ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

Δευτέρα 11 – Κυριακή 17 Νοεμβρίου 2019


Δευτέρα 11 Νοεμβρίου 2019
5.00 μ.μ. Εσπερινός και Παράκληση στην Παναγία.
6.00 μ.μ. Κύκλος ΣυμμελέτηςΑγίας Γραφής

Σάββατο 16 Νοεμβρίου 2019 (Αποστόλου Ματθαίου)
7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.
11.00 π.μ. - 12.30 μ.μ. Κατηχητικό για τα μικρότερα παιδιά.
4.00 – 5.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Δ, Ε, και Στ Δημοτικού.
5.00 μ.μ. ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ
6.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Γυμνασίου-Λυκείου.

Κυριακή 17 Νοεμβρίου 2019:
7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

Συμμετέχοντας στη διακονία της εκκλησίας μας στους φυλακισμένους, μπορούμε να προσφέρουμε κάτι από τα παρακάτω είδη μέχρι τη Δευτέρα 18 Νοεμβρίου, για τα δέματα που θα ετοιμαστούν:
5. σλιπ
5. φανέλες
5. ζευγάρια κάλτσες
5. πακέτα τσιγάρα
5. σαμπουάν
5. σαπούνια
5. οδοντόβουρτσες
5. οδοντόπαστες
5. τηλεκάρτες Ο.Τ.Ε. (όχι κινητά)
5. συσκευασίες ξυριστικές μιας χρήσεως.
Παρακαλούμε ενημερώστε μας για την πρόθεσή σας, ώστε να υπάρξει σχετική κατανομή. Ευχαριστούμε!

Τούτο ποίει και ζήσει

«Διδάσκαλε, τι ποιήσας ζωήν αιώνιον κληρονομήσω;... είπε δε αυτώ ο Ιησούς: ορθώς απεκρίθης. Τούτο ποίει και ζήσει» (Λουκ. 10, 25/28)
« Διδάσκαλε, τι πρέπει να κάνω για να κερδίσω την αιώνια ζωή;...και είπε σ’ αυτόν ο Ιησούς: σωστά απάντησες. Αυτό κάνε και θα ζήσεις».

