ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΜΟΔΕΣΤΟΥ
ΣΑΒΒΑΤΟ, 28 ΜΑΡΤΙΟΥ 2015
ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 20η
ΟΙ ΚΑΚΟΙ ΓΕΩΡΓΟΙ
Διήγηση

Λίγες ημέρες πριν το Πάθος, ο Χριστός είπε στους μαθητές Του, στο λαό, αλλά και στους Αρχιερείς και τους Φαρισαίους, την εξής παραβολή:
«Ένας γαιοκτήμονας φύτεψε ένα αμπέλι, το περίφραξε, έσκαψε σ’ αυτό πατητήρι, έχτισε πύργο, το νοίκιασε σε γεωργούς και έφυγε σ’ άλλον τόπο. Όταν κόντευε η εποχή της καρποφορίας, έστειλε τους δούλους του στους γεωργούς να πάρουν το μερίδιό του από τους καρπούς. Οι γεωργοί όμως έπιασαν τους δούλους του, κι άλλον τον έδειραν, άλλον τον σκότωσαν κι άλλον τον λιθοβόλησαν. Ξανάστειλε άλλους δούλους, περισσότερους από τους πρώτους, και τους έκαναν τα ίδια.
Τελευταίον τους έστειλε το γιο του λέγοντας: ‘θα σεβαστούν το γιο μου’. Οι γεωργοί όμως, όταν είδαν το γιο, είπαν μεταξύ τους: ‘αυτός είναι κληρονόμος. Εμπρός, ας τον σκοτώσουμε και ας αρπάξουμε την κληρονομιά του’. Τον έπιασαν, τον έβγαλαν έξω από το αμπέλι και τον σκότωσαν. Όταν, λοιπόν, έρθει ο ιδιοκτήτης του αμπελιού, τι θα κάνει σ’ εκείνους τους γεωργούς;»
Και όλοι απαντούν στο Χριστό: «Επειδή είναι κακοί, θα τους εξολοθρεύσει με το χειρότερο τρόπο και θα νοικιάσει το αμπέλι σ’ άλλους γεωργούς, που θα του δίνουν τους καρπούς στην εποχή τους».
Ο Χριστός τότε τους είπε: «Δεν διαβάσατε ότι στην Αγία Γραφή ότι το λιθάρι που πέταξαν σαν άχρηστο οι οικοδόμοι, αυτό μπήκε αγκωνάρι στην οικοδομή. Ο Κύριος το έκανε αυτό και είναι αξιοθαύμαστο στα μάτια μας». Όποιος πέσει πάνω σ’ αυτό το λιθάρι, θα τσακιστεί και σ’ όποιον πέσει πάνω του το λιθάρι, θα τον κομματιάσει. Γι’ αυτό σας βεβαιώνω πως ο Θεός θα σας αφαιρέσει το προνόμιο να είστε ο λαός της βασιλείας Του, και θα το δώσει σε λαούς που θα παράγουν τους καρπούς της.
Οι Αρχιερείς και οι Φαρισαίοι άκουσαν την παραβολή και κατάλαβαν πως μιλάει γι’ αυτούς. Κι ενώ από την οργή τους ήθελαν εκείνη την ώρα να Τον συλλάβουν, φοβήθηκαν τα πλήθη που θεωρούσαν τον Ιησού προφήτη. Έτσι, οργάνωσαν λίγες ημέρες αργότερα την σύλληψη του Χριστού.
(Ματθ. 21, 33-46)

Ερωτήσεις
Α. Ποιος είναι ο γαιοκτήμονας στον οποίο αναφέρεται ο Χριστός και τι θα μπορούσε να συμβολίζει το αμπέλι;
Β. Τι οδήγησε τους γεωργούς σ’ αυτή τη συμπεριφορά έναντι του γαιοκτήμονα και των ανθρώπων του;
Γ. Ήταν δυνατόν, με την δολοφονία του γιου του γαιοκτήμονα, οι γεωργοί να γίνουν κληρονόμοι του αμπελιού;
Δ. Το λιθάρι ποιον θα μπορούσε να συμβολίσει;
Ε. Σκεπτόμαστε στη ζωή μας και πιστεύουμε ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού που ήρθε να μας σώσει από την αμαρτία;
ΣΤ. Την Μεγάλη Εβδομάδα πώς θα την περάσουμε; Με το Χριστό ή χωρίς; Με ποιους τρόπους ζούμε το Χριστό την Μεγάλη Εβδομάδα;

