ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 85

Το Τσαλακωμένο Χαρτονόμισμα

Με ιδιαίτερη διάθεση μπήκε στο προαύλιο του σχολείου η δασκάλα της Ε΄ Δημοτικού σήμερα. Εύκολα διέκρινε κανείς το χαρτονόμισμα των είκοσι ευρώ που κρατούσε στο χέρι της. Γρήγορα, όλα τα παιδιά μαζεύτηκαν κοντά της και τα ρώτησε:
"Ποιός θέλει αυτό το χαρτονόμισμα των είκοσι ευρώ;"
Τα βλέμματα των μικρών διασταυρώθηκαν.
"Τι να εννοεί;" ρωτούσαν σιωπηλά το ένα το άλλο.
"Εμπρός!" επέμενε εκείνη. "Δε σας κοροϊδεύω, ποιός θα ήθελε αυτό το χαρτονόμισμα;"
Δειλά - δειλά σηκώθηκαν τα χέρια προς το χαρτονόμισμα. Σε λίγο έγνεφαν με ενθουσιασμό.
"Εγώ! Εγώ"! έλεγαν και γελούσαν τα μάτια τους.
"Έχετε δίκιο να το θέλετε!" είπε εκείνη.
"Είναι ένα κολλαριστό χαρτονόμισμα. Μπορείτε να κάνετε πολλά πράγματα μ΄ αυτό. Έχει μεγάλη αξία."
Στη στιγμή το τσαλακώνει μέσα στα χέρια της και το πετάει κάτω.
Το κλοτσάει με τα πόδια της, το πατάει, ρίχνει πάνω του χώματα.
Οι μικροί έμειναν αποσβολωμένοι.
"Μα τί κάνει; Γιατί το λερώνει;"
Εκείνη έσκυψε και μάζεψε το ταλαιπωρημένο χαρτονόμισμα.
"Ποιός θέλει αυτό το εικοσάρικο;" ξαναρώτησε.
Τα έξυπνα μάτια των μικρών ξαναζωήρεψαν. Σήκωσαν τα χέρια χαρούμενα.
"Βλέπετε;" τους είπε. "Το εικοσάρικο είναι εικοσάρικο, έχει την ίδια αξία ακόμα κι αν το πατήσουμε, το τσαλακώσουμε, το λερώσουμε. Έχει την ίδια αξία. Συμφωνείτε;"
"Ναι" έγνεψαν οι μικροί.
"Έτσι κι εσείς" τους χαμογέλασε. "Μπορεί να σας κλοτσήσουν, να σας χτυπήσουν, να σας παραπετάξουν. Όμως πάντα θα έχετε την ίδια αξία. Μην το ξεχάσετε ποτέ αυτό."