Στο ευαγγέλιο του καλού Σαμαρείτη ένας νομοδιδάσκαλος, ένας ερμηνευτής του μωσαϊκού νόμου, ένας θεολόγος και νομικός θα λέγαμε με τα σημερινά μέτρα, σπεύδει να ρωτήσει τον Χριστό, με μία ελαφριά δόση ειρωνείας στον τρόπο του, τι χρειάζεται να κάνει για να κληρονομήσει την αιώνια ζωή. Είναι νομικός. Η σκέψη του έχει να κάνει με κληρονομιές, χρέη και υποχρεώσεις σε άλλους, με σχέσεις συναλλαγής μεταξύ των ανθρώπων, στις οποίες ούτε ο θάνατος δεν εξαιρείται. Όταν πεθαίνει κάποιος, αυτοί που μένουν, πρώτα σκέφτονται πρακτικά. Σκέφτονται την συνέχεια της ζωής. Τι θα γίνει με τα αγαθά τα οποία ο εκλιπών είχε. Σε ποιον τα κληροδότησε. Το υπαρξιακό ερώτημα «τι έγινε ο ίδιος και αν έχει ψυχή και πού βρίσκεται η ψυχή του» ελάχιστα απασχολεί. Οι σχέσεις συναλλαγής, μετάδοσης των αγαθών είναι σχέσεις που συνεχίζουν την ζωή. Τα υπαρξιακά ερωτήματα αφήνονται στις θρησκείες, για να πάρουν κάποιες απαντήσεις, για τις οποίες απόλυτες βεβαιότητες δεν υπάρχουν.
Όμως για τον νομοδιδάσκαλο ο θάνατος έχει και υπαρξιακή διάσταση. Ακόμη κι αν βλέπει την αιώνια ζωή ως ανταμοιβή για τις πράξεις αυτής της ζωής, εντούτοις βλέπουμε πως ο Χριστός είναι πρόθυμος να συζητήσει μαζί του και να τον βοηθήσει, τουλάχιστον στην κατεύθυνση που ο νομοδιδάσκαλος σκέπτεται, να βρει τον τρόπο. Και έχει ενδιαφέρον η στάση του Χριστού. Αρχικά θα ακολουθήσει τον τρόπο σκέψης του νομοδιδασκάλου. Στην συνέχεια θα του προσθέσει το κάτι παραπάνω. Διασαφηνίζοντας το πώς ο νομοδιδάσκαλος μπορεί να γίνει πλησίον στον κάθε συνάνθρωπο και μάλιστα αυτόν που δεν έχει τίποτα για να του δώσει, όπως στην προκειμένη περίπτωση ο τραυματισμένος και ληστευθείς άνθρωπος, ο Χριστός ανοίγει τον δρόμο στον νομοδιδάσκαλο να σκεφτεί ότι πέρα από αυτό που ο ίδιος είναι και σκέφτεται, νομικός δηλαδή, υπάρχει και η οδός της αγάπης, η οποία δεν μετρά ανταποδόσεις, αλλά μόνο προσφορά και θυσία.
Οι άνθρωποι σήμερα βλέπουμε την ζωή μέσα από το δικό μας πρίσμα. Το ίδιο και τον θάνατο. Δυσκολευόμαστε να προχωρήσουμε σε μία υπαρξιακή θεώρησή τους, διότι μας κατατρώγει η πρακτικότητα. Ταυτόχρονα, θεωρούμε πως έχουμε άπλετο χρόνο ζωής μπροστά μας ή φοβόμαστε να ανοιχτούμε σε υπαρξιακές αναζητήσεις, διότι ο προσανατολισμός του περίγυρού μας είναι στο πρόσκαιρο. Η πνευματική πορεία μας στην καλύτερη περιορίζεται στην γνώση των διδασκαλιών της θρησκείας, ενώ συνήθως μόνο σε περιπτώσεις κρίσεων κάπως συνταρασσόμαστε. Τον θάνατο όμως τον βλέπουμε μέσα από την σκοπιά αυτών που φεύγουν, τι χάνουν σε σχέση με την ζωή ή εμείς τι χάνουμε από την απουσία τους, και όχι μέσα από την προοπτική της δικής μας απάντησης στο μεγάλο αυτό ερώτημα.
«Τούτο ποίει και ζήσει», λέει ο Χριστός στον νομοδιδάσκαλο. «Τούτο ποίει και ζήσει» λέει στον καθέναν μας. Τήρησε τις εντολές του νόμου, αν ο χαρακτήρας σου είναι προσανατολισμένος στα πρόσκαιρα, χωρίς να λησμονείς ότι όλα έχουν τέλος. Αν όμως νιώθεις ότι η ψυχή σου θέλει απαντήσεις γνήσια υπαρξιακές, τότε γίνε πλησίον του κάθε ανθρώπου. Μην μετράς το συμφέρον, αλλά δείξε αγάπη. Και τότε ο Χριστός, ως Καλός Σαμαρείτης ο ίδιος, θα γιατρέψει και τα δικά σου τραύματα, τις δικές σου ατέλειες.

Τι κάνει έναν άνθρωπο να βλέπει και να μην βλέπει;

