστη τους: Τόση ήταν η αγάπη των μαρτύρων για το Χριστό, που τίποτα δεν μπορούσε να τους δελεάσει. Ήξεραν καλά ότι η επίγεια ζωή δεν είναι παντοτινή, με το Χριστό όμως θα ζούσαν στην αιωνιότητα. Με αυτές τις σκέψεις και την θερμή αγάπη για το Χριστό προχωρούν όλοι μαζί, ενωμένοι με θάρρος και πίστη.
ενίσχυαν ο ένας τον άλλο με παρηγορητικά και θεόπνευστα λόγια: οι μάρτυρες, παρά τον πόνο που ένιωθαν, όχι μόνο δεν παραπονιόνταν, αλλά προσπαθούσε ο ένας να βοηθήσει και να στηρίξει τον άλλο τις δύσκολες αυτές στιγμές. Αυτή είναι η πραγματική φιλία, να αγαπάς τους φίλους σου τόσο, ώστε, ακόμα κι αν υποφέρεις, να σκέφτεσαι και τις δικές τους δυσκολίες. Σε μια αληθινή παρέα φίλων ο ένας στηρίζει τον άλλο και στις καλές και στις δύσκολες στιγμές.
ένας από τους μάρτυρες...δείλιασε: Ο ένας που έφυγε από την πίστη, δεν πέτυχε τίποτε. Ούτε τη ζωή του γλίτωσε, αλλά έχασε τους φίλους του και τον Παράδεισο. Δεν αξίζει για λίγη χαρά, να θυσιάζουμε την παρέα, τη φιλία, όπως επίσης και την πίστη μας. Άλλωστε, και η χαρά αυτή πρόσκαιρη είναι.
εμφανίστηκε στον ουρανό ο Χριστός και μαζί σαράντα ολόχρυσα στεφάνια: βλέπουμε ότι ο Χριστός ήταν παρών, ήταν εκεί αμέσως για να τους πάρει κοντά του δίνοντας τους χαρά, παρηγοριά και αγάπη. Μέσα από αυτό βλέπουμε, ότι κάθε θυσία μας και κάθε προσπάθεια μας τη γνωρίζει ο Θεός, είτε μικρή, είτε μεγάλη, και κάποια στιγμή μας ανταποδίδει.
Ο δεσμοφύλακας…μπήκε στη λίμνη, φωνάζοντας, «είμαι και εγώ χριστιανός!»: Γνωρίζει ο Θεός την κατάλληλη στιγμή για τον καθένα στη ζωή μας. Μέσα από αυτό το παράδειγμα, είναι καλό να γνωρίζουμε ότι ποτέ δεν πρέπει να κατακρίνουμε κάποιον για τη ζωή που κάνει, γιατί κάποια στιγμή που δεν θα τη γνωρίζουμε, ο Θεός θα του δώσει την ευκαιρία να μετανοήσει και να αλλάξει ζωή, όπως έγινε και με αυτόν τον δεσμοφύλακα, για τον οποίο ήξερε ότι η καρδιά του ήταν έτοιμη να πιστέψει εκείνη τη στιγμή και για αυτό του επέτρεψε να δει το Χριστό και τα στεφάνια.
Το γεγονός αυτό γέμισε με μεγάλη χαρά... για τα μεγάλα και θαυμαστά έργα Του: οι μάρτυρες χαίρονται όταν βλέπουν τον δεσμοφύλακα να μπαίνει στην παρέα τους και να γίνεται Χριστιανός. Η αγάπη στο Χριστό ενώνει τους ανθρώπους περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο.
Τον παρέδωσαν μάλιστα στη μητέρα του... και το σώμα του δικού της παιδιού: Τι παράδειγμα μητέρας ήταν αυτή η γυναίκα. Είχε τόση πίστη και αγάπη για το Χριστό και η ίδια, ώστε προτίμησε ο γιός της να πεθάνει, παρά να ζήσει τη ζωή του μακριά από τον Χριστό.
Η μνήμη τους εορτάζεται την 9η Μαρτίου: Θυμόμαστε τους μάρτυρες αυτούς σαν παραδείγματα της πίστης και της αγάπης τους προς το Χριστό, αλλά και αγάπης και φιλίας μεταξύ τους. Μια τέτοια παρέα είναι η Εκκλησία, μια παρέα ανθρώπων που θέλουν να αγαπούν το Χριστό και ο ένας τον άλλο. Καμιά φορά αυτό είναι δύσκολο, αλλά δεν πρέπει να τα παρατάμε, όπως ο μάρτυρας που δείλιασε και βγήκε από τη λίμνη. Η αγάπη μας προς το Χριστό και τους άλλους σημαίνει ότι χρειάζεται να κάνουμε θυσίες, όμως ο Θεός μας βοηθάει. Εδώ χρειάζεται να θυμόμαστε από την μικρή μας ηλικία το πόσο σπουδαίο είναι να έχουμε παρέα που αγαπά το Χριστό. Παρέα που μιλά για το Χριστό. Παρέα που μας ενώνει. Τέτοια είναι η παρέα της Εκκλησίας και η παρέα του κατηχητικού. Ας μην την ξεχνάμε!

Ερωτήσεις
1. Γιατί οι Άγιοι Τεσσαράκοντα αρνήθηκαν να αλλάξουν την πίστη τους;
2. Τι έχασε ο μάρτυρας που εγκατέλειψε τη λίμνη;
3. Γιατί η μητέρα του Μελίτωνα δεν έσωσε το γιό της, αλλά τον παρέδωσε στους δεσμοφύλακες ξανά;
4. Εμείς σε τι μπορούμε να μοιάσουμε στους Τεσσαράκοντα Μάρτυρες;
5. Πόσο σπουδαίο είναι να ζούμε την παρέα της Εκκλησίας και του κατηχητικού;

Συμπέρασμα: Είναι ωραίο όταν η πίστη στο Θεό γίνεται αφορμή και άλλοι άνθρωποι να έρθουν κοντά στο Θεό και να γίνουν μια όμορφη παρέα.



