ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 5

Οι άγιοι Πλάτων, Ρωμανός και νήπιο

Τρεις Αγίους γεμάτους ζήλο γιορτάζει η Εκκλησία κάθε χρόνο στις 18 Νοεμβρίου, για να μας θυμίζει την αξία της υπομονής για την αγάπη του Θεού. Ο Άγιος Πλάτων γεννήθηκε στην Άγκυρα της Μικράς Ασίας. Ο αδερφός του Αντίοχος ήταν γιατρός και μαρτύρησαν και οι δύο στα χρόνια του Αυτοκράτορα Διοκλητιανού (στο τέλος του 3ου αιώνα μ. Χ.). Είχε ξεσπάσει διωγμός. Ο Πλάτωνας ομολόγησε το Χριστό φανερά. Ο ηγεμόνας της Άγκυρας Αγριππίνος διέταξε να συλληφθεί και να βασανισθεί. Οι δήμιοι τον βασάνισαν, ενώ παρακολουθούσαν πολλοί άνθρωποι το θέαμα, για να μάθουν τι παθαίνουν οι χριστιανοί! Τα βασανιστήριά του κράτησαν πολύ χρόνο, ωστόσο τίποτα δεν μπόρεσε να τον κάνει να αλλάξει γνώμη και να απαρνηθεί το Χριστό. Πίστευε στην Ανάσταση και το μαρτύριο δεν το υπολόγιζε. Ο ηγεμόνας διέταξε να αποκεφαλιστεί κι αυτό έγινε στις 18 Νοεμβρίου.
Την ίδια ημέρα η Εκκλησία γιορτάζει την μνήμη του διακόνου Ρωμανού και του νηπίου που μαρτύρησαν στην Αντιόχεια της Συρίας. Ο Ρωμανός έλεγξε τον Έπαρχο Ασκληπιάδη που έμπαινε στο ναό των ειδώλων, λέγοντάς του το εξής:
– Δεν είναι θεοί τα είδωλά σας! Οι Χριστιανοί υπερέχουν σε ευσέβεια, γιατί λατρεύουν τον αληθινό Θεό. Αυτό το μαρτυρούν ακόμα και τα μικρά παιδιά.
Γύρισε και κοίταξε μια μητέρα, που κρατούσε ένα παιδί πέντε χρόνων στην αγκαλιά της. Το παίρνει τότε ένας στρατιώτης και το ρωτά ο έπαρχος:
- Ποίον δει σέβειν Θεόν; (Ποιον Θεό πρέπει να σεβόμαστε;)
- Τον Χριστόν, απαντά το μικρό παιδί!
Ο Έπαρχος θύμωσε και ζήτησε να κόψουν τη γλώσσα του Αγίου Ρωμανού, ο οποίος όμως, καίτοι χωρίς γλώσσα, συνέχισε να μιλά με θαυματουργικό τρόπο! Το νήπιο, που το ξαναχτυπούν οι στρατιώτες και διψά, ζητά λίγο νερό. Η μητέρα του όμως, η οποία βρίσκεται κοντά του, του φωνάζει:
– Μη πιεις, παιδί μου, από το νερό των ειδωλολατρών. Να κάνεις υπομονή και να πιεις το νερό που θα σου δώσει ο ίδιος ο Χριστός.
Το νήπιο, που τόσο θαρρετά ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό, θα αποκεφαλιστεί από κάποιον στρατιώτη, κατά διαταγή του Επάρχου, ενώ ο Ρωμανός θα κλειστεί στην φυλακή, όπου και θα συνεχισθούν οι ξυλοδαρμοί και τα μαρτύρια. Το γεγονός της γενναίας και δημόσιας ομολογίας του θα το μάθη ο αυτοκράτορας Μαξιμιανός, καθώς και το παράδοξο θαύμα, να μιλά δηλαδή ο Μάρτυρας και με κομμένη την γλώσσα, πράγμα φυσικώς αδύνατο. Αντί όμως να θαυμάσει και να σκεφτεί την δύναμη του Θεού του ζώντος, αγριεύει και δίνει αυστηρή διαταγή να θανατωθεί και ο Ρωμανός στην φυλακή με απαγχονισμό. Η διαταγή του αυτοκράτορα, που φοβάται μήπως μαθευτεί το γεγονός και οι Χριστιανοί πάρουν θάρρος και αρχίζουν να ελέγχουν δημοσίως τους τυράννους τους, εκτελείται αμέσως. Ο απαγχονισμός του Αγίου έγινε μέσα στην φυλακή και ο πιστός Ρωμανός έλαβε το στεφάνι της νίκης από τον Χριστό για την μαρτυρική θυσία του. Παρέμεινε πάντως ατάραχος και υπομονετικός, μέχρι τη στιγμή του μαρτυρίου του, όπως και οι άλλοι δύο άγιοι.