Λάζαρος ἐβέβλητο πρός τόν πυλῶνα τοῦ πλουσίου ἡλκωμένος καί ἐπιθυμῶν χορτασθῆναι ἀπό τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπό τῆς τραπέζης τοῦ πλουσίου (Λουκ. 16, 20)
Ο Λάζαρος ήταν πεσμένος κοντά στην πόρτα του σπιτιού του πλουσίου, γεμάτος πληγές και προσπαθούσε να χορτάσει από τα ψίχουλα που έπεφταν από το τραπέζι του πλουσίου.
Τι κάνει έναν άνθρωπο να βλέπει και να μην βλέπει; Να περνούν από τα μάτια του εικόνες, κυρίως, δυστυχίας, και ο εσωτερικός του κόσμος να μην συγκινείται; Να μοιάζει ότι απωθεί τις εικόνες αυτές στο περιθώριο της ψυχής του; Πόσο περιθώριο ανθρωπιάς και αγάπης μοιάζει να υπάρχει στην ψυχή ενός τέτοιου ανθρώπου; Από την άλλη, πώς μπορεί να νιώθει ένας άνθρωπος που μοιάζει με σκουπίδι στην πόρτα αυτού που αδιαφορεί παντελώς για την ύπαρξή του, μολονότι τον γνωρίζει ποιος είναι και ξέρει και το όνομά του, όπως αποδεικνύει η κραυγή του πλουσίου στον Άδη να στείλει ο Αβραάμ τον Λάζαρο στ᾽ αδέρφια του;
Ο Χριστός μας καλεί μέσα από τις παραβολές Του να πάρουμε θέση. Στην κατάσταση ποιου από τους ήρωες ανήκουμε; Ποτέ το μήνυμα δεν ολοκληρώνεται. Αφήνει το περιθώριο στον καθέναν μας να δώσει στην ιστορία το τέλος που τον εκφράζει. Την ελπίδα, την μετάνοια, την αγάπη, την αλλαγή ή την συνέχεια στο ίδιο μοτίβο. Αληθινά Θεός ελευθερίας!
Γιατί δεν βλέπει ο πλούσιος;
Ο πλούσιος είναι μηδενιστής. Δεν πιστεύει ότι υπάρχει Θεός. Μπορεί και να έχει διαβάσει τον Μωυσή και τους προφήτες, όμως έχει αγνοήσει όλη την διδασκαλία της παράδοσής του. Έτσι, ακόμη και για τους μοναδικούς ανθρώπους που φαίνεται ότι νοιάζεται, τα αδέρφια του, μόνο ένα θαύμα θα μπορέσει να τους σώσει: όχι αυτό της παρουσίας του Θεού, αλλά της ανάστασης του φτωχού Λαζάρου, δηλαδή του μηνύματος από την αιωνιότητα το οποίο θα κομίσει ο έσχατος των ανθρώπων. Όμως ο Αβραάμ είναι σαφής. Όποιος είναι μηδενιστής, δεν θα δει ούτε θα ακούσει μήτε και με θαύματα. Διότι ο μηδενιστής δεν αγαπά παρά μόνο τον εαυτό του. Και όταν διαπιστώνει ότι στην αιωνιότητα υποφέρει στην μοναξιά, δεν θυμάται τι τον οδήγησε εκεί, αλλά σκέφτεται πώς θα υποφέρει λιγότερο, πάλι σε ατομοκεντρικό επίπεδο.
Είναι μηδενιστής ο πλούσιος. Αναίσθητος στον πόνο του άλλου. Αναίσθητοι και οι αδερφοί του. Αναίσθητοι και οι φίλοι του. Αναίσθητοι και οι υπηρέτες του, οι οποίοι, όντας της ίδιας κοινωνικής τάξης με τον Λάζαρο, θα μπορούσαν να τον ντύσουν, να του δώσουν ένα πιάτο φαγητό, να του περιποιηθούν τις πληγές του. Ο ένας παρασύρει τον άλλον στον μηδενισμό, δημιουργώντας έναν κόσμο για τους έξω αξιοζήλευτο, μα τόσο ψυχρό, εγωπαθή, κλεισμένο στον εαυτό του. Ο μηδενιστής κάθε εποχής μόνη έγνοια έχει τα αγαθά του, την θέση του, την δόξα του. Η προειδοποίηση του Χριστού είναι σαφέστατη. Ο μηδενιστής είναι στην πραγματικότητα μόνος του. Χωρίς αγάπη, χωρίς νοιάξιμο, χωρίς ευσπλαχνία, χωρίς τους άλλους, τίποτε δεν θα κρατήσει για πάντα, εκτός από την μοναξιά. Την αυθεντική δηλαδή κόλαση.
Πολλοί όμως είναι οι πλούσιοι των καιρών μας και όχι μόνο σε χρήματα, αλλά σε μηδενισμό. Βρίσκει έδαφος ευνοϊκό και σήμερα ο μηδενισμός και αναπτύσσεται. Και μένουν ασυγκίνητοι μπροστά στην φτώχεια του κάθε Λαζάρου και ανυποψίαστοι ή περιφρονητές για το ότι το μηδέν δεν είναι επιλογή για τον Θεό και τον κόσμο. Γι΄ αυτό ακόμη και τον θάνατο τον αντιμετωπίζουν μηδενιστικά, ζητώντας την καύση των νεκρών σωμάτων.
Ευτυχώς όμως που υπάρχουν πάντα Λάζαροι, -ο άγιος Γεώργιος ο Καρσλίδης που εορτάζει σήμερα- που μας διδάσκουν και μας παροτρύνουν να εμπιστευθούμε τον Θεό περισσότερο, να πάψουμε να είμαστε περιχαρακωμένοι στον δικό μας τρόπο, να αφήσουμε τα ίχνη του μηδενισμού πίσω μας και να εμπιστευθούμε τον λόγο του Ευαγγελίου, του Μωυσή και των προφητών, ότι η ζωή με τον Θεό στην κοινότητα της Εκκλησίας είναι η μόνη που νοηματοδοτεί τον χρόνο μας και τον ανοίγει στην αιωνιότητα.