Σχόλια
γαιοκτήμονας: είναι ο Θεός που φυτεύει το αμπέλι του κόσμου, της Βασιλείας Του, τον Παράδεισο που είναι η ζωή μαζί Του. Ο Θεός άφησε τους ανθρώπους να χειρίζονται τον κόσμο και να του προσφέρουν τους καρπούς του κόσμου. Δηλαδή την αγάπη προς το Θεό, την δοξολογία προς Αυτόν, ακόμη και τις αμαρτίες των ανθρώπων για να τις συγχωρέσει.
γεωργοί: είναι ο περιούσιος λαός του Θεού, οι Εβραίοι. Ο Θεός τους διάλεξε για να προετοιμάσει τον κόσμο για τον ερχομό του Υιού Του, για την σωτηρία όλων των ανθρώπων, όλου του κόσμου. Αυτοί θεώρησαν καλό να κρατήσουν τον κόσμο για τον εαυτό τους, να μη μοιραστούν το Θεό με κανέναν και ονειρεύτηκαν να κρατήσουν την κληρονομιά του Θεού, δηλαδή τη Βασιλεία των ουρανών μόνο γι’ αυτούς, μετατρέποντάς την σε μια κοσμική βασιλεία, δηλαδή με το να γίνου ο πιο ισχυρός λαός του κόσμου. Ο εγωισμός τους και η διάθεση να τα θέλουν όλα δικά τους ήταν το κίνητρο της στάσης τους.
δούλοι: είναι οι προφήτες, όσους έστελνε ο Θεός για να φανερώνουν το θέλημά Του στη ζωή. Σχεδόν όλους τους προφήτες οι Εβραίοι τους σκότωσαν.
γιος: είναι ο Χριστός. Ο Θεός στέλνει το Γιο Του, για να Τον σεβαστούν και να δώσουν τους καρπούς του κόσμου, δηλαδή ένα κομμάτι από τη ζωή τους σ’ Αυτόν. Αυτοί αποφασίζουν κι Αυτόν να τον σκοτώσουν. Τώρα δεν είναι πλέον μόνο ο εγωισμός τους, είναι και η κακία τους που οδηγεί τον Υιό στο Πάθος και το θάνατο.
άλλοι γεωργοί: είναι οι υπόλοιποι άνθρωποι, οι ειδωλολάτρες εκείνης της εποχής, όσοι αναζητούσαν τον αληθινό Θεό.
λιθάρι: είναι και πάλι ο Χριστός. Οι Εβραίοι τον σταύρωσαν, τον πέταξαν στην άκρη. Όμως ο Θεός θα Τον δοξάσει με την Ανάσταση και θα είναι η βάση για την φανέρωση της Βασιλείας των Ουρανών στον κόσμο, η βάση της Εκκλησίας.
ήθελαν να Τον συλλάβουν: οι Αρχιερείς και οι Φαρισαίοι ήταν αυτοί που πρωτοστατούσαν στην θανάτωση των προφητών. Ξεσκεπάζονται από το Χριστό και η οργή τους μεγάλη. Γι’ αυτό και θα οργανώσουν την σύλληψη και το Πάθος Του.

Προβληματισμοί- εντοπισμός στο σήμερα

Α. Ο Χριστός ήρθε για να κάνει τον κόσμο και πάλι αμπέλι του Θεού. Συνάντησε τον εγωισμό των ανθρώπων, την κακία, αλλά και την διάθεσή τους να κρατήσουν τον κόσμο για τον εαυτό τους και να αφήσουν το Θεό έξω από τη ζωή τους. Η διδασκαλία και τα θαύματα του Χριστού προκαλούν την οργή των Αρχιερέων και των Φαρισαίων, οι οποίοι θα Τον οδηγήσουν στα Πάθη, την Σταύρωση και την Ταφή. Όμως ο Χριστός είναι το λιθάρι που στηρίζει την Εκκλησία, την Βασιλεία των ουρανών, τον άνθρωπο και τον κόσμο, όπως Τον θέλει ο Θεός. Η Ανάστασή Του θα αποτελέσει την ήττα της κακίας, του μίσους, του εγωισμού, των ανθρώπινων παθών.
Β. Κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα θυμόμαστε την πορεία του Χριστού προς τα πάθη, δηλαδή τον τρόπο τελικά με τον οποίο οι κακοί γεωργοί θα Τον σκοτώσουν. Ο Χριστός ζητά από μας να Τον κάνουμε λιθάρι που στηρίζει τη ζωή μας. Παιδιά και μεγάλοι να Τον κοινωνούμε με καθαρή καρδιά, με αγάπη, με πίστη. Να πηγαίνουμε στην εκκλησία της Ενορίας μας, να συμμετέχουμε στις ακολουθίες του Νυμφίου, αλλά και των Παθών, της Αποκαθήλωσης, του Επιταφίου, όπως επίσης και του Μεγάλου Σαββάτου, όπως και σε κάθε λιτανεία. Να νηστέψουμε όσο το δυνατόν περισσότερο. Πρωτίστως, όμως να Τον βάλουμε στην καρδιά μας, να προσευχόμαστε σ’ Αυτόν, να Τον μεταλαμβάνουμε και να αγωνιζόμαστε με την πίστη και την αγάπη να κάνουμε τη ζωή μας αλλά και όλο τον κόσμο, όσο μπορούμε, αμπέλι Του.
Γ. Να μη μείνουμε στην τήρηση κάποιων εθίμων τις ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας, ούτε μόνο στην παρέα στην εκκλησία και την έκφραση συναισθημάτων, αλλά να αυξηθεί η πίστη μας στο Χριστό και η αγάπη μας γι’ Αυτόν που ήρθε να μας σώσει από την αμαρτία και το θάνατο.

Συμπέρασμα

Να γιορτάσουμε το Πάσχα όχι αδιάφορα και από συνήθεια, αλλά ως καλοί γεωργοί του Θεού, αφήνοντας το Χριστό να μπει στην καρδιά μας.

