ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ
Δευτέρα 18 - Κυριακή 24 Απριλίου 2016

Δευτέρα 18 Απριλίου 2016:
6.00 μ.μ. Μεγάλο Απόδειπνο
6.45 μ.μ. Κύκλος Συμμελέτης Αγίας Γραφής

Τρίτη, Πέμπτη:
6.30 μ.μ. Μεγάλο Απόδειπνο

Τετάρτη 20 Απριλίου 2016:
6.30 μ.μ. Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων

Παρασκευή 22 Απριλίου 2016:
6.30 μ.μ. Μικρό Απόδειπνο.

Σάββατο 23 Απριλίου 2016 (Έγερσις του Λαζάρου):
7.30 – 9.45 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία
11.00 π.μ. - 12.30 μ.μ. Κατηχητικό για τα μικρότερα παιδιά, προνήπια, νήπια, Α΄, Β΄, Γ΄ Δημοτικού.
4.00 – 5.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Δ΄, Ε΄, και Στ΄ Δημοτικού.
6.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Γυμνασίου.
5.00 μ.μ. Εσπερινός.

Κυριακή 17 Απριλίου 2016 (Βαΐων):
7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία

πιείν το ποτήριον

Η ανθρώπινη ζωή είναι γεμάτη δοκιμασίες. Μικρότεροι ή μεγαλύτεροι σταυροί, τους οποίους καλούμαστε να σηκώσουμε, με αβέβαιη έκβαση και αγωνία αποτελούν για όλους μας δεδομένα στη ζωή. Υπάρχει όμως και ένα ποτήρι, το οποίο φαινομενικά δεν μοιάζει πικρό, κι όμως μπορεί να εξελιχθεί σε τέτοιο. Είναι ένας μεγάλος στόχος τον οποίο ενίοτε βάζουμε. Ένα έργο που έχει να κάνει με την καταξίωσή μας. Μία σχέση, η οποία -πιστεύουμε ότι- μπορεί να φέρει την ευτυχία. Μας προειδοποιούν όσοι μας αγαπούνε. Μας προειδοποιεί και η ίδια η ζωή ότι καμία χαρά δεν έρχεται δίχα λύπης. Δίχα κόπου. Δίχα σταυρού. Και από ένα σημείο και μετά μπορεί να είναι μόνο λύπη ο στόχος, το έργο, η σχέση. Όμως, αν πιστεύουμε ότι αξίζει η επιλογή μας, τότε είμαστε αποφασισμένοι «πιείν το ποτήριον» (Μάρκ.10,38). Ακόμη κι αν τελικά συντριβούμε. Διότι η όποια αβουλία να ακολουθήσουμε το σημαντικότερο ή το ασήμαντο όνειρό μας σημαδεύει αρνητικά τη ζωή μας, διότι της δίδει την αίσθηση του ανεκπλήρωτου.
Σήμερα έχουμε αφήσει κατά μέρους τους μεγάλους στόχους. Συνήθως μεταφέρουμε στο μέλλον όνειρα τα οποία έχουν να κάνουν με την προσωπική μας ευτυχία.Οι νεώτεροι αργούνε να κάνουν οικογένεια. Δεν είναι έτοιμοι να αναλάβουν ευθύνες. Να μοιραστούν. Να δώσουν. Αρκούνται σε περιστασιακές ή χαλαρές σχέσεις. Άλλοτε πάλι, όταν τους δίδεται η ευκαιρία, αναλαμβάνουν έργα πολύ ανώτερα των δυνάμεών τους, κυρίως στο χώρο της εργασίας, με αποτέλεσμα να πίνουν πικρά ποτήρια. Όχι μόνο της αποτυχίας, αλλά και της σύγκρουσης. Εξάλλου, σήμερα έχει εκλείψει το όραμα της αλλαγής του κόσμου. Συμβιβαζόμαστε. Βαφτίζουμε ρεαλισμό την ακολούθηση των συντεταγμένων του πολιτισμού και του τρόπου ζωής που αυτός μάς προσφέρει. Έτσι, προκειμένου να αναγκαστούμε να εισέλθουμε στη διαδικασία της λύπης για το ποτήριο το οποίο καλούμαστε να πιούμε, αποφεύγουμε το ίδιο το ποτήριο. Όμως χωρίς απόφαση για βήματα με νόημα στη ζωή μας, ο χρόνος περνά αφήνοντας πίσω του την αίσθηση της ματαιότητας. Την αίσθηση ότι περνούμε καλά ή προσπαθούμε να περάσουμε καλά, χωρίς όμως να μπορούμε να δημιουργήσουμε. Καταναλώνουμε τον χρόνο μας, δεν του δίδουμε πληρότητα και ουσιαστικό νόημα.

ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 23

Ο άγιος Νικόλαος ο Παντοπώλης

Ο άγιος Νικόλαος ο παντοπώλης γεννήθηκε στο Καρπενήσι της Ευρυτανίας από ευσεβείς γονείς. Ανατράφηκε από αυτούς με πολλή φροντίδα και νωρίς έμαθε τα γράμματα της πίστης. Όταν έγινε δεκαπέντε ετών πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο πατέρας του είχε μεταβεί και είχε ανοίξει ένα παντοπωλείο. Εκείνος τον έστειλε σε κάποιον γείτονα Τούρκο, ο οποίος ήταν κουρέας, ώστε να μπορέσει να μάθει και τα τουρκικά, για να συννενοείται με τους ανθρώπους. Η ασυνήθιστη πρόοδος και η σπάνια εξυπνάδα του μαθητή, προκάλεσαν το θαυμασμό του Τούρκου, ο οποίος έβαλε στόχο του να κάνει το Νικόλαο μουσουλμάνο.
Μια μέρα, μπροστά σε γενίτσαρους, στρατιώτες του τουρκικού στρατού, οι οποίοι ήταν ελληνικής καταγωγής και τους είχαν αρπάξει οι Τούρκοι από την μικρή τους ηλικία για να τους κάνουν μουσουλμάνους και να τους έχουν στο στρατό τους, ο κουρέας έδωσε στο Νικόλαο ως μάθημα τουρκικών την ομολογία πίστης στον Μωάμεθ, τον προφήτη των μουσουλμάνων. Η ομολογία λεγόταν «σαλαβάτι». Ο Νικόλαος την διάβασε, χωρίς να καταλαβαίνει τι έλεγε. Όταν τέλειωσε την ανάγνωση, οι παριστάμενοι με φωνές του είπαν ότι έγινε πια μουσουλμάνος, και παρά τις έντονες διαμαρτυρίες του, τον πήγαν στον καϊμακάμη, τον τοπικό Τούρκο αξιωματούχο. Αυτός προσπάθησε με υποσχέσεις να τον κάνει και με την καρδιά του μουσουλμάνο. Ο Νικόλαος αρνήθηκε και ομολογούσε ότι ήταν χριστιανός. Τότε διέταξε ο καϊμακάμης να τον κλείσουν στη φυλακή.
65 μέρες έμεινε στη φυλακή. Οι φύλακες τον χτυπούσαν συνεχώς. Τον οδήγησαν πίσω σε ένα δικαστήριο για να δικαστεί. Ο δικαστής του ζήτησε να γίνει μουσουλμάνος. Τότε και πάλι ο μάρτυρας επαναλάμβανε με μεγάλη ανδρεία και γενναιότητα: «Χριστιανός είμαι και χριστιανός επιθυμώ να πεθάνω. Τι καθυστερείτε; Αυτή τη χάρη μόνο σας ζητώ, να μου δώσετε το γρηγορότερο τον θάνατο για την πίστη μου». Ο δικαστής κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να του αλλάξει γνώμη και διέταξε να τον αποκεφαλίσουν.
Ο δεκαπεντάχρονος νέος, με πρόσωπο που άστραφτε από την δύναμη της πίστης και αποφασισμένος να μην αλλάξει γνώμη, οδηγήθηκε σε μια περιοχή που λεγόταν Ταχτά Καλέ. Εκεί γονάτισε και με πολλή προσευχή μαρτύρησε για την αγάπη του Χριστού στις 23 Σεπτεμβρίου του 1672. Επί τρεις ημέρες ο δικαστής έδωσε εντολή το σώμα του να παραμείνει άταφο. Οι άνθρωποι που πήγαιναν κοντά έβλεπαν ένα φως να κατεβαίνει από τον ουρανό και να περιλούζει τον μάρτυρα. Ευσεβείς χριστιανοί αγόρασαν το σώμα του αγίου και το έθαψαν με πολλές τιμές στο νησί της Χάλκης, στην θάλασσα της Πριγκήπου. Η αγία κάρα του βρίσκεται σήμερα στην μονή Ξηροποτάμου του Αγίου Όρους και κάνει πολλά θαύματα.
Η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη του στις 23 Σεπτεμβρίου.