Το δηλητήριο…

Πριν από πολύ καιρό στην Κίνα μια κοπέλα παντρεύτηκε και πήγε να ζήσει με τον σύζυγό της στο σπίτι της πεθεράς της.
Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα η κοπέλα διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να συμβιώσει με την πεθερά της. Ο χαρακτήρας τους ήταν πολύ διαφορετικός και η κοπέλα εκνευριζόταν από πολλές συνήθειες της πεθεράς της. Επιπλέον, η πεθερά επέκρινε διαρκώς την κοπέλα.
Ο καιρός περνούσε αλλά η κοπέλα και η πεθερά συνέχιζαν να τσακώνονται και να διαφωνούν. Όμως αυτό που έκανε την κατάσταση ακόμη χειρότερη ήταν ότι σύμφωνα με την αρχαία κινεζική παράδοση, η κοπέλα έπρεπε να υπακούει την πεθερά και να εκπληρώνει την κάθε επιθυμία της. Η ένταση και τα νεύρα στο σπίτι προκαλούσαν θλίψη στον άτυχο σύζυγο.
Η κοπέλα δεν μπορούσε να υπομένει άλλο την κακή διάθεση και την καταπίεση της πεθεράς της και αποφάσισε να κάνει κάτι γι' αυτό.
Πήγε και συνάντησε ένα καλό φίλο του πατέρα της, τον Huang, ο οποίος πουλούσε βότανα. Του περιέγραψε την κατάσταση και του ζήτησε να της δώσει κάποιο δηλητήριο, έτσι ώστε να λύσει το πρόβλημα μια για πάντα. Ο Huang σκέφτηκε για λίγο και μετά είπε: ”Θα σε βοηθήσω να λύσεις το πρόβλημά σου, αλλά θα πρέπει να με ακούσεις προσεκτικά και να κάνεις ό,τι σου πω”.
Η κοπέλα δέχτηκε με ενθουσιασμό, ο Huang πήγε στο πίσω δωμάτιο και επέστρεψε μετά από λίγα λεπτά κρατώντας μια σακούλα με βότανα.
Είπε στην κοπέλα: ”Δεν πρέπει να χρησιμοποιήσεις ένα ταχείας δράσης δηλητήριο για να απαλλαγείς από τη πεθερά σου, διότι αυτό θα προκαλέσει υποψίες εναντίον σου. Γι αυτό, σου δίνω μια σειρά από βότανα που θα δημιουργήσουν σταδιακά το δηλητήριο στο σώμα της. Κάθε δεύτερη μέρα θα ετοιμάζεις ένα νόστιμο γεύμα και θα βάζεις λίγη ποσότητα από αυτά τα βότανα. Για να σιγουρέψεις ότι κανείς δεν θα σε υποψιαστεί όταν πεθάνει, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτική και να είσαι πολύ φιλική μαζί της. Μην διαφωνείς μαζί της, να υπακούεις κάθε της επιθυμία και να της φέρεσαι σαν βασίλισσα”.
Η κοπέλα χάρηκε πολύ, αφού ήταν θέμα χρόνου να απαλλαγεί από την πεθερά της. Ευχαρίστησε τον Huang και έσπευσε στο σπίτι για να ξεκινήσει το σχέδιο για τη δολοφονία της πεθεράς της.
Οι εβδομάδες και οι μήνες περνούσαν και η κοπέλα ετοίμαζε μέρα παρά μέρα ένα νόστιμο γεύμα για την πεθερά της. Ακολουθούσε τις συμβουλές του Huang, ώστε να αποφύγει κάθε καχυποψία, διατηρούσε τη ψυχραιμία της και φερόταν στη πεθερά της σαν να ήταν η μητέρα της.
Μετά από έξι μήνες η κατάσταση είχε αλλάξει. Ακόμα και η πεθερά είχε αλλάξει στάση και ήταν πιο ευγενική και καλή με την νύφη της. Άρχισε να την αγαπάει όπως την κόρη της. Διαρκώς την παίνευε στους φίλους και συγγενείς και έλεγε ότι ήταν η καλύτερη νύφη που θα μπορούσε να έχει.
Μια μέρα η κοπέλα πήγε να συναντήσει τον κ. Huang για να ζητήσει και πάλι τη βοήθειά του: “κ. Huang, παρακαλώ βοηθήστε να σταματήσει η δράση του δηλητηρίου που σκοτώνει την πεθερά μου! Έχει μετατραπεί σε τόσο καλοσυνάτη γυναίκα που την αγαπώ πια σαν τη μητέρα μου. Δεν θέλω να πεθάνει εξαιτίας του δηλητηρίου που της έδωσα”.
Ο Huang χαμογέλασε και κούνησε το κεφάλι του.
“Μην ανησυχείς. Ποτέ δεν της έδωσες δηλητήριο. Τα βότανα που σου έδωσα ήταν βιταμίνες για να βελτιώσουν την υγεία της. Το μόνο δηλητήριο ήταν στο μυαλό σου και τη στάση σου προς το μέρος της. Όμως διαλύθηκε από την αγάπη που της πρόσφερες”.

