ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

 

Δευτέρα 5 – Κυριακή 11 Ιουλίου 2021

Τετάρτη 7 Ιουλίου 2021 (Αγίας Κυριακής):

7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

Σάββατο 10 Ιουλίου 2021:

6.30 μ.μ. ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

 

Κυριακή 11 Ιουλίου 2021:

7.00 – 10.00 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία

E Στις ιερές ακολουθίες επιτρέπεται η συμμετοχή πιστών με βάση τα τετραγωνικά (1 πιστός ανά 15τ.μ. σε κλειστό χώρο και 1 πιστός ανά 10 τ.μ. σε ανοιχτό χώρο) και με όλα τα γνωστά υγειονομικά μέτρα πρόληψης, αποστάσεις, κάλυπτρα μύτης-στόματος, κλπ. ΦΕΚ. Β΄ 2660/18-6-2021

E Για ό,τι άλλο συνεννοείστε με τον Ιερέα.

 

«Γιατί ο Θεός δεν κάνει διακρίσεις»

 

«Οὐ γάρ ἐστί προσωποληψία παρά τῷ Θεῷ» (Ρωμ. 2, 11)   «Γιατί ο Θεός δεν κάνει διακρίσεις»

 

            Οι άνθρωποι θέλουμε την ιδιαίτερη συμπάθεια από αυτούς που αγαπούμε και θεωρούμε ότι μας αγαπούνε. Ζητάμε ένα σημάδι εύνοιας, ενδιαφέροντος. Δεν μας πειράζει να υπάρχει μία μικρή μεροληψία, μία προσωποληψία, αρκεί να είναι υπέρ μας. Μας ενοχλεί όταν η εύνοια ή αυτό που εμείς θεωρούμε ως εύνοια είναι υπέρ των άλλων και σπεύδουμε να καταγγείλουμε την αδικία ή να εκφράσουμε το παράπονό μας.

            Αυτό συμβαίνει και στην σχέση μας με τον Θεό. Ζητούμε συχνά την εύνοια Του. Να δώσει τα πράγματα όπως εμείς τα θέλουμε. Συγκρίνουμε την δική μας πορεία με τα γεγονότα στην ζωή των άλλων, για να ελέγξουμε αν οι άλλοι έχουν περισσότερες ευλογίες και να εκφράσουμε το παράπονό μας έναντι του Θεού ότι είναι άδικος, διότι δε βλέπει ότι Τον αγαπούμε, ότι παλεύουμε να τηρήσουμε τις εντολές Του. Μοιάζουμε με τα παιδιά που απαιτούν από τον πατέρα τους την ικανοποίηση των επιθυμιών τους και είναι έτοιμα να γκρινιάξουν αν δεν δούνε την εκπλήρωση ή ζηλεύουν όταν τα αδέρφια τους τυγχάνουν ευνοϊκής μεταχείρισης, σημείο βεβαίως της διαφορετικότητας στην στάση έναντι του κάθε ανθρώπου.

            Παρόλα αυτά, συνήθως βλέπουμε τον Θεό να είναι απρόβλεπτος. Άλλοτε μας δίνει αυτό που επιζητούμε, συχνά όμως όχι. Ιδίως σε ό,τι έχει να κάνει με την υγεία και την ζωή ο Θεός συχνά είναι σκληρός έναντί μας σε δοκιμασίες. Μας παιδαγωγεί με έναν τρόπο που δεν είναι ευχάριστος. Θέλει υπομονή στις δυσκολίες. Θέλει απόφαση αποδοχής του τρόπου του Θεού, καθώς ο Θεός βλέπει την πορεία μας στην προοπτική της αιωνιότητας και όχι του τώρα μόνο.

            Βεβαίως, υπάρχει και το θέλημά μας, η γνώμη μας. Αυτό σημαίνει ότι ο καθένας μας μπορεί να προχωρήσει με πίστη στον Θεό, κατά το θέλημα του Θεού και με υπομονή για να δει τι ακριβώς επιτρέπει ο Θεός να συμβεί στα ΟΧΙ που μας λέει ή να πορευθεί κατά τις προσωπικές επιθυμίες, κατά τον τρόπο της αυτοθέωσης, με αποτέλεσμα να εκλαμβάνει τα ΟΧΙ του Θεού είτε ως αδικία και αφορμή παραπόνου, είτε ως αποτέλεσμα της δήθεν ανυπαρξίας του Θεού.  Ζητάμε από τον Θεό βοήθεια στα δύσκολα, ενώ στο μεγαλύτερο διάστημα της ζωής μας η δική μας γνώμη μάς οδηγεί. Ζητάμε από τον Θεό να διορθώσει όσα έχουμε κάνει λάθος, αλλά δεν ξεκινάμε από Εκείνον.