Ερμηνευτικά σχόλια
τα γράμματα της πίστης: είναι η πίστη στο Χριστό, ο τρόπος ζωής ο οποίος στηρίζεται στην αγάπη, στην αποφασιστικότητα του ανθρώπου να αντιμετωπίσει τους πειρασμούς της ζωής, να παραμείνει ελεύθερος παρά τις πιέσεις από όσους δεν πιστεύουν στο Χριστό ή ακολουθούν άλλους θεούς (στην περίπτωση της Τουρκοκρατίας τους μουσουλμάνους) και μία ζωή, η οποία στην πράξη είναι χριστιανική: προσευχή, μελέτη της Αγίας Γραφής, εκκλησιασμός, βεβαιότητα ότι ο Θεός αγαπά τον άνθρωπο μέσα από την μελέτη της ζωής και των αγίων μας.
παντοπώλης: ο άγιος Νικόλαος δεν ήταν κάποιος μορφωμένος και ξακουστός. Ένα δεκαπεντάχρονο παλληκάρι ήταν, που ζούσε στην απλότητα. Βοηθούσε τον πατέρα του στην εργασία του παντοπώλη. Ερχόταν σε επαφή με τους ανθρώπους και δεν ήταν κάποιος που έτρεχε όλη την ώρα στην εκκλησία. Η καρδιά του όμως ήταν γεμάτη πίστη και όταν ήρθε η ώρα απέδειξε ότι την παιδεία που είχε πάρει, ήταν αποφασισμένος να την ακολουθήσει, ακόμη κι αν χρειαζόταν να μαρτυρήσει για το Χριστό.
σαλαβάτι: μεγάλη η πονηριά του Τούρκου κουρέα. Είχε και μάρτυρες μπροστά στον Νικόλαο και πήγε να τον ξεγελάσει. Ο Νικόλαος πίστεψε ότι έκανε μάθημα τουρκικών και ο κουρέας τον έβαλε να διαβάσει την ομολογία της πίστης που οι μουσουλμάνοι κάνουν στον Μωάμεθ, ώστε να τον ακούσουν και οι άλλοι και να μην μπορεί να κάνει πίσω. Ή συνέχιζε να ήταν μουσουλμάνος ή θα τον οδηγούσαν στο μαρτύριο. Ο Νικόλαος, όταν κατάλαβε τι είχε συμβεί, αρνείται να υποκύψει στον εκβιασμό των Τούρκων και παραμένει χριστιανός.
Χριστιανός είμαι: ο Νικόλαος ήταν γενναίος στην καρδιά. Το ΟΧΙ του ήταν ΟΧΙ με όλη την καρδιά. Και δεν ήταν ΟΧΙ για να περάσει καλά ή από ιδιοτροπία ή εγωισμό, αλλά ήταν ΟΧΙ στο κακό και στην απομάκρυνση από την πίστη. Έτσι, ακόμη κι αν αυτό το ΟΧΙ τον οδηγεί στο μαρτύριο, ο Χριστός τον ανταμείβει με την αγιότητα. Για να φτάσει στο ΟΧΙ, βοηθήθηκε από την παιδεία της πίστης και την γενναία καρδιά του. Ας τον μιμούμαστε κι εμείς από την μικρή μας ηλικία. Να μαθαίνουμε για το Χριστό και την πίστη, να ζούμε τη ζωή με προσευχή και αγάπη για την πίστη και να μην φοβόμαστε, αλλά να διαλέγουμε να είμαστε γενναίοι σε οποιαδήποτε δυσκολία και κυρίως όταν μας λένε ότι δεν έχει σημασία να πιστεύουμε ή να κάνουμε αυτό που ζητά ο Χριστός από εμάς. Και τότε θα διαπιστώνουμε ότι δεν είμαστε μόνοι μας, αλλά ο Χριστός είναι κοντά μας και μάς δίνει βοήθεια.