π. Θ. Μ.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 90

Ο κουρέας και ο Θεός
Μια φορά πήγε ένας άντρας στο κουρείο για το καθιερωμένο κούρεμα και ξύρισμα.
Καθώς ο κουρέας ξεκίνησε να δουλεύει, άρχισαν να συζητάνε. Μίλησαν για τόσα πολλά πράγματα και πάρα πολλά θέματα όταν τελικά άγγιξαν το θέμα της θρησκείας και του Θεού.
Ο κουρέας αμέσως αναφώνησε: «Δεν πιστεύω ότι ο Θεός υπάρχει».
«Γιατί το λες αυτό;» ρώτησε ο πελάτης.
Και ο κουρέας είπε: «Λοιπόν, απλά βγες έξω στο δρόμο για να καταλάβεις γιατί ο Θεός δεν υπάρχει. Πες μου, γιατί, αν υπάρχει Θεός, υπάρχουν τόσοι διεστραμμένοι;
Γιατί τόσα εγκαταλελειμμένα παιδιά;
Αν ο Θεός υπήρχε, δε θα υπήρχε ούτε δυστυχία ούτε πόνος.
Δε μπορώ να φανταστώ ένα Θεό που αγαπάει και συμπονά να επιτρέπει όλα αυτά που γίνονται».
Ο πελάτης το σκέφτηκε για μια στιγμή, αλλά δεν απάντησε γιατί δεν ήθελε να χαλάσει τη συζήτηση.
Ο κουρέας τελικά τελείωσε τη δουλειά του και ο πελάτης έφυγε.
Όμως, μόλις έφυγε από το κουρείο, είδε έναν άντρα στο δρόμο με μακριά κατσαρά βρώμικα μαλλιά και γένια. Φαινόταν πολύ βρώμικος και απεριποίητος.
Εκείνη τη στιγμή ο πελάτης γύρισε πίσω και ξαναμπήκε στο κουρείο.
Τότε είπε στον κουρέα:
«Ξέρεις κάτι; Οι κουρείς δεν υπάρχουν!»
«Πως μπορείς να το λες αυτό;» ρώτησε ο έκπληκτος κουρέας.
«Είμαι εδώ και είμαι κουρέας! Μόλις σε κούρεψα. Τι είναι αυτά που λες;»
«Όχι!» απάντησε ο πελάτης και εξήγησε: «Οι κουρείς δεν υπάρχουν, γιατί αν υπήρχαν, δε θα υπήρχαν αχτένιστοι άνθρωποι και με μακριά βρώμικα μαλλιά, όπως ο τύπος απ’ έξω».
«Μα… οι κουρείς όντως υπάρχουν! Αυτό συμβαίνει όταν οι άνθρωποι δεν έρχονται σε μένα».
«Ακριβώς!» απάντησε ο πελάτης. «Αυτό είναι το θέμα! Ο Θεός, επίσης, υπάρχει! Και αυτό συμβαίνει όταν οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν σε αυτόν και δεν αναζητούν σε αυτόν βοήθεια.
Γι’ αυτό υπάρχει τόσος πόνος και δυστυχία στον κόσμο».
Λίγα λόγια για το θέμα του μήνα
Η αμφισβήτηση της ύπαρξης του Θεού είναι τόσο λογική, όσο είναι κοινά αποδεκτή η έμφυτη τάση του ανθρώπου για σεβασμό του θείου. Με απλά λόγια, όπως δεν έχει βρεθεί μέχρι σήμερα ανθρώπινη κοινωνία που να μην σεβόταν θεότητα, έτσι σε κάθε κοινωνία υπήρξε και η σχετική αμφισβήτηση αυτής.
Και το γεγονός αυτό μπορεί να εξηγηθεί απλά απ΄ το ότι η πίστη στο Θεό είναι προϊόν του ψυχικού κόσμου του ανθρώπου, ενώ η αμφισβήτηση έχει ως βάση τη νοητική προσπάθεια του ανθρώπου. Ο ψυχισμός του ανθρώπου θέλει να επικοινωνήσει με το Πνεύμα που τον τροφοδοτεί, ενώ ο (συλ-)λογισμός του ανθρώπου αδυνατεί να συλλάβει, να κατανοήσει αυτή την Ύπαρξη και την αμφισβητεί. Η πάλη αυτή των δύο στοιχείων της ανθρώπινης υπόστασης δεν σταματά, παρά μόνο εάν αποφασίσουμε από μόνοι μας τη στάση που θα κρατήσουμε. Και μάλιστα στο ζήτημα πίστη, όπως εννοεί και η λέξη, απαιτείται η αποδοχή και η εμπιστοσύνη χωρίς να υπάρχουν οι χειροπιαστές, οι αισθητές γενικότερα, αποδείξεις.
Στο βίο του προσφάτως αναγνωρισθέντος ως αγίου της Εκκλησίας μας, γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτη, αναφέρεται το παρακάτω περιστατικό, που σημάδεψε προφανώς τη ζωή του: ”Όταν ήταν 15 χρονών, κάποιος άθεος τον τάραξε λέγοντάς του ότι ο Χριστός δεν είναι Θεός. «Παραδέχομαι», του είπε, «ότι ο Χριστός ήταν ένας σπουδαίος άνθρωπος, δίκαιος, ενάρετος, τον οποίο μίσησαν από φθόνο για την αρετή του οι συμπατριώτες του∙ αλλά δεν ήταν Θεός». Κλονίστηκε τότε και είπε: «Θα προσευχηθώ, και αν ο Χριστός είναι Θεός, θα μου παρουσιασθεί να πιστέψω. Μια σκιά, μια φωνή, κάτι θα μου δείξει». Προσευχήθηκε στο εξωκκλήσι της Αγίας Βαρβάρας επί ώρες χωρίς αποτέλεσμα.
Τότε θυμήθηκε τα λόγια του αθέου ότι ο Χριστός ήταν δίκαιος και ενάρετος και έκανε την εξής σκέψη: «Αφού είναι τέτοιος, και άνθρωπος να ήταν, αξίζει να τον αγαπήσω, να τον υπακούσω και να θυσιαστώ γι΄ Αυτόν. Δεν θέλω ούτε παράδεισο ούτε τίποτε. Για την αγιότητά Του και την καλοσύνη Του αξίζει κάθε θυσία». Την ίδια στιγμή από την εικόνα του τέμπλου εμφανίστηκε ολοζώντανος ο ίδιος ο Χριστός μέσα σε υπερκόσμιο φως και του είπε: «Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καί ἡ ζωή. Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἄν ἀποθάνῃ, ζήσεται»”.

