ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ
Δευτέρα 4 - Κυριακή 10 Απριλίου 2016

Δευτέρα 4 Απριλίου 2016:
6.00 μ.μ. Μεγάλο Απόδειπνο
6.45 μ.μ. Κύκλος Συμμελέτης Αγίας Γραφής

Τρίτη, Πέμπτη:
6.30 μ.μ. Μεγάλο Απόδειπνο

Τετάρτη 6 Απριλίου 2016:
6.30 μ.μ. Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων

Παρασκευή 8 Απριλίου 2016:
7.00 μ.μ. Μικρό Απόδειπνο και Δ΄ στάση των Χαιρετισμών.
9.15 μ.μ. (Β΄ Ακολουθία) Μικρό Απόδειπνο και Δ΄ στάση των Χαιρετισμών.

Σάββατο 9 Απριλίου 2016:
11.00 π.μ. - 12.30 μ.μ. Κατηχητικό για τα μικρότερα παιδιά, προνήπια, νήπια, Α΄, Β΄, Γ΄ Δημοτικού.
4.00 – 5.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Δ΄, Ε΄, και Στ΄ Δημοτικού.
6.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Γυμνασίου.
5.00 μ.μ. Εσπερινός.

Κυριακή 10 Απριλίου 2016:
7.30 – 10.45 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία

ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ

Ο άγιος Αχμέτ
Ο Άγιος Αχμέτ ήταν μουσουλμάνος και καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη. Τη χρονολογία γέννησης του δεν τη γνωρίζουμε, αλλά ξέρουμε πως έζησε το 17ο αιώνα, στα χρόνια της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Το επάγγελμά του ήταν καλλιγράφος και δούλευε στη γραμματεία του σουλτάνου. Είχε δηλαδή ένα σημαντικό αξίωμα, δεν ήταν κάποιος άγνωστος στους οθωμανικούς κύκλους.
Ο Αχμέτ δεν ήταν παντρεμένος, αλλά ζούσε σαν παντρεμένος με μια ρωσίδα σκλάβα, η οποία ήταν χριστιανή. Της επέτρεπε, όταν αυτή το επιθυμούσε, να πάει στην εκκλησία να λειτουργηθεί και αυτή όποτε γύριζε σπίτι είχε φάει αντίδωρο και είχε πιει αγιασμό πάντα. Αν δεν πήγαινε η ίδια, της τα έφερνε αυτά μία άλλη ρωσίδα σκλάβα, φίλη της. Ο Αχμέτ έβλεπε ό, τι συνέβαινε, χωρίς να ενοχλείται. Μία μέρα, όμως κατάλαβε πως από το στόμα της δικής του σκλάβας έβγαινε μία ευχάριστη και γλυκιά ευωδία. Τη ρώτησε τι είχε φάει και εκείνη του είπε πως μόνο ψωμί αγιασμένο που της έδωσε ο ιερέας και αγιασμένο νερό είχε βάλει στο στόμα της, τίποτε άλλο.
Μεγάλη επιθυμία και περιέργεια κατέλαβε τον Αχμέτ να δει από κοντά τι κάνουν οι χριστιανοί στις εκκλησίες και πώς λατρεύουν το Θεό! Έτσι, ντύθηκε με χριστιανικά ρούχα και πήγε στο ναό του Πατριαρχείου, παρακολουθώντας τη θεία λειτουργία κρυφά. Αυτό που συνέβη εκεί ήταν θαυματουργικό! Την ώρα που ο ιερέας κρατούσε τα τίμια δώρα καθώς και την ώρα που ευλογούσε το λαό, έλαμπε από ένα ανεξήγητο φως που ακτινοβολούσε. Επίσης, διέκρινε πως κατά τη Μεγάλη Είσοδο τα πόδια του ιερέα δεν πατούσαν στη γη. Όταν μάλιστα ο Πατριάρχης ευλογούσε τους πιστούς, ακτίνες φωτός έφευγαν από τα χέρια του και έφταναν στα κεφάλια των πιστών, αλλά όχι στο δικό του.
Μετά από αυτή τη συγκλονιστική εμπειρία ο Αχμέτ πίστεψε με όλη του την καρδιά στο Χριστό και βαπτίστηκε χριστιανός. Στην αρχή πίστευε κρυφά. Κάποια στιγμή, όμως, σε μια συγκέντρωση ευγενών τον ρώτησαν ποιος έχει τη μεγαλύτερη δύναμη στον κόσμο, γιατί είχαν μια σχετική συζήτηση. Ο Αχμέτ τότε δε δίστασε και είπε με δυνατή φωνή πως τη μεγαλύτερη δύναμη την έχει η πίστη των χριστιανών. Από τότε ομολόγησε την πίστη του και κήρυξε όσο μπορούσε την πίστη στον αληθινό Θεό, το Χριστό.
Δεν άργησε ο Αχμέτ να οδηγηθεί στο δικαστή, ο οποίος οργισμένος διέταξε να τον φυλακίσουν, αφήνοντάς τον για έξι μέρες χωρίς τροφή και νερό. Η νηστεία αυτή δε λύγισε τον Άγιο, παρά δυνάμωσε κι άλλο την πίστη του. Κατόπιν οδηγήθηκε στο σουλτάνο, ο οποίος διέταξε τον αποκεφαλισμό του. Αποκεφαλίστηκε στις 3 Μαΐου 1682, παίρνοντας με το βάπτισμά του στο αίμα του μαρτυρίου το όνομα Χριστόδουλος. Πέταξαν το σώμα του στη θάλασσα και στο σημείο εκείνο φως φανερωνόταν για αρκετές μέρες, μαρτυρώντας την αγιότητά του.
Η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη του κάθε χρόνο στις 3 Μαΐου.