            Δεν είναι προσωπολήπτης ο Θεός. Δεν δείχνει αλλιώτικη εύνοια επειδή έχει αδυναμία σε κάποιον και απέχθεια σε άλλον. Θέλει ο κάθε άνθρωπος να σωθεί, αλλά επιτρέπει ή στέλνει εκβάσεις στην ζωή μας για να παιδαγωγήσει την γνώμη μας και να μας κάνει να μην έχουμε δικαιολογία για την αμέλεια για την σωτηρία μας. Δεν ξεχωρίζει ανθρώπους και λαούς. Δεν έχει περιούσιους λαούς, αλλά μιλά σε όλους τους ανθρώπους με τον τρόπο που ο καθένας μπορεί να κατανοήσει, για να μας οδηγήσει στην σωτηρία. Μπορεί να φαίνεται ότι ευνοεί λαούς, αλλά μάλλον αυτοί πιστεύουν περισσότερο σε Εκείνον και Τον επικαλούνται, για να λάβουν βοήθεια. Ενώνουν δηλαδή την γνώμη τους με το θέλημά Του και γι’ αυτό φαίνονται ευνοημένοι. Όλοι οι άνθρωποι όμως έχουν την αγάπη του Θεού. Το ερώτημα είναι κατά πόσον την αποδέχονται.

            Ο Θεός δεν είναι προσωπολήπτης. Μεριμνά για τα πετεινά του ουρανού και τα κρίνα του αγρού. Μεριμνά για τον καθέναν μας ξεχωριστά. Ας μην ζητάμε εύνοιες, αλλά ας δεχόμαστε και ας εφαρμόζουμε στην ζωή μας το θέλημά Του. Κάθε γεγονός εξαρτάται από τον δικό μας τρόπο θέασης, αν το δούμε ως αφορμή σωτηρίας ή ως αφορμή μεμψιμοιρίας και, τελικά, απώλειας. Ας νιώθουμε όπως τα παιδιά έναντι του πατέρα τους, ότι γνωρίζουν πως η πατρική αγάπη δεν είναι κλειστή, δηλαδή απευθύνεται μόνο προς ένα από τα παιδιά, αλλά είναι ανοιχτή, απευθύνεται προς όλα, μόνο που δίνεται με διαφορετικό τρόπο στο καθένα. Και ας έχουμε εμπιστοσύνη στην σοφία και την αγάπη του Θεού. Ας παλεύουμε όχι για την εύνοιά Του επειδή το δικαιούμαστε, αλλά για να φανούμε άξιοι της αγάπης Του, που είναι χωρίς μέτρο και όριο.

            Ο Θεός είναι η παρηγοριά μας. Ό,τι και να μας δίδει ή να επιτρέπει στην ζωή μας να συμβαίνει, ας το δεχόμαστε με ταπείνωση και υπομονή. Η παρουσία Του είναι το κλειδί. Δικαιοσύνη Του είναι η αγάπη. Και ας Τον παρακαλούμε για όλο τον κόσμο, όχι να μεροληπτήσει, αλλά να δώσει κατά το μέτρο του καθενός. Κι εμείς ας μην προσωποληπτούμε, αλλά, με αγάπη, να μοιραζόμαστε με όλους αυτό που μπορούμε. Αυτό που μας δόθηκε. Την χάρη και το έλεός Του, αλλά και το καθετί!

 π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ

 

Δευτέρα 28 Ιουνίου – Κυριακή 4 Ιουλίου 2021

Τρίτη 29 Ιουνίου 2021 (Πέτρου & Παύλου):

7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

Τετάρτη 30 Ιουνίου 2021 (Σύναξη 12 Αποστόλων):

7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

Πέμπτη 1 Ιουλίου 2021 (Αγίων Αναργύρων):

7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία - Αγιασμός Πρωτομηνιάς.

Σάββατο 3 Ιουλίου 2021:

7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

6.30 μ.μ. ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

Κυριακή 4 Ιουλίου 2021:

7.00 – 10.00 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία

E  Φέτος η νηστεία την αγίων Αποστόλων είναι μόνο μία ημέρα, τη Δευτέρα 28 Ιουνίου.   