Από το περιστατικό αυτό βλέπουμε πως ο Θεός δεν ανταποκρίνεται στο αίτημα του νέου τότε Αρσενίου για να κάνει αισθητή την ύπαρξή Του, αλλά σπεύδει να του φανερωθεί όταν αυτός ο ίδιος αποφασίζει ελεύθερα να Τον πιστέψει, να Τον ακολουθήσει! Και αυτό γιατί ο Θεός σέβεται την ελευθερία του ανθρώπου και θέλει όποιος πιστέψει να το κάνει κατόπιν δικής του επιλογής και συνειδητής και ώριμης απόφασης.
Ο οποιοσδήποτε αξύριστος μακρυμάλλης, είτε αμφισβητεί είτε όχι την ύπαρξη κουρείων, δεν θα αλλάξει εμφάνιση αν δεν αποφασίσει να μπει σ΄ ένα από αυτά και να κάνει χρήση των υπηρεσιών που αυτό παρέχει. Κανείς κουρέας δεν κυνηγάει τους αξύριστους και τους μακρυμάλληδες που περνούν στο δρόμο για να τους περιποιηθεί, αλλά αναμένει αυτούς που θα ζητήσουν τις υπηρεσίες του.
Οι συνέπειες της απομακρύνσεως από το Θεό, είναι ορατές και γνωστές σε όλους μας, είναι αυτό που ονομάζουμε αμαρτία και όπως αναφέρει η Γραφή, το αποτέλεσμα της αμαρτίας, ο θάνατος. Και αν θελήσουμε να είμαστε ειλικρινείς, ο πόνος και η δυστυχία στον κόσμο θα μπορούσε να είχε εξαλείφει αν εφαρμόζαμε την θεϊκή εντολή της αγάπης. Τότε, όλες οι συμφορές που προέρχονται από τις επιλογές των ανθρώπων θα εξέλειπαν (πόλεμοι, αδικίες, εκμετάλλευση, κλπ), ενώ τα προβλήματα που θα προκαλούνταν από άλλους παράγοντες θα τα θεράπευε η αλληλεγγύη και η αγάπη.
Τώρα, αν θελήσουμε να απαντήσουμε στην ερώτηση, γιατί η αμφισβήτηση της υπάρξεως του Θεού βρίσκει ανταποκριτές πάντα και παντού, θα λέγαμε ότι, εκτός από την αδυναμία της πεπερασμένης ανθρώπινης λογικής να κατανοήσει την απέραντη και άπειρη Θεϊκή λογική, επιπλέον είναι βολικότερο να απορρίψει κανείς την ύπαρξη κάποιου που τον αγαπά παρά να αποδεχθεί την ύπαρξή του και να μην ανταποκρίνεται στην αγάπη του. Τουλάχιστον, στην περίπτωση αυτή, δεν μπορεί να κατηγορηθεί για αχαριστία ή για υποκρισία, αφού δεν έχει νόημα να ακολουθήσει τα παραγγέλματα κάποιου ο οποίος, κατά την κρίση του ιδίου, δεν υπάρχει καν.

ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΤΟΥ ΜΗΝΑ:

 Η λογική δεν μπορεί να κατανοήσει
αυτό που η καρδιά αισθάνεται.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ
Δευτέρα 23 - Κυριακή 29 Μαρτίου 2015

Δευτέρα 23 Μαρτίου 2015:
5.00 μ.μ. Μεγάλο Απόδειπνο
5.45 μ.μ. Κύκλος Συμμελέτης Αγίας Γραφής

Τρίτη, 24 Μαρτίου:
5.00 μ.μ. Εσπερινός Ευαγγελισμού.

Τετάρτη 25 Μαρτίου 2015:
7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος, Θεία Λειτουργία, Δοξολογία Εθνικής επετείου.
Επιμνημόσυνη Δέηση και Εορταστική εκδήλωση από τα παιδιά.
5.00 μ.μ. Εσπερινός και Μικρό Απόδειπνο με τον Μεγάλο Κανόνα.