Βρες 7 από τα ονόματα των μαρτύρων στο κρυπτόλεξο…
Φ Σ Α Κ Ε Ρ Δ Ω Ν Γ
Ε Η Ψ Κ Α Κ Ξ Ι Ε Α
Υ Λ Η Σ Υ Χ Ι Ο Σ Ι
Τ Θ Α Ξ Ε Ι Η Σ Ρ Ο
Υ Σ Φ Α Σ Ο Ο Ρ Τ Σ
Χ Δ Ι Ι Ζ Κ Γ Β Υ Ε
Ι Ω Ρ Ο Σ Λ Α Ω Θ Ζ
Ο Ν Β Ι Α Ε Τ Ι Ο Σ
Σ Μ Ρ Ξ Β Γ Φ Μ Ν Β
Χ Π Χ Ο Υ Α Λ Η Σ Χ

Αγγίας, Αγλάιος, Αειθαλάς, Αέτιος, Αθανάσιος, Ακάκιος, Αλέξανδρος, Βιβιανός, Γάιος, Γοργόνιος, Γοργόνιος, Δομετιανός ή Δομέτιος, Δόμνος, Εκδίκιος, Ευνοϊκός, Ευτύχιος, Ηλιάδης ή Ηλίας, Ηράκλειος, Ησύχιος, Θεόδουλος, Θεόφιλος, Ιωάννης ή Κάνδιδος, Κλαύδιος, Κύριλλος, Κυρίων, Λεόντιος, Λυσίμαχος, Μελίτων, Νικόλαος, Ξανθίας, Ουαλέριος, Ουάλης, Πρίσκος, Σακερδών ή Σακεδών, Σεβηριανός, Σισίνιος, Σμάραγδος, Φιλοκτήμων, Φλάβιος και Χουδίων.

ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 16

Η αγία Αργυρή
Η Αγία Αργυρή καταγόταν από την Προύσα της Μικράς Ασίας το 1688, στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Οι γονείς της ήταν ιδιαίτερα θεοσεβείς και την ανέθρεψαν με πνευματικό τρόπο. Ήταν ιδιαίτερα όμορφη και ευλαβούνταν πολύ το Θεό. Σε ηλικία 17 ετών παντρεύτηκε. Ένας γείτονάς της Τούρκος την ερωτεύθηκε και θέλησε να την χωρίσει από τον άντρα της. Αυτή αρνήθηκε και τότε αυτός τη συκοφάντησε στον Τούρκο δικαστή (τον κατή) ότι δήλωσε πως θα γίνει μουσουλμάνα και μετά το αναίρεσε. Αυτός θύμωσε, την συνέλαβε, την δίκασε και την καταδίκασε να αλλάξει πίστη, να γίνει δηλαδή μουσουλμάνα και να παντρευτεί τον γείτονα Τούρκο. Η Αργυρή αρνήθηκε και τότε ο δικαστής και την έστειλε φυλακισμένη στην Κωνσταντινούπολη.
Εκεί έμεινε φυλακισμένη για 16 χρόνια, αφού υπέστη πολλά βασανιστήρια. Μέσα στη φυλακή έζησε εν προσευχή και νηστεία και βοήθησε πολλές μουσουλμάνες να γίνουν χριστιανές. Το ίδιο και η στάση της βοήθησε και όσες χριστιανές έμπαιναν στη φυλακή να αλλάξουν ζωή. Τόση χαρά είχε η καρδιά της Αγίας που αξιώθηκε να φυλακιστεί για το Χριστό και τόσο μεγάλη ανάπαυση λογάριαζε τη φυλακή για το Χριστό, ώστε αρνήθηκε σε κάποιον που είχε τη δύναμη να την απελευθερώσει να το κάνει. Προτίμησε να παραμείνει στη φυλακή, ζώντας το μαρτύριο της στέρησης της ελευθερίας για το Χριστό.
Κάποια στιγμή αρρώστησε. Η Αργυρή ένιωσε ότι επρόκειτο να πεθάνει. Στη φυλακή ήταν τότε ένας γέροντας, ο οποίος είχε καταδικαστεί για οικονομικούς λόγους. Αυτός, επειδή ήταν μεγάλος στην ηλικία, μπορούσε να κινείται κάπως ελεύθερα. Η Αργυρή του ζήτησε να βρει έναν τρόπο ώστε να μεταλάβει των αχράντων μυστηρίων. Εκείνος μπόρεσε να ενημερώσει κάποιον ιερέα, ο οποίος έβαλε την Θεία Κοινωνία σε ένα σακουλάκι με σταφίδες. Έτσι, μπόρεσε με τη βοήθεια του γέροντα που της έφερε τις σταφίδες, η Αργυρή να κοινωνήσει. Στις 30 Απριλίου 1721 παρέδωσε την ψυχή της στο Χριστό.
Το άγιο λείψανό της το πήραν οι χριστιανοί και το ενταφίασαν στο Χάσκιοϊ. Μετά από τρία χρόνια έκαναν την ανακομιδή του και το βρήκαν άθικτο και ακέραιο και να ευωδιάζει. Το πήραν με μεγάλη ευλάβεια οι ιερείς και οι χριστιανοί και το εναπέθεσαν στην Εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, στην Κωνσταντινούπολη, όπου έκανε πολλά θαύματα. Από τότε κάθε χρόνο στην μνήμη της τελούνταν η θεία λειτουργία και κατόπιν γινόταν λιτανεία. Το 1955 οι Τούρκοι έκαψαν ελληνικές εκκλησίες και ελληνικά καταστήματα. Μεταξύ αυτών λεηλάτησαν και το ναό της Αγίας Παρασκευής και έκαψαν την λάρνακα με τα λείψανα της αγίας, από τα οποία έμειναν πολύ λίγα, τα οποία τιμούνται και σήμερα.
Η μνήμη της αγίας Αργυρής εορτάζεται στις 30 Απριλίου κάθε χρόνο.