Λίγα λόγια για το θέμα του μήνα.
Άλλο ένα καλοκαίρι περνάει και το διαδέχεται το φθινόπωρο και ο χειμώνας, μπαίνοντας και πάλι στην καθημερινότητα που ίσως το καλοκαίρι ήταν λίγο πιο χαλαρή και λιγότερο απαιτητική. Οι μαθητές θα βρεθούν και πάλι στα θρανία τους και ταυτόχρονα όλα τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας θα προσαρμόσουν το πρόγραμμά τους σε αυτό των σχολικών απαιτήσεων! Και ο ελεύθερος χρόνος περιορίζεται και οι ανθρώπινες σχέσεις συσφίγγονται ίσως και να πιέζονται! Κι εκεί εμφανίζονται οι συγκρούσεις και οι διαφωνίες, οι «συμπάθειες» και οι αντιπάθειες! Και η συνταγή – συμβουλή του κ. Huang έχει και πάλι ισχύ και δίνει την καλύτερη λύση.Μίλα γλυκά και ήρεμα. Δείξε περισσότερο σεβασμό και συμπάθεια. Προσπάθησε να αγαπήσεις. Κάνε προσευχή για τον άλλον. Νομίζω πως όποιος έχει δοκιμάσει αυτή τη συνταγή θα επιβεβαιώσει ότι είδε αποτελέσματα ευεργετικά, θετικά, θαυμαστά. Στο χέρι μας, λοιπόν, η αλλαγή του άλλου, αφού αλλάξουμε εμείς!
Η ίδια συνταγή πιάνει και σε άψυχα, όπως το διάβασμα για τους μαθητές. Αν ένα μάθημα (μια εργασία) δε μας ενθουσιάζει, αν ασχοληθούμε εμείς λίγο παραπάνω μαζί του, αν προσπαθήσουμε να το δούμε με «καλό μάτι», αν αφιερώσουμε λίγο χρόνο παραπάνω σε αυτό, αν ρωτήσουμε το δάσκαλό μας για αυτό, θα δούμε πρόοδο σημαντική και καλύτερα αποτελέσματα.

Οι Ακολουθίες του Νυχθημέρου.
Μέχρι τώρα εξετάσαμε και γνωρίσαμε τις τακτικές ιερές Ακολουθίες, δηλαδή αυτές που τελούνται σε σταθερό – τακτικό πρόγραμμα. Υπάρχουν στη λατρεία της Εκκλησίας μας και οι έκτακτες ακολουθίες.
Έκτακτες ονομάζονται οι Ακολουθίες που γίνονται σε ειδικές περιστάσεις ή όταν το ζητήσουν οι πιστοί. Αυτές είναι: τα ιερά Μυστήρια, τα Εγκαίνια του Ναού, οι Παρακλητικοί Κανόνες, ο μικρός ή μεγάλος Αγιασμός, η νεκρώσιμος Ακολουθία, αλλά και ένα ακόμα πλήθος περιστασιακών ακολουθιών.
Τα Ιερά Μυστήρια τα είδαμε στο παρελθόν, οπότε σιγά – σιγά θα μάθουμε κάποια στοιχεία για τις υπόλοιπες έκτακτες Ιερές Ακολουθίες.

ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ

Έτι αυτού λαλούντος έρχεταί τις παρά του αρχισυναγώγου λέγων αυτώ ότι τέθνηκεν η θυγάτηρ σου. Μη σκύλλε τον διδάσκαλον (Λουκ. 8, 49)
Ενώ ο Ιησούς ακόμη μιλούσε, ήρθε κάποιος από το σπίτι του άρχοντα της συναγωγής και του λέει: «η κόρη σου πέθανε. Μην ενοχλείς πια το δάσκαλο».
Οι άνθρωποι έχουμε την συνήθεια να γινόμαστε φορτικοί με τους άλλους σε ζητήματα που για μας είναι μεγάλης σημασίας. Δεν είναι απαραίτητο ότι για τους άλλους έχουν την ίδια αξία. Επειδή όμως για μας ό,τι είναι δικό μας έχει μοναδική αξία, διότι εμείς το ζούμε, εμείς το επιθυμούμε, εμείς είμαστε το κέντρο του κόσμου και αν δεν εκπληρωθούν οι επιθυμίες μας νοιώθουμε την ματαίωση και την απογοήτευση, ενώ οι άλλοι υπάρχουν ώστε να μας δείχνουν ότι μας αγαπούνε ή ότι μας έχουν ανάγκη ή ότι θα μας δώσουν για να τους ανταποδώσουμε, επιμένουμε, ενοχλούμε και κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για να υπενθυμίζουμε τόσο το αίτημα όσο και το πρόσωπό μας.
Το αίτημα είναι έκφραση του προσώπου και του χαρακτήρα μας. Κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να αισθάνεται αυτάρκης. Το τι ζητούμε όμως από τους άλλους αναδεικνύει την προσωπικότητά μας. Δεν είναι μόνο ο διαχωρισμός ανάμεσα στα υλικά αγαθά, στην τακτοποίησή μας σε μία θέση, η έγνοια για τα παιδιά μας που μας κάνει να ζητούμε ή ένα αίσθημα ότι δικαιούμαστε επειδή προσφέρουμε. Είναι και μία βαθιά ανθρώπινη ανάγκη να αισθανθούμε ότι οι άλλοι μας αναγνωρίζουν ότι υπάρχουμε ως πρόσωπα. Ότι έχουμε κάτι να πούμε στην ζωή τους. Γι’ αυτό και ο αιώνιος αγώνας της γυναίκας να την προσέξει ο άντρας και το αντίστροφο. Τα ψυχολογικά τραύματα του παιδιού, το οποίο αισθάνεται ότι οι γονείς του δεν το αγάπησαν και δεν το νοιάστηκαν με τον τρόπο που αυτό θα ήθελε. Το σιωπηλό αίτημα της αποδοχής του σώματος διά της ενδυμασίας, διά της κοσμήσεως, διά του λόγου ή της σιωπής, διά του γέλιου ή των δακρύων. Και δεν είναι μόνο το σώμα το οποίο φωνάζει ότι υπάρχει. Είναι και η ψυχή η οποία κουράζεται να μην βρίσκει ανταπόκριση, κουράζεται στην μοναξιά ή από τον φόβο της μοναξιάς, κάποτε ακατανόητο ή εκ της πλεονεξίας να τα έχει όλα.
Το αίτημα έρχεται και στην σχέση του ανθρώπου με τον Θεό. Ζητούμε από Αυτόν να μας δώσει υλικά και πνευματικά αγαθά. Κυρίως την υγεία και την επιτυχία ή την συντροφικότητα που θα κρατήσει. Ζητούμε από τον Θεό να είναι βοηθός στις δυσκολίες και τις δοκιμασίες. Να ευλογήσει την ζωή μας. Όταν ζητάμε, είμαστε παιδιά Του. Μ’ αυτό το πνεύμα αιτούμεθα. Όταν μας δίνει ή δεν μας δίνει, γινόμαστε δικαιωματίες. Έπρεπε ο Θεός να το κάνει αυτό. Τόσα καλά κάνουμε στην ζωή μας. Έπρεπε ο Θεός να το κάνει αυτό, για να αποδείξει σε μας που Τον αμφισβητούμε, ότι υπάρχει. Μπορεί να Τον δοξάσουμε, μπορεί και όχι, αλλά συνήθως λησμονούμε ότι είμαστε παιδιά Του κι Αυτός είναι ο Πατέρας μας. Έχοντας μετατρέψει το αίτημα σε συναλλαγή, δεν βλέπουμε καλά το τι είναι Εκείνος για μας: φίλος, αδελφός, πατέρας, οικείος, ένας από εμάς. Μόνο που όποιο αίτημα μάς εκπληρώνει έχει νόημα για την οδό της αιώνιας κοινωνίας μαζί Του. Για να μπορέσουμε να αφεθούμε στην αγάπη Του και να Τον εμπιστευθούμε, πέρα από βεβαιότητες.