Ερμηνευτικά σχόλια
Γεμάτους ζήλο: και οι τρεις άγιοι ήταν νέοι. Όταν είσαι νέος, έχεις τον ζήλο να κάνεις νέα πράγματα και θεωρείς ότι όλα σου ανήκουν, συνεχώς αναζητείς τόσο να βρεις νόημα στον κόσμο όσο και στον εαυτό σου. ψάχνεις και ψάχνεσαι. Έχεις την θέληση για γνώση και αυτή την γνώση θέλεις να την διδάσκεις και στους γύρω σου είτε αν αυτοί λέγονται φίλοι είτε κάποιος που ενδιαφέρεται να μάθει όσα εσύ γνωρίζεις. Και οι τρεις άγιοι ομολόγησαν την πίστη τους στον αληθινό Θεό. Οι δύο με επίγνωση. Το νήπιο παρακινημένο από την χάρη του Θεού και την αγάπη της μητέρας του για τον Κύριο, που βοήθησε το παιδί της να μάθει την πίστη. Στον Θεό που σου δίνει δύναμη και στον Θεό που υπάρχει για σένα. Τα συναξάρια είναι γεμάτα από βίους αγίων που ομολόγησαν και πέθαναν για την Αλήθεια που δεν είναι άλλη από τον ίδιο τον Χριστό.
Το μαρτύριο και η Ανάσταση: το μαρτύριο των αγίων είναι η απόδειξη της αληθινής τους πίστης. Οι έπαρχοι και ηγεμόνες, καθώς είδαν ότι όλα όσα επιδίωκαν, δηλαδή να κάνουν τους μάρτυρες να αλλάξουν πίστη, δεν μπορούσαν να πραγματοποιηθούν, επινοούσαν μαρτύρια που μόνο ένας νους χωρίς Θεό θα μπορούσε να επινοήσει. Γιατί όταν έχεις τον Θεό μέσα σου, δεν κοιτάζεις να κάνεις κακό στον συνάνθρωπό σου, αλλά ενδιαφέρεσαι πραγματικά να τον βοηθήσεις, ώστε να σώσεις πρώτα την ψυχή του και ύστερα την ψυχή σου. Ιδίως να βασανίζει κάποιος άνθρωπος ένα νήπιο είναι τόσο απάνθρωπο, που δεν μπορούμε να το διανοηθούμε σήμερα.
Ποίον δει σέβειν Θεόν; ο Ρωμανός δεν αφήνει τους ειδωλολάτρες χωρίς απάντηση. Αυτό που μας δείχνει είναι πως όταν μας κακολογούνε για την πίστη μας ή όταν βρεθούμε σε έναν διάλογο στον οποίο κάποιοι μιλούνε άσχημα, χρειάζεται να λέμε ποιο είναι το σωστό και να επιμένουμε, με υπομονή, να ακουστούν οι άλλες απόψεις, χωρίς όμως εμείς να κάνουμε πίσω σ’ αυτό που πιστεύουμε ότι είναι η αλήθεια.
Να κάνεις υπομονή και να πιεις από το νερό που θα σου δώσει ο ίδιος ο Χριστός: η μητέρα εδώ ήθελε να πει στο παιδί της ότι σημασία είχε να μην αφήσει τον εαυτό του να παραπλανηθεί από τις υποσχέσεις των ειδωλολατρών, οι οποίοι για να του δώσουν νερό, θα μπορούσαν να του ζητήσουν να αφήσει την πίστη στο Χριστό. Η ζωή μας βεβαίως είναι γεμάτη δυσκολίες, που καλούμαστε καθημερινά να παλέψουμε ώστε να βγούμε νικητές. Όσο δύσκολα και αν περνάμε, αυτό που απαλύνει τον πόνο μας είναι η αγάπη και η πίστη μας στον Χριστό, είναι το πιο γλυκό νερό που ξεδιψά κάθε καρδιά.
να ελέγχουν συνεχώς τους τυράννους τους: ο αυτοκράτορας δεν μπορεί να δεχθεί το θαύμα. Σκέφτεται ότι αν αφήσει τον άγιο ελεύθερο, τότε θα είναι σα να δικαιώνει την χριστιανική πίστη. Έτσι συνεχίζει τον διωγμό εναντίον του. Ο Χριστιανισμός πάντοτε διώκονταν. Όποιος έλεγε δημοσίως ότι πίστευε στον Χριστό μαρτυρούσε προκειμένου να αλλαξοπιστήσει. Όπου αυτό δεν ήταν εφικτό μαρτυρούσε ώσπου να υποκύψει και εν τέλει να πεθάνει. Ας λάβουμε υπ' όψιν και στις μέρες μας υπάρχουν άνθρωποι μικροί αλλά και μεγάλοι που διστάζουν να πουν ότι πάνε στην εκκλησία και γενικά να ομολογήσουν την πίστη τους καθώς θεωρούν ότι είναι κάτι ξεπερασμένο. Αλλά αυτό που δεν μπορούμε να καταλάβουμε στην ζωή μας είναι ότι είναι μεγάλο προνόμιο να είσαι χριστιανός γιατί αυτό σου δίνει δύναμη να παλέψεις στην ζωή σου. Ο διωγμός έρχεται για τον πρόσθετο λόγο ότι οι ειδωλολάτρες και γενικότερα οι άνθρωποι που δεν πιστεύουν, αισθάνονται ότι ελέγχονται από την πίστη των χριστιανών. Την ίδια στιγμή βλέπουμε ότι οι άγιοι δεν κρατούνε κακία σ’ αυτούς που τους ταλαιπωρούνε, αλλά τους συγχωρούν, διότι έτσι ζητά ο Θεός και σιωπούνε στις δυσκολίες.
Η ψυχή του έμεινε ατάραχη: πόσο σπουδαίο πράγμα είναι να περνάμε μια δύσκολη στιγμή και η ψυχή μας να μένει ατάραχη. Όταν πιστεύεις αληθινά, δεν χάνεις την πίστη σου και επικαλείσαι τον Χριστό να σε βοηθήσει και να ελαφρύνει τον σταυρό σου. Και οι τρεις ιστορίες πάντως μας δείχνουν, εκτός της αξίας της πίστης, και το γεγονός ότι για την αγάπη του Χριστού αξίζει η υπομονή. Είναι δώρο του Θεού και την ίδια στιγμή απόφασή μας να υπομείνουμε. Και υπομονή χρειάζεται να κάνουμε σε κάθε περίσταση της ζωής μας, από την μικρή μας ηλικία. Υπομονή σ’ αυτόν που μας στενοχωρεί. Υπομονή όταν δεν μπορούμε να πετύχουμε τους στόχους μας στο σχολείο. Υπομονή όταν βλέπουμε ότι μας ειρωνεύονται γι’ αυτό που πιστεύουμε. Υπομονή όταν μας κακολογούνε. Και ο Θεός, βλέποντας την υπομονή μας, θα μας δώσει την δύναμη να αντέξουμε, να πιστέψουμε, να αγαπήσουμε, να συγχωρήσουμε.

Συμπέρασμα
Να μάθουμε να έχουμε υπομονή στις δυσκολίες της ζωής μας και να ζητούμε από τον Χριστό την δύναμη της πίστης!


ΑΖΦΡΥΘΙΙΠΚΗΦΝΗΠΙΟΗΚΞΙΗΦΘΙΚΜΝΜΚΞΙΚΤΩΨΗΒΨΔΣΠΛΑΤΩΝΑΣΥΙΚΨΣΣΑΧΩΒΝΜΚΟΑΕΓΡΩΜΑΝΟΣΚΟΝΦΡΥΘΞΜΑΡΤΥΡΙΟΘΞΚΙΗΦΧΡΙΣΤΟΣΟΘΙΝΩΜΝΒΓΞΘΕΟΣΥΙΞΦΔΑΨΧΩΖΞΙΥΡΕΩΗΞΞΜΖΑΨΦΞΚΓΚΠΑΙΔΟΜΑΡΤΥΡΕΣΟΘΥΦΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣΞΥΘΙΗΦΔΔΩΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑΚΦΥΞΑΔΕΥΦΗΘΝΘΙΚΜΝΜΗΘΚΚΜΜΓΘΚΙΠΙΣΤΗΥΘΞΘ
Βρες στο κρυπτόλεξο 10 λέξεις από την ιστορία που άκουσες και διάβασες. Τις λέξεις θα τις βρεις διαβάζοντας με προσοχή τα γράμματα το ένα μετά το άλλο.

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ

Δευτέρα 16 - Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2015

Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2015:
5.00 μ.μ. Εσπερινός και Παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο
6.00 μ.μ. Κύκλος Συμμελέτης Αγίας Γραφής


Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2015 (Εισόδια Θεοτόκου):
7.30 – 9.45 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία
11.00 π.μ. - 1.00 μ.μ. Κατηχητικό για τα μικρότερα παιδιά, προνήπια, νήπια, Α΄, Β΄, Γ΄ Δημοτικού.
4.00 – 5.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Δ΄, Ε΄, και Στ΄ Δημοτικού.
5.00 – 6.00 μ.μ. Μάθημα Βυζαντινής Μουσικής για μαθητές.
5.00 μ.μ. Εσπερινός.
6.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Γυμνασίου - Λυκείου.

Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2015:
7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

Συμμετέχοντας στο έργο του Συλλόγου Συμπαραστάσεως κρατουμένων «ο Εσταυρωμένος», μπορούμε να προσφέρουμε κάτι από τα παρακάτω είδη για τα δέματα που θα ετοιμαστούν μέχρι τη Δευτέρα 30 Νοεμβρίου:
5. σλιπ
5. φανέλες
5. ζευγάρια κάλτσες
5. πακέτα τσιγάρα
5. σαμπουάν
5. σαπούνια
5. οδοντόβουρτσες
5. οδοντόπαστες
5. τηλεκάρτες Ο.Τ.Ε. (όχι κινητά)
5. συσκευασίες ξυριστικές μιας χρήσεως.

Παρακαλούμε ενημερώστε μας για την πρόθεσή σας, ώστε να υπάρξει σχετική κατανομή. Ευχαριστούμε!

Ο Πλησίον

Σε μια κυριολεκτικά σχιζοφρενική κοινωνία ακούγεται σήμερα η παραβολή του Σαμαρείτη και το ερώτημα «τίς ἐστί μου πλησίον;».
Από τη μία ταυτιζόμαστε με το θύμα των ληστών. Κάποιοι ιδεολογικοί, οικονομικοί, πολιτικοί και άλλοι άρχοντες, οι οποίοι κλέβουν τα στηρίγματα του ανθρώπου, τα αγαθά του, τις αξίες του, τις ελπίδες του, μας επιτίθενται και μας τραυματίζουν, μας κλέβουν και μας αφήνουν ημιθανείς.
Την ίδια ακριβώς στιγμή αυξάνονται όσοι επιβραβεύουμε την βία των ληστών. Όντας στη δική μας ασφάλεια, είμαστε έτοιμοι να ισχυριστούμε ότι καλά να πάθει αυτός που έπεσε στα χέρια τους γιατί ταξίδευε μόνος του, γιατί είχε χρήματα επάνω του, γιατί δεν είχε όπλο να προστατεύσει τον εαυτό του. Αυτή τη βία όμως επιβραβεύουμε όταν αδιαφορούμε και για τα τραύματα των άλλων. Όταν κλεινόμαστε στο «εγώ» μας, στην «αυτάρκειά» μας. Όταν αποθεώνουμε τον ρατσισμό, πολιτικό και κοινωνικό και θρησκευτικό εναντίον όλων όσων δεν είναι σαν κι εμάς. Όταν είμαστε οπαδοί της καθαρότητας, όποιας μορφής: φυλετικής, ηθικής, θρησκευτικής, κοινωνικής. Όταν γινόμαστε εκδικητικοί.
«Ποιος είναι ο πλησίον μου;». Ο Χριστός απάντησε στο ερώτημα θυσιαζόμενος στο Σταυρό για τον κάθε άνθρωπο, όχι για να κάνει κήρυγμα, αλλά για να δείξει ότι η αληθινή αγάπη δεν περιμένει ανταπόδοση, αλλά γίνεται θυσία. Και η θυσία δεν περιορίζεται στα υλικά, αλλά επεκτείνεται στα πάντα της ύπαρξης. Και δεν αρκεί να ζητούμε από τους άλλους να ακολουθήσουν αυτό το δρόμο. Πρωτίστως χρειάζεται ο καθένας μας να κάνει αρχή στην πορεία μίμησης του Χριστού. Συγχωρώντας αυτόν που τον έβλαψε. Προσφέροντας σ’ αυτόν που συναντά στην πορεία της ζωής του. Σεβόμενοι όσους υποφέρουν και προσευχόμενοι γι αυτούς. Κουβαλώντας με το «ίδιον κτήνος», δηλαδή με ό,τι έχει εύκαιρο από τα αγαθά του και τα χαρίσματα αυτόν που μπορεί στο πανδοχείο της Εκκλησίας. Για να ιαθεί με την χάρη των μυστηρίων από τα τραύματά του, να παρηγορηθεί, να αποκτήσει ελπίδα!

ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 4

Ο Άγιος Κωνσταντίνος ο Υδραίος
Ο Άγιος Κωνσταντίνος γεννήθηκε στο νησί της Ύδρας, στα τελευταία χρόνια της Τουρκοκρατίας, από γονείς που πίστευαν και αγαπούσαν το Θεό. Τα ονόματά τους ήταν Μιχαλάκης και Μαρίνα. Πολλοί άνθρωποι της Ύδρας δούλευαν στα καράβια ή σε άλλα, πλουσιότερα μέρη και έτσι ο Κωνσταντίνος, ακολουθώντας και αυτός το δρόμο της θάλασσας, μπαίνει σε ένα καράβι αποφασισμένος να ταξιδέψει και να δουλέψει μακριά από το νησί του. Πήγαινε να βρει κάτι ξαδέρφια του, που θα τον βοηθούσαν να βρει δουλειά. Ήταν σε ηλικία 18 χρονών, λοιπόν, όταν βρέθηκε στη Ρόδο. Εντυπωσιάστηκε από το μέγεθος και τα πλούτη του νησιού! Έκανε διάφορες δουλειές, αλλά δε στέριωσε πουθενά. Οι συνθήκες δεν ήταν εύκολες. Ώσπου κάποια στιγμή γνωρίζει τον Τούρκο πασά της Ρόδου Χασάν.
Ο Χασάν αντιλαμβάνεται ότι έχει μπροστά του ένα παλικάρι γεμάτο χαρίσματα- εργατικότητα, αφοσίωση, καλοσύνη, χαμόγελο- και αποφασίζει να εξισλαμίσει τον Κωνσταντίνο. Έβαλε όλη του την τέχνη και τα κατάφερε χρησιμοποιώντας κολακείες, υποσχέσεις και ωραία λόγια! Ο Κωνσταντίνος έμεινε στην πίστη την ισλαμική τρία χρόνια. Τρία χρόνια υπηρετούσε τον πασά, τρία χρόνια, όμως ζούσε και την αποδοκιμασία των χριστιανών απέναντί του. Ένα από τα γεγονότα που χαράχτηκαν στην καρδιά του ήταν η απόρριψη της μητέρας του. Όταν, αφού είχε τουρκέψει, επισκέπτεται την Ύδρα, η μητέρα του δεν του ανοίγει την πόρτα του σπιτιού να μπει μέσα. Του λέει μάλιστα ότι δεν τον αναγνωρίζει για παιδί της. Πικρά λόγια και σκληρά!
Ο Κωνσταντίνος καταλαβαίνει την πλάνη του και αρχίζει να μετανοεί. Επισκέπτεται ένα γέροντα στη Ρόδο και εξομολογείται. Του ανακοινώνει την επιθυμία του να μαρτυρήσει, αλλά ο γέροντας δεν τον αφήνει, γιατί είναι πολύ νέος! Τον συμβουλεύει να ταξιδέψει, να φύγει μακριά. Ο Κωνσταντίνος υπακούει και φτάνει στο μακρινό Πόντο, όπου μελετάει πολύ και προσεύχεται. Κάποια στιγμή αργότερα πηγαίνει στην Κωνσταντινούπολη, γνωρίζει τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε’, ο οποίος τον προτρέπει να πάει στο Άγιον Όρος, στη Μονή Ιβήρων, να καλλιεργηθεί κι άλλο πνευματικά. Ο Κωνσταντίνος υπακούει και αφού τον ενισχύουν οι Αγιορείτες Πατέρες να ομολογήσει την πίστη του στο Χριστό, βάζει πλώρη για τη Ρόδο.
Ντυμένος πια με καλογερικό ράσο ο Κωνσταντίνος παρουσιάζεται στο Χασάν-πασά, ο οποίος στην αρχή δεν τον αναγνωρίζει. Αφού ομολογεί την πίστη του στο Χριστό, την οριστική επιστροφή του στην Εκκλησία, λέει στον πασά να πιστέψει και αυτός! Ο πασάς εξοργίζεται και αφού αδυνατεί να μεταπείσει τον Κωνσταντίνο, τον ρίχνει στα μπουντρούμια και ο Άγιος περνάει φρικτά βασανιστήρια. Ξαναπροσπαθεί μετά από μέρες να τον κάνει να αλλάξει, αλλά αγανακτεί από τη σταθερότητα του νεαρού Υδραίου και αποφασίζει να τον εκτελέσει. Ο Κωνσταντίνος είναι έτοιμος και αποφασισμένος από καιρό για το μαρτύριο. Είναι το έτος 1800. Προσεύχεται ασταμάτητα και σε όραμα τού αποκαλύπτεται το μαρτύριο που θα περάσει. Σε λίγες μέρες αποκεφαλίζεται.
Η Ρόδος πλημμυρίζει από την ευλογία ενός ακόμα νεομάρτυρα. Ο Άγιος θαυματουργεί και ο κόσμος τον τιμά έως σήμερα. Καιρό μετά το μαρτυρικό θάνατό του η μητέρα του πηγαίνοντας στη Ρόδο, παραλαμβάνει το σώμα του και το ενταφιάζει στην Ύδρα. Ο Κωνσταντίνος ο Υδραίος ανακηρύχθηκε πολιούχος άγιος της Ρόδου και η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο στις 14 Νοεμβρίου.

Ερμηνευτικά σχόλια
Ένα παλικάρι γεμάτο χαρίσματα: όταν τα χαρίσματά μας δεν τα κρύβουμε, αλλά τα μοιραζόμαστε, οι άλλοι μπορεί να μας αγαπήσουν πιο εύκολα, αλλά και να μας εκμεταλλευτούν, όπως έγινε και στην περίπτωση του Κωνσταντίνου, από τον Τούρκο πασά. Η προσευχή, το διάβασμα και οι συμβουλές ανθρώπων που μας αγαπούν θα μας βοηθήσουν να διακρίνουμε ποιος μας αγαπά και ποιος όχι.
Κολακείες, υποσχέσεις και ωραία λόγια: σε όλους μας αρέσει να ακούμε τα καλύτερα για τον εαυτό μας. Εύκολα μας παρασύρουν τα ωραία λόγια και μπορεί να μας κάνουν καλό, γιατί νιώθουμε ότι αξίζουμε, μπορεί όμως να μας βλάψουν διπλά, γιατί από τη μια μας κάνουν να ασχολούμαστε μόνο με τον εαυτό μας και να ξεχνάμε τους άλλους και από την άλλη μπορεί να νομίσουμε ότι αυτός που μας κολακεύει μας αγαπάει, αλλά στην πραγματικότητα θέλει να μας κάνει κακό. Έτσι συνέβη και με τον Κωνσταντίνο όταν ήταν νέος και αδύναμος ακόμα στην πίστη του!
Οι χριστιανοί τον αποστρέφονται και η μητέρα του δεν τον αναγνωρίζει… : Ούτε οι χριστιανοί παύουν να αγαπούν, ούτε η μητέρα φυσικά το παιδί της. Λυπούνται, όμως πάρα πολύ που ο Κωνσταντίνος αλλαξοπιστεί. Η πίστη για τον αληθινό χριστιανό είναι ό, τι πολυτιμότερο έχει. Χωρίς το Χριστό νιώθει νεκρός και ας ζει ακόμα. Κρατάνε αυτή τη στάση απέναντι στον Κωνσταντίνο, γιατί είναι πικραμένοι και γιατί ελπίζουν έτσι να τον κάνουν να καταλάβει πόσο τραγικό ήταν αυτό που έκανε.
Μετανοεί και υπακούει: Όταν ξεκινάει να μετανοεί ο Κωνσταντίνος, έχει μεγάλη επιθυμία να μαρτυρήσει. Θέλει να τα δώσει όλα στο Θεό, ακόμα και τη ζωή του, για να του εκφράσει την αγάπη και τη μετάνοιά του. Υπακούει, όμως τους σοφούς πνευματικούς Πατέρες που συναντά, γιατί τους εμπιστεύεται, ξέρει πως τον αγαπούν και γνωρίζουν καλύτερα απ’ αυτόν το θέλημα του Θεού. Και εκείνοι αρχικά δεν τον συμβουλεύουν να μαρτυρήσει, γιατί η πίστη του Κωνσταντίνου δεν είναι ακόμα τόσο δυνατή. Είναι νέος και θαρραλέος, αλλά πρέπει με προσευχή και διάβασμα να ωριμάσει για να είναι σίγουρος για ό, τι κάνει και να το θέλει αληθινά. Χρειάζεται χρόνος για κάτι τέτοιο. Έτσι, μαρτυρεί όταν έρχεται η κατάλληλη ώρα.
λέει στον πασά να πιστέψει κι αυτός: βλέπουμε ότι ο άγιος όχι μόνο έχει την σοφία να ξέρει τι είναι σωστό και τι όχι, αλλά αποκτά και έναν μεγάλο ενθουσιασμό χάρις στην πίστη στο Χριστό, που τον κάνει να τολμά να υποδείξει στον τούρκο πασά ότι πρέπει εκείνος τώρα να πιστέψει στο Χριστό. Αυτό είναι το αληθινό νόημα της χριστιανικής πίστης και ζωής. Να σκεφτόμαστε όσο καλύτερα γίνεται, όσο πιο κοντά στα όσα μας λέει ο Χριστός, το Ευαγγέλιο και η πίστη και την ίδια στιγμή να έχουμε ενθουσιασμό και να μην φοβόμαστε να ομολογήσουμε την πίστη μας και να καλούμε και τους άλλους να ζήσουν την αλήθεια του Ευαγγελίου. Σοφία, πίστη και την ίδια στιγμή ενθουσιασμός. Αυτή είναι η αληθινή χαρά της ζωής του χριστιανού. Αυτή τη χαρά ας την έχουμε από την μικρή μας ηλικία και ο Χριστός θα μας βοηθά να βλέπουμε πάντοτε την αλήθεια.
Συμπέρασμα
Να θέλουμε να έχουμε την σοφία που η γνώση της πίστης στο Χριστό μας δίνει και τον ενθουσιασμό της νιότης που κρατά τη σχέση μας με το Χριστό ζωντανή!

Συμπλήρωσε τις λέξεις που λείπουν στο απολυτίκιο του Αγίου Κωνσταντίνου του Υδραίου:
( Ύδρας, ωδαίς, ενισχύσαντι, κλέος, Ρόδου)
Τὸν λαμπρὸν γόνον ……………… καὶ τῆς …………….. τὸ καύχημα, καὶ Νεομαρτύρων τὸ ……………, Κωνσταντῖνoν τιμήσωμεν, ἐν ὕμνοις καὶ …………… πνευματικαῖς, τὴν μνήμην ἐκτελοῦντες τὴν αὐτοῦ, ἵνα λάβωμεν πλουσίαν τὴν ἀμοιβήν, παρὰ Θεοῦ κραυγάζοντες• δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ ………………………. , καὶ ἐν ὑστέροις καιροῖς σε στεφανώσαντι.

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ
Δευτέρα 9 - Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2015

Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2015:
5.00 μ.μ. Εσπερινός και Παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο
6.00 μ.μ. Κύκλος Συμμελέτης Αγίας Γραφής


Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2015 (Αγίου Φιλίππου):
7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία
11.00 π.μ. - 1.00 μ.μ. Κατηχητικό για τα μικρότερα παιδιά, προνήπια, νήπια, Α΄, Β΄, Γ΄ Δημοτικού.
4.00 – 5.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Δ΄, Ε΄, και Στ΄ Δημοτικού.
5.00 – 6.00 μ.μ. Μάθημα Βυζαντινής Μουσικής για μαθητές.
5.00 μ.μ. Εσπερινός.
6.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Γυμνασίου - Λυκείου.

Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2015:
7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

Μή φοβοῦ, μόνον πίστευε, καί σωθήσεται.

Ο Ιάειρος, στην στιγμή της δοκιμασίας, ελέγχει τον εαυτό του και βρίσκει ότι η μόνη ελπίδα του είναι το πρόσωπο του Χριστού. Ξέρει ότι Εκείνος μπορεί να του δώσει πίσω την μονάκριβη θυγατέρα του. Ο Χριστός ανταποκρίνεται στο αίτημα και την αγωνία του, μόνο που μαζί με την ανάσταση του κοριτσιού, επαναφέρει τον Ιάειρο στον δρόμο της αναζήτησης αληθινού νοήματος τόσο στην σχέση του με τους οικείους του, όσο και στη σχέση του με τον Θεό. Η πίστη, λέει ο Χριστός στον αρχισυνάγωγο, είναι η βάση της αγάπης. Δεν αρκεί η έγνοια του γονιού για το παιδί. Η φροντίδα και η αγάπη γι’ αυτό, η αυταπάρνηση. Πριν από τα δικά μας έργα και τα δικά μας συναισθήματα υπάρχει η σχέση μας με το Θεό. Ο Χριστός οδηγεί τον Ιάειρο να επανεκτιμήσει τις αξίες της ζωής του. Και έτσι, βοηθώντας τον να ξαναβρεί την προτεραιότητα της πίστης του, του προσφέρει την δυνατότητα να δει την επάνοδο της κόρης του στη ζωή όχι ως αφορμή εκ νέου προσκόλλησης σ’ αυτήν, λατρείας της, αλλά ως ευκαιρία επανιεράρχησης του τι προηγείται. Η πίστη στο Θεό, η ισορροπία στη σχέση του με την σύζυγό του και η ευκαιρία να αφήσει το παιδί του να μεγαλώσει με την ελευθερία που είναι απαραίτητη, χωρίς να το ταυτίζει με το νόημα στη δική του ζωή.
Ο Χριστός, όταν ανασταίνει το κορίτσι, ζητά από τους γονείς της να της δώσουν να φάει. Χωρίς να αρνείται την χαρά που πλημμυρίζει τις καρδιές των γονέων, τους προτρέπει να της δώσουν την υλική τροφή. Δεν απευθύνεται μόνο στον Ιάειρο, αλλά και στη σύζυγό του. Και τους δείχνει τον τρόπο με τον οποίο η ανάσταση της κόρης τους θα γίνει αφορμή για να μπορέσει η ίδια να προχωρήσει στη ζωή της. Τώρα που αποκαθίσταται η ισορροπία στη σχέση των γονέων, καλούνται από κοινού και οι δύο να βλέπουν το παιδί όπως είναι: η συμπλήρωση της αγάπης και όχι το μοναδικό που συνδέει τα δύο πρόσωπα. Και την ίδια στιγμή να δούνε ποιες είναι οι πραγματικές ανάγκες του παιδιού τους κάθε στιγμή. Εκείνη την ώρα το κορίτσι χρειαζόταν τροφή. Χρειαζόταν την επιβίωση και όχι το πνίξιμο από μία υπερπροστατευτική αγάπη. Το θαύμα δεν ήταν μόνο η ανάσταση, αλλά και η αποκατάσταση της ισορροπίας στην οικογένεια. Το παιδί χρειαζόταν δύναμη για να ξεκινήσει μόνο του την δική του πορεία. Είναι ελεύθερη προσωπικότητα και οι γονείς, ιδίως όταν μπαίνει στην εφηβεία, καλούνται να το βοηθήσουν να βρει το δικό του δρόμο, βλέποντας τι αληθινά χρειάζεται εκείνο και όχι τι θα ήθελαν οι γονείς γι’ αυτό.
Ο Χριστός μας καλεί να ιεραρχήσουμε στη ζωή μας, τι προηγείται και τι έπεται. Εμπιστοσύνη στο Χριστό, αγάπη χωρίς αποκλεισμούς, η οποία λειτουργεί στην προοπτική της συμπληρωματικότητας και όχι της υπερπροστασίας και την ίδια στιγμή προσπάθεια να διακρίνουμε τις πραγματικές ανάγκες των άλλων, που δεν μπορεί να ταυτίζονται με τις δικές μας είναι το τρίπτυχο της γνήσιας αγάπης που νοηματοδοτεί τις ανθρώπινες σχέσεις. Και αυτή η αγάπη τελικά μπορεί να μας βοηθήσει να αντέξουμε σε κάθε δοκιμασία, όσο σκληρή κι αν είναι.

ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 3
Οι αγίες Σοφία, Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη
Μία από τις πιο ευλογημένες οικογένειες που έχει η Εκκλησία μας να παρουσιάσει ως πρότυπο είναι η Αγία Σοφία, που μαζί με τις τρεις κόρες της - Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη- μαρτύρησαν για το Χριστό. Η οικογένεια αυτή έζησε στη Ρώμη τα χρόνια του Αυτοκράτορα Αδριανού (117-138 μ.Χ.). Η Σοφία έμεινε χήρα πολύ νέα και αγωνίστηκε σκληρά να μεγαλώσει τα παιδιά της με χριστιανικές αρχές. Κάποια στιγμή ο αυτοκράτορας κήρυξε διωγμό εναντίον των χριστιανών και ανάμεσα σ’ αυτούς που συνέλαβαν οι Ρωμαίοι ήταν και η μητέρα με τα τρία της κορίτσια. Η Πίστη ήταν τότε 12 χρονών, η Ελπίδα 10 και η Αγάπη 9. Ο αυτοκράτορας, βλέποντας τη σταθερότητα των κοριτσιών στην πίστη στο Χριστό, την απέδωσε στην αμοιβαία συμπαράσταση και κάλεσε πρώτα την Πίστη να εμφανιστεί μπροστά του. Της έταξε πολλά, προκειμένου να θυσιάσει στα είδωλα.
- Για μας ο Ιησούς είναι η ζωή μας, ενώ τα δικά σας ψεύτικα αγάλματα είναι ο θάνατος που ο διάβολος φέρνει στον άνθρωπο, του απάντησε θαρρετά αυτή!
Ο Αυτοκράτορας διέταξε να την βασανίσουν και να της κόψουν το στήθος. Εκεί, αντί να τρέξει αίμα από τις πληγές έρευσε γάλα! Την έριξαν μέσα σε βραστό λάδι και πίσσα, χωρίς να πάθει τίποτα, και στο τέλος, την αποκεφάλισαν!
Σειρά είχε τώρα η Ελπίδα. Στις προτροπές του αυτοκράτορα να θυσιάσει στα είδωλα, για να μην έχει την τύχη της αδελφής της, εκείνη απαντά: «Δεν θηλάσαμε μόνο το γάλα από την ίδια μάνα, αλλά πήραμε από εκείνη την ίδια πίστη». Της σκίζουν το σώμα με σιδερένια νύχια. Αυτή ούτε καν κλαίει, ούτε παρακαλεί και το πρόσωπό της λάμπει σαν τον ήλιο, ενώ από το σώμα της σκορπίζεται μια ουράνια ευωδία. Την έριξαν κι αυτή μέσα σε βραστή πίσσα, χωρίς να πάθει τίποτα, με αποτέλεσμα πολλοί ειδωλολάτρες να γίνουν χριστιανοί, βλέποντας το θάρρος και την αγάπη της στο Χριστό! Στο τέλος την αποκεφάλισαν κι αυτήν!
Τελευταία έμεινε η Αγάπη. Στις προτροπές του αυτοκράτορα απάντησε ξεκάθαρα: «Μη νομίζεις ότι θα με κοροϊδέψεις επειδή είμαι μικρή στην ηλικία. Γρήγορα θα καταλάβεις ότι είμαι κι εγώ καρπός της ίδιας ρίζας με τις αδελφές μου». Ο αυτοκράτορας την προέτρεψε τότε να υμνήσει τη θεά Άρτεμη, αλλιώς θα την έριχνε στο καμίνι της πίσσας. Αυτή πήγε από μόνη της και μπήκε στο καμίνι, χωρίς να πάθει τίποτα! Οι ειδωλολάτρες που βρίσκονταν στην άκρη του καμινιού κάηκαν, ενώ η ίδια δοξολογούσε το Θεό. Όταν οι δήμιοι πήγαν να τη σύρουν έξω από το καμίνι με τους γάντζους, είδαν Αγγέλους να την περιτριγυρίζουν και να την προστατεύουν με τα φτερά τους! Την παρακάλεσαν να βγει από το καμίνι κι αυτή βγήκε. Την οδήγησαν στον αυτοκράτορα, ο οποίος διέταξε να την αποκεφαλίσουν, όπως και έγινε!
Η Σοφία δόξασε το Θεό για την ευλογία που πήρε να δει και τα τρία παιδιά της να μαρτυρούν για το Χριστό! Την άφησαν ελεύθερη και με τη βοήθεια κάποιων πιστών χριστιανών έθαψαν στις κατακόμβες της Ρώμης τα τρία κορίτσια της. Τρεις μέρες αργότερα πέθανε, λέγοντας τα εξής λόγια:
- Σ’ ευχαριστώ, Κύριε, που με αξίωσες να σου προσφέρω θυσία τα παιδιά μου και σε παρακαλώ δέξου την ψυχή μου κι ανάπαυσέ με κοντά τους!
Η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη τους στις 17 Σεπτεμβρίου.
Ερμηνευτικά σχόλια
οικογένειες: έχει μεγάλη σημασία και στις ημέρες μας οι οικογένειες να πιστεύουν στο Χριστό. Η πίστη στο Χριστό βοηθά την οικογένεια να παραμένει ενωμένη, να μην αφήνει πειρασμούς και δυσκολίες να απομακρύνουν τα μέλη της το ένα από το άλλο, αλλά και να έχουν ελπίδα ότι όλες τις δυσκολίες της ζωής θα τις ξεπεράσουν, αρκεί να έχουν την πίστη στο Χριστό ως στήριγμα. Ακόμη όμως κι αν κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, γιατί οι άνθρωποι έχουμε προβλήματα και δεν μπορούμε όλοι να συμφωνήσουμε , η πίστη βοηθά ώστε να μειώνεται η δύναμη των διαφορών μας και να μπορούμε με ηρεμία να προσπαθούμε να βρούμε λύσεις στις δυσκολίες μας. Όμως η πίστη μας βοηθά ακόμη να παλεύουμε και σε σχέση με τον κόσμο και τη ζωή. Μία οικογένεια που πιστεύει αντέχει τις πιέσεις από την πραγματικότητα και την ίδια στιγμή προχωρά συντεταγμένη προς το καλό και την αλήθεια, που δίνουν η σχέση με το Χριστό και η ζωή της Εκκλησίας. Αυτό ας το θυμόμαστε από τη μικρή μας ηλικία. Η οικογένεια της αγίας Σοφίας παρέμεινε ενωμένη, παρότι ο πατέρας πέθανε νωρίς. Αυτό όμως δεν κλόνισε την πίστη της μητέρας και των κοριτσιών και κατάφεραν να προχωρήσουν στη ζωή τους με δύναμη.
οι Ρωμαίοι συνέλαβαν τη μητέρα και τα τρία κορίτσια: ο διωγμός εναντίον των χριστιανών δεν έκανε την μητέρα και τα κορίτσια να φοβηθούν. Αντίθετα, ήταν αποφασισμένες να σταθούν με σταθερότητα στην πίστη τους μπροστά στην εξουσία του κόσμου, που έταζε χρήματα, δόξα, καλούς γάμους, προόδους σύμφωνα με τα μέτρα και τις χαρές του κόσμου. Στις υποσχέσεις αυτές η μητέρα και οι κόρες τονίζουν ότι μόνο η σοφία του Θεού, η πίστη στο Θεό, η ελπίδα σ’ Αυτόν και η αγάπη τόσο προς το Χριστό και την αλήθεια, όσο και προς τους ανθρώπους αποτελούν τη βάση για να προοδεύσει αληθινά ο άνθρωπος και όχι οι κοσμικές δόξες, που δεν τις απορρίπτει κανείς, αλλά δεν τις βάζει πιο πάνω από το Χριστό.
μαρτύρια: τα τρία κορίτσια πέρασαν πολλά μαρτύρια. Όμως είχαν τη δύναμη του Χριστού κοντά τους και έτσι νίκησαν και τον πόνο και τις απειλές των ειδωλολατρών, αλλά και την επιθυμία να ζήσουν σ’ αυτή τη ζωή. Προτίμησαν το θάνατο για το Χριστό, παρά μία ζωή χωρίς Αυτόν. Και φάνηκε με τον θαυμαστό τρόπο που άντεξαν στα μαρτύρια, όπως επίσης και από το γεγονός ότι στο πρόσωπό τους νικήθηκαν οι φυσικοί νόμοι ότι η φωτιά καίει και σκοτώνει τον άνθρωπο, ότι ο Θεός δεν αφήνει τον άνθρωπο που πιστεύει σ’ Εκείνον. Ακόμη και ο θάνατός τους δεν ήταν το τέρμα της ζωής, αλλά το ξεκίνημα της αιώνιας ζωής κοντά στο Χριστό και της αγιότητας και την ίδια στιγμή η ευκαιρία για όλους εμάς να θυμόμαστε το παράδειγμά τους. Ο Χριστός τους έδωσε αυτή τη δύναμη, όπως τη δίνει σε όλους όσους θέλουν να είναι κοντά Του.
Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους: η μνήμη έχει να κάνει και με τα ονόματά τους, που δείχνουν τα πνευματικά όπλα που έχουμε οι χριστιανοί στη ζωή μας. Η Σοφία δεν έχει να κάνει μόνο με τις γνώσεις και την πείρα του ανθρώπου στη ζωή. Έχει να κάνει και με τη σοφία που δίνει ο Θεός στον άνθρωπο να διακρίνει τι είναι καλό και τι όχι στη ζωή του, σύμφωνα με το θέλημα του Θεού και να το δείχνει στους άλλους. Πίστη σημαίνει εμπιστοσύνη στο Θεό και την αγάπη Του. Ελπίδα σημαίνει στις δυσκολίες μας να ελπίζουμε ότι ο Θεός δεν θα μας ξεχάσει. Και Αγάπη σημαίνει βεβαιότητα ότι ο Θεός είναι ο Πατέρας μας, που μας στηρίζει και μας δίνει τη σωτηρία μας, αλλά και ό,τι είναι για καλό στη ζωή μας και εμείς καλούμαστε να βοηθούμε και να συγχωρούμε τους άλλους. Αυτά είναι τα πνευματικά μας όπλα, με τα οποία πλησιάζουμε το Θεό και τον συνάνθρωπο μικρότεροι και μεγαλύτεροι.
Συμπέρασμα
Στη ζωή μας να χρησιμοποιούμε τα τρία πνευματικά όπλα, την πίστη, την ελπίδα και την αγάπη, για να πλησιάσουμε το συνάνθρωπό μας και το Θεό!
Ώρα για Παιχνίδι: Βρες στο κρυπτόλεξο 8 λέξεις από την ιστορία:
Α Ρ Σ Σ Δ Σ Ο Φ Ι Α Σ
Γ Δ Φ Β Π Ι Σ Τ Η Α Σ
Γ Δ Φ Γ Η Ξ Κ Ο Π Κ Λ
Δ Α Β Δ Σ Ε Λ Π Ι Δ Α
Α Δ Ρ Ι Α Ν Ο Σ Ξ Κ Ο
Α Γ Ξ Κ Λ Ι Α Γ Α Π Η
Α Ρ Θ Φ Π Ι Σ Σ Α Ξ Κ
Σ Φ Η Γ Δ Ν Η Ξ Κ Λ Κ
Ε Β Α Χ Ρ Ι Σ Τ Ο Σ Ι
Σ Ε Π Τ Ε Μ Β Ρ Ι Ο Σ