ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΘΕΙΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΩΝ

Δευτέρα 1 -  Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2021

 Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου 2021:

5.00 μ.μ. Αγιασμός Πρωτομηνιάς και Εσπερινός.

 

Τρίτη 2 Φεβρουαρίου 2021 (Υπαπαντή)

7.30 – 9.45 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

 

Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2021 (Αγίας Αγάθης):

7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

 

Σάββατο 6 Φεβρουαρίου 2021:

5.00 μ.μ. ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

 

Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2021:

7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

Τύπος των πιστών!

 

«Μηδείς σου τῆς νεότητος καταφρονείτω, ἀλλά τύπος γίνου τῶν πιστῶν ἐν λόγῳ, ἐν ἀναστροφῇ, ἐν ἀγάπῃ, ἐν πνεύματι, ἐν πίστει, ἐν ἀγνείᾳ» (Α’Τιμ. 4, 12)

«Κανείς να μη σε καταφρονεί που είσαι ακόμη νέος. Αντίθετα, να γίνεις υπόδειγμα για τους πιστούς με το λόγο, με τη συμπεριφορά σου, με την αγάπη, με την πνευματική ζωή, με την πίστη, με την αγνότητα».

                 Ακούγεται απαιτητική η πίστη μας ως προς το ήθος το οποίο καλούμαστε να έχουμε και να φανερώνουμε προς τους συνανθρώπους μας. Δεν είναι ζήτημα επίδειξης, να φαινόμαστε κάποιοι, αλλά είναι η βίωση της αλήθειας του Χριστού μία συνεχής πρόκληση αγώνα για μεταμόρφωση του εαυτού μας με την βοήθεια της χάριτος του Θεού, ώστε και οι άλλοι άνθρωποι κοντά μας να νιώθουν ότι η καρδιά μας χτυπά για Θεό. Η ζωή μας ξεδιψά από την σχέση με τον Θεό και προσφέρουμε από το ξεδίψασμά μας και στους άλλους. Και αυτό μας καθιστά «τύπους», υποδείγματα.

            Την προτροπή αυτή την απευθύνει ο απόστολος Παύλος στον μαθητή του Τιμόθεο, επίσκοπο της Εφέσου. Την απευθύνει σε όσους εκπροσωπούν τους ανθρώπους στον Θεό, τους επισκόπους, τους ιερείς, τους μοναχούς. Την απευθύνει όμως και στον καθέναν από μας χωριστά, διότι η χριστιανική ζωή είναι για όλους.

            Εν λόγω. Τα λόγια μας να είναι αυθεντικά. Δεν είναι μόνο η αποφυγή της αμαρτίας με την άρνηση της αισχρολογίας και της αργολογίας. Είναι κυρίως το να βγαίνει από το στόμα μας αγάπη. Να είναι τρυφερά και ειλικρινή τα ρήματά μας. Να δείχνουν έγνοια για τον άλλον, κυρίως όμως για την αλήθεια. Να μην είναι λόγια σκληρά, αλλά λόγια διακριτικά. Να εκφράζουν ειλικρινές ενδιαφέρον για την πορεία του άλλου, να μαλώνουν με γλυκύτητα όπου χρειάζεται και να μη υποτιμούν το πρόσωπο. Να είναι λόγια που δείχνουν την αμαρτία και δεν καταδικάζουν τον αμαρτωλό. Να είναι λόγια που ζητούν διάλογο και όχι μονόλογο. Να είναι λόγια που προέρχονται από χαρούμενη καρδιά, διότι αυτός που νοιάζεται για τον άλλον χαίρεται!

            Εν αναστροφή. Δεν αρκεί ο λόγος. Χρειάζεται και ο τρόπος της συναναστροφής μας να αποπνέει Θεό. Να μην είναι τρόπος ματαιότητας. τρόπος που μόνο σκοτώνει τον χρόνο. Τρόπος που ζητά υποταγή από τον άλλον, αλλά τρόπος προσφοράς, έγνοιας, αγάπης. Τρόπος που δίνει και δεν μένει μόνο στο να λαμβάνει, μολονότι κι αυτό είναι ανθρώπινο. Τρόπος που συγχωρεί και δεν εκδικείται. Τρόπος που δεν αποκλείει κανέναν από την κοινωνικότητα και την συντροφικότητα. Τρόπος καρδιάς ανοιχτής στον πλησίον.

            Εν αγάπη. Η αγάπη φαίνεται όταν δεν λειτουργούμε με γνώμονα το συμφέρον μας, αλλά την πρόοδο όλων. Όταν είμαστε πρόθυμοι για τον άλλον. Όταν δεν ζητούμε την δικαίωσή μας, αλλά την συμπόρευση, ακόμη κι αν ο άλλος μας δυσκολεύει. Όταν είμαστε πρόθυμοι να σηκώσουμε λίγο τον σταυρό και το φορτίο του.

            Εν πνεύματι. Η πνευματικότητα φαίνεται όταν δεν μένουμε στα του κόσμου τούτου, στις βιοτικές μέριμνες,  αλλά βλέπουμε την πορεία της ζωής με βάση το αιώνιο. Φαίνεται στην μετάνοια για τα λάθη μας, στην αυτογνωσία την οποία παλεύουμε να αποκτήσουμε, στην προσευχή που είναι η τροφοδοσία της καρδιάς και του νου μας.

            Εν πίστει. Η πίστη φαίνεται στην γνώση και την βίωση των δογμάτων της αληθείας. Στο ανυποχώρητο στην αλήθεια. Φαίνεται όμως και στην υπομονή στις δυσκολίες μας. Στην εναπόθεση της ελπίδας μας στον Θεό. Στην συμμετοχή μας στην ζωή της Εκκλησίας. Στο μέτρο που έχουμε στην χαρά και στην λύπη.  Φαίνεται στο «γενηθήτω το θέλημά σου», στο «ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών».

Εν αγνεία. Η αγνότητα φαίνεται όταν θέλουμε να βλέπουμε στον κάθε άνθρωπο την καλή του όψη, την νηπιότητα ως προς την κακία, όταν δεν βλέπουμε τον άλλο ως σκεύος ηδονής, ως αντικείμενο εκμετάλλευσης, όταν δεν θεοποιούμε τις σωματικές μας ανάγκες, όταν είμαστε πιστοί στις σχέσεις μας, όταν δεν είναι η προβολή της εικόνας μας και η πρόκληση διά του σώματός μας της φιληδονίας των άλλων, όταν δεν κυριαρχεί στην ύπαρξή μας η φιλαρέσκεια.

            Όλος αυτός ο αγώνας έρχεται σε μία πραγματικότητα στην οποία η πίστη θεωρείται περιθώριο. Θεωρείται οπισθοδρόμηση. Όμως, όταν εμείς ζούμε πραγματικά χριστιανικά, έρχεται η ώρα, που ακόμη κι αυτοί που λοιδορούν τους χριστιανούς αναγνωρίζουν την διαφορετικότητά μας. Δεν είμαστε μόνοι μας. Προηγούνται οι άγιοι!

 

 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΘΕΙΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΩΝ

Δευτέρα 25 -  Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2021

 

 

Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2021 (Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου):

7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

 

Τετάρτη 27 Ιανουαρίου 2021 (Ανακομ. Λειψ. Αγ. Ιωαν. Χρυσοστόμου)

7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

 

Σάββατο 30 Ιανουαρίου 2021 (Τριών Ιεραρχών):

7.30 – 10.00 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

5.00 μ.μ. ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

 

Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2021:

7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

Τί να ευχηθώ για τη νέα χρονιά;

 

Λίγα λόγια για το θέμα του μήνα.

Από την αρχή του Δεκέμβρη προσπαθούσα να σκεφτώ τί να ευχηθώ στους συνανθρώπους μου την Πρωτοχρονιά και γενικότερα τις πρώτες ημέρες του έτους, δεδομένων των δύσκολων συνθηκών που επικρατούν και των δυσμενών προβλέψεων για τα επερχόμενα. Να μην είναι μια ευχή που  θα φαντάζει εξωπραγματική ή απίθανη ή αδύνατη να συμβεί, αλλά μία ευχή που θα είναι αληθινή και γνήσια και πραγματοποιήσιμη. Έτσι, σε μια θεία Λειτουργία μού εντυπώθηκε στο μυαλό η φράση της ευχής του τρίτου αντιφώνου: «αὐτὸς καὶ νῦν τῶν δούλων σου τὰ αἰτήματα πρὸς τὸ συμφέρον πλήρωσον, χορηγῶν ἡμῖν ἐν τῷ παρόντι αἰῶνι τὴν ἐπίγνωσιν τῆς σῆς ἀληθείας καὶ ἐν τῷ μέλλοντι ζωὴν αἰώνιον χαριζόμενος - Ἐσὺ καὶ τώρα κάμε νὰ εἶναι γιὰ καλὸ ὅ,τι ζητᾶνε οἱ δοῦλοι σου, δίνοντάς μας σὲ τοῦτο τὸν κόσμο νὰ καταλάβουμε τὴν ἀλήθειά σου, καὶ στὸν ἄλλο χαρίζοντάς μας τὴν αἰώνια ζωή».