 E Στις ιερές ακολουθίες επιτρέπεται η συμμετοχή πιστών με βάση τα τετραγωνικά (1 πιστός ανά 15τ.μ. σε κλειστό χώρο και 1 πιστός ανά 10 τ.μ. σε ανοιχτό χώρο) και με όλα τα γνωστά υγειονομικά μέτρα πρόληψης, αποστάσεις, κάλυπτρα μύτης-στόματος, κλπ. ΦΕΚ. Β΄ 2660/18-6-2021

E Για ό,τι άλλο συνεννοείστε με τον Ιερέα.

Άγιοι Πάντες!

 

Τοιγαροῦν καὶ ἡμεῖς, τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων, ὄγκον ἀποθέμενοι πάντα καὶ τὴν εὐπερίστατον ἁμαρτίαν, δι᾿ ὑπομονῆς τρέχωμεν τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα, ἀφορῶντες εἰς τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν ᾿Ιησοῦν.

῎Εχοντας, λοιπόν, γύρω μας μιὰ τόσο μεγάλη στρατιὰ μαρτύρων, ἂς τινάξουμε ἀπὸ πάνω μας κάθε φορτίο, καὶ τὴν ἁμαρτία ποὺ εὔκολα μᾶς ἐμπλέκει, κι ἂς τρέχουμε μὲ ὑπομονὴ τὸ ἀγώνισμα τοῦ δύσκολου δρόμου ποὺ ἔχουμε μπροστά μας. ῍Ας ἔχουμε τὰ μάτια μας προσηλωμένα στὸν ᾿Ιησοῦ, ποὺ μᾶς ἔδωσε τὴν πίστη, τὴν ὁποία καὶ τελειοποιεῖ.

 

Πόσο αξίζουν οι Άγιοι; Απέδειξαν με τη ζωή τους την ύπαρξη του Θεού, δόξασαν τον Θεό με τη ζωή τους και την ομολογία τους. Αυτοί έδειξαν στους γύρω τους πόσο ψηλά μπορεί να φθάσει ο άνθρωπος, σε ποια ύψη αρετής και αυταπαρνήσεως και προσφοράς μπορεί να ανέλθει.

Οι Άγιοι δεν πέθανα ποτέ. Ζουν ανάμεσά μας. Τους αισθανόμαστε ολοζώντανους να πρεσβεύουν για μας. Να δέονται για τον κόσμο μας. Να μας μεταγγίζουν τη Χάρη του Θεού. Γι’ αυτούς ο Θεός δεν καταστρέφει τον κόσμο. Γι’ αυτούς δεν εγκαταλείπει και όλους εμάς που παραβαίνουμε τόσο εύκολα το θέλημά του.

Η εορτή των Αγίων Πάντων έχει και προφητικό χαρακτήρα. Έχει θεσπισθεί και για τους «επιγενησομένους αγίους», για αυτούς, δηλαδή, που θα αγιάσουν στο μέλλον.

Το στεφάνι της αγιότητας δεν είναι μόνο για τους μάρτυρες και για εκείνους που έχυσαν το αίμα τους για την πίστη του Χριστού. Μάρτυρες θεωρούνται όλοι όσοι αγωνίσθηκαν και αγωνίζονται με συνέπεια στον στίβο της αρετής. Είναι αυτοί που καθημερινά βιώνουν τον λόγο του Ευαγγελίου, τον λόγο του Σταυρού. Αυτοί που παλεύουν με τα πάθη τους και υπομένουν καρτερικά τις δοκιμασίες της ζωής, ελπίζοντας στην Ανάσταση!

Ας εκτιμήσουμε τη ζωή τους κι ας μιμηθούμε το άγιοι παράδειγμά τους.

ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ

 Η γλώσσα του Αγίου Πνεύματος!

                Αναρωτιόμαστε συχνά οι άνθρωποι αν μιλούμε την ίδια γλώσσα μεταξύ μας. Δεν είναι θέμα φθόγγων. Είναι θέμα περιεχομένου, νοήματος, τι εννοούμε στα όσα σκεφτόμαστε, στα όσα λέμε και στα όσα πράττουμε. «Άλλα λέμε, άλλα εννοούμε και άλλα κάνουμε στο τέλος.  Το μεγαλύτερο παράπονο στις ανθρώπινες σχέσεις είναι η αδυναμία της επικοινωνίας. Τα ζευγάρια μεταξύ τους, οι γονείς με  τα παιδιά, οι μικρότεροι με τους μεγαλύτερους δυσκολεύονται.

    Είναι άραγε το διαφορετικό επίπεδο μόρφωσης και παιδείας; Είναι η γλώσσα του εγωκεντρισμού, την οποία χρησιμοποιούμε χωρίς μέτρο; Είναι η εξουσιομανία μας, η οποία μας κάνει να μη δίνουμε σημασία στη σκέψη και το λόγο του άλλου; Είναι η ανάγκη που μας οδηγεί να σχετιζόμαστε με ανθρώπους με τους οποίους ούτε το αυτονόητο δεν μπορεί να κατανοηθεί;  Είναι η αμαρτία, η οποία μας κάνει να μην έχουμε κοινή βάση, αλλά όλα να στηρίζονται στην ιδιοτέλειά μας;

Η Εκκλησία μας λέει πως όλα πηγάζουν από τη μη εγκόλπωση της χάριτος του Αγίου Πνεύματος, από την άρνησή μας να Το αφήσουμε να ενεργήσει στις καρδιές μας.

Να μας δώσει τη γλώσσα της αγάπης, η οποία μεταφράζεται σε ακρόαση, μοίρασμα, συγχώρεση, υποχώρηση.

Να μας δώσει τη γλώσσα της χαράς ότι οι άνθρωποι συναντιόμαστε.

Τη γλώσσα της πίστης ότι υπάρχει ο Θεός για μας και ότι το θέλημά Του είναι η θέωσή μας, η ένωσή μας μαζί Του.

Τη γλώσσα της ελπίδας ότι ο θάνατος νικιέται διά της Αναστάσεως.

Τη γλώσσα της ειρήνης, ότι οι όποιες διαφορές δεν καταργούν την αξία κανενός, καθότι όλοι είμαστε εικόνες Θεού και μπορούμε, αν εκτιμήσουμε ο ένας τον άλλον, να βρούμε όσο το δυνατόν εφικτότερες λύσεις στις δυσκολίες μας.

Τη γλώσσα της καλοσύνης και της πραότητας, ότι δεν είναι ο θυμός, η οργή, η εξουσία εις βάρος του άλλου που μας κάνουν σπουδαίους, αλλά η γαλήνη που εκπέμπουμε, το φως και η ηρεμία που καταπραΰνει τις αγωνίες των άλλων αλλά και τις δικές μας.

Τη γλώσσα της εγκράτειας, δηλαδή του μέτρου στις χαρές και τις λύπες, της λιτότητας και της ασκητικότητας, που συνεπάγονται την παραίτηση από το ίδιον θέλημα και την οικείωση του θελήματος του Θεού, του Ευαγγελίου δηλαδή.

Το Άγιο Πνεύμα, στην πρώτη Εκκλησία, έδωσε τη δυνατότητα κατά την εορτή της Πεντηκοστής στους αποστόλους να μιλούν και όλοι οι άνθρωποι να ακούν το κήρυγμά τους στη γλώσσα που καταλάβαιναν. Οι Απόστολοι έλαβαν τη χάρη, διότι ήταν οι οικείοι του Κυρίου. Και όντας κοντά στο Χριστό διαπιστώνουν ότι η ζωή τους αλλάζει και σε ό,τι αφορά στους ανθρώπους.

Οι πρώην αλιείς ιχθύων, οι απλοί και καθημερινοί και κάποτε πολύ αμαρτωλοί άνθρωποι, γίνονται αλιείς ανθρώπων.  

Οι πρώην κρυβόμενοι και φοβισμένοι μεταμορφώνονται σε ηγέτες.

Αυτοί που περίμεναν καθοδήγηση, γίνονται οι καθοδηγητές.

Αυτοί που έπεφταν σε λάθη, τώρα γνωρίζουν την οδό.

Αυτοί που έβλεπαν το Χριστό ως βασιλιά της γης, τώρα θα εργαστούν για τη Βασιλεία των ουρανών, η οποία θα μεταμορφώσει τις καρδιές των ανθρώπων.

Αυτοί που δεν είχαν φύγει ποτέ από τον τόπο τους, θα κάνουν όλη τη γη τόπο της καρδιάς τους.  

Αυτοί που μιλούσαν τη γλώσσα της εποχής, θα γίνουν οι εκφραστές της γλώσσας που μιλά στις καρδιές όλων των ανθρώπων, όλων των καιρών, μια γλώσσα που δίνει ζωή ακόμα και σε όσους κατοικούν στο θάνατο.

     «Ακούομεν λαλούντων αυτών ταις ημετέραις γλώσσαις τα μεγαλεία του Θεού» (Πράξ. 2, 11). «Τους ακούμε να μιλούν στις γλώσσες μας για τα θαυμαστά έργα του Θεού», έλεγαν όλοι όσοι άκουγαν τους αποστόλους μετά την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος να μιλούνε. Και θαυμαστά είναι τα έργα του Θεού, διότι αναφέρονται στο μυστήριο της θείας οικονομίας, στον ερχομό του Χριστού στον κόσμο, στη σταύρωση και την ανάστασή Του, αλλά και τη σωτηρία του καθενός ανθρώπου από το κακό και το θάνατο. Ο Θεός που όχι μόνο δημιούργησε, αλλά και ανακαίνισε τον άνθρωπο με την δική Του παρουσία. Ο Θεός που φανερώνεται στην Εκκλησία με την χάρη του Αγίου Πνεύματος και δίνει νόημα και ελπίδα στον άνθρωπο. Που του δίνει την ευκαιρία να μιλήσει μία νέα γλώσσα, αυτή της αλήθειας, της αγάπης, της λύτρωσης. Μία γλώσσα που ενώνει και δεν χωρίζει.

Η επιδημία του Πνεύματος κατά την εορτή της Πεντηκοστής είναι ευκαιρία να αναβαπτιστούμε στη γλώσσα της πίστης, της ελπίδας, της αγάπης, στη γλώσσα των καρπών που φέρνει το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Να λειτουργήσουμε αποστολικά τόσο εντός των καρδιών μας όσο και στις σχέσεις μας με τους άλλους. Να επιμείνουμε στη γλώσσα της Εκκλησίας και να παλέψουμε για τη μεταμόρφωση της ζωής και του κόσμου μας.

                                                            π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός  - Κέρκυρα

 

Λίγα λόγια για το θέμα του μήνα.

                Κάθε βαπτισμένος Ορθόδοξος Χριστιανός έχει λάβει τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος με το μυστήριο του Χρίσματος και καλείται να τα αξιοποιήσει, να μιλήσει δηλαδή τη γλώσσα  του Θεού. Στην προσπάθειά μας αυτή έχουμε και τη δυνατότητα της συνομιλίας με το Θεό, δηλαδή της προσευχής. Μία σύντομη αλλά περιεκτική προσευχή προς το Άγιο Πνεύμα για να καταλάβουμε τις αδυναμίες μας και τα πάθη μας και να απαλλαγούμε από αυτά είναι και η προσευχή που ακολουθεί.

 

Εὐχή στό Ἅγιο Πνεῦμα, ὑπέρ ἀφέσεως ἁμαρτιῶν

Κύριε Βασιλεῦ ἐπουράνιε, παράκλητε, τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, σπλαγχνίσθητι καί ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλόν δοῦλον σου, καί συγχώρησόν μοι τῷ ἀναξίῳ πάντα ὅσα σοι ἥμαρτον ὡς ἄνθρωπος, ἤ μᾶλλον εἰπεῖν, οὐχ ὡς ἄνθρωπος ἀλλ’ ὡς ἀπάνθρωπος, καί χείρων τῶν ἀλόγων ζῴων, ἑκουσίως τε καί ἀκουσίως, καί ὅσα ἐξ ἀμελείας καί συνηθείας τοῦ κακοῦ καί ἐκ συναρπαγῆς ἤ ἀπροσεξίας, εἴτε τό ὄνομά σου τό ἅγιον ὤμωσα, εἴτε ἐβλασφήμησα, ἤ τινα ἐλοιδώρησα ἠ ἐλύπησα ἤ ἐσυκοφάντησα ἐν τῇ ὀργῇ μου, ἤ ἐψευσάμην, ἤ ὕπνωσα ὑπέρ τό μέτρον, ἤ πτωχόν ἐλθόντα πρός με παρέβλεψα, ἤ ἀδελφόν ἔβλαψα καί παρεπίκρανα, ἤ ὑπερηφανεύθην, ἤ ὠργίσθην, ἤ ἱσταμένου μου εἰς προσευχήν ὁ νοῦς μου ὁ πονηρός τῷ κόσμῳ τούτῳ περιεπόλευσεν, ἤ ὑπέρ τό μέτρον ἐτρύφησα, ἤ ἀφρόνως ἐγέλασα, ἤ πονηρά ἐνεθυμήθην, ἤ κάλλος ἀλλότριον ἐθεασάμην καί ἐν αὐτῷ προσεδέθη ἡ καρδία μου, ἤ τά μή δέοντα ἐφλυάρησα, ἤ εἶδον τήν ἀμαρτίαν τοῦ πλησίον μου καί ἐγέλασα, καί οὐκ ἐνεθυμήθην τά ἐμά ἀναρίθμητα πλημμελήματα, ἤ τῆς προσευχῆς μου ἠμέλησα, ἤ ἄλλο τι πονηρόν ἐποίησα καί οὐ μνέμνημαι. Ταῦτα γάρ πάντα καί πλείονα ἔπραξα˙ ἀλλά σύ, Δέσποτα, ἐλέησόν με τόν ἄθλιον καί συγχώρησόν μοι ὡς ἀγαθός καί φιλάνθρωπος, ἵνα προσκυνῶ καί εὐλογῶ τό πάντιμον ὄνομά σου εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν. 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΙΕΡΩΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ

 

Δευτέρα 14 – Κυριακή 20 Ιουνίου 2021

Πέμπτη 17 Ιουνίου 2021:

7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία στον Προφήτη Ηλία.

Παρασκευή 18 Ιουνίου 2021:

6.00 – 6.30 μ.μ. Τρισάγια στο Κοιμητήριο

6.30 μ.μ. Εσπερινός, Κανόνας των Κεκοιμημένων και Τρισάγιο στο Κοιμητήριο.

 

Σάββατο 19 Ιουνίου 2021 (Ψυχοσάββατο):

7.30 – 10.00 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία και μνημόσυνο κεκοιμημένων

6.30 μ.μ. ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

 

Κυριακή 20 Ιουνίου 2021 (Πεντηκοστή):

7.00 – 11.00 π.μ. Όρθρος, Θεία Λειτουργία και Εσπερινός Γονυκλισίας.

E  Κοινός δίσκος θα προετοιμαστεί για το Ψυχοσάββατο. Όσοι ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν, ας συνεννοηθούν με τις κυρίες Αργυρώ (2421080084) ή Ευδοκία (2421066442). 

 E Στις ιερές ακολουθίες επιτρέπεται η συμμετοχή πιστών με βάση τα τετραγωνικά (1 πιστός ανά 15τ.μ. σε κλειστό χώρο και 1 πιστός ανά 10 τ.μ. σε ανοιχτό χώρο) και με όλα τα γνωστά υγειονομικά μέτρα πρόληψης, αποστάσεις, κάλυπτρα μύτης-στόματος, κλπ. ΦΕΚ. Β΄ 2233/29-5-2021

E Για ό,τι άλλο συνεννοείστε με τον Ιερέα.

ΕΚΚΛΗΣΙΑ: ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΑΓΑΠΗΣ Ἠ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑ;

 ΕΚΚΛΗΣΙΑ: ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΑΓΑΠΗΣ Ἠ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑ;

«Καί ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τούς μαθητάς ὀπίσω αὐτῶν» (Πράξ. 20, 30)

«Ακόμα κι από ανάμεσά σας θα βγουν πρόσωπα που θα διδάσκουν πλάνες για να παρασύρουν τους πιστούς με το μέρος τους»

 

            Στην Εκκλησία μας, ως σώμα στο οποίο συμμετέχουν άνθρωποι, πολλές φορές έχουν ξεσπάσει διαμάχες άλλοτε για θέματα πίστης και άλλοτε για θέματα διαχείρισης της καθημερινότητας. Στη περίοδο από το Πάσχα μέχρι την Πεντηκοστή η Εκκλησία μας έχει ορίσει να διαβάζεται το βιβλίο των Πράξεων τω Αποστόλων, στο οποίο καθόλου δεν έχουν αποκρυβεί τέτοιες διαμάχες, οι οποίες ξεκίνησαν από τα πρώτα χρόνια της Εκκλησίας και συνεχίζονται και θα συνεχίζονται. Έτσι, είχαμε ακούσει την Κυριακή των Μυροφόρων τη διαμάχη για την φροντίδα των χηρών και ότι οι εξ εθνών παραθεωρούνταν, και άλλωτε περί της αληθείας, τι από όσα λέγονται και γράφονται  είναι αυθεντικό και τι οδηγεί σε κίνδυνο εσφαλμένης πίστης, δηλαδή σε αδυναμία αναγνώρισης του προσώπου του Χριστού και κατά συνέπεια του ίδιου του τριαδικού Θεού ως του Θεού που σώζει. Δεν είναι η διαμάχη ιδεολογική.

Η παράδοση της Εκκλησίας μας μάς επισημαίνει ότι όποιος δεν πιστεύει ορθώς και κατ’ ακρίβειαν διαμορφώνει την ζωή του με τέτοιον τρόπο, ώστε ακόμη κι αν νομίζει ότι πιστεύει στον αληθινό Θεό, εντούτοις παραμορφώνει τόσο την αλήθεια αυτού που πιστεύει, όσο και την ζωή του, με αποτέλεσμα να θέτει εν αμφιβόλω την σωτηρία του. Διότι ουσιαστικά βρίσκεται εκτός Εκκλησίας. Δεν μπορεί δηλαδή να αναγνωρίσει όχι μόνο τον Θεό, αλλά ούτε και να ζήσει κατά Θεόν, καθώς έχει διεστραμμένη αντίληψη περί Αυτού. Θεοποιεί το λογικό του, θεοποιεί τις αισθήσεις του, θεοποιεί την ατομική του ικανότητα να ξέρει. Πώς θα αναγνωρίσει τον Θεό, όταν έχει άλλη εικόνα και πίστη γι’ Αυτόν; Στην αιωνιότητα, όπου δεν χωρούνε διπλές αναγνώσεις, όποιος δεν έχει μάθει και ζήσει Ποιος είναι ο Θεός θα πορεύεται στα τυφλά. Όσοι δεν έχουν γνωρίσει τον αληθινό Θεό, λόγω του ότι γεννήθηκαν σε άλλα θρησκευτικά περιβάλλοντα, έχουν το ελαφρυντικό της άγνοιας και θα κριθούν διαφορετικά. Όσοι όμως γνώρισαν, αλλά διέστρεψαν, άλλαξαν με τέτοιο τρόπο την αλήθεια, αυτοί δεν μπορούν να ελπίζουν στο έλεος του Θεού, διότι δεν θα έχουν καμία δικαιολογία.

Το κριτήριο είναι η Εκκλησία και η μετοχή μας σ’  αυτήν. Ακόμη και η καθημερινότητα διέπεται από τους ιερούς κανόνες. Κι αυτοί όμως πηγάζουν από την ορθή πίστη. Διατυπώθηκαν για να αντιμετωπίσουν ποιμαντικά προβλήματα, δηλαδή στάσεις ζωής οι οποίες διασπούσαν την αγάπη και γεννούσαν στον άνθρωπο διλήμματα για το τι όντως θέλει ο Θεός ηθικά, κοινωνικά, εκκλησιαστικά. Όμως πηγή των κανόνων είναι η πίστη. Μπορεί να χρειάζεται να είμαστε ως προς την ερμηνεία τους προσανατολισμένοι όχι μόνο στην ακρίβεια, αλλά και στην οικονομία, διότι πάντοτε η επιείκεια και οι δεύτερες ευκαιρίες στην καθημερινότητά μας είναι σημεία αγάπης, ωστόσο οι κανόνες είναι κανόνες. Η εκκλησία διαφυλάττει τη αυθεντικότητα της πίστης και της λειτουργίας των ιερών κανόνων. Ακόμη κι αν η ποιμαίνουσα Εκκλησία δεν πορεύεται με τρόπο που να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των καιρών, εντούτοις η παραμονή της στην αυθεντικότητα της πίστης στο σύνολό της είναι το εχέγγυο ότι όποιος βρίσκεται εντός της σώζεται. Τα υπόλοιπα επαφίενται στις πρωτοβουλίες των ανθρώπων να βρούνε λύσεις και να αφυπνίσουν.

Ο απόστολος Παύλος, μιλώντας στην σύναξη των πρεσβυτέρων της Εφέσου, λίγο πριν ολοκληρώσει την τρίχρονη παραμονή του εκεί, επισημαίνει μία μεγάλη αλήθεια:  Ότι «από σας τους ίδιους βγαίνουν πρόσωπα που διδάσκουν πλάνες». Οι εχθροί της αλήθειας δεν βρίσκονται μόνο εκτός Εκκλησίας. Εκείνοι είναι γνωστοί και αντιληπτοί. Οι δυσκολότεροι εχθροί είναι όσοι θεωρούν τους εαυτούς τους μέλη του σώματος του Χριστού και διδάσκουν πλάνες. Όσοι δηλαδή εμπιστεύονται τον νου τους και μόνο. Όσοι αποσκοπούν στο να συγκεντρώσουν οπαδούς. Αυτοί έφτασαν στο σημείο να αμφισβητούν την αυθεντικότητα της μαρτυρίας και του κηρύγματος του ίδιου του αποστόλου Παύλου. Αυτοί θα συνέχιζαν την αμφισβήτηση κι όταν ο Παύλος θα έφευγε. Ο διάβολος πειράζει περισσότερο τους ανθρώπους εντός της Εκκλησίας που νομίζουν ότι επειδή έχουν νου και γνώσεις και μπορούν να ερμηνεύουν, είναι πιο πάνω από την Εκκλησία, οι θέσεις τους είναι οι θέσεις της Εκκλησίας και δεν δέχονται άλλες γνώμες και τοποθετήσεις. Αν η Εκκλησία δεν συμφωνεί μαζί τους, τότε το πρόβλημα το έχει η Εκκλησία. Είναι έτοιμοι να την διασπάσουν ή να αποχωρήσουν από αυτήν και να ιδρύσουν δική τους. Η απουσία ταπείνωσης είναι το μεγάλο πρόβλημα, ιδίως σε όσους ανεβαίνουν ψηλά.     

 

Ποια είναι η απάντηση σε αυτή την μεγάλη πρόκληση; Ο Παύλος δίνει την απάντηση. Είναι η μνημόνευση της αυθεντικής διδασκαλίας, αλλά και η προσευχή, εντός του σώματος του Χριστού. Όποιος φεύγει από την Εκκλησία, χάνει την αλήθεια για πάντα, διότι απολυτοποιεί την δική του αλήθεια. Όποιος μένει, υπομένει, θυμάται, διδάσκει, παλεύει, κυρίως όμως προσεύχεται, αυτός, αργά ή γρήγορα, θα δει την αλήθεια να θριαμβεύει. Η ιστορία της Εκκλησίας είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα, όπως αυτό της Εικονομαχίας, η οποία κράτησε περίπου 100 χρόνια. Όσοι έμειναν στην Εκκλησία, ακόμη κι αν πρόσκαιρα φάνηκε ότι ηττήθηκαν ως προς την αλήθεια, είδαν την πίστη να αποκαθίσταται στην αυθεντικότητά της.  

Γι’ αυτό και η Εκκλησία, μετά την Ανάληψη του Χριστού και πριν την Πεντηκοστή, φέρνει ενώπιόν μας τους Αγίους Πατέρες της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου, οι οποίοι μίλησαν για το πρόσωπο του Χριστού, ξεκαθαρίζοντας τι πιστεύουμε γι’ Αυτόν. Η Εκκλησία δεν είναι αγάπη, δεν είναι ηθική, δεν είναι φιλανθρωπία. Η Εκκλησία είναι ο Χριστός που διδάσκει και δίνει αγάπη, ήθος, φιλανθρωπία και σώζει διά της Αναστάσεως. Οι καιροί μας έχουν διαγράψει τον Χριστό από το λεξιλόγιό τους και έχουν καταστήσει την Εκκλησία, συχνότατα και με δική μας ευθύνη, θρησκεία της αγάπης, αλλά χωρίς κοινωνία με τον Χριστό. Δεν μπορεί όμως η αγάπη να είναι αυθεντική χωρίς Χριστό. Δεν αρκεί η επίκληση της αγάπης για να την ζήσουμε. Δεν είμαστε θεοί οι άνθρωποι και παντοδύναμοι. Ο Χριστός είναι αυτός που μας δίνει την δύναμη και την αντοχή στον κόπο μας, και χωρίς Αυτόν δεν μπορούμε τίποτα να καταφέρουμε.

Ας αφυπνιστούμε εν τη Εκκλησία. Τον Χριστό καλούμαστε να αναζητήσουμε και να ζήσουμε! Κι όλα τα άλλα έρχονται. Τον Χριστό καθώς εστί!

                                                                 π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός