ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 17η 8 – 9.3.2014
Η ομιλία του Παύλου στην Έφεσο
Από την Μίλητο, στην οποία βρισκόταν ο Απόστολος Παύλος μετά τις ταραχές στην Έφεσο, έστειλε μήνυμα στους πρεσβυτέρους της Εφέσου, δηλαδή στον Επίσκοπο και τους ιερείς της τοπικής Εκκλησίας, για να πάνε να τον συναντήσουν. Και όταν ήρθαν και τον συνάντησαν, τους είπε:
«Να μην ξεχνάτε πως ξόδεψα όλον τον καιρό μου μαζί σας από την πρώτη μέρα που έφτασα στην Ασία, υπηρετώντας το Χριστό με όλες μου τις δυνάμεις και με ταπεινοφροσύνη και με πολλά δάκρυα και με δοκιμασίες που με βρήκαν εξαιτίας του κυνηγητού που μου έκαναν οι συμπατριώτες μου οι Ιουδαίοι. Δεν φοβήθηκα όμως και δεν έκρυψα τίποτε από όλα όσα έπρεπε να ακούσετε. Και στις συναγωγές και σε άλλους δημόσιους χώρους μίλησα σε σας και στα σπίτια, κηρύττοντας σε όλους και στους Έλληνες και στους Ιουδαίους, την ανάγκη της πίστης στο Χριστό, την ανάγκη οι Έλληνες να απαρνηθούν τα είδωλα και οι Ιουδαίοι να αναγνωρίσουν το Χριστό ως τον Σωτήρα του κόσμου. Και να, τώρα εγώ, απόλυτα υποταγμένος στο Πνεύμα, πηγαίνω στην Ιερουσαλήμ χωρίς να ξέρω αυτά που θα συναντήσω εκεί, παρά μόνο ότι σε κάθε πόλη το Άγιο Πνεύμα με προειδοποιεί πως δεσμά και θλίψεις με περιμένουν. Αλλά τίποτε από αυτά δεν υπολογίζω, ούτε θεωρώ τη ζωή μου τόσο πολύτιμη για μένα. Αυτό που είναι το πιο σημαντικό από όλα για μένα είναι να ολοκληρώσω την αποστολή μου, το δρόμο και το έργο που ανέλαβα από το Χριστό, να διακηρύξω δηλαδή το Ευαγγέλιο.
Και καλά γνωρίζω πως δεν θα δείτε ξανά το πρόσωπό μου, γιατί φεύγω. Όμως αισθάνομαι ότι παρότι σας γέννησα πνευματικά και είμαι ο πνευματικός σας πατέρας, δεν έχω πλέον καμία ευθύνη για σας, γιατί ό,τι έπρεπε να σας πω, σας το είπα. Και ο λόγος μου είχε να κάνει με το θέλημα του Θεού. Προσέχετε, λοιπόν, ο καθένας σας τον εαυτό του καθώς και όλους τους χριστιανούς στους οποίους το Άγιο Πνεύμα σας έθεσε επισκόπους και ιερείς. Γιατί εγώ ξέρω τούτο, ότι μετά τη δική μου επίσκεψη θα εισβάλουν ανάμεσά σας λύκοι επικίνδυνοι, που δε θα σπλαχνίζονται καθόλου το ποίμνιο. Ακόμα κι από σας τους ίδιους θα παρουσιαστούν ορισμένοι άντρες, που θα διδάσκουν διαστρεβλωμένη την αλήθεια, με σκοπό να παρασύρουν τους μαθητές να γίνουν δικοί τους οπαδοί. Γι' αυτό, λοιπόν, να είστε άγρυπνοι, διατηρώντας στη μνήμη σας ότι για τρία χρόνια δεν έπαψα νύχτα μέρα με δάκρυα να νουθετώ τον καθένα σας ξεχωριστά.
Και τώρα σας αφήνω, αδελφοί μου, στα χέρια του Θεού και στην υπόσχεσή Του ότι θα έχετε τη χάρη Του μαζί σας. Αυτός είναι ο μόνος που μπορεί να σας στερεώσει και να σας κάνει αγίους. Κανενός το ασήμι ή το χρυσάφι ή το ρουχισμό δεν επιθύμησα. Εσείς οι ίδιοι το ξέρετε, πως για τις ανάγκες μου, καθώς και για τις ανάγκες αυτών που είναι μαζί μου, αυτά εδώ τα χέρια δούλεψαν. Με κάθε τρόπο σας έδειξα με το παράδειγμά μου πως έτσι ακριβώς κοπιάζοντας πρέπει να βοηθάτε τους αδύνατους και να θυμάστε τα λόγια του Κυρίου Ιησού, που είπε: Μεγαλύτερη ικανοποίηση προξενεί το να δίνει κανείς, παρά το να παίρνει».
Κι αφού τα είπε αυτά, γονάτισε μαζί με όλους τους άλλους και προσευχήθηκε. Όλοι, τότε, ξέσπασαν σε γοερά κλάματα και πέφτοντας στην αγκαλιά του Παύλου, τον γέμιζαν με φιλιά, νιώθοντας εντονότερο πόνο για εκείνο που τους είχε πει, ότι δεν πρόκειται πια να τον ξαναδούν. Έτσι, τον ξεπροβόδιζαν ως το πλοίο. Και ο Παύλος έφυγε για τα Ιεροσόλυμα.
(Πράξ. 20, 17-38)
Ερμηνευτικά σχόλια
Ξόδεψα όλο τον καιρό μαζί σας: ο Παύλος δείχνει αφοσίωση στους ανθρώπους που προσπάθησε να τους μάθει την αλήθεια της πίστης. ο Παύλος έγινε ο πνευματικός τους πατέρας. Όπως ο φυσικός πατέρας αγωνιά και αγωνίζεται για τα παιδιά του, να μην τους λείψει τίποτα, αλλά και να αποκτήσουν αληθινές ρίζες για τη ζωή τους, πολύ περισσότερο ο πνευματικός πατέρας, αγωνίζεται για να μάθουν τα πνευματικά του παιδιά τι σημαίνει πίστη, τι σημαίνει Χριστός, τι σημαίνει αγάπη, τι σημαίνει σωτηρία. Το μήνυμα αυτό του Παύλου είναι πολύ σπουδαίο σε μια εποχή που δεν έχουμε πνευματικό πατέρα και δεν υπάρχουν και πολλοί πρόθυμοι να γίνουν τέτοιοι πατέρες. Δεν φοβήθηκα και δεν έκρυψα τίποτα: η Εκκλησία μας φέρνει ως παράδειγμα ανθρώπους που δεν φοβούνται να φανερώσουν την αλήθεια, να πούνε ποιοι είναι το σωστό, ακόμη κι αν δυσαρεστήσουν τους ανθρώπους, ακόμη κι αν υπάρχουν πολλοί που θα φανούν εχθρικοί απέναντι στην αλήθεια. Κι αυτό γιατί η Εκκλησία ακολουθεί το Χριστό και Εκείνος είναι η αλήθεια, ακόμη κι αν οι άνθρωποι θκατηγορούν το Χριστό ότι είναι ξεπερασμένος και ότι η πίστη δεν μας λέει την αλήθεια. Ένας μεγάλος Ρώσος συγγραφέας ο Ντοστογιέφσκυ έγραψε: Αν μου έβαζαν από την μία πλευρά το Χριστό και από την άλλη την αλήθεια και μου έλεγαν να διαλέξω, θα διάλεγα το Χριστό.
Δεσμά και θλίψεις με περιμένουν: ο Παύλος πιστεύει στο Χριστό και δεν υπολογίζει τίποτα, ούτε τις θλίψεις και τους διωγμούς, ούτε το μαρτύριο. Αποστολή του είναι να κηρύξει τον λόγο του Θεού, το Χριστό. Δεν βάζει ούτε την ίδια του τη ζωή πιο πάνω από την αποστολή του. Αυτός είναι και ο δρόμος της Εκκλησίας. Η χαρά να έχουμε ως αποστολή μας να μιλάμε για το Χριστό, είτε με τα λόγια, είτε με την αγάπη, είτε με τη συγχωρητικότητα, είτε με την υπομονή μας.
Λύκοι επικίνδυνοι: υπάρχουν άνθρωποι που λένε ότι πιστεύουν, αλλά δεν είναι αληθινοί χριστιανοί. Είναι οι λεγόμενοι «αιρετικοί», αυτοί δηλαδή που διαλέγουν ορισμένα στοιχεία της πίστης και απορρίπτουν κάποια άλλα.
Με τους αιρετικούς μπορούμε να μιλάμε, αλλά είναι κακό να συζητάμε για θρησκευτικά θέματα, γιατί και αυτοί μπορούν να μας παραπλανήσουν πάνω σε ό,τι πιστεύουν, αλλά και εμείς να μην ξέρουμε καλά την πίστη μας και να νομίζουμε ότι άλλα είναι σωστά.
Μεγαλύτερη ικανοποίηση προξενεί το να δίνει κανείς, παρά το να παίρνει: αυτός είναι ο χρυσός κανόνας της Ορθόδοξης πίστης: να δίνουμε και όχι τόσο να παίρνουμε. Αν το μάθουμε από την μικρή μας ηλικία, τότε θα μπορούμε να καταλάβουμε τι αληθινά είναι η Εκκλησία. Καλούμαστε να ζήσουμε σε έναν κόσμο όπου το να παίρνεις είναι το εύκολο. Ομως το να δίνεις είναι αυτό που θέλει ο θεός. Ας το παλεύουμε στη ζωή μας κι ας μας πηγαίνουν κόντρα εκείνοι που θεωρούν ότι η πίστη είναι ξεπερασμένη και όσοι δεν πιστεύουν σωστά. Εμείς ας θυμόμαστε ότι εκτός από το να προοδεύσουμε στη ζωή μας, έχουμε και ως αποστολή μας να μιλάμε για το Χριστό, για την Εκκλησία, να χαιρόμαστε που πιστεύουμε και να μην αφήνουμε να μας επηρεάζουν εναντίον της πίστης. Αν μπορούμε κιόλας να προσευχόμαστε για όλο τον κόσμο, τότε καταφέρνουμε να κάνουμε κάτι που ονομάζεται ιεραποστολή δηλαδή έχουμε επιθυμία όλοι οι άνθρωποι να γνωρίσουν το Χριστό.
Ερωτήσεις
1. Τι σημαίνει ότι ο Παύλος ήταν «πνευματικός πατέρας» για τους Εφέσιους;
2. Τι σημαίνει « αιρετικός»; Πρέπει να έχουμε σχέσεις με «αιρετικούς»;
3. Ποιος είναι η Αλήθεια για μας τους χριστιανούς;
4. Έχουμε αποστολή όλοι όσοι πιστεύουμε στο Χριστό;
Συμπέρασμα: Η Εκκλησία μας καλεί σε αγώνα σε έναν κόσμο που πολλοί δεν πιστεύουν στο Χριστό και πολλοί πιστεύουν λανθασμένα. Αν όμως είμαστε μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας, τότε μένουμε στην Αλήθεια.