Ερμηνευτικά σχόλια
ήταν ιδιαίτερα θεοσεβείς: οι γονείς της αγίας Αργυρής την μεγαλώνουν με κύρια αξία της την πίστη στο Χριστό. Η πίστη αυτή εκφράζεται με το να μην υποχωρεί στις προκλήσεις των ανθρώπων. Αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι όταν παντρεύεται, αρνείται να αλλάξει την πίστη της και να χωρίσει τον άντρα της, για να παντρευτεί έναν μουσουλμάνο με τον οποίο ήταν βέβαιο ότι θα περνούσε πολύ καλύτερα, καθώς θα είχε και χρήματα και την αποδοχή των Τούρκων, ανάμεσα στους οποίους ζούσε. Όμως για την αγία σημασία έχει η πίστη στο Χριστό, αλλά και η πίστη στον άντρα της.
ήταν όμορφη: η αγία δεν θεωρεί την ομορφιά του σώματος ως το πιο αξιόλογο επάνω της, αλλά την ομορφιά της ψυχής. Δεν θα διστάσει να θυσιάσει την ομορφιά του σώματος, ταλαιπωρούμενη για το Χριστό, αρκεί να μην χάσει την ομορφιά της ψυχής, τη σωτηρία της δηλαδή από το κακό και την απιστία. Σήμερα οι άνθρωποι θεωρούν την εξωτερική εμφάνιση το Α και το Ω στη ζωή τους, με αποτέλεσμα να σπαταλούν πολύ χρόνο γι’ αυτήν, να κοιτιούνται στον καθρέφτη, να αγοράζουν καλλυντικά και αρώματα, πολλά ρούχα και να μην σκέπτονται ότι πιο σημαντικό είναι η φροντίδα της ψυχής, δηλαδή η καλλιέργεια της πίστης και της αγάπης στο Θεό.
στη φυλακή: οι άνθρωποι έναν φυλακισμένο τον θεωρούμε κακό άνθρωπο. Έτσι δεν τον σκεφτόμαστε καθόλου και νιώθουμε ότι αξίζει την τιμωρία του. Όμως δεν είναι όλοι οι φυλακισμένοι δίκαια στην φυλακή, όπως ακριβώς στην περίπτωση της αγίας. Επομένως, ας θυμόμαστε τον λόγο του Χριστού που θα πει στην Δευτέρα Παρουσία ότι θα είναι κοντά Του στον Παράδεισο όσοι είδαν στο πρόσωπο του φυλακισμένου ανθρώπου, στο πρόσωπο, του αρρώστου, στο πρόσωπο του ξένου, στο πρόσωπο του περιθωριακού, του διαφορετικού, την εικόνα του Χριστού, τον Ίδιο τον Χριστό, προσευχήθηκαν για όσους βρίσκονται σ’ αυτή την κατάσταση και δεν τους περιφρόνησαν. Η αγία Αργυρή μάλιστα ενίσχυε στην πίστη και άλλες γυναίκες που βρέθηκαν στη φυλακή και έκανε αρκετές να πιστέψουν στο Χριστό. Επομένως, η παρουσία της στη φυλακή βοήθησε άλλους ανθρώπους και γι’ αυτό ίσως ο Χριστός να επέτρεψε να μείνει εκεί για 16 χρόνια.
σταφίδες: η τελευταία επιθυμία της αγίας ήταν να κοινωνήσει. Να λάβει δηλαδή το σώμα και το αίμα του Χριστού ως ευλογία, πριν φύγει από αυτό τον κόσμο. Είναι δείγμα της πίστης της και της αγάπης της προς το Χριστό, το ότι θέλει η τελευταία χαρά της στον κόσμο αυτό να είναι η κοινωνία της με το Χριστό. Έτσι ο γέροντας που μπορεί να κινηθεί πιο ελεύθερα θα της φέρει την θεία κοινωνία κρυμμένη στις σταφίδες. Μετά από αυτή την κίνηση η Αργυρή θα φύγει από αυτόν τον κόσμο, για να πάει από τη φυλακή στον Παράδεισο.
έκαψαν τη λειψανοθήκη: Οι Τούρκοι δεν έπαψαν να δείχνουν κακία εις βάρος των χριστιανών. Έτσι, όταν τους δόθηκε η ευκαιρία, έκαψαν την λειψανοθήκη της αγίας. Δεν την σεβάστηκαν όσο ήταν στη ζωή, δεν την σεβάστηκαν και μετά θάνατον. Όμως η αγία είναι κοντά στο Θεό και μπορούμε να την επικαλούμαστε στις προσευχές μας και εκείνη να μας βοηθά. Ιδίως όσους βρίσκονται σε δυσκολίες, όσους είναι περιθωριακοί. Ας μην το λησμονούμε λοιπόν το ότι ο Θεός αγαπά και αυτούς που ζούνε όπως όλοι, αλλά και εκείνους που για πραγματικά ή μη πραγματικά σφάλματα βγαίνουν από τον τρόπο ζωής των πολλών και γίνονται περιθωριοποιημένοι ή δεν είναι καλά στη ζωή τους, ζούνε στις φυλακές, είναι άρρωστοι, είναι διαφορετικοί από τους άλλους και εκείνοι τους απορρίπτουν. Ας προσευχόμαστε από την μικρή μας ηλικία για τους ανθρώπους που είναι στην άκρη της ζωής και ο Χριστός θα δείχνει και σε μας την αγάπη Του αλλά και σε εκείνους που την χρειάζονται πολύ. Αυτό μας κάνει αληθινά ανθρώπους του Θεού.
Ερωτήσεις
1. Γιατί η αγία δεν ήθελε να χωρίσει από τον άντρα της και να παντρευτεί τον μουσουλμάνο;
2. Γιατί οι Τούρκοι την μετέφεραν στην Κωνσταντινούπολη;
3. Γιατί η αγία ζήτησε να κοινωνήσει πριν πεθάνει;
4. Έχουμε το δικαίωμα να χωρίζουμε τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς ή να δείχνουμε αγάπη σε όλους;
5. Τι μας δείχνει η αγία για τους φυλακισμένους και τους περιθωριακούς;
6. Πώς μπορούμε να δείξουμε καλοσύνη σε όσους υποφέρουν;
Συμπέρασμα
Οι φυλακισμένοι, οι ανήμποροι, οι διαφορετικοί είναι κι αυτοί εικόνες του Θεού και αξίζουν την αγάπη μας.


Βρες 6 λέξεις από την ιστορία που είναι γραμμένες από το τέλος προς την αρχή
ΣΟΤΣΙΡΧΗΞΚΛΟΙΘΣΕΔΙΦΑΤΣΗΓΦΔΡΗΚΑΛΥΦΗΓΦΣΗΤΣΑΚΙΔΞΗΥΘΙΗΡΥΓΡΑΓΦΔΣΑΣΥΟΡΠ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 15