Ερωτήσεις

1. Πόσο σπουδαίο είναι να μαθαίνουμε από την μικρή μας ηλικία την παιδεία της πίστης;
2. Τι μας δείχνει το ότι ο Νικόλαος ήταν παντοπώλης;
3. Γιατί ο Νικόλαος είπε ΟΧΙ στην απαίτηση των Τούκων να γίνει μουσουλμάνος;
4. Πόσο σπουδαίο είναι να έχουμε ανδρεία και γενναιότητα στην καρδιά μας;
5. Ήταν μόνος του ο Νικόλαος στον αγώνα του;

Συμπέρασμα
Η παιδεία της πίστης και η πνευματική ανδρεία οδηγούν έναν απλό άνθρωπο στο να αγιάσει!

Ώρα για Παιχνίδι
ΑΑΙΕΔΙΑΠΟΙΡΥΤΡΑΜ ΗΤΣΙΠΓΦΣΗΛΩΠΟΤΝΑΠΗΛΙΤΑΒΑΛΑΣΡΕΣΑΕΡΥΟΚΑΛ ΗΛΟΠΥΟΝΙΤΝΑΤΣΝΩΚΣΟΑΛΟΚΙΝΑΚΣΙΕΝΟΓΛΚΙΣΗΝΕΠΡΑΚΗΓ
Βρες στο κρυπτόλεξο 10 λέξεις από την ιστορία που άκουσες και διάβασες. Τις λέξεις θα τις βρεις διαβάζοντας τα γράμματα από το τέλος προς την αρχή.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ
Δευτέρα 11 - Κυριακή 17 Απριλίου 2016

Δευτέρα 11 Απριλίου 2016:
6.00 μ.μ. Μεγάλο Απόδειπνο
6.45 μ.μ. Κύκλος Συμμελέτης Αγίας Γραφής

Τρίτη, Πέμπτη:
6.30 μ.μ. Μεγάλο Απόδειπνο

Τετάρτη 13 Απριλίου 2016:
6.00 μ.μ. Μικρό Απόδειπνο με την Ακολουθία του Μεγάλου Κανόνα και Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων

Παρασκευή 15 Απριλίου 2016:
7.00 μ.μ. Μικρό Απόδειπνο και Ακάθιστος Ύμνος.
9.15 μ.μ. (Β΄ Ακολουθία) Μικρό Απόδειπνο και Ακάθιστος Ύμνος.

Σάββατο 16 Απριλίου 2016:
7.30 – 9.45 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία
11.00 π.μ. - 12.30 μ.μ. Κατηχητικό για τα μικρότερα παιδιά, προνήπια, νήπια, Α΄, Β΄, Γ΄ Δημοτικού.
4.00 – 5.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Δ΄, Ε΄, και Στ΄ Δημοτικού.
6.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Γυμνασίου.
5.00 μ.μ. Εσπερινός.

Κυριακή 17 Απριλίου 2016:
7.30 – 10.45 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία

βοήθησον ἡμῖν

Μετά την Μεταμόρφωση του Χριστού στο όρος Θαβώρ ένας πατέρας που έχει το παιδί του φορτωμένο με ένα «πνεύμα ἀλαλον και κωφόν» (Μάρκ. 9, 25), το οποίο βασανίζει τόσο το παιδί όσο και τον πατέρα, παρακαλεί τους μαθητές αρχικά και στη συνέχεια τον ίδιο το Χριστό να απαλλάξει το παιδί από την δοκιμασία. «Εἴ τι δύνασαι, βοήθησον ἡμῖν» (Μάρκ. 9, 22), αν μπορείς να κάνεις κάτι βοήθησέ μας, Του λέει ο πατέρας. Και ο Χριστός απαντά στην παράκληση και την αμφιβολία που κρύβει η υπόθεση του πατέρα, με μία δική του υπόθεση και προτροπή: «εἰ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατά τῷ πιστεύοντι», αν μπορείς να πιστέψεις, όλα είναι δυνατά γι’ αυτόν που πιστεύει. Ο Χριστός ως Θεάνθρωπος μπορεί να κάνει τα πάντα. Να υπερνικήσει τους φυσικούς νόμους. Να χαρίσει ζωή. Να νικήσει την απελπισία. Όμως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει χωρίς την συνέργεια του ανθρώπου, δηλαδή χωρίς την πίστη τόσο στο πρόσωπό Του, όσο και στην αγάπη Του που γνωρίζει τι είναι καλό για τον καθέναν.
Το δαιμονικό πνεύμα, η προσωποποίηση του κακού απομακρύνει από τον άνθρωπο το χάρισμα της λογικής, όπως επίσης και του στερεί την ελευθερία. Συμπτώματα της παρουσίας του στο παιδί ήταν να το κάνει να πέφτει καταγής, να κυλιέται, να βγάζει αφρούς, να πέφτει στη φωτιά και στο νερό για να το εξολοθρεύσει. Το παιδί δεν έλεγχε τον εαυτό του, αλλά είχε παραδώσει την ελευθερία του στο κακό. Το παιδί δεν μπορούσε να φερθεί λογικά, αλλά κινδύνευε στην ουσία να αυτοκαταστραφεί. Και ο πατέρας όμως βρισκόταν στην ίδια κατάσταση. Ένιωθε ότι δεν μπορούσε, παρά τις όποιες προσπάθειές του, να οδηγήσει το παιδί του στην ελευθερία, στην οδό της ζωής, στην χρήση της λογικής ως βάσης για την πορεία στον κόσμο. Ένιωθε ανήμπορος, παρότι ο ίδιος πίστευε ότι ήξερε ποιο ήταν το καλό του παιδιού του, να το βοηθήσει να το βιώσει.
Ο Χριστός του υποδεικνύει ότι οι δικές του δυνάμεις δεν επαρκούν. Ότι μόνο με την δύναμη της πίστης στο Θεό, η οποία κάνει την ελευθερία να μην είναι η εγωκεντρική εκείνη δύναμη που θέλει τον άνθρωπο αυτόνομο και αυτοθεοποιούμενο, αλλά να γίνεται εμπιστοσύνη της σύνολης ύπαρξης στα χέρια του Θεού, εκδιώκεται το κακό από τη ζωή μας. Ούτε η λογική επαρκεί από μόνη της, ούτε καν για να κάνει τον άνθρωπο να φέρεται λογικά! Χρειάζεται προσευχή και νηστεία, δηλαδή και πάλι παράθεση της ύπαρξης στο Θεό, όπως επίσης και εκκοπή του θελήματος, εκούσια στέρηση από την πλευρά του ανθρώπου από την αυτάρκεια ότι το λογικό επαρκεί για να δώσει νόημα στη ζωή, όχι για να γίνει ο άνθρωπος μοιρολάτρης ή παράλογος, αλλά για να κατανοήσει ότι πλάστηκε για να κοινωνεί με τον Θεό και ο Θεός είναι ο Πατέρας που γνωρίζει τελικά τι χρειαζόμαστε.
Η πίστη ανανοηματοδοτεί την πορεία μας. Ο πατέρας λαμβάνει το παιδί του αναστημένο από τη δύναμη του κακού. Και την ίδια στιγμή συνειδητοποιεί ότι η μακροχρόνια δοκιμασία έλαβε τέλος όχι γιατί ο ίδιος ήταν λογικός, όχι γιατί ο ίδιος ήξερε τι είναι καλό για το παιδί του ή πώς έπρεπε εκείνο να χρησιμοποιήσει την ελευθερία του, αλλά γιατί εμπιστεύθηκε κι αυτό που γνώριζε κι αυτό που δεν καταλάβαινε στην αγάπη του Θεού. Σε μία εποχή κατά την οποία η ελευθερία και η λογική θεωρούνται τα συστατικά στοιχεία του πολιτισμού και της ζωής μας, η Εκκλησία δεν παύει να μάς προσανατολίζει προς την αγάπη του Θεού και την εμπιστοσύνη στο θέλημά Του. Όχι για να μας κάνει μοιρολάτρες, αλλά για να μας δείξει τα πεπερασμένα όριά μας.

ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 22

Η αγία Ειρήνη
Η Αγία Ειρήνη είναι το δωδεκάχρονο κοριτσάκι που μαρτύρησε για το Χριστό μαζί με τους Αγίους Ραφαήλ και Νικόλαο, και μια σειρά άλλων μαρτύρων στη Θερμή της Μυτιλήνης, όπου βρίσκεται το μοναστήρι των Αγίων. Η Αγία Ειρήνη ήταν κόρη του προεστού του χωριού, τους γονείς της τους έλεγαν Βασίλειο και Μαρία και μαρτύρησαν για το Χριστό την ίδια ημέρα με την Αγία Ειρήνη, την Τρίτη του Πάσχα, στις 9 Απριλίου 1463. Στην Μυτιλήνη ο Άγιος Ραφαήλ ήτα αρχιμανδρίτης. Είχε σπουδάσει στο Παρίσι, όπου γνώρισε τον Άγιο Νικόλαο, ο οποίος αποφάσισε να τον ακολουθήσει, με το να γίνει μοναχός και διάκονος. Ο Άγιος Ραφαήλ έμεινε πολλά χρόνια στη Θερμή, ιερουργούσε στην Εκκλησία του χωριού. Όταν οι Τούρκοι μπήκαν στην Μυτιλήνη, τους έσφαξαν με φρικτό τρόπο. Οι Άγιοι αρνήθηκαν να γίνουν μουσουλμάνοι και αυτό ήταν το έγκλημά τους. Οι Τούρκοι έκαψαν σ’ ένα πιθάρι την δωδεκάχρονη Ειρήνη, γιατί κι αυτή παρέμεινε πιστή στο Χριστό και μαζί βρήκαν τραγικό θάνατο οι γονείς της, και ο νεογέννητος αδερφός της!
Οι Άγιοι έμειναν εξαφανισμένοι για 500 χρόνια περίπου, καθώς οι Τούρκοι τους παραχώσανε στη γη, ενώ γκρεμίστηκε και η Εκκλησία. Το 1959 ο Θεός επέτρεψε οι Άγιοι να φανερωθούν ξανά στον κόσμο και να βρεθούν με πολλές αποκαλύψεις και οράματα στους ανθρώπους του χωριού τα οστά τους. Πρώτα βρέθηκαν τα λείψανα του Αγίου Ραφαήλ, στη συνέχεια, μια μέρα με βροχή τα λείψανα του Αγίου Νικολάου και τέλος τα οστά της Αγίας Ειρήνης, όπως επίσης και των άλλων ανθρώπων που μαρτύρησαν για την αγάπη του Χριστού.
Το 1963 οι μαρτυρικές αυτές μορφές που θυσιάστηκαν για την αγάπη του Χριστού, ανακηρύχτηκαν Άγιοι της Εκκλησίας μας, και κάνουν πάμπολλα θαύματα. Τα λείψανά τους βρίσκονται στη Μυτιλήνη, όπως επίσης και στο μοναστήρι τους στη Γουμένισσα του Κιλκίς.
Η Αγία Ειρήνη αγαπά ιδιαίτερα τα νέα παιδιά και προσεύχεται γι’ αυτά, ακριβώς διότι η ίδια μαρτύρησε παιδί ακόμα για το Χριστό!
Η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη της Αγίας Ειρήνης, όπως επίσης και των Αγίων Ραφαήλ και Νικολάου την Τρίτη του Πάσχα κάθε χρόνο, όπως επίσης και στις 9 Απριλίου, ημέρα του μαρτυρίου τους.