Ερμηνευτικά σχόλια:
Αντίδωρο και αγιασμός: στην Εκκλησία μας αγιάζεται καθετί μας έχει δωρίσει ο Θεός για να ζήσουμε. Το ψωμί και το νερό είναι βασικά στοιχεία της διατροφής μας για να μπορέσουμε να ζήσουμε. Ο Χριστός τα αγιάζει θυμίζοντάς μας σε κάθε θεία λειτουργία πως δεν υπάρχει τίποτα κακό στα υλικά του κόσμου. Κακή μπορεί να είναι μόνο η διάθεση του ανθρώπου όταν σκέφτεται μόνο τον εαυτό του, να χορτάσει και να ξεδιψάσει μόνο ο ίδιος χωρίς έγνοια, αγάπη για τους άλλους και ευγνωμοσύνη για το Θεό που μας δίνει ό, τι έχουμε για να ζήσουμε καλά.
Η μεγάλη επιθυμία και περιέργεια του Αχμέτ: ο Άγιος δε λαχταρά να δει και να μάθει για την πίστη και λατρεία των χριστιανών απλώς επειδή θέλει να ξέρει και να είναι ενήμερος. Κάτι μέσα του τον κάνει να έχει έντονη επιθυμία να μάθει, γιατί μάλλον αισθάνεται πως κάτι σπουδαίο και αληθινό κρύβεται στη χριστιανική πίστη και γιατί αναζητά στη ζωή του να γεμίσει και να του πάρει χαρά. Η θαυματουργική ευωδία του στόματος της γυναίκας του τον ταράζει και του δείχνει το δρόμο προς την Εκκλησία, προς το Χριστό.
Ο Πατριάρχης και ο ιερέας ακτινοβολούσαν: είναι το φως του Χριστού που ακτινοβολεί ούτως ή άλλως και το βλέπει όποιος ο Θεός θέλει να το δει. Επιλέγει όποιον έχει καθαρή καρδιά και αγαπάει περισσότερο από οτιδήποτε το Χριστό. Ο Ίδιος ο Χριστός είναι φως, το άκτιστο φως όπως λέμε. Το φως όμως λάμπει εδώ γύρω από τους ιερείς, θέλοντας να φανερώσει ο Θεός ότι ο ιερέας είναι άνθρωπος, αλλά πρέπει να τον ξεχωρίζουμε και να τον σεβόμαστε ιδιαίτερα, γιατί είναι αυτός που μας οδηγεί να γνωρίσουμε το Χριστό και να Τον αγαπήσουμε μέσα από τη θεία λειτουργία, αλλά και μέσα από το λόγο και το κήρυγμά του.
Συγκλονιστική εμπειρία: αυτή η συγκλονιστική εμπειρία δίνεται στον Αχμέτ, γιατί η καρδιά του είναι ανοιχτή και έτοιμη να χωρέσει το Χριστό, αλλά και γιατί πρέπει να καταλάβει πως δίχως το βάπτισμα δεν μπορεί να έχει φως και χαρά η ζωή του. Κάτι σπουδαίο του λείπει και αυτό είναι ο Χριστός. Συγκλονιστικές εμπειρίες δίνονται και σε μας όταν έχουμε τη διάθεση να αγαπήσουμε και ταπεινά προσφέρουμε στους άλλους έστω και λίγο από την ψυχή μας.
Η νηστεία δυνάμωσε την πίστη του: η νηστεία δυναμώνει και τη δική μας πίστη όταν γίνεται από αγάπη για το Θεό και όχι απλώς από συνήθεια. Μας κάνει να καταλάβουμε πως το φαγητό δεν είναι το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο. Ο Χριστός μας δίνει ζωή, γιατί τι θέλει και μας αγαπά. Όλα τα άλλα ακολουθούν.
Χριστόδουλος: ο Αχμέτ παίρνει αυτό το συμβολικό όνομα. Γίνεται δούλος του Χριστού, όχι με την έννοια της σκλαβιάς, αλλά με την έννοια της αγάπης και του σεβασμού και της υπακοής στο Χριστό και το θέλημά Του. Την ίδια στιγμή θα αξιωθεί να μαρτυρήσει για την αγάπη του Κυρίου. Όλα αυτά γιατί κατάλαβε ότι ο Χριστός είναι παρών στη ζωή μας, στην θεία λειτουργία και την αγάπη. Γι’ αυτό το λόγο κι εμείς, από την μικρή μας ηλικία, ας μάθουμε να εκκλησιαζόμαστε και να κοινωνούμε και την ίδια στιγμή ας έχουμε σεβασμό και αγάπη στους ιερείς μας, οι οποίοι μας δίνουν την ευκαιρία να κοινωνούμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. τους ιερείς τους φιλούμε το χέρι, διότι αυτοί κρατούνε με τα χέρια αυτά το Χριστό, αλλά και μας Τον μεταδίδουν. Τους ιερείς τους τιμάμε και τους αγαπούμε, γιατί αυτοί γίνονται οι αληθινοί πνευματικοί μας πατέρες. Ας νιώθουμε τη χαρά της επικοινωνίας μαζί τους, που γίνεται η αρχή της κοινωνίας μας με το Χριστό.

