ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ
ΚΕΡΙΑ...
Τέσσερα κεριά έλιωναν
αργά, αργά… Ο χώρος ήταν τόσο ήσυχος που μπορούσε να ακουστεί η συζήτησή τους… Το πρώτο κερί
είπε:
Εγώ
είμαι η Ειρήνη.
Μα
οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να με διατηρήσουν.
Πιστεύω πως δεν μου μένει άλλο από το να συνεχίσω να σβήνω!!!
Κι έτσι αφέθηκε σιγά, σιγά να σβήσει ολοκληρωτικά.
Συνεχίζοντας το
δεύτερο κερί είπε:
Eγώ είμαι η Πίστη.
Δυστυχώς δεν
χρειάζομαι πουθενά. Οι άνθρωποι δεν θέλουν να ξέρουν για μένα κι έτσι δεν έχει
νόημα να μένω αναμμένο.
Μόλις ολοκλήρωσε τα λόγια του, ένα απαλό αεράκι φύσηξε πάνω του και το έσβησε.
Πολύ λυπημένο το
τρίτο κερί λέει με τη σειρά του:
Εγώ είμαι η Αγάπη.
Δεν έχω τη δύναμη να μείνω αναμμένο.
Οι άνθρωποι δεν μου δίνουν σημασία και δεν αντιλαμβάνονται
πόσο σημαντικό είμαι. Αυτοί μισούν ακόμα κι αυτούς
που τους αγαπούν περισσότερο… Και χωρίς να περιμένει άλλο, το κερί αφέθηκε να
σβήσει.
Ξαφνικά ένα παιδί
μπήκε στο δωμάτιο κι είδε τα τρία κεριά σβησμένα.
Φοβισμένο από το σκοτάδι είπε:
Μα τι κάνετε; Πρέπει
να παραμείνετε αναμμένα, εγώ φοβάμαι το σκοτάδι!!!
Και ξέσπασε σε κλάματα.
Τότε το τέταρτο
κερί είπε με συμπόνια:
Μη φοβάσαι καλό
μου, μην κλαίς… Όσο θα είμαι εγώ αναμμένο θα μπορούμε πάντα να ξανανάψουμε τα
άλλα τρία κεριά…
Εγώ είμαι η Ε λ π ί δ α !!!
Με μάτια λαμπερά
και γεμάτα δάκρυα το παιδί πήρε το κερί της Ελπίδας και άναψε και τα άλλα τρία
κεριά που είχαν σβήσει , της Ειρήνης , της Πίστης και της Αγάπης!!!
Λίγα λόγια για το θέμα του μήνα
Σε έναν κόσμο με τόσο μεγάλες αλλά και τόσο απότομες αλλαγές, όπου δεν προλαβαίνεις
να συνειδητοποιήσεις τι συμβαίνει, ζώντας με το άγχος της καθημερινότητας και
μη μπορώντας να προγραμματίσεις με βάση κάποια σταθερά δεδομένα, σε έναν κόσμο
που οι τεχνολογικές εφευρέσεις κυριολεκτικά σκέφτονται για σένα, (ίσως και πριν
από σένα), και η λογική συγχέεται με το
παράλογο, σε έναν κόσμο που η Ειρήνη πολεμείται βάναυσα μέσα στις οικογένειες,
στις γειτονιές, στις σχολικές αυλές, στις διάφορες περιοχές της γης, σε έναν
κόσμο που η πίστη σε αρχές, ιδανικά, αξίες έχει χαθεί και Θεός είναι ο «ΕΑΥΤΟΣ
ΜΟΥ», σε έναν κόσμο που η αγάπη, αν δεν έχει διαστραφεί για ν΄ απευθύνεται σε
άψυχα υλικά και άλογα όντα, έχει ψυγεί και τα ένστικτα κυριαρχούν, έρχεται και
πάλι το πρόσωπο της Θεοτόκου Μαρίας να δώσει την Ελπίδα!
Σ΄ αυτό το πρόσωπο καταφεύγουμε κάθε φορά που
βλέπουμε τα άλλα τρία κεριά σβηστά, για να πάρουμε ΦΩΣ και να τ΄ ανάψουμε, για
να συνεχίσουμε τον αγώνα!
ΚΑΛΟ
ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟ!