Λίγα λόγια για το θέμα του μήνα.
Εάν μας ρωτούσαν πόσο αξίζει κάποιος άνθρωπος, νομίζω πως θα αποκομίζαμε πολλές και διαφορετικές απαντήσεις, ειδικά αν μελετούσαμε την καθημερινότητά μας. Έτσι, για παράδειγμα, μια ανθρώπινη ζωή μπορεί να αξίζει μερικά ευρώ για τον κλέφτη που δε διστάζει να την αφαιρέσει από το θύμα του. Ελάχιστα κοστίζει και η ζωή ενός εμβρύου που οδηγείται στο θάνατο από τη διακοπή μιας ανεπιθύμητης κύησης. Εξίσου μηδενική είναι και η αξία της ζωής των θυμάτων ενός πολέμου, από τους πολλούς που εξελίσσονται στον κόσμο μας.
Το ίδιο φθηνά αξιολογούμε και τον άνθρωπο που θα βρίσουμε, θα μουντζώσουμε στο δρόμο γιατί μας εμπόδισε με το αυτοκίνητό του. Ως ανάξιο να του απευθύνουμε ακόμη και το λόγο μπορεί να αξιολογήσουμε κάποιον που η εμφάνισή του δεν μας ικανοποιεί. Άραγε πως αντιδρούμε στην παρουσία ενός διασήμου προσώπου (κοινωνικά επιφανούς, ηθοποιού, τραγουδιστή κ.λ.π.) και πως το αντιμετωπίζουμε σε σχέση με τους υπόλοιπους συνανθρώπους μας γύρω του;
Άσχετα με τις όποιες απαντήσεις και δικαιολογίες για τις ενέργειές μας, η αξία του κάθε ανθρώπου είναι ανυπολόγιστη και μοναδιαία. Κάθε άνθρωπος αξίζει ως ύπαρξη μοναδική και ανεπανάληπτη, ποτέ δε θα υπάρξει άνθρωπος ίδιος με άλλον στους αιώνες της ανθρωπότητας.
Αν μάλιστα αναλογιστούμε πως για τους πιστούς χριστιανούς ο κάθε άνθρωπος είναι εικόνα του Θεού, φέρνει μέσα του την ζώσα πνοή του Θεού, δηλαδή την αθάνατη ψυχή.
Η εικόνα αυτή δεν χάνει την αξία της ούτε από την εξωτερική εμφάνιση του ανθρώπου, ούτε και από την αμαύρωσή της από την αμαρτία, όπως και το χαρτονόμισμα δεν χάνει την αξία του αν τσαλακωθεί, λερωθεί ή και σχισθεί ακόμη.
Την αξία της ανθρώπινης ύπαρξης και το σεβασμό μας προς αυτή, ας τα έχουμε πάντα στο νου μας στις συναναστροφές μας με τους ανθρώπους, αλλά και ας αποτελέσει το κυριότερο μάθημα προς τα παιδιά μας, ώστε να γνωρίζουν τη δική τους αξία ασχέτως με την κατάσταση στην οποία μπορεί να βρεθούν, αλλά και να σέβονται τον όποιον συνάνθρωπό τους, χωρίς να εξετάζουν τη θέση στην οποία αυτοί βρίσκονται.
Τα Λειτουργικά Βιβλία της Εκκλησίας μας:
Συνεχίζουμε την αναφορά μας στα βιβλία που χρησιμοποιούμε στην Εκκλησία μας για τη Λατρεία.
5. Τα Μηναία.
Είναι δώδεκα βιβλία, ένα για κάθε μήνα του έτους, που περιέχουν τις Ακολουθίες των εορταζομένων κάθε ημέρα Αγίων. Περιλαμβάνουν το υμνολογικό υλικό του Εσπερινού και του Όρθρου κάθε ημέρας.
6. Η Παρακλητική.
Το βιβλίο αυτό έχει Ακολουθίες πλήρεις στους οκτώ ήχους (γι' αυτό λέγεται και Οκτώηχος), που ψάλλονται κατά τον Εσπερινό και τον Όρθρο. Κάθε εβδομάδα καθορίζεται ο ήχος της εβδομάδας και σε κάθε ήχο υπάρχουν Ακολουθίες για όλες τις ήμερες.