Αυτή λοιπόν αποφάσισα να είναι και η ευχή μου για το νέο έτος: «Να γίνει το 2021 το έτος που θα κατανοήσουμε την αλήθεια του Τριαδικού Θεού μας, θα ενισχυθεί περισσότερο η πίστη μας  και θα βιώσουμε την παρουσία Του στη ζωής μας».

Και για να κατανοήσουμε την αλήθεια του Θεού θα πρέπει να αποδεχθούμε το θέλημά Του και αν αποδεχθούμε το θέλημά Του θα Τον κατανοήσουμε και περισσότερο.

 

Η Αποδοχή του θελήματος του Θεού

Μη φοβόμαστε την καθυστέρηση του θαύματος για μας. Μπορεί να είναι καλύτερα έτσι. Σίγουρα ο Θεός γνωρίζει την κατάστασή μας πολύ καλύτερα από εμάς. Ο Θεός είναι και για μας και τα θαύματα είναι για μας, αλλά η παρουσία του και η επέμβασή του δεν είναι προσχεδιασμένα από εμάς. Η παρουσία του Θεού στη ζωή μας γίνεται πολλές φορές με πολλούς και διάφορους τρόπους και όχι με μία εκκωφαντική και φαντασμαγορική φανέρωση. Μία ανείπωτη εσωτερική ειρήνη, μία έκτακτη και συγκινητική κατάνυξη, μία βαθιά αίσθηση αμαρτωλότητος και συγχωρητικότητος τι άλλο είναι παρά σημείο της γαληνιαίας  παρουσίας του Θεού στη ζωή μας;

Ο Θεός δεν είναι απλώς πάροχος της υγείας, της μακροζωίας, της ευζωίας, ακόμη και της επίγειας αθανασίας, αλλά ο δοτήρας των ουρανίων δωρεών και χαρίτων και της σωτηρίας της αθάνατης ψυχής μας. Είναι ένα μεγάλο μυστικό, που κρύβεται στο βάθος της ορθόδοξης πνευματικής ζωής, να ζει ο πιστός τη γλυκύτητα, την ωραιότητα και την ειρήνη της αιώνιας ζωής στα βάθη της ψυχής του παρά τις πολλές εξωτερικές αντιξοότητες.

Είναι ανάγκη μεγάλη ν’ αφυπνισθούμε αμέσως όλοι και να θέσουμε άλλες προτεραιότητες στη ζωή μας. Να ζητούμε, κατά τον λόγο του Κυρίου, τη Βασιλεία των Ουρανών και μετά θα προστεθούν και όλα τ’ άλλα. Όσοι δεν έχουμε σωματικές σοβαρές παθήσεις μπορεί να έχουμε σοβαρότερες πνευματικές: πνευματική αναπηρία, ψυχική τύφλωση, καρδιακή αναισθησία και λοιπά.

Θέλουμε να έχουμε έναν Θεό εύκολο, υπάκουο, πρόθυμο σε δώρα, του χεριού μας, για να περνάμε καλά, ευτυχισμένα και τότε μόνο να τον ευχαριστούμε και να τον δοξάζουμε. Δεν του επιτρέπουμε να μας δοκιμάζει παιδαγωγικά, να μας νουθετεί αυστηρά, να μας προλαμβάνει από σφάλματα. Θέλουμε τη ζωή μας στα χέρια μας, να την κάνουμε εμείς ό,τι θέλουμε. Όταν τα πράγματα μάς έρχονται βολικά, τότε λέμε πόσο καλός είναι ο Θεός, όταν κάποτε ανατρέπονται, όχι μόνο τα βάζουμε μαζί Του, αλλά ούτε θέλουμε ουδεμία σχέση με Αυτόν. Τον θεωρούμε σκληρό, φοβερό, αυστηρό και αδυσώπητο.

Ο Θεός μας σε καμία βυζαντινή εικόνα δεν χαμογελά˙ σε κοιτά κατάματα, όλο ειλικρίνεια, όλο συμπάθεια. Δίχως ίχνος οίκτου, εκδικήσεως, απειλής, τρόμου, φόβου και κατατρεγμού. Έχουμε έναν εκπληκτικό, μοναδικό, υπέροχο Θεό, που μας ξαφνιάζει, που μας εκπλήσσει, που μας συγκινεί, που μας ταρακουνά και μας συγκλονίζει μεταμορφωτικά. Ας τον αφήσουμε να μας μιλήσει και να μας πει ό,τι θέλει Αυτός και όχι ό,τι θέλουμε εμείς ν’ ακούσουμε.