Παρασκευή 27 Μαρτίου 2015
7.00 μ.μ. Ακάθιστος Ύμνος.
9.30 μ.μ. (Β΄Ακολουθία) Ακάθιστος Ύμνος.

Σάββατο 28 Μαρτίου 2015:
7.30 – 9.45 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία
11.00 π.μ. - 1.00 μ.μ. Κατηχητικό για τα μικρότερα παιδιά, προνήπια, νήπια, Α΄, Β΄, Γ΄ Δημοτικού.
4.00 – 5.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Δ΄, Ε΄, και Στ΄ Δημοτικού.
5.00 – 6.00 μ.μ. Μάθημα Βυζαντινής Μουσικής για μαθητές.
6.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Γυμνασίου.
5.00 μ.μ. Εσπερινός.

Κυριακή 29 Μαρτίου 2015 (Ε΄ Νηστειών):
7.30 – 10.45 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία Μεγάλου Βασιλείου.

Την Κυριακή 29 Μαρτίου θα ξεστρώσουμε τα χαλιά και θα κάνουμε τις καθαριότητες στον Ιερό Ναό ενόψει του Πάσχα.

Σε τί ελπίζουμε;

Σε τι ελπίζουμε οι άνθρωποι; Σίγουρα στη ζωή ότι θα φέρει τα πράγματα κατά τις επιθυμίες μας. Στον κόπο μας, ότι δεν θα πάει χαμένος. Στους άλλους ότι θα μας αγαπούνε και θα μας βοηθήσουν να γίνουμε ευτυχισμένοι. Στον εαυτό μας, ότι στην δύσκολη ώρα δεν θα φανεί κατώτερος των προσδοκιών μας. Κάποιοι και στο Θεό, ότι δεν θα επιτρέψει να συμβεί κάτι κακό ούτε στους εαυτούς μας ούτε σε εκείνους που αγαπούμε, αλλά θα μας τα φέρει όλα κατά την καρδίαν μας. Και γι’ αυτό προσευχόμαστε σε Εκείνον, ενώ θυμώνουμε και στενοχωριόμαστε όταν βλέπουμε πως αυτά στα οποία ελπίζουμε δεν εκπληρώνονται. Πόσο γνήσιες είναι όμως οι ελπίδες μας;
Σε ό,τι έχει να κάνει με τον εαυτό μας, τον κόπο μας, την στάση μας έναντι των άλλων ανθρώπων οι όποιες ελπίδες μας μπορεί να είναι γνήσιες εφόσον συνοδεύονται ή πηγάζουν από την αυτογνωσία. Αν γνωρίζουμε πόσο έχουμε κοπιάσει, αν γνωρίζουμε τι αληθινά θα θέλαμε ώστε να νιώθουμε πλήρεις και ευτυχισμένοι, ακόμη κι αν αυτό έχει να κάνει μόνο με την εγωκεντρική ικανοποίηση των επιθυμιών μας, τότε υπάρχει περίπτωση το θέλημά μας να εκπληρωθεί. Η δυσκολία όμως έγκειται στο κατά πόσον είμαστε έτοιμοι να διαχειριστούμε την ήττα μας, όταν βλέπουμε ότι οι ελπίδες μας δεν εκπληρώνονται. Αν δηλαδή θα μεταθέσουμε τις ευθύνες στους άλλους, που δεν μπόρεσαν να μας καταλάβουν ή να μας συνδράμουν ή αν θα κάνουμε αυτοκριτική, για να δούμε κατά πόσον μπορέσαμε να ελπίσουμε σε εφικτά ή, τέλος πάντων, εφόσον καταφέραμε να αφιερώσουμε τον εαυτό μας σε όσα οι δυνάμεις μας μπορούσαν να πλησιάσουν, ακόμη κι αν οι στόχοι ήταν μακρινοί για μας. Άλλη δυσκολία έχει να κάνει και με το πώς διαχειριζόμαστε την χαρά από την εκπλήρωση των ελπίδων μας. Ως επανάπαυση, ως θέση νέων στόχων, ως αφορμή απληστίας, ως απογείωση του νου και αλαζονεία, ή με ταπεινοσύνη και αναγνώριση της πρόνοιας του Θεού, δοξολογία και ευχαριστία και την ίδια στιγμή ως αφετηρία για να ανακαλύψουμε τι από όλα όσα πετυχαίνουμε έχει νόημα για την πορεία της ζωής μας;
Στην σχέση μας με το Θεό η Εκκλησία μας καλεί να θυμηθούμε ότι μπορούμε να ελπίζουμε στη διαθήκη που ο Θεός έκανε με την ανθρωπότητα, την συμφωνία δηλαδή μέσα από την οποία το ανθρώπινο γένος αναπλάθεται, χάρις στην παρουσία του Χριστού στον κόσμο και τη ζωή μας. Η ευλογία του Θεού δεν έχει να κάνει μόνο με την όποια υλική πρόοδό μας ούτε με την επιβίωσή μας ως ανθρώπων που πιστεύουμε σε Εκείνον ιστορικά και γενεαλογικά. Είναι ευλογία ελπίδας, που πηγάζει από την πίστη. Και η ελπίδα έχει να κάνει με το γεγονός ότι ο Θεός μας δίνει την ευλογία Του να αντέχουμε με τη βοήθεια της πίστης τις δοκιμασίες της ζωής, να μην νικιόμαστε από τα λάθη μας και τα πάθη μας, να νικούμε ακόμη και τον θάνατο.
Αυτή η διαθήκη υπερβαίνει τα υπαρξιακά μας άγχη. Την μοναξιά μας. Τον φόβο του θανάτου. Την αίσθηση ότι οι άλλοι δεν μας κατανοούν. Όχι μόνο γιατί ανήκουμε στο Θεό και σ’ Εκείνον ελπίζουμε, αλλά και γιατί η ελπίδα δεν μας κρατά σε μία παθητικότητα. Ο χριστιανός δεν περιμένει από τους άλλους να τον αγαπήσουν, να αποδεχθούν το πρόσωπό του, να τον οδηγήσουν στη ευτυχία και τη χαρά (κάτι που συνήθως γίνεται προς την αντίθεση κατεύθυνση), ούτε τους χρησιμοποιεί για να καλύψει τις δικές του ανάγκες χωρίς να βλέπει και εκείνους τι χρειάζονται. Ο χριστιανός προχωρά μπροστά. Δεν είναι απλώς πηγή αισιοδοξίας στη ζωή και στους άλλους, αλλά μοιράζεται την χαρά και την βεβαιότητα της αγάπης του Θεού δείχνοντας ότι «του Κυρίου εσμέν» (Ρωμ. 14,8). Κρατά ως άγκυρα ελπίδος την αδιάψευστη υπόσχεση του Θεού ότι θα είναι μαζί μας πάσας τας ημέρας της ζωής. Και σε κάθε δυσκολία της ζωής βγαίνει μπροστά. Δεν κρύβεται. Είτε με τον λόγο είτε με την προσευχή είτε με τα έργα δηλώνει ότι ελπίζει στο θέλημα του Θεού. Κι ας είναι σταυρός αυτό το θέλημα. Δεν ελπίζουμε για να αποφύγουμε τα δύσκολα, αλλά για να τα νικήσουμε μέσα από την σχέση μας με τον Χριστό.

ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΜΟΔΕΣΤΟΥ
ΣΑΒΒΑΤΟ, 21 ΜΑΡΤΙΟΥ 2015
ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 19η
ΟΙ ΠΡΩΤΟΚΑΘΕΔΡΙΕΣ


Διήγηση

Λίγες ημέρες πριν το Πάθος του Χριστού ήρθε να Τον συναντήσει η Σαλώμη, η μητέρα των Αποστόλων Ιακώβου και Ιωάννη, μαζί με τους γιους της για να Του ζητήσουν μία χάρη. Ο Χριστός την ρώτησε τι θέλει. Η Σαλώμη Του απάντησε: «Θέλω να δώσεις εντολή να καθίσουν οι δύο γιοι μου ένας στα δεξιά Σου και ένας στα αριστερά Σου όταν έρθει η Βασιλεία Σου».
Ο Χριστός είπε τότε και σ’ αυτήν και στους γιους της: «Δεν ξέρετε τι ζητάτε. Μπορείτε να πιείτε το ποτήρι του πάθους που θα πιω εγώ ή να βαπτιστείτε με το βάπτισμα που εγώ θα βαπτιστώ;» Του λένε τότε εκείνοι: «Μπορούμε». Κι ο Χριστός τους ξαναλέει: «Το ποτήρι μου θα το πιείτε, και με το βάπτισμα των παθημάτων μου με το οποίο εγώ θα βαπτιστώ θα βαπτιστείτε. Το να καθίσετε όμως στα δεξιά μου και στ’ αριστερά μου δεν μπορώ να σας το δώσω εγώ, αλλά θα δοθεί σ’ εκείνους για τους οποίους έχει ετοιμαστεί από τον Πατέρα μου».
Όταν το άκουσαν αυτό οι υπόλοιποι δέκα μαθητές, αγανάκτησαν με τους δύο αδερφούς. Ο Ιησούς τους κάλεσε τότε και τους είπε: «Ξέρετε ότι οι ηγέτες των εθνών ασκούν απόλυτη εξουσία πάνω τους και οι άρχοντες τα καταδυναστεύουν. Σε σας όμως δεν πρέπει να συμβαίνει αυτό, αλλά όποιος θέλει να γίνει μεγάλος ανάμεσά σας πρέπει να γίνει υπηρέτης σας κι όποιος από σας θέλει να είναι πρώτος πρέπει να γίνει δούλος σας. Όπως κι ο Υιός του Ανθρώπου δεν ήρθε για να Τον υπηρετήσουν, αλλά για να υπηρετήσει και να προσφέρει τη ζωή του λύτρο για όλους».
(Ματθ. 20, 20-28)