Ερωτήσεις
1. Γιατί αγιάζονται το ψωμί και το νερό στην Εκκλησία;
2. Γιατί ο Αχμέτ λαχταρά να δει από κοντά τι κάνουν στην Εκκλησία οι χριστιανοί;
3. Τι σήμαινε το φως που είδε ο Άγιος στο ναό και γιατί έγινε αυτό το θαύμα;
4. Γιατί έζησε αυτή τη συγκλονιστική εμπειρία ο Αχμέτ, παρόλο που ήταν μουσουλμάνος;
5. Πώς δυναμώνει η νηστεία την πίστη μας;
6. Πώς καλούμαστε να φερόμαστε στους ιερείς μας;
Συμπέρασμα
Ο ιερέας μας οδηγεί στην κοινωνία με το Χριστό κι εμείς του το ανταποδίδουμε με το σεβασμό και την αγάπη.


Ακροστιχίδα του Αχμέτ!
Α_ _ _ _ _ _ _ Το ψωμί που έτρωγε η σκλάβα του Αχμέτ
Χ_ _ _ _ _ _ Το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας
Μ_ _ _ _ _ Η είσοδος που κάνει ο ιερέας κρατώντας τα τίμια δώρα
Ε_ _ _ _ _ _ _ Το θαύμα ήταν για τον Αχμέτ μία συγκλονιστική…
Τ_ _ _ Στους ιερείς ταιριάζει ιδιαίτερη…

Πρόγραμμα Εβδομάδος

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ
Δευτέρα 28 Μαρτίου - Κυριακή 3 Απριλίου 2016

Δευτέρα 28 Μαρτίου 2016:
5.00 μ.μ. Μεγάλο Απόδειπνο
6.00 μ.μ. Κύκλος Συμμελέτης Αγίας Γραφής

Τρίτη, Πέμπτη:
5.00 μ.μ. Μεγάλο Απόδειπνο

Τετάρτη 30 Μαρτίου 2016:
6.30 μ.μ. Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων

Παρασκευή 1 Απριλίου 2016:
6.30 μ.μ. Αγιασμός Πρωτομηνιάς.
7.00 μ.μ. Μικρό Απόδειπνο και Γ΄ στάση των Χαιρετισμών.
9.15 μ.μ. (Β΄ Ακολουθία) Μικρό Απόδειπνο και Γ΄ στάση των Χαιρετισμών.

Σάββατο 2 Απριλίου 2016:
11.00 π.μ. - 12.30 μ.μ. Κατηχητικό για τα μικρότερα παιδιά, προνήπια, νήπια, Α΄, Β΄, Γ΄ Δημοτικού.
4.00 – 5.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Δ΄, Ε΄, και Στ΄ Δημοτικού.
6.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Γυμνασίου.
5.00 μ.μ. Εσπερινός.

Κυριακή 3 Απριλίου 2016(Σταυροπροσκύνηση):
7.30 – 10.45 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία

Να θυμηθώ το Σάββατο το απόγευμα να πάω στο Ναό λουλούδια για το Σταυρό!