Τα μυστήρια της Βασιλείας του Θεού

«Σε σας έδωσε ο Θεός να γνωρίσετε τα μυστήρια της Βασιλείας Του, ενώ στους υπόλοιπους αυτά δίνονται με παραβολές, ώστε να κοιτάζουν αλλά να μην βλέπουν και να ακούνε αλλά να μην καταλαβαίνουν».
Οι μαθητές του Χριστού, και κατ’ επέκτασιν οι χριστιανοί , έχουν λάβει από τον ίδιο τον Κύριο το προνόμιο και την ευλογία να γνωρίζουν τα μυστήρια της Βασιλείας Του. Αυτό σημαίνει ότι η Βασιλεία του Θεού δεν είναι γι’ αυτούς « βρώσις και πόσις», δηλαδή υλικό γεγονός το οποίο καλύπτει τις ανθρώπινες ανάγκες, αλλά βαθύτερο οντολογικό, υπαρξιακό γεγονός.
Οι μαθητές γνωρίζουν ότι η Βασιλεία του Θεού είναι μία πρόσκληση επανεύρεσης του αληθινού ανθρώπινου προορισμού, του τι δηλαδή είναι ο άνθρωπος, το πώς μπορεί να βιώσει το αληθινό νόημα της ζωής, που δεν είναι άλλο από την σχέση του με το Θεό δια του Ιησού Χριστού.
Το πώς επιτυγχάνεται και βιώνεται αυτή η σχέση είναι ένα μυστήριο. Μυστήριο με την έννοια ότι δεν είναι ο άνθρωπος που σχετίζεται με το Θεό χάρις στις δικές του δυνάμεις, αλλά είναι ο Θεός που κατεβαίνει, γίνεται άνθρωπος και δείχνει στον άνθρωπο τι σημαίνει αγάπη, κοινωνία μαζί Του και αιώνια ζωή.
Και τότε ο άνθρωπος το μόνο που έχει να κάνει είναι να γίνεται «γη αγαθή», δηλαδή να απομακρύνει από τη ζωή του όλες εκείνες τις μικρές ή τις μεγάλες μέριμνες που γίνονται αγκάθια, τα οποία εμποδίζουν την καρποφορία της Βασιλείας εντός του. Να ξεπεράσει τον εγωισμό του, το ατομικό συμφέρον, την θεοποίηση του εαυτού του. Εδώ το μυστήριο έγκειται στη δύναμη της αγάπης προς το Θεό, που υπερβαίνει κάθε άλλη αγάπη.
Και δίνει ο Θεός και τα μυστήρια της Εκκλησία και η μετοχή σ’ αυτά μεταμορφώνει τον άνθρωπο.
Ο κόσμος σήμερα θυμίζει το λαό εκείνον που άκουγε τις παραβολές, κοίταζε αλλά δεν έβλεπε, άκουγε, αλλά δεν καταλάβαινε. Αυτό συμβαίνει και σε μας τους χριστιανούς. Ενώ βλέπουμε τη ζωή της Εκκλησίας, ακούμε το λόγο του Θεού, μαθαίνουμε ότι ο δρόμος της πίστης οδηγεί στη σχέση με το Χριστό, εντούτοις δεν κάνουμε την Εκκλησία ζωή μας. Κι έτσι ο σπόρος της παρουσίας του Θεού δεν βρίσκει γη αγαθή, αλλά απιστία, μέριμνες, υποταγή στο κοσμικό πνεύμα και την οδό του διαβόλου. Και η σχέση μας με την Εκκλησία γίνεται μία τυπική θρησκευτικότητα, η οποία δεν μας δίνει νόημα ζωής.

Η ΑΡΣΗ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ!