Και όταν δεν ακούει ο Θεός; Όταν το αίτημά μας διατυπώνεται αργά και η προσδοκία μας έχει πεθάνει, τι γίνεται; Ο αρχισυνάγωγος Ιάειρος ζητά από τον Χριστό να του θεραπεύσει το δωδεκάχρονο κορίτσι του. Παρότι διευθυντής της συναγωγής, κοντινός με όσους απορρίπτουν τον Χριστό εκείνη την εποχή ως αντίθετο με τον τρόπο των ιουδαϊκών παραδόσεων, όταν βλέπει το αδιέξοδο στο οποίο το παιδί του βρίσκεται και κατανοεί ότι είναι κοντά η απώλεια, αιτείται ως παιδί προς τον Πατέρα την λύτρωση και Τον συνοδεύει ενώπιον του πλήθους διακινδυνεύοντας το όνομά του, την θέση του, την εύνοια των Φαρισαίων και γραμματέων. Είναι δημόσιο το αίτημα, όχι ιδιωτικό. Το γνωρίζουν οι οικείοι του. Το έχει συζητήσει μαζί τους. Μόνο ο θαυματοποιός μπορεί να λυτρώσει την κόρη του, Αυτός που γιατρεύει πλήθος. Και όταν έρχεται η είδηση ότι το αίτημά του δεν πρόκειται να εκπληρωθεί, διότι η κόρη του πέθανε, ο αγγελιοφόρος ο οποίος και αυτός έβλεπε τον Χριστό ως θαυματοποιό, λέει στον Ιάειρο: «μην ενοχλείς τον δάσκαλο», για ένα αίτημα άνευ περιεχομένου πλέον. Το θαύμα έχει να κάνει με την ζωή, όχι με τον θάνατο. Το αίτημα είχε νόημα όσο υπάρχει ελπίδα και ήταν ο Χριστός η τελευταία ελπίδα του πατέρα. Στην απελπισία μόνο φορτικότητα και ενόχληση είναι ένα τέτοιο αίτημα.
Ο Χριστός του ζητά να μην φοβάται, αλλά να πιστέψει και η κόρη του θα σωθεί. Το αίτημα δεν έχει να κάνει ούτε με την ελπίδα, ούτε με την λογική, ούτε με το συμφέρον, ούτε με τις ικανότητες αυτού που το λαμβάνει. Έχει να κάνει με την πίστη, την εμπιστοσύνη, πόσο αφηνόμαστε στα χέρια αυτού που γνωρίζουμε ότι μας αγαπά. Όταν μιλούμε για τον Χριστό, όσοι πιστεύουμε, εμπιστευόμαστε και αφηνόμαστε. Όσοι Τον βλέπουμε ως θαυματοποιό, εγκαταλείπουμε την απόπειρα σχέσης μαζί Του την στιγμή που πληροφορούμαστε ότι το αίτημά μας δεν μπορεί να εκπληρωθεί. Κι εδώ είναι το κλειδί. Ο Θεός ζητά από εμάς να αποτινάξουμε το εγωκεντρικό θέλημα, τις επιθυμίες που έχουν να κάνουν με το τώρα και την κρίση των ενεργειών Του με βάση τι μπορεί να εκπληρωθεί και τι όχι και να αφεθούμε στην σχέση μαζί Του, η οποία θα έπρεπε να είναι το κεντρικό και ίσως το μοναδικό αίτημα της ζωής μας. Να είμαστε παιδιά που Τον εμπιστευόμαστε και Τον «ενοχλούμε» όχι τώρα με τα αιτήματα, αλλά με την παρουσία της ύπαρξής μας. Και τότε θα γίνουν όλα όπως Εκείνος κρίνει για την σωτηρία μας. Αυτός είναι ο δρόμος του αληθινού θαύματος μέσα στην Εκκλησία: η εμπιστοσύνη!