Ο άγιος Μιχαήλ ο Μαυρουδής

Ο Άγιος αυτός μάρτυρας του Χριστού γεννήθηκε μετά το 1500 στο χωρίο Γρανίτσα της Ευρυτανίας. Οι γονείς του, Δημήτριος και Σωτήρα, ήταν θεοσεβείς, ελεήμονες και φιλακόλουθοι. Τον συμβούλευσαν να είναι ταπεινός, σεμνός, και γενικά να φυλάει τις εντολές του Θεού. Όταν ο πατέρας του πέθανε, η μητέρα του τον πάντρεψε και ο Μιχαήλ πήγε στη Θεσσαλονίκη για να ζήσει. Εργάστηκε σε διάφορα αρτοποιεία και τέλος άνοιξε δικό του φούρνο. Από τον ίδρωτα του ζούσε αυτός, έδινε στους πτωχούς και βοηθούσε και τις Εκκλησίες. Ο Μιχαήλ έτρεχε πάντοτε στις Ακολουθίες της Εκκλησίας. Έτρεχε επίσης και όπου γινόταν κήρυγμα. Ήθελε μάλιστα να γίνει και μοναχός.
Την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, ο Μιχαήλ ήταν από τα μεσάνυχτα στην Εκκλησία και άκουσε όλη την Ακολουθία. Την άλλη ημέρα, μετά την Ακολουθία επήρε ευλογία και έφυγε γρήγορα για το μαγαζί του. Εκεί άρχισε συζήτηση περί θρησκείας με ένα τουρκόπουλο. Περνούσε τότε από εκεί ένας νομοδιδάσκαλος των Οθωμανών και του λέει:
—Τι είναι αυτά που λες, άνθρωπε. Γιατί βλαστημάς την ένδοξη πίστη μας;
—Εγώ, του λέγει ο Άγιος, είμαι πιστός και αληθινός ευσεβής, με την Χάρη του Χριστού μου του αληθινού Θεού. Και ξέρω τι πιστεύω και τι λέω. Είμαι έτοιμος να πεθάνω για την πίστη μου. Εσείς ταλαίπωροι, είστε πλανεμένοι και βαδίζετε στο σκοτάδι, διότι έχετε μια θρησκεία γεμάτη από παραμύθια.
Στο μεταξύ συγκεντρώθηκε πλήθος Τούρκων εκεί. Τον έπιασαν και τον πήγαν στο δικαστή και ξεκίνησε η ανάκριση του Αγίου. Αυτός με θάρρος ομολόγησε ότι είναι Χριστιανός και κήρυξε τις αλήθειες της πίστης μας, λέγοντας τους:
—Εσείς πιστεύετε στο Θεό, αλλά δεν τον πιστεύετε ορθά. Πρώτον δεν πιστεύετε, ότι είναι Τριαδικός, Πατήρ, Υιός και Άγιος Πνεύμα. Και δεύτερον, ότι ο Χριστός είναι Θεός και άνθρωπος, που θα κρίνει ζώντας και νεκρούς.
Έπειτα τον φυλάκισε. Το ίδιο βράδυ πήγαν πιστοί να ενισχύσουν τον Άγιο και τον βρήκαν να προσεύχεται χωρίς ταραχή η φόβο γιατί τον είχε επισκεφτεί ο Κύριος δίνοντας του θάρρος.
Την επομένη το πρωί (Πέμπτη) αφού δεν μπόρεσαν να τον κάνουν να αλλαξοπιστήσει τον βάζουν αλυσοδεμένο μέσα σε φωτιά. Ο Άγιος έλαμπε από χαρά. Ήταν δώδεκα το μεσημέρι και κόσμος πολύς έβλεπε το μαρτύριο του Αγίου. Έτσι παρέδωσε τη ψυχή του στο Θεό. Οι αλλόπιστοι με το μαρτύριο του Αγίου Μιχαήλ καταντροπιάστηκαν, οι Χριστιανοί όμως χάρηκαν και αναθάρρησαν. Κάθε έτος πανηγυρίζεται η μνήμην του, την Πέμπτη της Διακαινησίμου.

Ερμηνευτικά σχόλια
ήταν θεοσεβείς, ελεήμονες και φιλακόλουθοι: οι γονείς του Αγίου μας θυμίζουν ότι, η αληθινή πίστη στο Θεό δεν είναι κάτι αόριστο και ατομικό. Αγκαλιάζει τον συνάνθρωπο με αγάπη, με έργα αγάπης όπως η ελεημοσύνη, και τροφοδοτείται από τη Εκκλησία και τις Ιερές Ακολουθίες. Η Εκκλησία είναι η οικογένεια μας και στις Ακολουθίες και στα μυστήρια της, όπως η Θεία Κοινωνία, γευόμαστε τη χαρά και τη δύναμη του Θεού.
Από τον ίδρωτα του ζούσε αυτός, έδινε στους πτωχούς και βοηθούσε και τις Εκκλησίες: ο άγιος εργάζεται για να στηρίξει την οικογένεια του και τους συνανθρώπους του. Δεν μπορούμε να προοδεύσουμε στη ζωή μας χωρίς να κοπιάσουμε για κάτι και ας μη ξεχνάμε να προσφέρουμε και στους γύρω μας που έχουν ανάγκη.
Έτρεχε επίσης και όπου γινόταν κήρυγμα: ο λόγος του Θεού, τα ιερά γράμματα του Ευαγγελίου είναι η τροφή του κάθε πιστού. Εκεί θα μάθει για τη πίστη του, τις αλήθειες, τα θαυμάσια που κάνει ο Θεός για εμάς, θα πάρει ελπίδα και δύναμη. Η Θεοσέβεια αυτή δεν μπορεί να είναι ξεκομμένη από την Εκκλησία όμως, η οποία κρατά σαν κληρονομία την αυθεντική πίστη και ερμηνεία της. Αυτή είναι το «σχολείο της πίστης μας».
Εγώ, του λέγει ο Άγιος, είμαι πιστός και αληθινός ευσεβής, με την Χάρη του Χριστού: τα πάντα είναι δώρα της αγάπης του Θεού μας. Η ίδια μας η ζωή και όλος ο κόσμος. Η πίστη μας και η αγάπη μας για το Χριστό δεν είναι μόνο θέμα δικής μας θέλησης μόνο, αλλά και ευλογία Θεού. Στη δική μας θέληση δηλαδή έρχεται η Χάρη του Θεού να μας φωτίσει και να δυναμώσει στη πίστη μας και τη ζωή μας.
Είμαι έτοιμος να πεθάνω για την πίστη μου: οι άγιοι αγαπούν τόσο το Χριστό και σέβονται τόσο τη πίστη τους, που ακόμα και η ζωή τους δεν ήταν πολυτιμότερη από αυτά. Εμείς πόσο αγαπάμε το Χριστό;
ο Κύριος δίνοντας του θάρρος: η ευσέβεια - εν Χριστώ ζωή μας - είναι πολύ περισσότερα από την τυπική ενασχόληση μόνο με θρησκευτικά καθήκοντα. Είναι η παρουσία του Χριστού στη ζωή μας. Η παρουσία Του αυτή μας δίνει νόημα και χαρά στη ζωή, φωτίζει το νου μας όταν μελετάμε το Ευαγγέλιο και μας δίνει δύναμη να αγαπάμε και να πράξουμε κάθε καλό στους συνανθρώπους μας, αλλά και τον πόθο να αγαπάμε κάθε μέρα το Θεό μας όλο και πιο πολύ.
Ερωτήσεις:
1. Πόσο βοήθησαν οι γονείς του τον άγιο να προχωρήσει στην πίστη του στο Θεό;
2. Τι έκανε ο άγιος όταν πήγε στην Θεσσαλονίκη;
3. Ποιες αλήθειες της πίστης μας κήρυξε όταν τον συνέλαβαν;
4. Τι έκανε στη φυλακή ο άγιος και ποιος τον ενθάρρυνε;
5. Με ποιο τρόπο έδειξε τη ευσέβεια του στο Θεό ο άγιος;
6. Με ποιον τρόπο μπορούμε κι εμείς να δείξουμε την ευσέβειά μας;

Συμπέρασμα
Η ευσέβεια στη ζωή μας δώρο Θεού και δώρο που μας οδηγεί στο Θεό.