Για μία ακόμη φορά, η Εκκλησία μας, μας καλεί να άρουμε τον Σταυρό μας και να ακολουθήσουμε το Χριστό, με αφορμή την εορτή της υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Αλλά τι θέλει να μας προβάλει η παρούσα εορτή;
Ο Σταυρός μας υπενθυμίζει ότι το νόημα της ζωής μας βρίσκεται στη θυσία. Και δεν είναι μόνο το να θυσιάσουμε τη ζωή μας αν τεθεί το δίλλημα να απαρνηθούμε την πίστη μας. Η θυσία έχει να κάνει και με την παραίτηση από τα δικαιώματά μας, από το θέλημά μας. Και δεν είναι εύκολο για κανέναν να αποδεχθεί μια τέτοια θυσία. Ειδικότερα, όταν από όλους τονίζεται ότι θα πρέπει να βρίσκουμε το δίκιο μας και να το υπερασπιζόμαστε με κάθε τρόπο. Ποιος αναγνωρίζει όσους προτιμούν να συγχωρούν εκείνους που τους βλάπτουν και να μην ανταποδίδουν το κακό, ακόμη κι αν βγαίνουν ζημιωμένοι ως προς το κάθε λογής συμφέρον; Από την άλλη, ο κόσμος θεωρεί πως η ικανοποίηση που τα πάθη μάς προσφέρουν είναι αυτή που δίνει ευχαρίστηση και ομορφιά στη ζωή, άρα το να παραιτηθούμε από το ίδιον θέλημα και να ακολουθήσουμε τον Χριστό στο σταυρό αποτελεί μωρία. Να λοιπόν, η σύγχρονη θυσία.
Ο Σταυρός ακόμη μας υπενθυμίζει ότι υπάρχει ένα πρότυπο, στο οποίο καλούμαστε να μοιάσουμε. Κι εμείς συνήθως έχουμε πρότυπα τους εαυτούς μας ή ό,τι ενσαρκώνει το ιδανικό του παρόντος. Υλικά αγαθά, «καλοπέραση», αποτελούν ιδανικά του κόσμου τούτου, τα οποία, ενσαρκωμένα σε πρόσωπα διάσημα, μάς κάνουν προς τα εκεί να στρεφόμαστε. Ο Σταυρός μας υπενθυμίζει ένα πρότυπο μοναδικής ταπείνωσης, τον Θεό που γίνεται άνθρωπος, και που διάλεξε να πεθάνει για τον άνθρωπο, να έρθει δηλαδή αντίθετα στην ίδια του την φύση. Το σημείο του Σταυρού μας υπενθυμίζει ότι έχουμε πρότυπο αιώνιο και ανεπανάληπτο και μας καλεί να Τον ακολουθήσουμε. Όμως εμείς επαναλαμβάνουμε συνεχώς την ιστορία της πτώσης μας. Διαλέγουμε να αυτοθεωνόμαστε και να μην ακολουθούμε τον Θεό μας.
Ο Σταυρός, τέλος, μας υπενθυμίζει ότι η ύπαρξή μας χρειάζεται να προσανατολιστεί στην αιωνιότητα. Ότι δεν σταματά η ζωή μας την ώρα του θανάτου. Αλλά για να ζήσουμε την πορεία προς την Ανάσταση και την αθανασία, χρειάζεται να θυμόμαστε τις εντολές του Θεού και να αγωνιζόμαστε να τις κάνουμε πράξη. Και αυτός ο δρόμος φαντάζει ιδιαίτερα οπισθοδρομικός. Οι άνθρωποι επιδιώκουμε την αυτο-ελευθερία. Δεν θέλουμε κανέναν πάνω από το κεφάλι μας. Θεωρούμε τις εντολές του Θεού δέσμευση, ιδίως την αγάπη. Και ό,τι δεν καταλαβαίνουμε ή ό,τι έρχεται σε αντίθεση με το φρόνημα της σαρκός μας μάς οδηγεί στο να το μειώνουμε και να το διαγράφουμε από τη ζωή μας.
Είμαστε χριστιανοί σήμερα και σε κάθε εποχή σημαίνει ότι καλούμαστε να ακολουθήσουμε την οδό του σταυρού. Να την διακηρύξουμε έργοις και λόγοις. Με προσανατολισμό στη θυσία, στην ακολούθηση του προτύπου μας που είναι ο Χριστός και στην τήρηση των εντολών του Ευαγγελίου. Σε μια εποχή κατάρρευσης των ψευδαισθήσεων, αξίζει να συνειδητοποιήσουμε την Σταυρώσιμη πορεία. Γνωρίζουμε ότι την συνοδεύει η Ανάσταση.

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ...