Ερωτήσεις

Α. Γιατί οι δύο μαθητές δεν ζήτησαν από το Χριστό μόνοι τους αυτό που ήθελαν, αλλά έβαλαν την μητέρα τους μπροστά;
Β. Τι σημαίνει η φράση «το ποτήρι του Πάθους» και τι «το βάπτισμα»;
Γ. Τι θα σήμαινε για τους άλλους μαθητές, αν ο Χριστός έλεγε «ναι» σ’ αυτό που Του ζήτησαν οι δύο;
Δ. Το αίτημα των δύο μαθητών και της μητέρας τους ήταν τόσο σπουδαίο τελικά;
Ε. Ο λόγος του Χριστού για την υπηρεσία αυτού που θέλει να γίνει μεγάλος βρίσκει σύμφωνους τους άρχοντες κάθε εποχής;
ΣΤ. Ποια ήταν η μεγαλύτερη απόδειξη του ότι ο Χριστός ήρθε να υπηρετήσει όλους;

Σχόλια

Σαλώμη, Ιάκωβος και Ιωάννης:
ο ένας δεξιά σου κι ο άλλος αριστερά σου: ζητούσαν την πρωτοκαθεδρία, να καθίσουν δεξιά κι αριστερά του Χριστού, να τους βλέπουν όλοι οι άνθρωποι και να λένε πόσο σπουδαίοι είναι. Όμως η βασιλεία του Χριστού δεν είναι κοσμική, αλλά πνευματική. Ο Χριστός δεν ήρθε για να αναλάβει ηγέτης του κόσμου και όλοι να πέφτουν στα πόδια Του, αλλά να διδάξει την πίστη στον αληθινό Θεό, την αγάπη, τη χαρά, την ειρήνη, την ταπείνωση. Άρα, όποιος ήθελε να είναι μαζί Του, πρέπει να ξεχάσει την έννοια της εξουσίας
ποτήρι του Πάθους και βάπτισμα: η Βασιλεία του Χριστού δεν επιβάλλεται με την δύναμη των όπλων ή του λόγου και των επιχειρημάτων, ούτε με ψηφοφορία. Φανερώνεται με τη θυσία του Χριστού στο Γολγοθά, το ποτήρι του Πάθους, δηλαδή το μαρτύριο και το θάνατο και το βάπτισμα του Αίματός Του που το έχυσε για τους ανθρώπους
θα δοθεί σ’ εκείνους: ο Θεός δεν θα βάλει στα δεξιά και τ’ αριστερά του Χριστού κάποιους που το θέλουν, αλλά όσοι σωθούν, όσοι αγιάσουν, όσοι ζήσουν τη χριστιανική ζωή της πίστης και της αγάπης θα είναι δίπλα στο Χριστό, όχι για να τους δοξάζουν οι άνθρωποι, αλλά για να χαίρονται με το Θεό
αγανάκτησαν: και οι άλλοι μαθητές ήθελαν τη δόξα δίπλα στο Χριστό, ακριβώς γιατί δεν είχαν πιστέψει ότι η Βασιλεία Του δεν ήταν κοσμική, ο Χριστός δεν ήρθε για να κυβερνήσει τον κόσμο, αλλά για να τον σώσει. Επομένως, η αγανάκτηση τους ήταν υποκριτική
οι ηγέτες των εθνών: οι άρχοντες, αλλά και οι κάθε λογής επικεφαλής, εξουσιαστές, διευθυντές, ηγέτες. Σήμερα ως τέτοιοι θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και οι δημοσιογράφοι και όσοι διαμορφώνουν τη γνώμη των ανθρώπων
υπηρέτης, δούλος: υπηρετώ σημαίνει προσφέρω ό,τι μπορώ στους άλλους, θυσιάζομαι, αγαπώ. Το ίδιο και ο δούλος, δίνει τη ζωή του για τους άλλους. Αυτό είναι δύσκολο βέβαια, αλλά είναι ο ορισμός της αληθινής αγάπης
λύτρο για όλους: ο άνθρωπος ήταν αιχμάλωτος του θανάτου, δεν μπορούσε να έρθει κοντά στο Θεό γιατί τον κυβερνούσε η αμαρτία. Ο Χριστός, πεθαίνοντας, έδωσε τον εαυτό Του αντάλλαγμα στο θάνατο και με την Ανάστασή Του ελευθέρωσε τον άνθρωπο από τον διάβολο και την αμαρτία, που πλέον δεν έχουν καμία δύναμη επάνω του