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

Δευτέρα 28 Οκτωβρίου – Κυριακή 3 Νοεμβρίου 2019


Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 2019
7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος, Θεία Λειτουργία και Δοξολογία για την Εθνική Επέτειο.
10.45 π.μ. Επιμνημόσυνη Δέηση στο Ηρώο.

Σάββατο 2 Νοεμβρίου 2019:
11.00 π.μ. - 12.30 μ.μ. Κατηχητικό για τα μικρότερα παιδιά.
4.00 – 5.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Δ, Ε, και Στ Δημοτικού.
5.00 μ.μ. ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ
6.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Γυμνασίου-Λυκείου.

Κυριακή 3 Νοεμβρίου 2019:
7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

Ο έλεγχος του εαυτού μας!

«Υπήντησεν αυτόν ανήρ τις εκ της πόλεως, ός είχε δαιμόνια εκ χρόνων ικανών...δέομαί σου μη με βασανίσης...πολλοίς γαρ χρόνοις συνηρπάκει αυτόν» (Λουκ. 8, 27-29)
«Τον συνάντησε κάποιος άντρας από την πόλη, που είχε μέσα του δαιμόνια από πολύν καιρό... Σε παρακαλώ, μη με βασανίσεις...από πολλά χρόνια τον είχε στην εξουσία του».
Είναι όντως φοβερό το να μην έχεις τη δυνατότητα να ελέγχεις τον εαυτό σου διά του νου, τη δυνατότητα να διαλέγεσαι με τους άλλους την υγεία που σε βοηθά να ονειρευτείς και να παλέψεις για τα όνειρά σου, να ζήσεις. Ο χρόνος κυλά βασανιστικά στην ίδια κατεύθυνση: της απόλυτης ήττας σου.
Κάπως έτσι πρέπει να ήταν και ο δαιμονισμένος των Γαδαρηνών. Είχε μέσα του δαιμόνια εκ χρόνων ικανών. Είχε δύο ταυτότητες: την δική του και των δαιμόνων που λέγονταν «λεγεών». Εκτός του ότι τα δαιμόνια τον είχαν καταστήσει ακοινώνητο, να κατοικείς τα μνήματα και να είναι ο φόβος για τους ανθρώπους, τον είχαν «συναρπάξει», δηλαδή του είχαν απομυζήσει κάθε ίχνος ελευθερίας και αυτοδιάθεσης. Μόνο που αυτό το «συν» δείχνει ότι η αρχική επιλογή ήταν δική του. Και γι’ αυτό τα δαιμόνια, όντας συστατικό στοιχείο της ταυτότητάς του, τον κάνουν να αισθάνεται ότι η έξοδός τους από αυτόν, επειδή ο Χριστός το παραγγέλλει, θα είναι ένα επιπλέον βάσανο. Και παρακαλούν τον Χριστό να μη τον βασανίσει, στερώντας του την ταυτότητά του, την ταύτισή του με τα δαιμόνια...
Ο διάβολος πατά στις αδυναμίες μας, στις ιδιορρυθμίες μας. Η μοναξιά του δαιμονισμένου των Γαδαρηνών, η ακοινωνησία του είναι σημάδι ότι και ο ίδιος, πριν καταληφθεί οριστικά από τα δαιμόνια, είχε τάσεις μισανθρωπίας. Πιθανότατα είχε ένα μόνιμο άγχος θανάτου, όχι μνήμη που είναι αρετή, διότι μας καθιστά δημιουργικούς στο να ζήσουμε και κατά Θεόν και εν τω κόσμω καλλιεργώντας τα χαρίσματά μας και παλεύοντας να γίνουμε αρεστοί στον Θεό τηρώντας το θέλημά Του. Το άγχος του θανάτου παραλύει. Καθιστά την ζωή μάταιη. Μας κάνει να πιστεύουμε ότι δεν έχουν νόημα οι σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους. Ότι αυτοί μας επιβουλεύονται ή ότι δεν ξέρουν. Δεν μπορούν να μας κατανοήσουν και δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε. Τότε ο εγωκεντρισμός γεννά μοναξιά, η οποία συχνά γίνεται και επιθετικότητα.
Το αναπάντεχο είναι ότι ο άνθρωπος είχε ταυτιστεί με την ιδιορρυθμία και με την παρουσία της λεγεώνος των δαιμόνων εντός του. Τρεφόταν από αυτήν την κατάσταση. Έτσι, ο επερχόμενος λυτρωμός του από τον Χριστό ήταν ένα νέο μαρτύριο. Ο φόβος για το ότι θα έπρεπε να πάρει την ζωή στα χέρια του, να αναλάβει να ξαναχτίσει σχέσεις ζωής και κοινωνίας με όσους πριν την οριστική του κατάληψη από τους δαίμονες δεν είχε μπορέσει να συνυπάρξει, να ανεχτεί, τον κάνει να ζητά από τον Χριστό να τον πάρει μαζί Του. Προτιμά μία νέα εξάρτηση, με την εύλογη πρόφαση ότι θα είναι κοντά σ’ Αυτόν που τον ελευθέρωσε. Δεν είναι εύκολο να αναλάβει τις ευθύνες της ζωής του και έτσι ζητά μία νέα δουλεία, αυτήν την φορά καλή, αλλά χωρίς δικό του κόπο ελευθερίας. Ο Χριστός με τρυφερότητα του το αρνείται. Του ζητά να επιστρέψει στο σπίτι του και να διηγηθεί την απελευθέρωσή του από τον Θεό, αναλαμβάνοντας την ευθύνη της ζωής του. Ο Χριστός τον καλεί να αξιοποιήσει την νέα αρχή που του έδωσε και ελέγχοντας τον χρόνο, να τον κάνει αφορμή εύρεσης γνήσιων σχέσεων. Να ξεπεράσει την ιδιορρυθμία του και να αγαπήσει. Αυτό θέλει άλλη θέαση της ζωής.
Ο δαιμονισμένος των Γαδαρηνών πήρε την ευκαιρία να ξαναβρεί το δώρο του ελέγχου του εαυτού του. Ο Χριστός τον βοηθά να νικήσει και να βγει από την ήττα του. Η ευθύνη και η αγάπη είναι τα κλειδιά. Ο καθένας μας καλείται να παλέψει με υπευθυνότητα να μην νικηθεί από τις αναπτυσσόμενες ιδιορρυθμίες του χαρακτήρα που οδηγούν στην μοναξιά του εγωκεντρισμού, και να αναπτύξει σχέση με τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Η κοινωνικότητα της αγάπης γίνεται φάρμακο κατά του διαβόλου. Και αυτή βιώνεται στην Εκκλησία!