Πανηγυρικά προβάλλεται σήμερα μπροστά μας ο Τίμιος Σταυρός του Κυρίου μας. Και μπορεί αυτή η πράξη να μας θυμίζει την Ύψωσή του στα Ιεροσόλυμα όταν αυτός βρέθηκε από την Αγία Ελένη, αλλά η ύψωσή του σήμερα δεν έχει μόνο σημασία ιστορικής μνήμης.
Αλήθεια, όμως, τι συμβολίζει ο Σταυρός;
Σύμβολο της θυσίας του Χριστού ο Σταυρός, και καλεί τον κάθε Χριστιανό σε ένα σταυρώσιμο τρόπο ζωής. Καλούμαστε να σταυρώσουμε τα πάθη και τις αδυναμίες μας, να θυσιάσουμε την καλοπέρασή μας για να ανακουφίσουμε τους άλλους, να θανατώσουμε τον εγωισμό μας και να ακούσουμε τον διπλανό μας. Αυτός είναι ο δρόμος της θυσίας του Σταυρού.
Σύμβολο δυνάμεως ο Σταυρός. Ο Χριστός που σταυρώθηκε είναι ο Παντοδύναμος Θεός και γι΄ αυτό ο Σταυρός του γίνεται όπλο ακαταμάχητο κατά των εχθρών του Χριστού. Όπλο που συντρίβει το διάβολο, που προσπαθεί να απομακρύνει τον άνθρωπο από το Θεό. Για αυτό σταυροειδώς ευλογούμε στην εκκλησία, για αυτό κάνουμε το σταυρό μας, για αυτό τον φέρουμε στο στήθος μας από τη βάπτισή μας.
Τέλος ο Σταυρός είναι και σύμβολο της Αναστάσεως του Χριστού. Για αυτό και τον αποκαλούμε Ζωοποιό. Βλέπεται ότι και σήμερα, ακόμη και την Μεγάλη Παρασκευή στην κορύφωση του πάθους του Χριστού, ψάλουμε, «Τον Σταυρό Σου προσκυνούμεν Δέσποτα και την Αγίαν Σου Ανάστασην δοξάζουμε».
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, δεν μένουμε στη Σταύρωση, αλλά προχωράμε στην Ανάσταση. Απλά, για να φτάσουμε στην Ανάσταση περνάμε από το Σταυρό. Έτσι ο Σταυρός είναι αυτός που συντρίβει και το θάνατο. Κάποιος σύγχρονος σχολιαστής λέει ότι: «Ο Σταυρός που βάζουμε στα μνήματα είναι ακριβώς το σύμβολο της αναστάσεως που προσδοκούμε».
Έχοντας αυτούς τους συμβολισμούς στο νου μας, και προπαντός ζώντας αγωνιζόμενοι να σταυρώσουμε τα πάθη και τις αμαρτίες μας, ας προσκυνήσουμε σήμερα τον Τίμιο Σταυρό για να πάρουμε ευλογία και δύναμη.

Προ της Υψώσεως

Ο λόγος του Χριστού αναφορικά με την αποστολή Του από τον Θεό Πατέρα ότι «ουκ απέστειλεν ο Θεός τον υιόν αυτού εις τον κόσμον ίνα κρίνη τον κόσμον, αλλ’ ίνα σωθή ο κόσμος δι’ αυτού».
Ο Χριστός έγινε άνθρωπος και ανέβηκε στο Σταυρό για να σώσει τον κόσμο. Δεν απέρριψε τον κόσμο, ούτε τον δίκασε, ούτε απηύθυνε «ουαί» εναντίον της αμαρτίας που γεννά το θάνατο. Ο Χριστός έγινε άνθρωπος για να εισέλθει στον κόσμο αυτόν που ο Ίδιος δια του λόγου Του δημιούργησε και εμπιστεύθηκε την χρήση του και την συντήρησή του στον άνθρωπο. Αυτό σημαίνει ότι ο Χριστός αγαπά και τον κόσμο και τον άνθρωπο. Και γι’ αυτό ενανθρώπησε και ανέβηκε στο Σταυρό για να φτάσει αυτήν την αγάπη στην έσχατη βαθμίδα της: τον θάνατο υπέρ του κόσμου και υπέρ του ανθρώπου. Ο Χριστός δεν σταυρώθηκε για να δημιουργήσει έναν καινούριο τρόπο ζωής, να χτίσει μία καινούρια κοινωνία, έναν διαφορετικό πολιτισμό. Όλα αυτά ήρθαν ως επακόλουθα της ριζικής ανακαίνισης, της μεταμόρφωσης που έφερε ο Χριστός στον κόσμο και στον άνθρωπο, που ξεκινούν από την νίκη κατά του θανάτου, σε όλες τις μορφές του, ιδίως αυτή του πνευματικού. Προηγήθηκε η νίκη κατά του θανάτου, που είναι και η σωτηρία του ανθρώπου, και έπονται όλα τα άλλα, τα οποία ο άνθρωπος αισθάνεται την ανάγκη και αφήνει τον εαυτό του ελεύθερο να δημιουργήσει μέσα από τη ζωή της Εκκλησίας.
Ο Χριστός δεν έκρινε τον κόσμο. Τον είχε από την αρχή της ιστορίας συγχωρέσει, γιατί ο άνθρωπος μέσα από την ελευθερία που του δόθηκε στο «κατ’ εικόνα» του, επέλεγε την ζωή μακριά από το Θεό και το χτίσιμο ενός κόσμου, ο οποίος δεν είχε ως κεντρικό προσανατολισμό του τη σχέση με το Θεό. Η ενανθρώπιση του Υιού του Θεού και η άνοδός Του στο Σταυρό αποτέλεσαν για όλο τον κόσμο, για όλους τους ανθρώπους, και τους πριν και τους τότε και τους μετέπειτα και για όσο υπάρχει κόσμος, το σημείο της συγχώρεσης. Όμως αυτή η συγχώρεση δεν παύει να απευθύνεται στην ελευθερία του ανθρώπου να την αποδεχθεί ή όχι. Ο καθένας μας, βλέποντας το Σταυρό του Χριστού, καλείται να επιλέξει αν θα δεχθεί το δώρο του Θεού ή θα συνεχίσει να ζει μία ζωή στην οποία θα κυριαρχεί η δίκη και η καταδίκη.