Προβληματισμοί- εντοπισμός στο σήμερα

Α. Οι σημερινοί άνθρωποι αγαπούν ιδιαίτερα τη δόξα, που μεταφράζεται σε χρήμα και αποδοχή από την κοινωνία. Όσοι γίνονται πρώτοι υπερηφανεύονται γι’ αυτό και ζητούν από τους άλλους να τρέχουν για να δοξάζονται οι ίδιοι. Ακόμη κι αυτοί που αναλαμβάνουν θέσεις επειδή ο κόσμος τους τις προσφέρει, δύσκολα υπηρετούν τους ανθρώπους και βάζουν ως σκοπό της ζωής τους να διατηρήσουν την εξουσία τους. Γι’ αυτό καταδυναστεύουν και τυραννούν τους λαούς, χωρίς να τους αφήνουν αληθινά ελεύθερους. Ο Χριστός θέλει, αν έχουμε τη δύναμη και το χάρισμα να γίνουμε πρώτοι, να μην χρησιμοποιούμε την πρωτιά μας για να μας δοξάζουν οι άλλοι και να τους κάνουμε ό,τι θέλουμε, με σκληρότητα και κακία, αλλά να εργαζόμαστε μαζί τους για να πάει μπροστά η εργασία που μας έχει ανατεθεί ή να προοδεύσουμε με τους άλλους. Δεν μπορούμε εμείς να προοδεύουμε και να χαιρόμαστε που οι άλλοι αποτυγχάνουν.
Β. Επομένως, και στο σχολείο χρειάζεται να βοηθούμε τους συμμαθητές μας, αλλά και όταν μεγαλώσουμε να βοηθάμε όσο μπορούμε τους άλλους. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να τα κάνουμε όλα εμείς, γιατί τότε οι άλλοι μαθαίνουν να είναι ανεύθυνοι, αλλά να μην τα περιμένουμε όλα έτοιμα από τους άλλους. Να τους αφήνουμε να κάνουνε για λογαριασμό μας μόνο ό,τι δεν μπορούμε.
Γ. Το να αναπτύσσουμε τα χαρίσματά μας και να βγαίνουμε πρώτοι στα μαθήματα και στις δραστηριότητές μας δεν είναι κακό. Κακό είναι να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να βγούμε πρώτοι και όχι για να ξεδιπλώσουμε τις ικανότητές μας. Κακό είναι ο εγωισμός και η υπερηφάνεια για τις επιτυχίες μας. Να ξέρουμε πως ο Θεός επιτρέπει να πετύχουμε ή αφήνει να αποτύχουμε για να προοδεύσουμε πραγματικά στη ζωή μας και να Τον επικαλούμαστε στην προσευχή μας πριν κάνουμε κάτι. Είναι σπουδαίο να μένουμε πάντως ταπεινοί και να μην αναζητούμε τον έπαινο των άλλων.

Συμπέρασμα

Ο Χριστός μας θέλει να είμαστε πρώτοι στην βοήθεια προς τους άλλους και να μένουμε ταπεινοί.

Το δίδαγμα του Σταυρού

Άραγε τι ζητά κάθε άνθρωπος από το Θεό; Φαντάζομαι πως η ζωή, η υγεία, τα διάφορα αγαθά είναι τα κυρίαρχα αιτήματα που θα λάβουμε ως απάντηση. Η Εκκλησία μας σήμερα μας δίνει απαντήσεις σε πολλές απορίες. Προβάλει τον Τίμιο Σταυρό και μας παρέχει τόσο για το τώρα όσο και για το ταξίδι της αιωνιότητας δώρα σπουδαία.
Την Ταπείνωση:
Ο άνθρωπος αρνήθηκε να υπακούσει εν ταπεινώσει στο θέλημα του Θεού, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί στην διακοπή της κοινωνίας μαζί Του. Ο Χριστός επάνω στο Σταυρό μπορεί να φαίνεται ότι πεθαίνει διαπομπευμένος και απορριμμένος από τους ανθρώπους, την ίδια στιγμή όμως «η δύναμίς Του εν ασθενεία τελειούται». Επειδή αποδέχεται εν ταπεινώσει το θέλημα του Πατρός Του.
Την Αγάπη και τη Συγχώρεση:
Τις αρετές αυτές ο άνθρωπος τις καλλιεργεί όχι για να γίνει καλύτερος άνθρωπος, αλλά για να κοινωνεί Ιησού Χριστό, να προετοιμάζουμε την καρδιά και την σύνολη ύπαρξή μας, ψυχή και σώμα, ώστε Εκείνος να κατοικεί εντός μας. Καλούμαστε να αφήσουμε κατά μέρος τις δικαιολογίες για τα πάθη και τις κακίες και να αγωνιστούμε. . Η οδός λοιπόν της χαρμολύπης του Σταυρού και της Ανάστασης ας είναι το δώρο που ζητάμε από το Θεό, καθώς προσκυνούμε στην μέση της Μεγάλης Τεσσαρακοστής τον Τίμιο Σταυρό στους ναούς μας και τα υπόλοιπα θα μας προστεθούν.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ
Δευτέρα 16 - Κυριακή 22 Μαρτίου 2015

Δευτέρα 16 Μαρτίου 2015:
6.30 μ.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων

Τρίτη, Πέμπτη:
5.00 μ.μ. Μεγάλο Απόδειπνο.

Τετάρτη 18 Μαρτίου 2015:
6.45 μ.μ. Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων

Παρασκευή 20 Μαρτίου 2015
7.00 μ.μ. Μικρό Απόδειπνο και Δ΄ στάση Χαιρετισμών.
9.30 μ.μ. (Β΄Ακολουθία) Μικρό Απόδειπνο και Δ΄ στάση Χαιρετισμών.

Σάββατο 21 Μαρτίου 2015:
11.00 π.μ. - 1.00 μ.μ. Κατηχητικό για τα μικρότερα παιδιά, προνήπια, νήπια, Α΄, Β΄, Γ΄ Δημοτικού.
4.00 – 5.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Δ΄, Ε΄, και Στ΄ Δημοτικού.
5.00 – 6.00 μ.μ. Μάθημα Βυζαντινής Μουσικής για μαθητές.
6.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Γυμνασίου.
5.00 μ.μ. Εσπερινός.

Κυριακή 22 Μαρτίου 2015 (Δ΄ Νηστειών):
7.30 – 10.45 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία Μεγάλου Βασιλείου.