Στο χρόνο αντιστεκόμαστε
Πανηγύρι
για τον κόσμο μας η αλλαγή του χρόνου. Μια λέξη συνοδεύει τη στιγμή: Ελπίδα.
Ότι η ζωή θα καλυτερέψει, σαν ο χρόνος να έχει μαζί του ένα μαγικό ραβδί, με το
οποίο θα μείνουν στο χτες οι δοκιμασίες, οι απογοητεύσεις, οι απώλειες. Ότι οι
γύρω μας θα μας δούνε διαφορετικά. Ότι θα προστεθούν άνθρωποι που θα μας αγαπήσουν
και θα τους αγαπήσουμε. Ότι θα χαμογελάσουμε μαζί με τις ευχές. Ότι τελικά
αξίζει να κάνουμε κουράγιο και να αρχίσουμε τη ζωή μας από την αρχή, όσο είναι
δυνατόν. Κι αποφεύγουμε να γυρίσουμε το βλέμμα πίσω στις στιγμές της αλλαγής.
Να δούμε τι δεν πήγε καλά, τι μας πλήγωσε, τι μας έφταιξε. Σαν να είναι ο
χρόνος έξω από τη δική μας ευθύνη, σαν να είναι μια ιστορία που έφυγε και
πέρασε και το μόνο που χρειάζεται είναι να τη λησμονήσουμε.
Όμως το πέρασμα σε μια νέα
χρονιά στην πραγματικότητα είναι μία αφόρμηση να σκεφτούμε τον λόγο του
Εκκλησιαστή: «ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης». Όχι για να
απογοητευθούμε, αλλά για να μην εξακολουθούμε να επενδύουμε σε όσα δεν έχουν
αξία. Γιατί αυτό που έχει νόημα και μας δίνει νόημα, ώστε να αντισταθούμε στον
χρόνο που περνά, είναι η αγάπη. Όχι σαν μια εύκολη λέξη ούτε σαν μια ευχή. Η
αγάπη είναι ο κρυπτός της καρδίας άνθρωπος, η δύναμη που μας παρακινεί,
ανεξαρτήτως ηλικίας και εμπειριών, να μη φοβόμαστε τον χρόνο που περνά, να μην
παραιτούμαστε επειδή πέσαμε, αλλά να πιστεύουμε ότι σε κάθε στροφή η μορφή του
Χριστού είναι εκείνη που δίνει και σε μας μορφή, διότι πρώτος Αυτός ημάς
ηγάπησε. Και όντως είναι όλα μάταια χωρίς την αγάπη, τη δική Του για μας, αλλά
και τη δική μας για Εκείνον και για την εικόνα Του που είναι ο κάθε άνθρωπος, όπως
και ο κόσμος στον οποίο ζούμε και τον οποίο Εκείνος δημιούργησε και ανέπλασε.
Πολλά τα πάρτι στην αλλαγή του χρόνου. Θέλουμε να ξεσκάσουμε, να
ξενοιάσουμε, να μη μείνουμε μέσα στο σπίτι, να μη μας βρει ο νέος χρόνος
συμβιβασμένους με το χτες. Και απαιτούμε από τους αρμόδιους να ρίξουν
πυροτεχνήματα, να βάλουν μουσικές να παίζουν, να μας δείξουν ότι ο νέος χρόνος
είναι γιορτή. Να γλυκάνει λίγο ο καημός και να ελπίσουμε και πάλι, έστω και για
λίγο. Μα η γιορτή είναι μέσα μας, στην αντίσταση στο κακό της διάσπασης, του
εγκλωβισμού στην μοναξιά της εικόνας, στην ψευδαίσθηση ότι χωρίς μέτρο και
ισορροπία μπορούμε να είμαστε καλά, αρκεί να περνάμε καλά, ότι δικαιούμαστε, ότι
μας χρωστά ο χρόνος και θα μας το δώσει πίσω. Αυτός όμως είναι αδηφάγος, διότι
δεν επιστρέφει, αλλά και δεν μας αφήνει να επιστρέψουμε, να μπούμε την ίδια
στιγμή δύο φορές στον ίδιο ποταμό.
Ένα ημερολόγιο του νέου χρόνου μπορεί να ομορφύνει τη ζωή μας, αρκεί να
μείνουμε λίγο πιο κοντά στα παιδιά μας, όχι για να τα δεσμεύσουμε, αλλά για να
νιώσουν ότι εκτός από την ελευθερία, υπάρχει και η αγάπη. Να βρούνε τα
ζευγάρια το χαμόγελο της πρώτης αγάπης. Οι πιστοί τη δύναμη και την
ομορφιά της μετάνοιας. Οι αναζητητές την αίσθηση ότι μέσα από τη μελέτη της
ζωής μπορούμε να συναντήσουμε Αυτόν που είναι το νόημά της, ακόμη και στις
ήττες μας. Κυρίως όμως να σπουδάσουμε στην ωραιότερη στιγμή του χρόνου, που
επαναλαμβάνεται συνεχώς και που είναι η θεία λειτουργία, ό,τι μας ενώνει. Κι
αυτό δεν είναι ο χρόνος που τελειώνει κι αρχίζει, αλλά ο Παρών Θεός, νυν και
αεί.
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δημοσιεύθηκε στην “Ορθόδοξη Αλήθεια” 31/12/2025
Λίγα
λόγια για το θέμα του μήνα
Έχοντας περάσει η περίοδος των εορτών, επέστρεψε ο
καθένας μας στην καθημερινότητά του και ίσως μας φαίνεται ότι έχει περάσει ήδη
πολύς καιρός από αυτές, ενώ για κάποιους μπορεί να έχουν ξεχαστεί ήδη και να
μην έχουν αφήσει καμία ανάμνηση.
Αυτό άλλωστε σε τελική ανάλυση
συμβαίνει με όλες τις εορτές που έχει περάσει ο καθένας μας, καθώς δυσκολευόμαστε
να θυμηθούμε πώς ήταν τα Χριστούγεννα του 1999 ή η πρωτοχρονιά του 2000 για
παράδειγμα. Σίγουρα υπάρχουν ημέρες και εορτές που έχουν σημαδέψει τη ζωή μας,
άλλες που θέλουμε να θυμούμαστε και άλλες που μας είναι δυσάρεστη η ανάμνησή
τους. Όλα αυτά όμως έχουν να κάνουν με ουσιαστικά γεγονότα και συμπεριφορές,
κυρίως όμως με σχέσεις με άλλους ανθρώπους.
Και ακριβώς εδώ εντοπίζεται η ειδοποιός διαφορά.
Δεν είναι τα αγαθά και οι απολαύσεις που μένουν, αλλά η αγάπη, και μάλιστα η
ειλικρινής, η ανιδιοτελής, η ουσιαστική αγάπη και όχι ο ικανοποιημένος εγωϊσμός. Και γι΄αυτό, η όποια αντίσταση στο χρόνο, ό,τι δηλαδή μένει στο χρόνο, είναι «έργο» και αποτέλεσμα αγάπης. Ακόμη κι
αν αυτό σε κάποιους αφήνει πικρία, γιατί μπορεί να θεωρούν ότι τους πρόδοσαν, τους
πούλησαν ή τους εκμεταλλεύτηκαν, ξέρουν όμως ότι αυτοί προσπάθησαν, έπραξαν το
καλό, έχουν τη συνείδησή τους ήσυχη!
Από
την άλλη, οι γιορτές αποτελούν αφορμή
για προσωπική ανασκόπηση και απολογισμό. Τί κάναμε λάθος; Τί μπορούμε να
διορθώσουμε και να αλλάξουμε στον εαυτό μας; Και κυρίως, γιατί υπάρχουν οι
γιορτές; Μόνον ως ανάπαυλες από την καθημερινότητα ή έχουν και πνευματικό νόημα;
Είναι η αναβίωση των εθίμων ή η βίωσή τους; Είναι αφορμές για κοινωνικές
εκδηλώσεις ή είναι εκκλησιαστικοί σταθμοί κοινωνίας του ανθρώπου με τον Θεό;
Με
αυτό το πνεύμα κινούμενοι οι πρόγονοί μας, κάτοικοι της περιοχής πριν 150
χρόνια, το 1876, έκτισαν τον υπάρχοντα Ναό για να λατρεύουν το Θεό. Και τον αφιέρωσαν
στον Άγιο Μόδεστο για να τον έχουν συνεργό, βοηθό και προστάτη στην
καθημερινότητά τους και στην κύρια ασχολία τους, που ήταν η καλλιέργεια της γης
και η εκτροφή παραγωγικών ζώων.
Συν Θεῴ, μέσα στη νέα χρονιά θα
προσπαθήσουμε να πραγματοποιήσουμε κάποιες επετειακές εκδηλώσεις, τόσο για να
τιμήσουμε ανθρώπους που συνέβαλαν με τον δικό του τρόπο ο καθένας στην ιστορία
του Ναού, αλλά κυρίως να ευχαριστήσουμε και να τιμήσουμε τον Άγιο Μόδεστο, τον
πνευματικό μας φύλακα και προστάτη! Η
πρώτη κατά σειράν θα είναι η Αρχιερατική Θεία Λειτουργία την Κυριακή 8
Φεβρουαρίου, με μία ιδιαίτερη «παρουσία»!
Καλή και ευλογημένη νέα
χρονιά,
με πράξεις «αντίστασης»
στο χρόνο!
.jpg)