'Εφυγε λυπούμενος...

Έψαχνε να βρει την αλήθεια ο πλούσιος νέος και είχε πνευματικά ενδιαφέροντα. Όταν όμως έλαβε την απάντηση για την πορεία προς την τελειότητα, από το Χριστό, έφυγε λυπημένος. Ήξερε πως έλαβε τη σωστή απάντηση. Γνώριζε πως είχε ελλείψεις. Αισθανόταν ότι υπάρχει και κάτι άλλο, κάτι βαθύτερο απ΄ όλα όσα είχε καταφέρει. Και προτιμά στην απάντηση αυτή να αντιδράσει με την φυγή και όχι με τον αγώνα. Και μάλιστα τη φυγή του τη συνοδεύει η λύπη όπως φαίνεται από την μετοχή που χρησιμοποιεί ο ευαγγελιστής: «λυπούμενος» και όχι «λυπηθείς».
Αποσύρεται με μία μόνιμη λύπη πλέον στην καρδιά του, ανίκανος να πολεμήσει, ανίκανος να πάρει την μεγάλη απόφαση να αποχωριστεί από ό,τι θεωρούσε ότι του έδινε νόημα, ανίκανος να συναντήσει έναν Θεό που ζητά αγάπη ολοκληρωτική και εμπιστοσύνη στη σχέση με τον άνθρωπο και όχι ψευδαισθήσεις.
Τον πλούσιο νέο μιμούμαστε και μεις σήμερα. Τηρούμε κάποια θρησκευτικά καθήκοντα, όμως η καρδιά μας είναι αλλού προσκολλημένη. Και όταν έρχεται ο λόγος του Θεού να ξεγυμνώσει την ύπαρξή μας, είτε δια μέσω του Ευαγγελίου, είτε δια μέσω προσώπων που μας αγαπούνε και μας λένε αληθινά τι μας συμβαίνει, η συνήθης στάση μας είναι η φυγή, η αποδοκιμασία των προσώπων που μας αποκαλύπτουν το αληθές, η στενοχώρια και η θλίψη γιατί δεν ακούσαμε τον έπαινο.
Ο Χριστός απάντησε στον πλούσιο νέο χωρίς υπεκφυγές και ωραιοποιήσεις το τι έπρεπε να κάνει. Πόσο έτοιμοι είμαστε εμείς να δούμε την αλήθεια, να αφήσουμε την ψυχή μας να φανερωθεί γυμνή ενώπιον του Θεού;
Ο Χριστός μας δείχνει ότι η αλήθεια είναι αυτό που ζητά ο Θεός από τον άνθρωπο και ότι καλούμαστε να επιλέξουμε την στάση μας έναντί της: αν θα νικηθούμε από την λύπη, την κατάθλιψη, το εγωκεντρικό φρόνημα ή αν θα παλέψουμε να την εφαρμόσουμε.
Και ας μην ξεχνάμε: «παρὰ δὲ Θεῷ πάντα δυνατά ἐστι».
div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">