* * *

Μόνο αν καταφέρει ο άνθρωπος ν’ αποδεχθεί το θέλημα του Θεού μέσα του, μόνον τότε θ’ απελευθερωθεί από μύριους λογισμούς, που τον καταπονούν και τον κουράζουν. Δεν είναι εύκολη, θα πρέπει να πούμε, η αποδοχή του θείου θελήματος, ενίοτε φαντάζει ακατανόητη, κυρίως για τους αταπείνωτους ανθρώπους.

Αν με τη βοήθεια του Θεού ο πιστός δεν επιτρέψει στον εαυτό του να λυγίσει, ν’ απογοητευθεί, ν’ απομονωθεί και να μελαγχολήσει, τότε μπορεί να ζήσει μία χαρισματική κατάσταση πλούσιας αγιοπνευματικής χάριτος. Ταπεινωμένος από τον πόνο να βιώσει τη μεγάλη χαρά της παρουσίας του Θεού στη ζωή του και να νιώσει ότι ο μοναδικός σκοπός της ζωής δεν είναι η καλοπέραση, η υγεία και η μακροζωία, αλλά ο ουσιαστικός σύνδεσμος μαζί Του, η εν Χριστώ ζωή.

(Από το βιβλίο: Μοναχού ΜωυσέωςΑγιορείτου, Η παρουσία του Θεού στη ζωή μας. Ιερά Μονή Εισοδίων τής Θεοτόκου Μυρτιάς Θέρμου, Αγρίνιο 2011, σελ. 24)

 

Και μια όμορφη και διδακτική ιστορία για το νέο έτος:

Η κούκλα του Κάφκα

Λίγο πριν το τέλος της ζωής του το 1924 σε ηλικία 41 ετών, ο Φραντς Κάφκα έζησε μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Καθώς περπατούσε στο πάρκο Στέγκλιτζ στο Βερολίνο, συνάντησε ένα κοριτσάκι που έκλαιγε απαρηγόρητο γιατί είχε χάσει την κούκλα της.

Ο Κάφκα προσφέρθηκε να το βοηθήσει να βρει την κούκλα της, όμως μην μπορώντας να τη βρει, σκέφτηκε ένα τέχνασμα για να πάρει τη λύπη από το μικρό κοριτσάκι.

Έγραψε ένα γράμμα, δήθεν προερχόμενο από την κούκλα της μικρής, και της το έδωσε:

«Σε παρακαλώ, μην κλαις για εμένα, έφυγα σε ταξίδι για να γνωρίσω τον κόσμο. Θα σου ξαναγράψω σύντομα, για να σου διηγηθώ τις εμπειρίες μου».

Κάθε φορά που εκείνος και το κοριτσάκι συναντιόντουσαν, της διάβαζε προσεκτικά τα γράμματα που περιέγραφαν τις φανταστικές ιστορίες της κούκλας.  Το κοριτσάκι παρηγορούταν και αδημονούσε κάθε φορά για νέα από την κούκλα.
Ο καιρός περνούσε και, όταν ήρθε η στιγμή να αποχωριστούν, ο Κάφκα έκανε δώρο στο κοριτσάκι μια κούκλα, που ήταν όμως εντελώς διαφορετική από την αρχική.

Η καινούρια κούκλα, έφερε επάνω της ένα συνοδευτικό σημείωμα που έλεγε:

«Εγώ είμαι! Τα ταξίδια μου με άλλαξαν.»

Μετά από χρόνια, το κοριτσάκι που είχε γίνει πια μεγάλη γυναίκα, βρήκε ένα κρυμμένο σημείωμα μέσα στην κούκλα που της είχε δωρίσει ο Κάφκα:

«Καθετί που αγαπάς πολύ, πιθανόν μια μέρα να το χάσεις, όμως στο τέλος, έστω με διαφορετική μορφή, η αγάπη θα επιστρέφει».

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΘΕΙΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΩΝ

Δευτέρα 18 -  Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2021

 

 

Δευτέρα 18 Ιανουαρίου 2021 (Αγίων Αθανασίου & Κυρίλλου):

6.00 – 8.00 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

 

Τετάρτη 20 Ιανουαρίου 2021 (Αγίου Ευθυμίου)

6.00 – 8.00 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

 

Παρασκευή 22 Ιανουαρίου 2021 (Αγίου Αναστασίου Πέρσου)

6.00 – 8.00 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

 

Σάββατο 23 Ιανουαρίου 2021:

5.00 μ.μ. ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

 

Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2021:

7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

E Πρώτα ο Θεός, από τη Δευτέρα 18 Ιανουαρίου, θα επιτρέπεται η συμμετοχή ελάχιστων πιστών στις θείες Λειτουργίες, (1 πιστός ανά 25τ.μ.) και με όλα τα γνωστά υγειονομικά μέτρα πρόληψης, αποστάσεις, κάλυπτρα μύτης-στόματος, κλπ.