ΓΞΚΗΓΡΑΝΙΤΣΑΟΝΙΑΚΞΗΔΦΟΥΡΝΟΣΜΗΤΕΡΜΙΧΑΗΛΜΑΣΚΗΞΠΙΣΤΟΣΓΣΟΛΕΙΧΡΙΣΤΟΣΚΞΗΔΖΦΥΛΑΚΗΑΛΑΚΞΗΓΣΔΤΜΑΡΤΥΡΙΟΝΑΜΑΑΑΡΙΟ

Βρες στο κρυπτόλεξο 7 λέξεις από την ιστορία που άκουσες και διάβασες. Τις λέξεις θα τις βρεις διαβάζοντας με προσοχή τα γράμματα το ένα μετά το άλλο.

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 14

Ο άγιος Ιωάννης του Ασπρόκαστρου
Ο Νεομάρτυρας αυτός γεννήθηκε στην Τραπεζούντα του Πόντου το 1300 μ. Χ. Ήταν λόγιος πρόκριτος της πόλης αυτής και πολύ ευσεβής. Ασχολούμενος με το εμπόριο, κάποτε επιβιβάσθηκε σ' ένα τούρκικο πλοίο και συνόδευε τα εμπορεύματα του. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, η προσευχή, η νηστεία και η ελεημοσύνη στους φτωχούς επιβάτες που εκδήλωσε ο Ιωάννης κίνησαν τον φθόνο του πλοιάρχου, ο οποίος με μακρές συζητήσεις προσπαθούσε να τον προσηλυτίσει. Ο Ιωάννης έμπειρος στις Γραφές, νίκησε τον πλοίαρχο στις θρησκευτικές αυτές συζητήσεις.
Όταν αποβιβάστηκαν στο Ασπρόκαστρο, ο πλοίαρχος συκοφάντησε τον Ιωάννη στον Τούρκο ηγεμόνα, ότι δήθεν έδωσε λόγο να γίνει μωαμεθανός. Μετά από λίγο οδηγούσαν με τιμές τον Ιωάννη, μπροστά στον ηγεμόνα, που με κολακείες και υποσχέσεις προσπαθούσε να επιτύχει τον σκοπό του. Αλλά ο Ιωάννης περίτρανα ομολόγησε: «Εγώ πιστεύω και προσκυνώ τον εν Τριάδι Θεό, που διδάχθηκα από τους γονείς μου, και εκείνο που σου είπα από την αρχή, εκείνο λέω και τώρα, ότι δε θα αρνηθώ την πίστη μου. Μην αργοπορείς, αλλά βασάνιζε με όσα κολαστήρια και αν έχεις. Έτοιμος είμαι να τα υποφέρω μετά χαράς, για την αγάπη του Χριστού μου». Θυμωμένος ο ηγεμόνας, διέταξε και τον βασάνισαν τόσο σκληρά, ώστε το αίμα του έτρεχε σαν ποτάμι. Κατόπιν έτσι αιμόφυρτο τον έριξαν στη φυλακή.
Την επόμενη ήμερα, όταν τον ξαναπαρουσίασαν στον ηγεμόνα, ο Ιωάννης ομολόγησε με περισσότερο θάρρος την πίστη του, λέγοντας πως αυτά τα βασανιστήρια που του έκαναν δεν του φάνηκαν τίποτα και αν έχουν άλλα καινούργια ας τα εφαρμόσουν. Εξοργισμένος ακόμα περισσότερο από τα λόγια αυτά ο τύραννος, διέταξε και τον μαστίγωσαν τόσο βάρβαρα, ώστε άρχισαν να πέφτουν κομμάτια οι σάρκες του. Στη συνέχεια τον έδεσαν στην ουρά ενός αγρίου αλόγου, που τον έσερνε μέσα στους δρόμους της πόλης. Τη στιγμή που περνούσε από την εβραϊκή συνοικία, οι Εβραίοι έβριζαν και κακοποιούσαν τον Μάρτυρα. Ένας μάλιστα, πήρε ένα σπαθί και του έκοψε το κεφάλι στις 2 Ιουνίου 1332 μ.Χ.
Από τα θαύματα που έκανε το εγκαταλελειμμένο λείψανο του Αγίου, ο ηγεμόνας φοβήθηκε και έδωσε την άδεια στους χριστιανούς να το παραλάβουν και να το κηδεύσουν με τιμές σε κάποιο Ναό. Δεν πέρασαν πολλές ημέρες και ο πλοίαρχος που είχε συκοφαντήσει τον Ιωάννη, θέλησε να κλέψει το άγιο λείψανο και να φύγει, επειδή μετανόησε για την κακία του. Μια νύχτα βρίσκοντας κατάλληλο καιρό, πήγε με τους ανθρώπους του και άνοιξε τον τάφο του Μάρτυρα. Ο Άγιος, όμως, την ίδια ώρα φάνηκε στον εφημέριο της Εκκλησίας εκείνης και του λέει: «σηκώσου γρήγορα και πήγαινε στην Εκκλησία, γιατί ήλθαν να με κλέψουν». Και αμέσως πήρε ο ιερέας και άλλους πολλούς και έτρεξαν στην Εκκλησία και τους έδιωξαν από εκεί. Το λείψανο έμεινε εκεί 70 χρόνια θαυματουργώντας. Αργότερα, με βασιλικές τιμές, μετακομίστηκε στη Σουτσάβα της Μολδαβίας. Ο Άγιος τιμάται ως προστάτης της Μολδαβίας.
Η μνήμη του Αγίου Ιωάννη εορτάζεται στις 2 Ιουνίου.
Ερμηνευτικά σχόλια
η προσευχή, η νηστεία και η ελεημοσύνη: ο αληθινός χριστιανός είναι άνθρωπος που αγωνίζεται, νηστεύει και ασκείται με ποικίλους τρόπους, επικοινωνεί με το Θεό πατέρα του προσευχόμενος από αγάπη, μα και για να παίρνει δύναμη στη ζωή του. Η αγάπη που έχει για το Θεό τον οδηγεί και στην αγάπη των εικόνων Του, των πλασμάτων Του, που θεωρεί αδέρφια του για αυτό και δείχνει την αγάπη του στον συνάνθρωπο με την ελεημοσύνη.
προσπαθούσε να τον προσηλυτίσει/έμπειρος στις Γραφές: στη ζωή μας θα έρθουν στιγμές που είτε από ενδιαφέρον, είτε από πονηριά θα ερωτηθούμε για πράγματα της πίστης μας. Ξέρουμε άραγε στοιχεία της πίστης μας; Μπορούμε να πούμε δυο λόγια σε μια ψυχή που θέλει να μάθει; Μπορούμε να την υπερασπιστούμε; Η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο, το έργο του Ιησού Χριστού για τη σωτηρία μας, οι αλήθειες της πίστεως και η ζωή της Εκκλησίας έχουν αποθησαυριστεί στην αγία γραφή. Αυτός ο πλούτος, τα θεόπνευστα αυτά λόγια του Ευαγγελίου είναι η τροφή της ψυχής κάθε χριστιανού. Αν θέλουμε να μάθουμε τις αλήθειες της πίστης μας και το πρόσωπο του Χριστού, οφείλουμε να μελετάμε την Αγία Γραφή με ενδιαφέρον και όρεξη. Η Γραφή ενισχύει την πίστη μας. Την ακούμε τις Κυριακές στην θεία λειτουργία, όταν διαβάζουμε τον Απόστολο και το Ευαγγέλιο και στο κήρυγμα. Μπορούμε όμως να την διαβάζουμε και μόνοι μας σε βιβλίο ή και στο μάθημα των Θρησκευτικών στο σχολείο.
με κολακείες και υποσχέσεις: όταν μας ζητάνε να κάνουμε κάτι και συνοδεύεται το αίτημα αυτό με κολακείες και υποσχέσεις, οφείλουμε να σκεφτούμε καλά πριν πράξουμε. Πολλές φορές οι κολακείες κρύβουν τον αληθινό σκοπό των πραγμάτων, που δεν αποτελούν όφελος για την ψυχή μας.
Εγώ πιστεύω και προσκυνώ τον εν Τριάδι Θεό: ο Θεός που πιστεύουμε ως ορθόδοξοι χριστιανοί είναι ένας αλλά με τρία πρόσωπα (Πατέρας, Υιός και Άγιο Πνεύμα). Το μυστήριο αυτό της πίστης μας, που μας αποκάλυψε ο Χριστός, έχει μεγάλη σημασία για εμάς που αποτελούμε εικόνες Του και τη ζωή μας. Επειδή είναι τριαδικός ο Θεός, δηλαδή εν αγάπη κοινωνία προσώπων, έτσι κι εμείς είμαστε πρόσωπα που κοινωνούμε με αγάπη με τους συνανθρώπους μας.
την πίστη μου: η Εκκλησία μας διδάσκει ότι πίστη δεν είναι απλά γνώση αλλά είναι περισσότερο σχέση με το Θεό. Πιστεύω σημαίνει εμπιστεύομαι. Σημαίνει ότι η καρδιά μου, η ζωή μου στρέφεται στο Θεό. Πως μπορώ όμως να μάθω για Αυτόν; Μέσα από τη ζωή της Εκκλησίας και τη μελέτη του λόγου. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας λέει ότι η Καινή Διαθήκη είναι τα γράμματα που στέλνει ο Πατέρας στα παιδιά Του, σε όλους εμάς δηλαδή.
ομολόγησε με περισσότερο θάρρος: Σε όλους τους βίους των Αγίων και ειδικά εφέτος στη μελέτη των νέων παιδιών – νεομαρτύρων - που αγιάσανε την περίοδο της Τουρκοκρατίας, η μεγάλη αγάπη τους για το Θεό τους κάνει να ομολογούν με θάρρος την πίστη τους. Το βίωμα της Εκκλησίας και κάθε χριστιανού είναι ένας πολύτιμος θησαυρός που δεν κρατάμε για τον εαυτό μας. Όπως κάποιος που πεινάει και μας ζητάει λίγο φαγητό, έτσι υπάρχει στους ανθρώπους πείνα και δίψα για Χριστό και το λόγο Του. Ας μιλήσουμε λοιπόν για την πίστη μας με λόγια απλά σε ψυχές που θέλουν ειλικρινά να μάθουν και ας μελετήσουμε το λόγο Του.
Ο Άγιος, όμως, την ίδια ώρα φάνηκε στον εφημέριο: Ο Άγιος Ιωάννης μπορεί να είχε φύγει από τούτη τη ζωή με τον σκληρό αυτό τρόπο, αλλά δεν έχει παύσει να ζει. Θαυματουργούσαν τα λείψανα του με τη δύναμη του Θεού, αλλά και ο ίδιος προειδοποίησε τον Ιερέα για τον κίνδυνο να κλέψουν το λείψανο του. Πιστεύουμε λοιπόν σε Θεό ζώντων. Η σχέση μας με τον Χριστό που είναι η όντως ζωή, μας καθιστά κι εμάς ζώντες και πέρα από τα όρια του κόσμου αυτού.
Ερωτήσεις
1. Τι έκανε ο Άγιος στην περίοδο του ταξιδίου;
2. Τι προσπάθησε να κάνει ο πλοίαρχος και πως αντέδρασε ο Αγ.Ιωάννης;
3. Τι ομολόγησε ο Άγιος στον Τούρκο άρχοντα;
4. Ποιο ήταν το τέλος του αγίου και πως σώθηκε το ιερό του λείψανο;
5. Τι επίδραση είχε στη ζωή του Αγίου και στη δική μας η μελέτη της Αγίας Γραφής;
Συμπέρασμα
Η μελέτη του λόγου του Θεού είναι αποκάλυψη Θεού στο νου μας, τροφή της ψυχής μας και φως στη ζωή μας.