Ερμηνευτικά σχόλια

Ήταν δώδεκα χρονών: Η αγία Ειρήνη είναι ένα κορίτσι δώδεκα χρονών, το οποίο βρίσκεται στο μεταίχμιο της εφηβείας. Παραδίδεται με σθένος ψυχής στα μαρτύρια της. Μέσα από τα μαρτύρια καλείται να ωριμάσει και να γίνει δυνατή. Ο Χριστός είναι αυτός που της δίνει την δύναμη που χρειάζεται, προκειμένου να την ανταμείψει στην Βασιλεία των ουρανών. Κι εμείς στην καθημερινότητα μας, όταν βασανιζόμαστε από τις διάφορες δοκιμασίες που έρχονται στον δρόμο μας, επικαλούμαστε το όνομα του Χριστού και μέσα από την αληθινή προσευχή μάς δίνει δύναμη ν' αντέξουμε.
Ήταν αθώα: ένα παιδί είναι αθώο, πόσο μάλλον όταν αναφερόμαστε στην αγία Ειρήνη. Η ηλικία την οποία διανύει είναι η καλύτερη ηλικία. Ο κόσμος της αθωότητας είναι ένας κόσμος αισιοδοξίας, ξεγνοιασιάς και μέσα σε αυτόν τον κόσμο μπορείς να κάνεις όνειρα για το μέλλον. Κάθε ενέργεια την οποία κάνει δεν κρύβει δόλο, γιατί η ψυχή της είναι καθαρή. Ο δρόμος της αθωότητας είναι ο δρόμος της αληθινής αγάπης. Κάθε παιδί έχει δικαίωμα να ζήσει και να διαφυλάξει την αθωότητα του, καθώς ζούμε σε μια εποχή η οποία στοχεύει στην διαστρέβλωση των αξιών και στην προβολή προτύπων που παρουσιάζουν έναν λανθασμένο τρόπο σκέψης που αν δεν τον ακολουθήσεις μένεις εκτός. Στην εποχή λοιπόν αυτή, ο αληθινός δρόμος που δίνει νόημα στην ζωή μας είναι ο δρόμος του Χριστού.
Κόρη προεστού: Παρόλο που ο πατέρας της αγίας Ειρήνης κατείχε αυτό το κοινωνικό αξίωμα, υποβλήθηκε σε βασανιστήρια αυτός και η οικογένεια του, επειδή ομολόγησαν την αληθινή πίστη τους στον Θεό. Και δεν δείχνουν κανένα έλεος οι Τούρκοι, καθώς η καρδιά τους είναι άδεια γιατί μέσα απ' αυτήν απουσιάζει ο Θεός.
Το μαρτύριο: το μαρτύριο του μικρού κοριτσιού ξεκινά χωρίς κανένα έλεος. Αρχικά, της κόβουν το χέρι και στην συνέχεια καθώς βλέπουν ότι είναι αμετάπειστη, την ρίχνουν μέσα στο πιθάρι με το λάδι απ' όπου και παραδίδει την ψυχή της στον Χριστό. Βέβαια, ο Χριστός δεν τη άφησε μόνη της, της έδινε δύναμη να αντέχει. Και στην εποχή μας υπάρχουν παιδομάρτυρες, παιδιά τα οποία έχουν κληθεί απ' τον Θεό να περάσουν δοκιμασίες μέσα από τις οποίες θα βγουν νικητές και θα στεφθούν με το στεφάνι της αιώνιας ζωής και θα βρεθούν στην γειτονιά των αγγέλων.
αγαπά ιδιαίτερα τα νέα παιδιά: η πίστη στο Χριστό κάνει τον άνθρωπο άγιο. Μικρότεροι και μεγαλύτεροι καλούμαστε μέσα από αυτή την πίστη και τη ζωή της Εκκλησίας να πορευόμαστε προς το Θεό. Να αγαπάμε το Θεό και το συνάνθρωπο. Να ζούμε όπως ο Θεός θέλει. Να διορθώνουμε τα λάθη μας και να βρίσκουμε παρηγοριά και δύναμη από το Χριστό, ακόμη κι αν η ζωή μας έχει δυσκολίες. Και άγιοι, όπως η αγία Ειρήνη, θα μας δίνουν δύναμη. Ας μην τα ξεχνούμε λοιπόν ούτε το καλοκαίρι, ούτε στην πορεία της ζωής μας.

Ερωτήσεις

1. Γιατί η Αγία Ειρήνη μαρτύρησε για το Χριστό;
2. Ποιος έδωσε δύναμη σε όλους, μικρότερους και μεγαλύτερους, να παλέψουν με το μαρτύριο;
3. Γιατί η Αγία αγαπά ιδιαίτερα τα νέα παιδιά;
4. Ποιος είναι ο στόχος της ζωής μας;

Συμπέρασμα
Μικροί και μεγάλοι, άνδρες και γυναίκες καλούμαστε να ζήσουμε την αγιότητα στην Εκκλησία!



ΕΥΩΚ ΩΞΚΒ ΒΚΜ ΒΝΗΜΕΙΡΗΝΗ ΤΞΘΩΩΝΚΜΜΘΤΒΞΙΟΚΗΙΘΕΡΜΗΔΗΝΞ
ΑΕΔΕΗΩΞΗΦΞΘΝΦΠΙΣΤΗΕΤΓΨΗΞΝΩΧΦΝΞΘΚΜΑΡΤΥΡΙΟ ΕΖΣΧΔΨΦΩΓΒΗΝ
ΚΖΑΧΨΕΔΨΡΦΩΥΗΝΠΡΟΕΣΤΟΣ ΕΤΡΡΓΤΦΨΗΘΞΒΩΠΙΘΑΡΙ ΤΨΡΨΔΓΗΞΙΟΞΙ
ΨΑΞΚΝΩΗΦΞΝΒΗΗΚΞΝΒΩΓΗ ΧΡΙΣΤΟΣΦΗΣΓΗΞΝΒΓΓΞΘΘΔΥΝΑΜΗΦΔΗΨΗΞ

Βρες στο κρυπτόλεξο 8 λέξεις από την ιστορία που άκουσες και διάβασες. Τις λέξεις θα τις βρεις διαβάζοντας με προσοχή τα γράμματα το ένα μετά το άλλο.