E Λόγω των μέτρων περιορισμού της κυκλοφορίας αναστέλλονται οι κατηχητικές μας δραστηριότητες.

E Ο Εσπερινός καθημερινά στις 5 το απόγευμα.

E Για ό,τι άλλο συνεννοείστε με τον Ιερέα.

Διαφορετικά Χριστούγεννα

 

Η αξιοπρέπεια του ανθρώπου

και η αναξιοπρέπεια του Θεού»

 

Μια φορά και κάθε καιρό είναι ο Θεός. Από κάποτε είναι και οι άνθρωποι. Οι αναφορές όμως που έρχονται από τη γη για την κατάσταση των ανθρώπων όλο και χειροτερεύουν. Το ανθρώπινο γένος πάει από το κακό στο χειρότερο, παρ' όλες τις προσπάθειες του Θεού να τους συνεφέρει με τους διάφορους αντιπροσώπους που από καιρό σε καιρό στέλνει.

Μπροστά στην έκρυθμη αυτή κατάσταση η Αγία Τριάδα συνεδριάζει. Αποφασίζει ν' ακούσει και τις απόψεις των ανθρώπων πάνω στο θέμα και να συζητήσει προτάσεις τους για την αντιμετώπιση του αδιεξόδου.

Σε λίγες μέρες φθάνει ως εκπρόσωπος της ανθρωπότητας μια διακεκριμένη προσωπικότητα, ένας σοφός Σύμβουλος του Αυτοκράτορα που διατηρούσε μεγάλο κύρος ανάμεσα στους ανθρώπους. Κολακευμένος από την προτίμηση δεν άργησε να πάρει θάρρος και να διατυπώσει τις απόψεις του για τη λύση του προβλήματος.

-Προτείνω να ληφθούν δραστικά μέτρα.

-Σαν ποια;

-Να σταλούν άγγελοι με πύρινες ρομφαίες, για να συνετίσουν τους ανθρώπους.

-Μα τότε πού πάει η ελευθερία τους;

-Μπροστά στο καλό που θα γίνει, δε βλάπτει να τη στερηθούν προσωρινά.

-Μα καλό δίχως ελευθερία μπορεί να είναι καλό;

Ο σεβαστός Σύμβουλος πέφτει σε κάποια αμηχανία. Κι αναδιπλώνεται, θέλει να φανεί αρεστός και προτείνει αυτό που υποπτεύεται ότι θ' αρέσει στο Θεό.

-Να σταλούν εκπρόσωποί σας, για να τους συμβουλέψουν.

-Μα το μέτρο αυτό δοκιμάστηκε επανειλημμένα και απέτυχε.

Ο σεβαστός Σύμβουλος μπερδεύεται πάλι. Ωστόσο μια νέα ιδέα φωτίζει το μυαλό του.

-Να χορηγήσετε γενική αμνηστεία. Να βγείτε στον εξώστη του Ουρανού και ν' ανακοινώσετε στους ανθρώπους ότι τους συγχωρείτε για την προσβολή που σας έκαναν και διαγράφετε τις αμαρτίες τους!

-Δεν μπορώ να το κάνω, γιατί δεν αισθάνομαι θιγμένος από τα έργα τους. Αλλά κι αν έδινα γενική αμνηστεία, όπως προτείνεις, θα τους ωφελούσε; Πιστεύω πως όχι. Το πρόβλημα δεν είναι ν' αποκαταστήσω τη σχέση μου με τους ανθρώπους. Ποτέ, άλλωστε, αυτή δε χάλασε. Αλλά ν' αποκαταστήσουν οι ίδιοι τη σχέση τους με τον εαυτό τους. Στην περίπτωση, όμως, αυτή δεν έχουν τόσο αξία τα γενικά μέτρα που έρχονται απ' έξω, όσο η αλλαγή των ανθρώπων που γίνεται μέσα τους, η σωστή επανατοποθέτηση του καθενός απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό.

Ο Σύμβουλος τα 'χασε πλέον οριστικά. Και τότε σκέφτηκε να εφαρμόσει την παλιά, δοκιμασμένη τακτική του, που χρησιμοποιούσε σε δύσκολες στιγμές.

-Εσείς τι λέτε; ρώτησε με προσποιητή αφέλεια.

-Λέω να στείλω το Υιό μου στη γη.

-Απαράδεκτο! του ξέφυγε η λέξη αυθόρμητα. Ταυτόχρονα όμως ένιωσε ότι φέρθηκε με απρέπεια. Σπεύδει να διορθώσει το πράγμα.

-Ίσως ήταν κάπως βιαστική η κρίση μου. Μάλλον δεν έχω αντίρρηση. Αλλά θα πρέπει να παρουσιαστεί με την ανάλογη εμφάνιση που επιβάλλει η θέση του.

-Δηλαδή, ποια;

-Ε, να! Να περιβληθεί, ας πούμε, μ' ένα αστρικό σώμα και να συνοδεύεται από μια στρατιά αγγέλων.

-Δε θα εκβιάσει, όμως, έτσι τις ανθρώπινες συνειδήσεις;

Πάλι τα ίδια, σκέφθηκε ο Σύμβουλος με κάποιο εκνευρισμό. Έτσι ξαναγύρισε στη γνωστή του τακτική.

-Εσείς πώς βλέπετε αυτή την αποστολή;

-Σκέφτομαι να γίνει άνθρωπος!

Αστροπελέκι!

-Τι είπατε; Άνθρωπος; Μα αυτό είναι εντελώς ασυμβίβαστο με την αξία του. Δεν κρατήθηκε. Είναι αναξιοπρεπές. Και πάλι δεν κρατήθηκε. Πώς το σκεφτήκατε αυτό;

-Λέγοντας να γίνει άνθρωπος, δεν εννοώ να εμφανιστεί ως άνθρωπος, αλλά να υπάρξει άνθρωπος, να γεννηθεί από μια θνητή γυναίκα.

Μήπως με περιπαίζει; σκέφτηκε φανερά ενοχλημένος ο καλός μας Σύμβουλος. Μήπως το κάνει για να ελέγξει τη νοημοσύνη μου;

-Δεν μπορώ να παρακολουθήσω τη σκέψη σας, είπε με θιγμένη αξιοπρέπεια. Εννοείτε να περάσει από τη διαδικασία της ενδομήτριας ζωής, της γέννας, από την ασήμαντη βρεφική ηλικία από... Σταμάτησε από φρίκη. Τον συνέφερε κάπως η σκέψη πως ο Θεός πιθανόν να τον κοροϊδεύει. Τον κοιτάζει εξεταστικά με μια ματιά γεμάτη σημασία. Θα 'θελε τουλάχιστον να μην πέσει η υπόληψή του.

Ο Θεός ένιωσε την κατάσταση του ανθρώπου. Ήταν κι αυτός όπως όλοι οι άλλοι. Αποκλεισμένος στο δικό του κόσμο. Ένας υπηρέτης που φρόντιζε μόνο «τα του Καίσαρος». Ωστόσο συνέχισε να του ξεδιπλώνει τη σκέψη του.

-Νομίζω ότι σωστά με καταλάβατε. Λέω να γεννηθεί από μια θνητή γυναίκα και μάλιστα να μη γεννηθεί στην Πρωτεύουσα, ούτε στα Ανάκτορα, αλλά σε μια ασήμαντη πόλη, στη Βηθλεέμ, ας πούμε, μέσα σ' ένα σταύλο!

Το πράγμα είχε παραγίνει για το Σύμβουλο. Ένιωσε ότι τον περιπαίζουν. Αν προσπαθούσε τουλάχιστο να περισώσει το κύρος του!... Πήρε το πιο σοβαρό του ύφος και είπε:

-Επιθυμώ εξ ονόματος μου και εξ ονόματος όλων των ανθρώπων να δηλώσω ότι διαφωνώ με την πρότασή σας. Παρακαλώ να γραφτεί στα πρακτικά.

Με τη δήλωση αυτή η σύσκεψη έληξε. Ο Θεός σηκώθηκε, τον ξεπροβόδισε μέχρι την πόρτα και τον χαιρέτησε, ευχαριστώντας τον για τη συνεργασία του.

Ο Σύμβουλος έφυγε πολύ συγχυσμένος κι αναστατωμένος. Σε όλη τη διαδρομή του γυρισμού μια απορία τριβέλιζε το μυαλό του. Πώς μπόρεσε ο Θεός να σκεφτεί όλ' αυτά, έστω και γι' αστείο;

(από το βιβλίο του Ηλία Βουλγαράκη: ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΑΝΤΙΠΑΡΑΜΥΘΙ)

 Λίγα λόγια για το θέμα του μήνα.