Βρες 6 λέξεις από την ιστορία που είναι γραμμένες από το τέλος προς την αρχή

ΔΓΗΞΑΒΑΣΤΥΟΣΣΓΔΑΔΗΤΣΙΠΦΓΑΒΑΝΑ
ΛΚΞΗΦΑΡΓΑΙΓΑΣΑΣΔΦΓΗΞΚΣΟΧΡΑΙΟΛΠΚΗΞΓΦΟΡΤΣΑΚΟΡΠΣΑΦΔΣΣΗΝΝΑΩΙ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 13

Η αγία Αγάθη
Η Αγία Αγάθη γεννήθηκε στο Πάνορμο της Σικελίας (περιοχή της Κατάνης) από ευγενείς και πολύ πλούσιους ειδωλολάτρες γονείς το 236 μ.Χ., όταν αυτοκράτορας ήταν ο Δέκιος, φανατικός διώκτης των Χριστιανών. Ηγεμόνας της Σικελίας ήταν ο Κουϊντιανός. Οι γονείς της πέθαναν πριν γίνει δεκαπέντε χρονών. Εκείνη έγινε πιστή Χριστιανή και αγαπούσε το Χριστό πιο πολύ απ΄ όλους και απ΄ όλα. Σύντομα αυτό μαθεύτηκε και ο Κουϊντιανός διέταξε να τη συλλάβουν και να τη φέρουν μπροστά του. Ήταν σίγουρος πως ένα ορφανό δεκαπεντάχρονο κορίτσι θα ήταν εύκολο να αλλάξει μυαλό και, καθώς μάλιστα ήταν ευγενής και πλούσια, σκεφτόταν κι άλλα πράγματα.
Πραγματικά την έφεραν μπροστά του και ο Κουϊντιανός έμεινε άναυδος από την ομορφιά της. Άρχισε να την καλοπιάνει και να της υπόσχεται δόξα και μεγαλεία, της πρότεινε μάλιστα να την παντρευτεί. Όμως η απάντηση της Αγάθης ήταν καταπέλτης: «Άδικα χάνεις τον καιρό σου, Τύραννε, δεν πρόκειται να γίνει αυτό που θέλεις. Ούτε θα σε παντρευτώ ούτε θα αρνηθώ το Χριστό!» Η απόλυτη απάντηση της Αγάθης έκανε τον Κουϊντιανό να θυμώσει πολύ. Την έκλεισε φυλακή και ζήτησε από την Αφροδισία, γνωστή αμαρτωλή της περιοχής, και τις εννέα κόρες της να πάρουν στο σπίτι τους την Αγάθη, να της αλλάξουν μυαλά, ώστε να θέλει να τον παντρευτεί και να απαρνηθεί το Χριστό, τάζοντάς της πολλά χρήματα.
Η δοκιμή όμως απέτυχε. Ένα μήνα μετά η Αφροδισία ομολόγησε πως ευκολότερα μπορεί να λυγίσει το σίδερο παρά η θέληση της Αγάθης. Ο Κουϊντιανός την ξαναρώτησε με καλό και άγριο τρόπο αλλά η απάντηση τον κατατρόπωσε: «Δε φοβάμαι τις απειλές σου, Τύραννε Κουϊντιανέ! Βοηθός μου είναι ο ανίκητος Χριστός!» Και τότε άρχισαν τα βασανιστήρια. Την έδεσαν σε μια κολώνα και τη χτυπούσαν , της έγδερναν το σώμα, την έκανα όλη μια ματωμένη πληγή. Εκείνη όμως άντεχε και δοξολογούσε το Θεό. Η Αγάθη πονούσε απ΄ τα βασανιστήρια και ο Κουϊντιανός ούρλιαζε από την οργή γιατί ένα δεκαπεντάχρονο καλομαθημένο κορίτσι περιφρονούσε κι εξευτέλιζε και τον ίδιο και την εξουσία του.
Όσο πιο πολύ τη χτυπούσαν, τόσο περισσότερο εκείνη έλεγε: «ούτε τα βασανιστήρια σας φοβάμαι, ούτε τις απειλές σας! Ποτέ δεν θα αρνηθώ τον Ιησού Χριστό!» Έβαζε πάνω απ΄ όλα τη δόξα του Χριστού. Όσο για την δύναμη και τη δόξα των ανθρώπων, από την προσευχή της έπαιρνε δύναμη και δεν την υπολόγιζε καθόλου. Και οι βασανιστές συνέχιζαν. Το κορίτσι, που ήταν όλο μια πληγή, αντί να λυγίσει, έψαλε ύμνους ευχαριστίας στο Θεό. Στο τέλος οι δήμιοι διατάχθηκαν να την ρίξουν σ΄ ένα σκοτεινό υπόγειο, φρουρώντας την, για να μην την πλησιάσει να τη βοηθήσει κανείς. Την άφησαν εκεί να τρέμει μισοπεθαμένη, παγωμένη κι αβοήθητη.
Τα μεσάνυχτα ένα υπερκόσμιο φως απλώθηκε κι ένας σεβάσμιος γέροντας κι ένας νέος εμφανίστηκαν στο κελί ξαφνιάζοντας την Αγάθη. Εκείνη αρνήθηκε τη βοήθειά τους λέγοντας πώς μόνο ο Χριστός θα τη θεραπεύσει και μόνο όταν της είπαν ότι ήταν ο Άγιος Πέτρος και ο φύλακας άγγελός της και ότι με τη χάρη του Χριστού θα περνούσαν όλα, εκείνη απαλλάχθηκε απ΄ όλες τις πληγές της και βρέθηκε ντυμένη με καθαρά και γερά ρούχα. Όλη την υπόλοιπη νύχτα την πέρασε προσευχόμενη και την άλλη μέρα όταν την είδε ο Κουϊντιανός κι έμαθε πώς είχε θεραπευτεί διέταξε να ανάψουν φωτιά, να τη δέσουν σε αλυσίδες και να τη ρίξουν πάνω στα αναμμένα κάρβουνα. Οι πόνοι ήταν απερίγραπτοι, εκείνη όμως προσεύχονταν στο Χριστό και ζητούσε να της δίνει δύναμη , ώστε να αντέξει ως το τέλος. Και ο Χριστός ακούγοντας την προσευχή της έκανε τη φωτιά δροσερό αεράκι και θεράπευσε πάλι τις πληγές της. Την ίδια στιγμή έγινε μεγάλος σεισμός και φανερώθηκε η δόξα του Θεού.
Ο κόσμος έντρομος ζητούσε να σταματήσουν τα άδικα βασανιστήρια και μέχρι και ο Έπαρχος φοβήθηκε και την ξαναέστειλε στη φυλακή. Η Αγία προσευχόταν συνέχεια να αξιωθεί να δει το πρόσωπο του Χριστού και πραγματικά τελειώνοντας την προσευχή της η Αγάθη η ψυχή της χωρίστηκε από το σώμα και πήγε να συναντήσει το Χριστό! Κι άλλο θαύμα όμως αποδεικνύει περίτρανα τη δόξα του Θεού. Την ώρα της κηδείας, πηγαίνοντας το σώμα στον τάφο παρουσιάστηκαν εκατό άγγελοι ντυμένοι ολόλευκα φέρνοντας μία μαρμάρινη πλάκα όπου έγραφε : «Νους όσιος αυτοπροαίρετος, τιμή Θεού και πατρίδος λύτρωσις».
Ήταν 5 Φεβρουαρίου του 251 μ. Χ. και η Αγία είχε ένα τιμημένος από το Θεό τέλος. Αυτή την ημέρα τη γιορτάζει η Εκκλησία μας. Είναι προστάτιδα των εργαζομένων γυναικών (υφάντριες, μοδίστρες). Όσο για τον Έπαρχο τιμωρήθηκε την ίδια μέρα. Καθώς έτρεχε πάνω στο άλογό του να πάει να κλέψει την περιουσία της Αγάθης, τον έριξε το άλογο κάτω και το ποδοπάτησε.

Ερμηνευτικά σχόλια
Ο Κουϊντιανός εξευτελιζόταν: Έπαρχος μιας περιοχής είναι ο απόλυτος ελεγκτής και εξουσιαστής. Ο Κουϊντιανός είχε λάβει από το Δέκιο, τον αυτοκράτορα, δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στους υπηκόους ου. Τον φοβόντουσαν και τον σέβονταν όλοι. Και τώρα ένα κορίτσι τον εξευτέλιζε με τρόπο που τον τρέλαινε. Όχι μόνο δε θέλησε να τον παντρευτεί θίγοντας τον εγωισμό του αλλά αποδεικνυόταν και σωματικά δυνατή. Όλα τα βασανιστήρια που εμείς τα ακούμε και λυγίζουμε, δεν κατάφεραν να κάνουν την Αγάθη ούτε για μια στιγμή να αμφιβάλλει. Πέταξε στα σκουπίδια τη δόξα και τα μεγαλεία που της έταζε ο τύραννος, γιατί προτίμησε τη δόξα του Χριστού. Κι Εκείνος της έδινε δύναμη να αντέχει τα απάνθρωπα βάσανα και να μη λυγίζει.
Δόξα ανθρώπινη και Δόξα Θεού: «Τα χρήματα πολλοί εμίσησαν τη δόξα ουδείς», λέει ένα αρχαίο ρητό. Ο Έπαρχος πρόσφερε δόξα ανθρώπινη. Η Αγάθη προτίμησε τη δόξα του Θεού. Δοκιμάστηκε σκληρά η πίστη της και η αφοσίωσή της στο Χριστό. Βασανίστηκε και υπέφερε απάνθρωπα. Όμως η αγάπη της για το Χριστό ήταν τόσο σταθερή και δυνάμωνε με την προσευχή της, η εμπιστοσύνη και η σιγουριά στην δύναμη του Χριστού, ώστε ένα δεκαπεντάχρονο κορίτσι να καταφέρει να αποδείξει ότι μ’ αυτή τη δύναμη μπορεί να ξεπεράσει και τον πρόσκαιρο πόνο, την ανθρώπινη αδυναμία και να πετυχαίνει το καθ’ ομοίωσιν με το Χριστό.
«Δυνατός» Κουϊντιανός, «αδύναμη» Αγάθη: Για τα ανθρώπινα δεδομένα και μέτρα ο Έπαρχος είχε την εξουσία και τη δύναμη. Ήταν ο αρχηγός, όλοι τον φοβόντουσαν και τον υπάκουαν. Έκανε ό, τι ήθελε. Μέχρι που εμφανίστηκε ένα μικρό κορίτσι και τον εξευτέλισε με τον χειρότερο τρόπο. Αντιστάθηκε στις επιθυμίες του. Αποδείχθηκε πιο δυνατή από τις φοβέρες και την εξουσία του και στο τέλος με το σεισμό, όλος ο κόσμος αλλά και ο «παντοδύναμος» Έπαρχος κατάλαβαν την αδυναμία τους, την αδικία σε βάρος της Αγάθης αλλά και την πραγματική δύναμη που είχε η Αγία: τη Δύναμη του Θεού.
Νους όσιος αυτοπροαίρετος, τιμή Θεού και πατρίδος λύτρωσις: Η Αγία επέλεξε ελεύθερα τη Δόξα του Χριστού, την αιώνια δόξα, την Αγιότητα. Την επέλεξε αυτοπροαίρετα, από μόνη της, ελεύθερα. Ο Θεός τίμησε την επιλογή της, τη θυμόμαστε και την τιμούμε αιώνια και αποτελεί καύχημα της Εκκλησίας και της πατρίδας της, γιατί στη Σικελία και ιδιαίτερα στην Κατάνη την τιμούνε όσο καμία άλλη. Ο άγιος γίνεται τιμή για τον τόπο του. Μπορεί να χάνει την δόξα των ανθρώπων, αλλά κερδίζει τη δόξα του Θεού και στη συνέχεια λαμβάνει ως δώρο την δόξα των ανθρώπων που έχασε. Η Αγία μας δείχνει κάτι σπουδαίο, που αξίζει τον κόπο να εφαρμόσουμε από την παιδική μας ηλικία. Ακόμη κι αν μας σπρώχνουν οι άλλοι να φερθούμε αντίθετα με το θέλημα του Θεού, αντίθετα προς την αγάπη, αντίθετα προς την αλήθεια, να κάνουμε κακό, να λέμε ψέματα, να στενοχωρούμε χωρίς λόγο τους άλλους, να κρατάμε τα πάντα για τον εαυτό μας, εμείς ας λέμε ΟΧΙ. Δεν αξίζει να μας λένε μπράβο οι άνθρωποι και να μας δοξάζουν, αλλά να πράττουμε αντίθετα προς το θέλημα του Θεού. Η δόξα των ανθρώπων κρατά για λίγο. Η δόξα του Θεού κρατά για πάντα.

Ερωτήσεις
1. Πώς ο Κουϊντιανός θέλησε να καλοπιάσει τη νεαρή κοπέλα; Τι της υποσχέθηκε;
2. Τι ζωή θα είχε η Αγάθη εάν έλεγε ναι στον Κουϊντιανό; Τι την περίμενε λέγοντας όχι στον Τύραννο;
3. Εκείνη τι έβαλε πρώτο; Γιατί; Τι ήταν πιο σημαντικό γι΄ αυτήν;
4. Ο Θεός τη βοήθησε; Πώς;
5. Ποιος αποδείχτηκε πιο δυνατός; Ποια ήταν τελικά τα « καλύτερα όπλα»;
6. Αξίζει να πηγαίνουμε αντίθετα στο θέλημα του Θεού, για να κερδίσουμε τη δόξα των ανθρώπων;

Συμπέρασμα
Η δόξα των ανθρώπων είναι γλυκιά αλλά κρατάει λίγο (πρόσκαιρη). Η δόξα του Θεού είναι δύσκολη στην αρχή και θέλει κόπο αλλά κρατάει αιώνια (Αγιότητα)!


Βρες στο κρυπτόλεξο 6 λέξεις από την ιστορία:

Α Γ Η Λ Σ Δ Ε Σ Α Σ Ε Γ
Σ Σ Ι Κ Ε Λ Ι Α Φ Φ Γ Η
Δ Γ Γ Κ Α Δ Σ Σ Ρ Ω Β Ν
Φ Φ Π Α Ν Ο Ρ Μ Ο Σ Υ Δ
Γ Δ Β Κ Σ Φ Φ Σ Δ Φ Ε Ε
Η Σ Ν Ι Δ Ι Δ Δ Ι Η Ρ Ρ
Ξ Α Μ Θ Φ Ο Ψ Π Σ Ξ Δ Ο
Κ Σ Ξ Υ Γ Π Ω Ο Ι Λ Σ Ι
Λ Α Γ Α Θ Η Β Λ Α Κ Α Θ
Π Ε Ρ Τ Η Κ Η Κ Σ Ι Σ Τ
Ο Α Γ Ι Ο Σ Π Ε Τ Ρ Ο Σ
Ι Ρ Φ Ρ Ξ Θ Ξ Θ Ρ Ξ Ζ Δ
Θ Τ Γ Ρ Κ Υ Η Ι Δ Η Χ Τ
Κ Ο Υ Ι Ν Τ Ι Α Ν Ο Σ Υ
Θ Υ Η Φ Γ Η Η Ι Γ Γ Ω Η
Υ Η Υ Ψ Β Ν Κ Ξ Δ Φ Ψ Β

----------------------------------------/-------------------------------------/------------------------------/

------------------------------------/-----------------------------------/-----------------------------------/