ΕΝΕΚΕΝ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

Στη σκέψη και στη ζωή μας υπάρχει πάντοτε ένα ερώτημα: πώς όλα όσα κάνουμε θα έχουν νόημα; Ο πολιτισμός μάς δίνει την απάντηση της προσαρμογής στα δικά του μέτρα. Εξασφάλιση της επιβίωσης, της άνεσης, ικανοποίηση των επιθυμιών μας, συμμετοχή σε όλα όσα ο πολιτισμός προτείνει, από την ενδυμασία, τη διασκέδαση, τις ανθρώπινες σχέσεις μέχρι και τις υπαρξιακές απαντήσεις, οι οποίες κινούνται στη λογική της παράτασης της εδώ ζωής και την άσκηση των δικαιωμάτων μας να χαρούμε, διότι όλα είναι πρόσκαιρα. Οι περισσότεροι άνθρωποι δυσκολευόμαστε να βρούμε άλλες απαντήσεις, άλλους τρόπους. Έτσι κι αλλιώς, ακόμη και να το θέλαμε, είμαστε παγιδευμένοι στους ρυθμούς της ζωής και η επιρροή των άλλων, μας υποχρεώνουν είτε να υιοθετούμε είτε να προσαρμοστούμε στις προκλήσεις αυτές, χωρίς να έχουμε χρόνο να παλέψουμε να δώσουμε μία άλλη απάντηση.
Η Εκκλησία μάς προτείνει την απάντηση που περνά από την οδό του Σταυρού. Διότι ο όλος τρόπος ζωής της πίστης στην ουσία είναι ένας Σταυρός τον οποίο καλούμαστε να σηκώσουμε στους ώμους μας. Προέχει στη ζωή μας το θέλημα του Θεού, το θέλημα της αγάπης, της συνάντησης με τον πλησίον, που δεν μπορεί να περιοριστεί μόνο σε μία εξωτερική ή συναισθηματική κοινωνία, αλλά είναι κάλεσμα να σηκώσουμε, όσο περνά από τις δυνάμεις μας, και λίγο από το δικό του φορτίο.
«ένεκεν εμού και του Ευαγγελίου» (Μάρκ. 8, 35). Για πολλά χάνουμε τη ζωή μας. Ίσως για όλα τα προηγούμενα. Μένει περιθώριο να «χάσουμε» χρόνο, δικαιώματα, προσαρμογές στα του κόσμου, ένεκεν του Χριστού και του Ευαγγελίου, ένεκεν της αγάπης, ένεκεν της έγνοιας για τους άλλους, ένεκεν του μοιράσματος των χαρισμάτων μας, ένεκεν της προσδοκίας της αιωνιότητας, ένεκεν της Εκκλησίας; Σηκώνω το σταυρό μου σημαίνει ότι δεν αρκεί να ξέρω ποιος είναι ο Χριστός. Χρειάζεται να χάσω τον εαυτό μου για χάρη Του. Να μην ζω δηλαδή για μένα, αλλά για Εκείνον και για την εικόνα Του που είναι ο άνθρωπος. Χρειάζεται ένα συνεχές πέρασμα από την εσωστρέφεια στην εξωστρέφεια της αγάπης, ακόμη κι αν αυτή είναι δύσκολη. Γιατί οι άλλοι δεν θα ανταποκρίνονται στην δική μου καλή διάθεση. Οι άλλοι θα απορρίπτουν, θα χλευάζουν, θα φορτώνουν σταυρούς. Οι άλλοι θα εκμεταλλεύονται, χωρίς να δίνουν ούτε το στοιχειώδες: την ευγνωμοσύνη. Η εξωστρέφεια είναι πορεία θανάτωσης του εγώ μας, αν θέλουμε να είναι πορεία κατά Χριστόν. Όμως έχει μέσα της την χαρά ότι πορευόμαστε στον δικό Του δρόμο.
Η προσκύνηση του Τιμίου Σταυρού στη μέση της Μεγάλης Τεσσαρακοστής σ’ αυτό αποσκοπεί: στο να μας δείξει ότι Εκείνος είναι δίπλα μας και ότι η Ανάστασή Του θα γίνει και δική μας.