Τιμή στον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό

Τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, τον Ισαπόστολο που ανέλαβε το έργο του ευαγγελισμού του σκλαβωμένου γένους τιμά η Εκκλησία μας σήμερα. Άραγε τον τιμά η Ελλάδα;
«Κομμάτι της ιστορίας της πόλεως είναι και τα τζαμιά» δηλώνει ο δήμαρχος της Θεσσαλονίκης. Ναι κομμάτι μαύρης ιστορίας, όμως, που έφερε μάρτυρες τους νεομάρτυρες της Εκκλησίας. Θλίβονται και απορούν υποτίθεται όλοι με τις σφαγές των αθώων στο Ιράκ και στη Συρία από τους ισλαμιστές, ξεχνούν όμως ότι το Κοράνι το λέει ξεκάθαρα πως κάθε άπιστος πρέπει να πεθάνει. Και ζητούν να κτιστούν τζαμιά για τους λαθραίως εισερχομένους στην χώρα μας μετανάστες και να χειροκροτούν την ίδρυση τμήματος μουσουλμανικών σπουδών από τη Θεολογική σχολή του Α.Π.Θ., για να διδάσκουν τους έλληνες μουσουλμάνους της Θράκης που παρακαλούν να μάθουν ελληνικά, αλλά το κράτος τους επιβάλει τα Τούρκικα ως γλώσσα. Τουλάχιστον μπορούμε μετά από λίγα χρόνια να παινευόμαστε ότι βγάζουμε τζιχαντιστές - εκτελεστές όπως αυτός που έσφαξε τον Αμερικάνο δημοσιογράφο!
Τιμούμε τον άγιο Κοσμά, με το νέο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο! Υπάρχει γενοκτονία των Εβραίων, αλλά όχι Ελληνική-Ποντιακή. Αφού οι βουλευτές γράφουν βιβλία για τα σχολεία όπου διδάσκουν ότι οι έλληνες της Μικράς Ασίας συνωστίζονταν στην παραλία της Σμύρνης! Μάλλον και ο πατρο-Κοσμάς κούνια έκανε με το σκοινί στο δέντρο και κρεμάστηκε και δεν τον απαγχόνισαν επίτηδες!
Γινόμαστε ακόμα, ρατσιστές όταν καταγγέλλουμε την ομοφυλοφιλία ως διαστροφή και θα πρέπει να καταδικαστεί και τιμωρηθεί και ο Άγιος Κοσμάς που θα κατέκρινε μια τέτοια συμβίωση. Τιμούμε λοιπόν, τον Άγιο Κοσμά, όταν οι πνευματικοί ηγέτες του τόπου, ιδιαιτέρως οι ιεράρχες και οι κληρικοί σιωπούν μπροστά σε όλα αυτά!
Τιμούμε τον Άγιο Κοσμά, όταν μας ενδιαφέρει μόνο ο ΕΝ.Φ.Ι.Α. άντε και τα μπάνια και οι βουτιές στη θάλασσα και αδιαφορούμε για την κατάρτισή μας την πνευματική. Να περνάμε καλά, να έχουμε όσα περισσότερα, να κάνουμε αυτό που μας αρέσει χωρίς να υπολογίζουμε τον άλλον, χωρίς να υπολογίζουμε το θέλημα του Θεού!
«ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑ σας χρειάζεται» θα έλεγε και σήμερα ο Άγιος. Καλά όμως που τον κρέμασαν οι Τούρκοι με παρακίνηση των Εβραίων τότε, επειδή παρακινούσε τους Έλληνες να μην πηγαίνουν στα παζάρια (αγορές) την Κυριακή ημέρα αφιερωμένη στο Θεό, γιατί αν ζούσε σήμερα θα τον είχαμε λιντσάρει όλοι εμείς!