Είχαμε γράψει στο προηγούμενο φυλλάδιο πως η αγάπη του Θεού για μας θα κάνει και το διάβολο όργανό της. Θα τον χρησιμοποιήσει έτσι,  ώστε στο τέλος αντί να απομακρυνθούμε θα έρθουμε να παραδοθούμε σε Αυτόν.  Και σήμερα η κατάσταση στην ανθρωπότητα πάει από το κακό στο χειρότερο. Και σήμερα ο Θεός θέλει την αλλαγή στους ανθρώπους και εργάζεται αυτήν. Μας προτείνει: «ν' αποκαταστήσουν οι ίδιοι τη σχέση τους με τον εαυτό τους» με τη βοήθεια της δικής Του παρουσίας στην Εκκλησία και τα Μυστήριά της, γιατί τώρα έχει σαρκωθεί, πάθει, αναστηθεί και αναληφθεί, όπως το σχέδιό Του για τη σωτηρία του ανθρώπου υλοποιήθηκε. Και μένει σε μας να επανατοποθετηθούμε απέναντι στον εαυτό μας. Και η όποια κρίση είναι η ευκαιρία. Είτε είναι η πανδημία που μας κυκλώνει, είτε ένας πόλεμος που ξεκινάει με μικρότερες και μεγαλύτερες εστίες και απειλές γύρω μας –οι κινήσεις των γειτόνων μας στο Αιγαίο και τον Έβρο την άνοιξη και το καλοκαίρι, η Αρμενία, η Συρία- , είτε ένα καταστροφικό φυσικό φαινόμενο. Σ΄ αυτές τις περιπτώσεις καταφεύγουμε στο Θεό και ζητάμε να άρει την απειλή «πιστεύοντας» ότι μπορεί να το κάνει. Και η απάντηση του Θεού είναι: «ας γίνει κατά την πίστη σας» (Ματθ. θ΄29), ό,τι είπε σε δύο τυφλούς που ζητούσαν το φως τους.

Και η πίστη μας είναι ελλιπής. Πιστεύουμε ότι ο Θεός και οι Άγιοί του μπορούν να δώσουν λύση, αλλά εμπιστευόμαστε περισσότερο την ανθρώπινη επιστήμη (και όχι ως δώρο Θεού και αυτήν). Ζητάμε από τους αγίους να μεσιτεύουν, αλλά πώς να ασπαστώ την εικόνα τους ή τα λείψανά τους, αφού μπορεί και να κολλήσω κορωναϊό;  Μπορεί να μου δώσει υγεία ο Θεός, αλλά αν δεν μου δώσει; Ο Θεός θέλει το καλό, αλλά αν αρρωστήσω και πεθάνω, πού είναι το καλό; Καλή η αιωνιότητα αλλά και η παρούσα ζωή, καλύτερη.

Δεν ξέρω πόσο εύκολα θα τα βρούμε με τον εαυτό μας ο καθένας μας. Πάντως για αρχή ας φωνάξουμε προσευχετικά: «Πιστεύω, Κύριε, βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ» (Μρκ. θ΄. 24). Και θα απαντήσει σίγουρα ο Θεός!

Ας είναι τα φετινά «διαφορετικά» Χριστούγεννα, η αρχή του όντως ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥ. Άγια και Θεοπρεπή!  

«Όταν ο Χριστός φανερωθή, η ζωή ημών, τότε και υμείς συν αυτώ φανερωθήσεσθε εν δόξη»

 

Είναι γεγονός πως η ζωή ενός πραγματικού Χριστιανού σήμερα, παρουσιάζει πολλές δυσκολίες στις σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους, που δεν μπορούν να κατανοήσουν τον πνευματικό αγώνα, την ασκητικότητα, την ταπείνωση, την καλλιέργεια των αρετών. Ο άνθρωποι της εποχής μας επιζητούν την αναγνωρισημότητα, την τιμή, την δόξα και το χρήμα στην τελική.