Δημόσια και Ιδιτικά

Την αντιπαραβολή ανθρώπων που ενεργούν δημόσια και φανερά και ανθρώπων που κρύβουν τις προθέσεις τους και τις σκέψεις τους έχουμε στην σημερινή ευαγγελική περικοπή, της θεραπείας του παραλύτου στην Καπερναούμ.
Δημόσια ο Χριστός δίδασκε, παρουσία πολλών σε ένα σπίτι, οι οποίοι είχαν κατακλύσει το χώρο. Δημόσια και οι φίλοι του παραλυτικού, επειδή δεν μπορούσαν να εισέλθουν με το κρεβάτι της ασθένειας, χάλασαν τη στέγη του σπιτιού,και κατέβασαν τον άρρωστο φίλο τους μπροστά στο Χριστό. Δημόσια ο Χριστός δήλωσε ότι συγχωρεί τις αμαρτίες του αρρώστου, για να φανεί προς όλους ότι ο άρρωστος δεν ήταν καταραμένος από το Θεό, αλλά στο πρόσωπο του Χριστού η ύπαρξή του γιατρεύεται εσωτερικά από κάθε αμαρτία. Δημόσια ο Χριστός τον γιάτρεψε και από την σωματική ασθένεια. Και αυτός σηκώθηκε αμέσως, πήρε το κρεβάτι του και μπροστά σε όλους βγήκε έξω. Όλοι δημόσια δόξαζαν το Θεό λέγοντες ότι τέτοια πράγματα ποτέ δεν είχαν δει ως τότε. Αυτή η δημόσια φανέρωση αποτελεί την μαρτυρία της πίστης.
Οι μόνοι που δεν εκφράστηκαν δημόσια ήταν οι εκπρόσωποι της ιουδαϊκής παράδοσης, οι γραμματείς, οι θεολόγοι του Ιουδαϊσμού. Αυτοί, προσκολλημένοι στο γράμμα του νόμου, τον οποίο ήξεραν καλά, όπως πίστευαν, συλλογίζονταν εντός τους μυστικά εναντίον του Χριστού θεωρώντας πως μόνο ο Θεός μπορεί να συγχωρέσει αμαρτίες και όχι ο Ίδιος, τον οποίο δεν αποδέχονταν ως Θεό. Και τότε ο Κύριος, ο Οποίος γνωρίζει καλά τις σκέψεις του καθενός ανθρώπου και εκείνων, τους ελέγχει δημόσια: Γιατί κάνετε αυτές τις σκέψεις στο νου και την καρδιά σας; Και θα κάνει το θαύμα για να φανερώσει ότι αυτό που σκέφτονταν ιδιωτικά δεν είχε να κάνει με την αλήθεια, διότι ενώ ήξεραν τις αλήθειες του νόμου, δεν γνώριζαν την όντως Αλήθεια που είναι ο Ίδιος ο Χριστός.
Σε ποιον μοιάζει η ζωή μας; Είμαστε άνθρωποι αληθινοί, που εκφράζουμε δημόσια αυτό που πιστεύουμε, αυτό που ζούμε στη σχέση μας με το Θεό ή αυτό που θα θέλαμε να ζήσουμε, ή λειτουργούμε κρυφά, ιδιωτικά, παραδίδοντας τον εαυτό μας σε διπλοπροσωπία και μη μπορώντας να αποδεχθούμε την δύναμη της παρουσίας του Χριστού στη ζωή μας και στη ζωή του κόσμου; Ζηλεύουμε αυτούς που προχωρούν κατά Θεό; Μήπως προτιμούμε να κρυβόμαστε δειλιώντες στα του εαυτού μας; Είμαστε έτοιμοι δημόσια, όπως ο παραλυτικός, να ζητήσουμε την θεραπεία μας, δια των μυστηρίων της Εκκλησίας, της μετανοίας και της ευχαριστίας, διότι το πρόσωπο του ιερέα –πνευματικού, αλλά και το ποτήριο της κοινωνίας που είναι η Εκκλησία, είναι το κατεξοχήν δημόσιο έργο του Θεού. Ο Χριστός, βεβαίως, δεν ζητά από εμάς να δηλώσουμε δημόσια την πνευματική μας προκοπή και τον πνευματικό μας αγώνα, διότι κάτι τέτοιο θα αποσκοπούσε στο να λάβουμε μισθό από τους ανθρώπους, αλλά την πίστη μας ότι Εκείνος είναι ο Θεάνθρωπος. Ο Χριστός επιτιμά τους γραμματείς για τους κρυφούς λογισμούς τους, οι οποίοι στηρίζονται στην άρνηση ότι Εκείνος είναι ο Θεάνθρωπος. Και δίνει την δυνατότητα στον παραλυτικό, ο οποίος, μαζί με τους φίλους του, Τον προσεγγίζουν χωρίς να νοιαστούν για την κατάκριση, τις διαμαρτυρίες και τον εξευτελισμό τον οποίο πιθανότατα θα υπέστησαν όταν γινόταν το άνοιγμα στη στέγη και κατέβαινε το κρεβάτι μπροστά στο Χριστό, δημόσια να γευτούν τη χαρά του θαύματος.
Αυτή η ανάγκη για αλήθεια μεταφέρεται και στην καθημερινή μας ζωή, στη σχέση μας με τους άλλους. Συχνά οι άνθρωποι άλλα πιστεύουμε και λέμε στις καρδιές και στο νου μας και άλλα δείχνουμε έναντι των άλλων. Κατακρίνουμε, αρνούμαστε, δυσκολευόμαστε μαζί τους, ενώ κάποιοι εργάζονται παρασκηνιακά, υποκριτικά, προκειμένου να πετύχουν τους στόχους της δόξας, της ηδονής, της καταξίωσής τους, χωρίς να είναι αληθινοί, ευθείς. Όποιος όμως είναι αληθινός, δεν λέει άλλα στη δημόσια και άλλα στην προσωπική του ζωή, μπορεί να μην γίνει αποδεκτός από τους πολλούς, θα βρει όμως παραδοχή από τον Θεό, ο Οποίος απορρίπτει τον ψιθυρισμό, την κακία, την υποκρισία, και την ίδια στιγμή, αν έχει ταπείνωση, οι σχέσεις του, ακόμη κι αν είναι λίγες, θα είναι γνήσιες.
Η Εκκλησία δεν αρνείται την μυστική ζωή του Πνεύματος, αυτή της προσευχής και της προσμονής της θέας του Θεού. Όμως αυτή αφορά στην προσωπική μας σχέση με το Θεό. Επειδή όμως όλοι μας ζούμε στην κοινωνία, ας μην φοβόμαστε δημόσια να δείχνουμε αυτό που θα πρέπει να είναι το χαρακτηριστικό της ιδιωτικής μας πορείας σε σχέση με το Θεό: η αγάπη προς Αυτόν, ακόμη κι αν περνά μέσα από το δρόμο της απόρριψής μας από τους άλλους, της μαρτυρίας που μπορεί να γίνει μικρότερο ή μεγαλύτερο μαρτύριο. Κι ας μάθουμε να βλέπουμε πού υστερούμε, πού είμαστε παράλυτοι πνευματικά και ηθικά, για να μπορούμε εν ταπεινώσει δημόσια, δηλαδή στα μυστήρια της Εκκλησίας, να ζητούμε το έλεος του Θεού και την ίασή μας.

ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 20

Ο άγιος Απόστολος ο Νέος
Ο Άγιος Απόστολος καταγόταν από το χωριό Άγιος Λαυρέντιος του Πηλίου. Γεννήθηκε στα 1667 και σε ηλικία 15 χρονών έμεινε ορφανός και από τους δύο γονείς του, οπότε πήγε στην Κωνσταντινούπολη κι εργαζόταν σε κάποια ταβέρνα της Πόλης, σε κάποιο γνωστό της οικογένειας. Παρά το νεαρό της ηλικίας του ζούσε χριστιανικά και μυαλωμένα.
Πίσω στο χωριό του οι κάτοικοι της περιοχής, επειδή φορολογούνταν σκληρά και άδικα, ζήτησαν από τη Βαλιδέ Χανούμ, τη μητέρα του Σουλτάνου Μεχμέτ του Δ΄, να πληρώνουν λιγότερα, πράγμα που έγινε, καθώς η ευρύτερη περιοχή του Πηλίου ήταν δώρο από το Σουλτάνο στη μητέρα του. Ο τοπικός όμως Βοεβόδας δεν αναγνώρισε την παραχώρηση, θεώρησε πλαστά τα έγγραφα και θυμωμένος φυλάκισε τους επιτρόπους και πήγε ο ίδιος στην Κωνσταντινούπολη να μεταφέρει τα ψέματα όπως πίστευε στο Σουλτάνο και τη μητέρα του, με σκοπό να τιμωρηθούν αναλόγως. Από το χωριό έστειλαν το συντομότερο δυνατόν επιτροπή στην Πόλη να διαμαρτυρηθούν στη Βαλιδέ Χανούμ και ο Άγιος, που ζούσε ήδη τέσσαρα χρόνια εκεί, προσφέρθηκε να τους βοηθήσει ως διερμηνέας. Τρεις από τους συμπατριώτες του αγίου τούς έκλεισαν στη φυλακή.
Υπερασπιζόμενος το δίκιο των συμπατριωτών του, που έσπευσαν να τον συναντήσουν εκεί, και συκοφαντούμενος ως υποκινητής της διαμαρτυρίας των συγχωριανών του, συλλαμβάνεται από τους Τούρκους και πιέζεται, αρχικά με ταξίματα και υποσχέσεις και στη συνέχεια βασανιζόμενος και με ύπουλο τρόπο να αλλαξοπιστήσει. Ο Απόστολος, μένοντας σταθερός στην πίστη του, έγινε ομολογητής, δηλαδή υπερασπίστηκε την πίστη του με θάρρος: «Εγώ Χριστιανός είμαι και από της αγίας μου πίστεως ουδέποτε παραιτούμαι». Τον μεταφέρουν από κριτή σε κριτή και κάθε φορά του τάζουν διάφορα δελεαστικά, μήπως για το νεαρό της ηλικίας του κατορθώσουν να τον φέρουν με το μέρος τους. Για το λόγο αυτό μέχρι και ένα άλογο χρυσοστόλισαν, μήπως τον γλυκάνουν με αξιώματα και τιμές. Ο Άγιος όμως τους απαντά: «Σας διαβεβαιώνω ως τίμιος Χριστιανός, ότι με οποιονδήποτε θάνατο θέλετε να με θανατώσετε, χάριν του Χριστού μου θα τον δεχτώ προθυμότατα. Μην αργοπορείτε λοιπόν». Αφού λοιπόν τον βασάνισαν σκληρά, ο δήμιος έκοψε την αγία του κεφαλή κι έτσι έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου την 16η Αυγούστου του 1686, ημέρα Δευτέρα, εμπρός στα σκαλιά του Γενί τζαμί, σε ηλικία 19 ετών.
Το λείψανό του ρίχτηκε στο Βόσπορο, ενώ μόνο η Τίμια Κάρα του διασώθηκε από μερικούς χριστιανούς και παραδόθηκε στο Πατριαρχείο. Στα 1795 μεταφέρθηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την κωμόπολη του Αγίου Λαυρεντίου, και από τότε η μνήμη του τιμάται στη γενέτειρα και σε ολόκληρη τη Μαγνησία με ξεχωριστή μεγαλοπρέπεια στις 16 Αυγούστου, με επίκεντρο το μεγαλοπρεπή ναό του (στο μέρος όπου βρίσκονταν το σπίτι του) και με συμμετοχή χιλιάδων πιστών από πολλές περιοχές της Ελλάδος.
Έχει ανακηρυχθεί προστάτης άγιος των νέων της περιοχής του Βόλου και του Πηλίου και γιορτάζει και δεύτερη φορά το χρόνο, στις 3 Νοεμβρίου, οπότε και έγινε η ανακομιδή του λειψάνου του.
Ερμηνευτικά σχόλια:
έμεινε ορφανός: ο άγιος από την μικρή του ηλικία μπήκε στα βάσανα της ζωής. Αναγκάζεται να αφήσει την πατρίδα του, καθώς οι γονείς του έχουν πεθάνει, και να πάει στην Κωνσταντινούπολη να εργαστεί κοντά σε κάποιον γνωστό της οικογένειάς του. Κάνει έναν άλλο τόπο πατρίδα του, δεν ξεχνά όμως και τον τόπο στον οποίο γεννήθηκε και μεγάλωσε, δείχνοντάς μας ότι κύριο χαρακτηριστικό στη ζωή μας πρέπει να είναι η μνήμη. Να θυμόμαστε από ποια πατρίδα καταγόμαστε, να την αγαπούμε και όταν μπορούμε, να το δείχνουμε.
διερμηνέας: ο άγιος βάζει τον εαυτό του σε κίνδυνο, πηγαίνοντας να βοηθήσει τους συμπατριώτες του, όμως δεν κάνει πίσω. Ξέρει ότι εκείνοι δεν γνωρίζουν τούρκικα, ξέρει ότι ο βοεβόδας, ο διοικητής των Τούρκων στην πατρίδα του, μπορεί να του επιρρίψει την ευθύνη για το ότι θα αναιρεθεί η βαριά φορολογία, όμως δεν κάνει πίσω. Αγαπά την πατρίδα του και τους ανθρώπους της, δεν δέχεται την αδικία και είναι αποφασισμένος να παλέψει μέχρι το τέλος της ζωής του να δείξει την αληθινή του ταυτότητα, ότι είναι Έλληνας και χριστιανός.
να αλλαξοπιστήσει: οι Τούρκοι ένα δεκαεννιάχρονο παλικάρι να υπερασπίζεται το δίκαιο. Έτσι σπεύδουν να τον πιέσουν για να τον κάνουν να αλλάξει πίστη. Του υπόσχονται ότι θα έχει περιουσία, δόξα και, κυρίως, την δυνατότητα ως μουσουλμάνος, δηλαδή ως Τούρκος, να ζήσει μία καλύτερη ζωή. Ο άγιος όμως δεν κάνει πίσω. Ξέρει ότι νόημα έχει η ζωή όταν έχεις ταυτότητα. Όχι όταν έχει χρήματα και δόξα. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τον τρόπο που οι άνθρωποι την εποχή μας βλέπουν τον κόσμο και τη ζωή. Όμως ο άγιος δεν θέλει να απαρνηθεί ούτε την πίστη του ούτε την πατρίδα και την καταγωγή του. Και ο Χριστός θα του δώσει τη δύναμη να αντέξει τα μαρτύρια.
Η τιμία κάρα του: κάνει θαύματα μέχρι σήμερα, γιατί ο Χριστός της έδωσε την δύναμη της χάριτός του. Έτσι το ανυποχώρητο παλικάρι το θυμόμαστε μέχρι σήμερα και μάς διδάσκει να αγαπούμε και την πίστη και την πατρίδα μας. Είναι αυτό που έκαναν οι αγωνιστές της Επανάστασης του 1821. Πάλεψαν για την ελευθερία της πατρίδας μας, αλλά και για να κρατήσουν την πίστη στο Χριστό από τις επιθέσεις των Τούρκων
προστάτης άγιος των νέων: ο άγιος προστατεύει τα παιδιά κι τους νέους της περιοχής όπου έζησε ο ίδιος, αλλά και κάθε παιδί και κάθε νέο που αγαπά την πατρίδα του. Ας μην το ξεχνούμε αυτό σήμερα, που η πατρίδα μας περνά δύσκολες στιγμές. Αγαπώ την πατρίδα μου σημαίνει ότι αν χρειαστεί θυσιάζομαι γι’ αυτήν, όχι για να κάνω κακό στους άλλους, αλλά για να υπερασπιστώ το δίκαιο και την ελευθερία. Καλούμαστε σήμερα να μην αδιαφορούμε για την πατρίδα μας και να μην την απορρίπτουμε, αλλά να είμαστε ευαίσθητοι γι’ αυτήν. Να ξέρουμε την ιστορία της και να μην λησμονούμε αυτό το δίπτυχο: πίστη στο Χριστό και ελευθερία για την πατρίδα. Αυτός είναι και ο δρόμος της Εκκλησίας.
Ερωτήσεις:
1. Ο άγιος ξέχασε την πατρίδα του;
2. Τι έκανε τον άγιο να μην φοβηθεί να βοηθήσει τους συμπατριώτες του;
3. Γιατί οι Τούρκοι οδήγησαν τον άγιο στο μαρτύριο;
4. Τι μας δείχνει το γεγονός ότι η κάρα του αγίου κάνει μέχρι και σήμερα θαύματα;
5. Πώς καλούμαστε να δείξουμε την αγάπη μας για την πατρίδα μας;
Συμπέρασμα
Η Εκκλησία μάς διδάσκει ότι η αγάπη για την πατρίδα γίνεται βοήθεια και θυσία και όχι αδιαφορία ή απόρριψη.


Ακροστιχίδα του αγίου Αποστόλου!
Α _ _ _ _ Το πρώτο όνομα του χωριού του αγίου
Π_ _ _ _ Το βουνό που βρίσκεται το χωριό του αγίου
Ο_ _ _ _ _ _ Ο άγιος έμεινε ... από γονείς
Σ_ _ _ _ _ _ _ _ Ο Τούρκος βασιλιάς
Τ_ _ _ _ Τόσοι από τους συμπατριώτες του αγίου κλείστηκαν φυλακή
Ο_ _ _ _ _ _ _ _ _ Ο άγιος υπερασπίτηκε με θάρρος την πίστη ως ...
Λ _ _ _ _ _ _ _ _ _ Το δεύτερο όνομα του χωριού του αγίου
Ο_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ Η κάρα του αγίου παραδόθηκε στο... (ανάποδα)
Σ_ _ _ _ _ _ Ο άγιος έλαβε το ... του μαρτυρίου

πρό του σε φωνήσαι, είδον σε

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που αναρωτιόμαστε ποιος μπορεί να μας καταλάβει. Ποιος μπορεί να γνωρίσει ποιοι αληθινά είμαστε. Και τότε, δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε με κανέναν διότι δεν είμαστε σε θέση να αποκαλύψουμε το αληθινό μας πρόσωπο ούτε και στον εαυτό μας. Και πορευόμαστε σε μία κατάσταση μοναξιάς, την οποία προσπαθούμε να την υποκαταστήσουμε με επιφανειακές σχέσεις, με την παράδοση σε απολαύσεις, με την εργασιομανία, με την εκζήτηση της δόξας και του επαίνου, με τον τονισμό της αξίας του εαυτού μας και την ουσιαστική κατάκριση και απόρριψη των άλλων. Έτσι, παραμένει όμως ο καημός μας να υπάρξει κάποιος που να μας γνωρίσει, να κοινωνήσει αληθινά μαζί μας, να καλύψει τις πνευματικές και συναισθηματικές ανάγκες μας.
Αυτός ο Κάποιος υπάρχει και είναι ο Χριστός. Ο Μεγάλος Άγνωστος της ζωής μας. Γιατί είναι ο μόνος που δεν έχει συμφέρον από εμάς. Γιατί δεν ζητά από εμάς, αλλά προσφέρεται. Γιατί ουδέποτε θα μας εγκαταλείψει. Γιατί δεν χρειάζεται να κρύψουμε κάτι από Εκείνον που τα γνωρίζει όλα. Αλλά για να Τον συναντήσουμε και να μας αναγνωρίσει χρειάζεται να Τον αναζητούμε. Χρειάζεται να πιστεύουμε. Και για να γίνει αυτό δεν αρκεί η συμβατική πίστη, η παραδοσιακή τελετουργία, ο μεταφυσικός φόβος. Αρκεί η παραίτηση από την κυριαρχία του εγώ μας και η απόφαση για ταπεινή φωνή προς Εκείνον να φανερωθεί στη ζωή μας και να γίνει ο Σωτήρας μας. Να γίνει το Πρόσωπο που θα μας δώσει νόημα στη ζωή μας.
Όταν μάλιστα θα έρθει η ώρα της συνάντησης, θα διαπιστώσουμε ότι Εκείνος μας γνωρίζει. Γνωρίζει τι είναι ωφέλιμο για την ύπαρξή μας. Γνωρίζει τα πάθη μας και τα λάθη μας. Γνωρίζει μέχρι πού αντέχουμε. Και στην ερώτησή μας «πόθεν με γινώσκεις» (Ιωάν. 1, 49), θα λάβουμε την απάντηση «πρό του σε φωνήσαι, είδον σε».
Μας γνωρίζει προ καταβολή κόσμου, πριν καν έρθουμε στον κόσμο. Μας γνωρίζει όχι απλώς θεωρητικά, αλλά έχει ήδη γίνει άνθρωπος για μας, έχει σταυρωθεί και έχει πάθει για μας, έχει αναστηθεί για μας και έχει οδηγήσει την φύση μας στους ουρανούς. Έχει αφήσει παρακαταθήκη πολύτιμη την Εκκλησία και τον Ίδιο Του τον εαυτό, το Σώμα και το Αίμα Του για να Τον κοινωνούμε πάσας τας ημέρας της ζωής ημών. Γνωρίζει τον χαρακτήρα μας, τις αγωνίες μας, τι ζητούμε από Εκείνον και τον κόσμο, το πώς θα θέλαμε να πορευτούμε. Και είναι έτοιμος να μας δώσει σημεία αυτής της γνωριμίας Του μαζί μας δια της αγάπης Του η οποία μας δίδει δύναμη να υπερβούμε τις δοκιμασίες μας, δια της ελπίδος σ’ Αυτόν που μας κάνει να μην αποκάμουμε στη ζωή, αλλά και δια της πίστεως ότι είναι Παρών στη ζωή μας.
Περιμένει την κατάλληλη ώρα για να μιλήσει στην καρδιά μας, να μας καλέσει στην οδό της Βασιλείας Του. Όταν κι εμείς θα είμαστε έτοιμοι. Αυτή, την προσωπική ετοιμασία, έχει αναλάβει ο καθένας μας προσωπικά. Αυτή την ετοιμασία ας την εντατικοποιήσουμε την περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής. Ας απομακρύνουμε την ψευδαίσθηση της δήθεν ετοιμότητά μας, γιατί οι ποικίλες δοκιμασίες, οι λύπες μας, αναδεικνύουν την αδυναμία μας, ενώ το γεγονός ότι συχνά βάζουμε άλλες προτεραιότητες στη ζωή μας εκτός από Εκείνον, αποδεικνύουν τον λάθος προσανατολισμό μας.
Εκείνος συνεχίζει να απλώνει το χέρι και να μας τραβήξει από τον Άδη της ζωής μας και να μας δώσει νόημα!

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ
Δευτέρα 21 - Κυριακή 27 Μαρτίου 2016

Δευτέρα 21 Μαρτίου 2016:
5.00 μ.μ. Μεγάλο Απόδειπνο
6.00 μ.μ. Κύκλος Συμμελέτης Αγίας Γραφής

Τρίτη:
5.00 μ.μ. Μεγάλο Απόδειπνο

Τετάρτη 23 Μαρτίου 2016:
6.30 μ.μ. Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων

Πέμπτη 24 Μαρτίου 2016
5.00 μ.μ. Εσπερινός Ευαγγελισμού

Παρασκευή 25 Μαρτίου 2016 (Ευαγγελισμός Θεοτόκου):
7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος, Θεία Λειτουργία και Δοξολογία για την εθνική επέτειο.
Εορτή Κατηχητικών για την 25η Μαρτίου.
7.00 μ.μ. Εσπερινός αποδόσεως εορτής και Β΄ στάση των Χαιρετισμών.

Σάββατο 26 Μαρτίου 2016:
11.00 π.μ. - 12.30 μ.μ. Κατηχητικό για τα μικρότερα παιδιά, προνήπια, νήπια, Α΄, Β΄, Γ΄ Δημοτικού.
4.00 – 5.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Δ΄, Ε΄, και Στ΄ Δημοτικού.
6.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Γυμνασίου.
5.00 μ.μ. Εσπερινός.

Κυριακή 27 Μαρτίου 2016 :
7.30 – 10.45 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία