Ο φιλάργυρος και το χρυσάφι του
Ζούσε κάποτε ένας άνθρωπος που ήταν πολύ πλούσιος. Σ΄ όλη του τη
ζωή αγωνιζόταν να πλουτίσει περισσότερο και περισσότερο κι ακόμη περισσότερο.
Μη φανταστείτε όμως πως χαιρόταν τα πλούτη και τ‘ αγαθά του. Αντίθετα,
αγωνιούσε κάθε μέρα, κάθε ώρα και στιγμή για το πώς θα τα φυλάξει καλύτερα.
Ούτε στον ύπνο ούτε στον ξύπνιο ησύχαζε. Μια μέρα λοιπόν τ’ αποφάσισε:
εξαργύρωσε όλη την περιουσία του, πούλησε δηλαδή ό,τι είχε και δεν είχε, μάζεψε
όλο το έχει του σε χρυσά νομίσματα και στη συνέχεια τα έλιωσε όλα και τα έκανε
μια μπάλα χρυσάφι. Ύστερα έσκαψε έναν τοίχο, έκανε μια ειδική κρυψώνα και
καταχώνιασε εκεί το χρυσάφι του. Χαρούμενος πια, πήγαινε κάθε μέρα κι
έβλεπε τη μπάλα το χρυσάφι μέσα στον τοίχο.
– Ωραία, πολύ
ωραία, μονολογούσε. Η χρυσαφένια μπάλα μου είναι εδώ και με περιμένει!
Αυτή λοιπόν ήταν
η χαρά της ζωής του. Κατά τα άλλα ζούσε μια ζωή μίζερη και δυστυχισμένη
και ζούσαν δυστυχισμένοι κι οι δικοί του άνθρωποι, γιατί μυαλό δεν είχε παρά
μόνο για το χρυσάφι του, το κρυμμένο στον τοίχο.
Κάποια μέρα όμως
ένας από τους εργάτες του κατάλαβε τι έκανε καθημερινά. Πήγε λοιπόν κρυφά,
άνοιξε μια τρύπα στον τοίχο και του άρπαξε το χρυσάφι. Καταλαβαίνετε τι έγινε
όταν ανακάλυψε ο άνθρωπός μας πως του είχαν κλέψει το χρυσάφι: έκλαιγε
απαρηγόρητα, φώναζε και τραβούσε τα μαλλιά του για το κακό που τον βρήκε.
Κάποιος συγγενής
του που τον είδε και τον ρώτησε γιατί θρηνεί, άκουσε την κακή του μοίρα:
– Πάει το χρυσάφι
μου, πάει η χαρά της ζωής μου, πάει η περιουσία μου!
– Βρε κακομοίρη,
τι λυπάσαι; Μήπως κι όταν το είχες στον τοίχο κρυμμένο το χρησιμοποιούσες;
Μήπως το χάρηκες εσύ κι οι δικοί σου; Πάρε λοιπόν μια πέτρα και πες πως είναι
από χρυσάφι. Να την κρύψεις μάλιστα στον τοίχο όπως και τη χρυσαφένια μπάλα και
να τη βλέπεις κάθε μέρα, να σου φύγει το μεράκι. Αφού κι όταν το είχες το
χρυσάφι σου δεν το χρησιμοποιούσες, αντίθετα βασανιζόσουν.
Γιατί πραγματικά σαν έχουμε ένα
πολύτιμο αγαθό και δεν το χρησιμοποιούμε, είναι σαν να μη το έχουμε, δεν έχει
καμιά αξία. Έτσι σκέφτηκε τώρα και ο κακομοίρης ήρωάς μας και κατάλαβε πόσο
κακό είναι να είναι κανείς φιλάργυρος.
Λίγα
λόγια για το θέμα του μήνα
Φτάσαμε
με τη Χάρη του Θεού και φέτος στην περίοδο προετοιμασίας για τη μεγάλη εορτή
του Πάσχα. Και η Εκκλησία μας μάς καλεί σε μια πνευματική προσπάθεια με
περισσότερη εγρήγορση, εγκράτεια, συγχωρητικότητα, μετάνοια. Έτσι, καθόρισε την
περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Και ως πρώτο μικρό βήμα της προσπάθειας
όρισε την νηστεία των τροφών, την αποχή από ένας μέρος των τροφών που καταναλώνουμε
τον υπόλοιπο καιρό, αλλά και τον ποσοτικό περιορισμό. Πολλές φορές εργαζόμαστε
τα πάθη μας, χωρίς κανένα όφελος, απλά για να αισθανθούμε μια πρόσκαιρη
εγωιστική ικανοποίηση, όπως ο φιλάργυρος της ιστορίας, ενώ άλλοτε ξέρουμε από
πριν ότι το τελικό αποτέλεσμα είναι οδυνηρό και θα προκαλέσει μεγαλύτερο κακό
σε μας τους ίδιους.
Η Εκκλησία μας μάς προτρέπει από τις πρώτες ημέρες
με τους ύμνους της να αναλάβουμε τον πνευματικό αγώνα με καλή διάθεση,
ξεκινώντας τη νηστεία των τροφών και των παθών, για να ελκύσουμε τη Χάρη του
Αγίου Πνεύματος.
Ἀσμένως λαοί, τὴν Νηστείαν ἀσπασώμεθα· ἔφθασε
γὰρ τῶν πνευματικῶν ἀγώνων ἡ ἀρχή, ἀφήσωμεν τῆς σαρκὸς τὴν εὐπάθειαν, αὐξήσωμεν
τῆς ψυχῆς τὰ χαρίσματα, συγκακοπαθήσωμεν ὡς δοῦλοι Χριστοῦ, ἵνα καὶ
συνδοξασθῶμεν ὡς τέκνα Θεοῦ, καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐν ἡμῖν οἰκῆσαν, φωτίσῃ τὰς
ψυχὰς ἡμῶν.
Με χαρά, λαοί, ας υποδεχθούμε τη Νηστεία. Διότι έφτασε η αρχή των
πνευματικών αγώνων. Ας εγκαταλείψουμε την καλοπέραση και την τρυφηλότητα της
σάρκας. Ας αυξήσουμε τα χαρίσματα της ψυχής. Ας υπομείνουμε κακουχίες ως δούλοι
του Χριστού. Για να συνδοξαστούμε ως παιδιά του Θεού. Και όταν το Άγιο Πνεύμα
κατοικήσει μέσα μας, να φωτίσει τις ψυχές μας.
Η
νηστεία είναι μια ευλογημένη συνήθεια στην παράδοση της Εκκλησίας. Είναι εντολή
του Θεού από την Παλαιά Διαθήκη. Νηστεία έπρεπε να κάνει ο πρώτος άνθρωπος στον
Παράδεισο. Δεν θέλησε. Νηστεία έκαναν οι Εβραίοι στην έρημο, πριν λάβουν στο
Σινά τις Δέκα Εντολές. Νηστεία γινόταν και γίνεται σε εορτές, σε εβδομαδιαία
βάση (δύο φορές, όπως έλεγε ο Φαρισαίος στη γνωστή παραβολή). Νηστεία έκανε ο
Χριστός επί 40 ημέρες μετά τη Βάπτισή Του. Νηστεία έχει ορίσει η Εκκλησία την Τετάρτη και την Παρασκευή, καθώς και σε περιόδους
προετοιμασίας μας για μεγάλες γιορτές, όπως το Πάσχα, τα Χριστούγεννα, η
Κοίμηση της Θεοτόκου, η εορτή των Αγίων Αποστόλων. Η νηστεία είναι μία απόφαση
στέρησης από ό,τι μας ευχαριστεί, αλλά και περίοδος πένθιμη, με την έννοια της
επίγνωσης των αμαρτιών μας, δηλαδή της αποτυχίας μας να είμαστε κοντά στον Θεό,
εξαιτίας λαθών μας, που ξεκινούν από την παράβαση των εντολών του Θεού. Πένθος,
διότι δεν αγαπούμε όσο μπορούμε, ούτε συνειδητοποιούμε την έλλειψη. Γι’ αυτό
και η νηστεία είναι μία περίοδος στην οποία τα πολλά γίνονται λίγα, για να
γίνουν τα λίγα πολλά στη χαρά της γιορτής, της σχέσης με τον Θεό, της
πνευματικής μας ανάστασης.
Ο
Χριστός, στην επί του Όρους ομιλία Του, μας υπενθυμίζει μία εικόνα: αυτή των υπερευσεβών
Ιουδαίων, οι οποίοι στη νηστεία κυκλοφορούσαν αχτένιστοι, άπλυτοι και άνιφτοι,
ώστε να τους βλέπουν και να τους επαινούν διότι νήστευαν. Ο Χριστός μάς
προτρέπει το πένθος να είναι χαροποιό. Να συνεχίζουμε τη ζωή μας χωρίς επίδειξη
της πίστης ή της ευσέβειας ή της απόφασής μας να νηστεύουμε, διότι η σχέση με
τον Θεό δεν είναι επίδειξη αλλά εργασία καρδιακή. Όποιος νηστεύει προσεύχεται. Αποκτά επίγνωση των όσων τον χωρίζουν από
τον Θεό, αποφασίζει να παλέψει για να τα υπερβεί, επικαλείται την χάρη του
Αγίου Πνεύματος στην καρδιά του και περιμένει. Ανταπόδοση γι’ αυτόν είναι να
νιώθει ότι η υπακοή στην εντολή του Θεού είναι ευλογία, χαρά, ζωή. Και η
χαρά αυτή μεταμορφώνει την καρδιά και σ’ αυτή και στην άλλη ζωή.
Καλή Σαρακοστή!
¹
Πρώτα ο Θεός τις Παρασκευές της Μ. Σαρακοστής θα τελούμε δύο ακολουθίες
Χαιρετισμών προς την Υπεραγία Θεοτόκο: η πρώτη θα ξεκινά στις 5.00 μ.μ. και η
δεύτερη στις 7.00 μ.μ..
η Εκκλησία την Τετάρτη και την Παρασκευή, καθώς και σε περιόδους
προετοιμασίας μας για μεγάλες γιορτές, όπως το Πάσχα, τα Χριστούγεννα, η
Κοίμηση της Θεοτόκου, η εορτή των Αγίων Αποστόλων. Η νηστεία είναι μία απόφαση
στέρησης από ό,τι μας ευχαριστεί, αλλά και περίοδος πένθιμη, με την έννοια της
επίγνωσης των αμαρτιών μας, δηλαδή της αποτυχίας μας να είμαστε κοντά στον Θεό,
εξαιτίας λαθών μας, που ξεκινούν από την παράβαση των εντολών του Θεού. Πένθος,
διότι δεν αγαπούμε όσο μπορούμε, ούτε συνειδητοποιούμε την έλλειψη. Γι’ αυτό
και η νηστεία είναι μία περίοδος στην οποία τα πολλά γίνονται λίγα, για να
γίνουν τα λίγα πολλά στη χαρά της γιορτής, της σχέσης με τον Θεό, της
πνευματικής μας ανάστασης.
Ο
Χριστός, στην επί του Όρους ομιλία Του, μας υπενθυμίζει μία εικόνα: αυτή των υπερευσεβών
Ιουδαίων, οι οποίοι στη νηστεία κυκλοφορούσαν αχτένιστοι, άπλυτοι και άνιφτοι,
ώστε να τους βλέπουν και να τους επαινούν διότι νήστευαν. Ο Χριστός μάς
προτρέπει το πένθος να είναι χαροποιό. Να συνεχίζουμε τη ζωή μας χωρίς επίδειξη
της πίστης ή της ευσέβειας ή της απόφασής μας να νηστεύουμε, διότι η σχέση με
τον Θεό δεν είναι επίδειξη αλλά εργασία καρδιακή. Όποιος νηστεύει προσεύχεται. Αποκτά επίγνωση των όσων τον χωρίζουν από
τον Θεό, αποφασίζει να παλέψει για να τα υπερβεί, επικαλείται την χάρη του
Αγίου Πνεύματος στην καρδιά του και περιμένει. Ανταπόδοση γι’ αυτόν είναι να
νιώθει ότι η υπακοή στην εντολή του Θεού είναι ευλογία, χαρά, ζωή. Και η
χαρά αυτή μεταμορφώνει την καρδιά και σ’ αυτή και στην άλλη ζωή.
Καλή Σαρακοστή!
¹
Πρώτα ο Θεός τις Παρασκευές της Μ. Σαρακοστής θα τελούμε δύο ακολουθίες
Χαιρετισμών προς την Υπεραγία Θεοτόκο: η πρώτη θα ξεκινά στις 5.00 μ.μ. και η
δεύτερη στις 7.00 μ.μ..