Ο απ. Παύλος μιλώντας στου Κολασσαείς, λέει: «Όταν ο Χριστός φανερωθή, η ζωή ημών, τότε και υμείς συν αυτώ φανερωθήσεσθε εν δόξη» (Κολοσ. 3, 4). «Όταν ο Χριστός, που είναι η αληθινή ζωή μας, φανερωθεί, τότε κι εσείς θα φανερωθείτε μαζί Του δοξασμένοι στην παρουσία Του». Η δόξα δεν είναι κάτι πρόσκαιρο, αλλά αιώνιο. Δεν είναι αυτόνομη, αλλά συνδέεται άμεσα με τον Χριστό, πηγάζει από Εκείνον. Δόξα σημαίνει φως και ελπίδα. Σημαίνει ένα βήμα πιο πάνω από την έγνοια της καθημερινότητας, της αναγνώρισης από τους ανθρώπους, της κάλυψης της φιλοδοξίας, διότι αυτές είναι δόξες εφήμερες, που μας κάνουν να διατρέχουμε τον κίνδυνο να ταυτιστούμε  με το παρόν, με τις δικές μας δυνάμεις, να ξεχάσουμε ότι μόνο ο Χριστός σώζει. Η δόξα αυτή, συνοδεύεται από την υπόσχεση, την πρόγευση και την προσμονή.

Η δόξα συνοδεύεται από την υπόσχεση. Ότι ο Χριστός δεν θα μας εγκαταλείψει ποτέ, αλλά θα βρίσκεται μαζί μας όλες τις ημέρες της ζωής μας. Από τη υπόσχεση ότι εφόσον τιμούμε το όνομα Του, εφόσον παλεύουμε πνευματικά, πιστεύουμε, αγωνιζόμαστε Εκείνος να φαίνεται και να είναι η οδός, η αλήθεια και η ζωή των ανθρώπων, τότε Αυτός θα μας δοξάσει δίνοντάς μας την χαρά της αποδοχής από εκείνους που κατανοούν τι σημαίνει να αγαπά κάποιος τον Θεό, θα μας δώσει την δωρεά της αγιότητας.  

Η δόξα συνοδεύεται από την πρόγευση. Προγευόμαστε την δόξα του Χριστού, την δόξα της αγιότητας, στην ζωή της Εκκλησίας και ιδίως στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Την στιγμή που κοινωνούμε το Σώμα και το Αίμα του Θεανθρώπου Χριστού μετέχουμε στην θεία φύση κατά χάριν. Αγιάζεται η ύπαρξή μας. Αν έχουμε επίγνωση της κλήσης μας τότε η καρδιά μας παίρνει κουράγιο και χαρά. Συνειδητοποιούμε ότι ο Χριστός δεν έγινε απλώς άνθρωπος, αλλά μας δίνεται ως αγαπημένος και μας καλεί στην αγάπη Του. Είναι μοναδική ευλογία και τιμή να αισθανόμαστε ότι ο Θεός μας αγαπά. Η θεία κοινωνία προϋποθέτει την απόφαση για μετάνοια. Τον σεβασμό στον Θεό. Την χαρά να είμαστε παιδιά Του, επειδή ο Ίδιος το θέλησε. Την χαρά να συναντούμε τον πλησίον μας, που για εκείνον  Χριστός ενανθρώπισε.

Η δόξα όμως είναι και προσμονή. Δεν έρχεται αμέσως, αλλά χρειάζεται την υπομονή μας και εκείνο το αίσθημα ότι ο Θεός δεν μας ξεχνά. Ότι ακόμη κι αν φαίνεται μακριά μας είναι δίπλα μας. Ότι πλησιάζει μέσα στον χρόνο η στιγμή που θα Τον συναντήσουμε ενώπιος ενωπίω. Και  διαθέσουμε τον χρόνο μας για Εκείνον, όσο αυτό είναι εφικτό. Χρόνος προσευχής. Χρόνος αγάπης στον πλησίον. Χρόνος εκκλησιασμού. Χρόνος κάθαρσης. Χρόνος μελέτης του λόγου Του.  Θυσία, μεγάλη ή μικρή, δεν έχει σημασία, γιατί μόνο έτσι η προσμονή της δόξας δεν μας κάνει να μελαγχολούμε και να νικιόμαστε από το ότι δεν την ορίζουμε εμείς.

       Ας είμαστε ενεργά μέλη του σώματος του Χριστού. Ας μην φοβόμαστε την περιφρόνηση των πολλών, αλλά ας αντιτάσσουμε την προσευχή γι’  αυτούς, την δική μας άσκηση και την πίστη που γίνεται αγάπη και υπομονή. Δεν μας ζητά ο Χριστός να αποκοπούμε από τον κόσμο και τον πολιτισμό, αλλά να μην νικηθούμε από το πνεύμα του πονηρού, της άρνησης, της δικαιολογίας, της προσποίησης.  Δεν θα είμαστε μόνοι μας,  αλλά η δόξα Του, εντός της εκκλησιαστικής ζωής,  θα μας αγιάσει, θα μας φωτίσει, θα δώσει σκοπό στην ζωή μας!