ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ ΜΑΘΗΜΑ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 7

Η Αγία Ευτροπία

Στα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, στην περιοχή της Μεσοποταμίας, ζούσε μία ευσεβής γυναίκα που λεγόταν Θωμαΐδα. Αυτή είχε γίνει μοναχή και κοντά της ζούσαν δύο αδελφές, η Λιβύη και η Λεωνίς καθώς και το εννιάχρονο κορίτσι της Λιβύης, η Ευτροπία. Είχε ξεσπάσει διωγμός στην περιοχή από έναν άγριο διοικητή που λεγόταν Σελήνος. Κάποιος κατήγγειλε τις τρεις κοπέλες ότι πίστευαν στο Χριστό και στρατιώτες πήγαν και τις συνέλαβαν. Τις οδήγησαν στον Σελήνο. Εκείνος προσπάθησε με υποσχέσεις να τις δελεάσει και να αλλάξουν πίστη. Μάλιστα, ενώ συζητούσαν, ο Σελήνος διέταξε να λύσουν την Ευτροπία, για να της δώσει την ευκαιρία να διαφύγει. Τότε η μητέρα της η Λιβύη είπε στην Ευτροπία: «Μην φύγεις». Και η Ευτροπία παρέμεινε, μαζί με την μητέρα και την θεία της.
Ο Σελήνος άρχισε τις απειλές. Αυτές απάντησαν με ένα στόμα ότι ήταν χριστιανές και δεν επρόκειτο να αλλάξουν την πίστη τους, όσα μαρτύρια κι αν υπέφεραν. Σκέφτηκε στη συνέχεια να πάρει ξεχωριστά την Ευτροπία. Στις υποσχέσεις και τα καλοπιάσματά του η Ευτροπία του απάντησε ότι ο Χριστός είναι η αλήθεια και δεν μπορούσε να αφήσει την αλήθεια για να ακολουθήσει τους ψεύτικους θεούς και να χάσει το σκοπό της ζωής της που ήταν η αγάπη προς το Θεό. Του ζήτησε μάλιστα να την βασανίσει πρώτη. Αυτός διέταξε να την τεντώσουν σε ένα ξύλο και να την χτυπήσουν αλύπητα. Το ίδιο και την μητέρα και τη θεία της. Το βράδυ ήρθε ένας άγγελος και τις έκανε καλά.
Την άλλη μέρα, ο Σελήνος διέταξε να έρθουν μπροστά του. Με έκπληξη διαπίστωσε ότι ήταν σα να μην είχαν πάθει κανένα μαρτύριο. Τότε ο τύραννος διέταξε να αποκεφαλίσουν την Λιβύη, διότι θεωρούσε ότι αυτή επηρέαζε και την αδελφή και την κόρη της. Στη συνέχεια, παρά τις προσπάθειές του, κατάλαβε ότι ούτε οι άλλες θα άλλαζαν γνώμη. Διέταξε και έκαψαν την Λεωνίδα σε ένα καμίνι με φωτιά και την μικρή Ευτροπία, που δεν έφυγε, όταν μπορούσε, να την αποκεφαλίσουν. Τότε πριν το μαρτύριο ήρθε και η Θωμαΐς που τις προστάτευε και τις καθοδηγούσε στη ζωή του Χριστού. Προσευχήθηκε γι’ αυτές και υπέμειναν με καρτερία το μαρτύριο, επικαλούμενες την βοήθεια του Κυρίου. Η Ευτροπία μάλιστα έβαλε τα χέρια της πίσω και έσκυψε το κεφάλι στους δήμιους χωρίς να παραπονεθεί.
Η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη τους κάθε χρόνο στις 25 Ιουνίου.

Ερμηνευτικά σχόλια
πίστευαν στο Χριστό: εκείνα τα χρόνια ο μοναχισμός δεν ήταν οργανωμένος. Όμως υπήρχαν άνθρωποι και άνδρες και γυναίκες που ένιωθαν ότι το πολυτιμότερο αγαθό στη ζωή τους είναι ο Χριστός. Και έτσι αφιέρωναν τον εαυτό τους στο Χριστό, αποφάσιζαν δηλαδή να μην κάνουν οικογένεια, αλλά να ζούνε με προσευχή, θεία κοινωνία, μελέτη του Ευαγγελίου και ως μία μικρή δική τους οικογένεια. Έτσι είχε γίνει και με την αγία Θωμαΐδα, η οποία είχε συγκεντρώσει κοντά της αρκετές κοπέλες, μεταξύ των οποίων και οι τρεις αυτές που μαρτύρησαν για το Χριστό. Στην περίοδο των διωγμών όμως ήταν δύσκολο να παραμείνουν οι άνθρωποι πιστοί στο Χριστό, χωρίς να κληθούν να δικαστούν και να επιλέξουν Χριστό ή είδωλα. Υπήρχαν διάφοροι που περίμεναν να βρούνε την ευκαιρία από ζήλο ή από κακία ή επειδή θεωρούσαν ότι οι χριστιανοί ήταν επικίνδυνοι για την κοινωνία, τους καταγγέλλανε και οι στρατιώτες της ρωμαϊκής εξουσίας που κυβερνούσε τον κόσμο τους συλλαμβάνανε. Έτσι έγινε και με τις τρεις κοπέλες.
μητέρα: ο διοικητής και τύραννος της περιοχής σκέφτηκε να πιέσει την μητέρα της Ευτροπίας, για να αλλάξει γνώμη. Θεωρούσε ότι καμία μητέρα δεν θα άφηνε τα παιδί της να πεθάνει, ιδίως όταν είναι μικρό. Η μάνα όμως ξέρει ότι η πίστη στο Χριστό είναι το ωραιότερο που υπάρχει στη ζωή και έτσι, ενώ δίνεται η ευκαιρία στην μικρή κόρη να φύγει, η μάνα την προτρέπει: «μην φύγεις». Είναι συγκλονιστική η σκηνή. Δείχνει ότι όταν υπάρχει η αγάπη για το Χριστό, τότε ακόμη και το ίδιο το δώρο της ζωής χωρίς το Χριστό δεν έχει νόημα. Η αγάπη της μητέρας δεν θα ήταν πλήρης χωρίς την αγάπη για το Χριστό. Αυτό βέβαια δύσκολα θα το κάναμε στην εποχή μας, γιατί βάζουμε άλλες προτεραιότητες, πιο πάνω από την αλήθεια που είναι ο Χριστός.
ο Χριστός είναι η αλήθεια: τίποτε στη ζωή δεν έχει πραγματική αξία αν δεν είναι συνδεδεμένο με την αλήθεια, που είναι ο Χριστός. Όλα μπορούμε να τα ζήσουμε, να τα χαρούμε, αν όμως δεν έχουμε πίστη τότε δεν μπορούν να μας οδηγήσουν στην ευτυχία. Ακόμη και ο θάνατος για το Χριστό, σε ακραίες καταστάσεις, είναι προτιμότερος από μία ζωή μακριά του. Ο κόσμος σήμερα, και το ταγκαλάκι ιδιαιτέρως, μας έχει κάνει να πιστεύουμε ότι μπορούμε να έχουμε ευτυχία και χαρά στα όσα ο πολιτισμός μας δίνει. Όμως μια τέτοια ευτυχία είναι μάταιη. Ας μάθουμε λοιπόν ότι η πίστη στο Χριστό είναι ό,τι σπουδαιότερο.
τις έκανε καλά: ήταν ένα σημάδι για τον ειδωλολάτρη τύραννο αυτό, για να καταλάβει ότι ο Χριστός είναι ο αληθινός Θεός και όποιος πιστεύει σ’ Αυτόν μπορεί να νικήσει κάθε κακό, ακόμη και τον σωματικό θάνατο. Ήταν μια ευκαιρία σε αυτόν να μετανοήσει, αλλά δεν την αξιοποιήσει. Το ταγκαλάκι δεν τον άφησε, αλλά και εκείνος υποχώρησε στις σκέψεις που του έβαζε το ταγκαλάκι. Αυτό συμβαίνει με όσους ανθρώπους ζούνε στο ψέμα. Δεν πιστεύουν, ακόμη κι αν όσα βλέπουν για την πίστη είναι ολοφάνερα.
έβαλε τα χέρια της πίσω: η μοναχή Θωμαΐδα ενίσχυσε τις δύο κοπέλες στο μαρτύριό τους. Δεν τις εγκατέλειψε, αλλά ήταν κοντά τους. Αυτό κάνουν όχι μόνο οι φυσικοί γονείς, αλλά και οι πνευματικοί μας γονείς, που είναι όσοι μας οδηγούν στο Χριστό, μας μαθαίνουν την αλήθεια. Κι αυτοί είναι οι ιερείς, είναι οι ανάδοχοί μας, οι νονοί και οι νονές μας που πιστεύουν στο Χριστό, είναι οι μοναχοί και οι μοναχές που μας καθοδηγούν. Και τότε βλέπουμε ότι έχουμε πάρει πολλή δύναμη. Μας χρειάζεται η αγάπη τόσο του Θεού όσο και των ανθρώπων. Η μικρή Ευτροπία με ταπείνωση και αγάπη και πίστη στο Χριστό αποδέχεται το μαρτύριο. Δεν διαμαρτύρεται, δεν κλαίει μπροστά στο θάνατο, αλλά είναι δυνατή. Και γίνεται αγία.
Ευτροπία: το όνομά της σημαίνει καλότροπη. Αυτή που έχει καλοσύνη, αγάπη, σεβασμό και την ίδια στιγμή ξέρει τι θέλει στη ζωή της. Και η Ευτροπία ήθελε την Αλήθεια, δηλαδή το Χριστό. Η Ευτροπία είχε τρόπους, μαθημένη ασφαλώς από την μητέρα της, υπακοή στο καλό που η μητέρα της και όσοι την αγαπούσαν την δίδασκαν, αλλά και την ίδια στιγμή αποφασιστικότητα στη ζωή της. Ας μάθουμε κι εμείς από την μικρή μας ηλικία να έχουμε τον τρόπο αναζήτησης της Αλήθειας που είναι ο Χριστός, να θεωρούμε την Αλήθεια της πίστης το σημαντικότερο στοιχείο της ζωής μας και να υπακούμε σε ό,τι καλό και δεν χρειάζεται να αναζητούμε την αλήθεια αλλού, κάνοντας περιπλανήσεις στο ψέμα.
Ερωτήσεις
1. Γιατί η μητέρα της Ευτροπίας δεν της άλλαξε γνώμη και της είπε να μην φύγει;
2. Τι σημαίνει ότι ο Χριστός είναι η Αλήθεια;
3. Γιατί ο Χριστός έστειλε τον άγγελο για να θεραπεύσει τις τρεις κοπέλες;
4. Γιατί ο τύραννος παρέμεινε αμετανόητος;
5. Ποιες αγάπες χρειαζόταν η Ευτροπία;
6. Τι σημαίνει το όνομα Ευτροπία;
Συμπέρασμα
Ο Χριστός είναι η αλήθεια και δεν χρειάζεται να περιπλανιόμαστε μακριά Του!


ΞΗΓΦΑΙΣΟΙΝΥΟΙ ΟΙΡΥΤΡΑΜΞΞΚΞΣΟΤΣΙΡΧΚΚΚΛΙΣΩΓΥΕΦΣΔΦΓΟΝΑΙΤΗΛΚΟΙΔΑΞΑΔΙΑΜΩΘΗΚΣΟΝΗΛΕΣΞΣΙΝΩΕΛΗΥΒΙΛΓΑΙΠΟΡΤΥΕ
Βρες στο κρυπτόλεξο 10 λέξεις ΑΝΑΠΟΔΑ από την ιστορία που άκουσες και διάβασες. Τις λέξεις θα τις βρεις διαβάζοντας με προσοχή τα γράμματα το ένα μετά το άλλο.

Διδάσκαλε ἀγαθέ, τι ποιήσας ζωήν αἰώνιον κληρονομίσω;

«Διδάσκαλε ἀγαθέ, τι ποιήσας ζωήν αἰώνιον κληρονομίσω; … οὐδεῖ ἀγαθός εἰ μή εἷς ὁ Θεός. Τά ἀδύνατα παρά ἀνθρώποις δυνατά παρά τῷ Θεῷ ἐστίν»
Ο πλούσιος νέος πλησιάζει το Χριστό, χωρίς να καταλαβαίνει ουσιαστικά ποιος είναι αυτός στον οποίο προτίθεται να μιλήσει. Τον αναγνωρίζει ως πρόσωπο ξεχωριστό, ηγετικό, σεβάσμιο, θαυματουργό ενδεχομένως, διδάσκαλο, ενάρετο. Και ο Χριστός αποδέχεται την προσφώνηση διδάσκαλε, αλλά διατυπώνει μια άρνηση στην αποδοχή του όρου «αγαθέ», λέγοντας ότι αγαθός εκ φύσεως είναι μόνο ο Θεός. Γνωρίζει ο Χριστός καλά το περιεχόμενο του συνομιλητή Του και έτσι ξέρει τόσο την εικόνα που έχει ο νεαρός πλούσιος για τον εαυτό του, όσο και την διάθεσή του να υπακούσει στην απάντηση που θα λάβει από το αυτόν στην ερώτηση για το πώς θα κληρονομήσει την αιωνιότητα. Αν ο πλούσιος αναγνώριζε το Χριστό ως Θεό θα Τον υπάκουε αμέσως στο κάλεσμά του να πουλήσει τα πάντα και να τον ακολουθήσει;
Το ίδιο ερώτημα μπαίνει και στον καθένα μας. Αναγνωρίζουμε το Χριστό ως Θεό μας πραγματικά; Αν Ναι, τότε είμαστε έτοιμοι να παραιτηθούμε από το στήριγμά μας στα κάθε λογής αγαθά; Να ετοιμαστούμε να τα μοιραστούμε με τον καθένα που τα χρειάζεται αληθινά; Είτε αυτό είναι λόγος, είτε ύλη, είτε χάρισμα, είτε άνοιγμα της καρδιάς. Να ακολουθήσουμε το Χριστό στην οδό του Ευαγγελίου. Και αν αναγνωρίσουμε τη δυσκολία μας στην αρετή της αγάπης να ταπεινωθούμε στο Θεό και Του ζητήσουμε τη Χάρη Του και το έλεός Του γιατί θα έχουμε και πάλι βεβαία την ελπίδα ότι «τά αδύνατα παρά ἀνθρώποις δυνατά παρά τῷ Θεῷ ἐστίν.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ
Δευτέρα 30 Νοεμβρίου - Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2015

Δευτέρα 30 Νοεμβρίου 2015 (Αγίου Ανδρέα):
7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία
5.00 μ.μ. Εσπερινός και Παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο
6.00 μ.μ. Κύκλος Συμμελέτης Αγίας Γραφής

Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου 2015 (Αγ. Βαρβάρας-Αγ. Σεραφείμ):
7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία

Σάββατο 5 Δεκεμβρίου 2015:
11.00 π.μ. - 1.00 μ.μ. Κατηχητικό για τα μικρότερα παιδιά, προνήπια, νήπια, Α΄, Β΄, Γ΄ Δημοτικού.
4.00 – 5.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Δ΄, Ε΄, και Στ΄ Δημοτικού.
5.00 – 6.00 μ.μ. Μάθημα Βυζαντινής Μουσικής για μαθητές.
5.00 μ.μ. Εσπερινός.
6.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Γυμνασίου - Λυκείου.

Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2015 (Αγ. Νικολάου):
7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

 Τις εργασίες καθαρισμού του Ναού και το στρώσιμο των χαλιών θα πραγματοποιήσουμε σήμερα, Κυριακή 29 Νοεμβρίου από τις 2.00 μ.μ..
 Τα συνεργία του «Εράνου Αγάπης» θα περάσουν από τα σπίτια την Κυριακή 6 Δεκεμβρίου.

ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 6

Η Αγία Ακυλίνα, η δεκάχρονη μάρτυς

Βρισκόμαστε στην Παλαιστίνη, στην πόλη Βύβλο. Αυτοκράτορας της Ρώμης ήταν τότε ο Διοκλητιανός (φοβερός πολέμιος των Χριστιανών). Εκεί ζούσε μια μικρή χριστιανή η Ακυλίνα, η οποία ήταν τότε 10 χρονών. Ήταν θυγατέρα ενός άρχοντα της Βύβλου της Φοινίκης, του Ευτόλμιου. Βαπτίσθηκε σε ηλικία πέντε ετών από τον επίσκοπο Ευθάλιο και από ηλικίας δέκα ετών δίδασκε στις συνομήλικές της να απέχουν από τα είδωλα και να προστρέχουν στον Χριστό, με τέτοιον ζήλο ώστε κάποιος Νικόδημος την κατήγγειλε στον ανθύπατο Βολουσιανό, στον οποίο ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός είχε αναθέσει να εφαρμόσει στην περιοχή αυτή τα πρώτα διατάγματα του διωγμού.
Ο ανθύπατος την κάλεσε να την ρωτήσει αν αληθεύουν οι κατηγορίες εναντίον της. Η αγία απάντησε:
- Ναι! Πιστεύω με όλη μου την ψυχή στο Χριστό!
Αμέσως εκείνος διέταξε να βασανιστεί! Και δεν λυπήθηκε την ηλικία της. Την χτύπησαν αλύπητα. Η Ακυλίνα φώναζε συνεχώς: « Κύριε, βοήθησέ με! Δεν θα σε αρνηθώ ποτέ!»
Μετά από σκληρά βασανιστήρια την πέταξαν έξω από την πόλη θεωρώντας ότι ήταν νεκρή. Εκεί ήλθε να την βοηθήσει άγγελος Κυρίου, ο οποίος την έκανε καλά. Τότε η Αγία επέστρεψε στον ανθύπατο. Χωρίς να την καταλάβουν οι φρουροί του, μπήκε στο σπίτι του και στο δωμάτιο και τον ξύπνησε ζητώντας να την οδηγήσει στο μαρτύριο, για να πεθάνει για την αγάπη του Χριστού. Εκείνος ξύπνησε περίτρομος και κάλεσε βοήθεια. Εν συνεχεία, κατηγορώντας την αγία ότι χρησιμοποιούσε την μαγεία, για να μην την καταλαβαίνουν οι φρουροί και να γίνει καλά από τις πληγές της, διέταξε να αποκεφαλισθεί την επομένη. Τα τίμια λείψανα της μεταφέρθηκαν πολλά χρόνια αργότερα στην Κωνσταντινούπολη, σε ναό αφιερωμένο στην μνήμη της, κοντά στην Αγορά –Φόρο, όπου και έτυχαν μεγάλης τιμής.
Η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη της στις 13 Ιουνίου κάθε χρόνο.

Ερμηνευτικά σχόλια
πνευματική προκοπή: η αγία από την μικρή της ηλικία ήταν κοντά στο Χριστό. Αυτή της έδινε δύναμη και ζωή και δεν την έκανε να μένει ευχαριστημένη που μόνο αυτή πίστευε. Ήθελε να βοηθήσει και άλλα κορίτσια της ηλικίας της να γνωρίσουν την αληθινή πίστη. Ο άνθρωπος που πιστεύει, θέλει να πιστέψουν και οι άλλοι. Αυτό είναι η αγάπη. Η προσπάθεια αυτή γίνεται σε έναν κόσμο και σε μια εποχή όπου είχε κηρυχτεί διωγμός εναντίον των χριστιανών. Το να είσαι χριστιανός και να μιλάς για το Χριστό δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση. Σήμερα θα σκεφτόμασταν να γλιτώσουμε τον εαυτό μας από το κακό και το θάνατο. Τότε όμως οι χριστιανοί είχαν ενθουσιασμό και όρεξη. Και ο Χριστός τους βοηθούσε να αντέξουν.
είδωλα: είναι οι ψεύτικοι θεοί της αρχαιότητας, που δεν είχαν σχέση με την αλήθεια, αλλά ήταν δημιουργημένοι από τους ανθρώπους όμοιοι με αυτούς. Η αρχαία θρησκεία δεν μπορούσε να συγκριθεί με την αλήθεια του χριστιανισμού. Δίδασκε τους ανθρώπους να είναι παραδομένοι στα πάθη τους, αρκεί να προσφέρανε θυσίες στους αρχαίους θεούς. Ο χριστιανισμός διδάσκει την αγάπη, την απελευθέρωση του ανθρώπου από τα πάθη και τις κακίες, όπως επίσης και να βάζει πάνω από όλα τη σχέση με το Χριστό, την κοινωνία μαζί Του και την μεταμόρφωση της καρδιάς μας. Κάθε εποχή βέβαια έχει τα είδωλά της. Κι αυτό γιατί η καρδιά μας δεν είναι γεμάτη από τον Χριστό, με αποτέλεσμα να αισθανόμαστε την ανάγκη να στραφούμε προς διάφορα ανθρώπινα πρότυπα. Στη σύγχρονη εποχή είναι τραγουδιστές, ηθοποιοί, ποδοσφαιριστές, άνθρωποι που παρουσιάζονται κατά κύριο λόγο στην τηλεόραση και έχουν φανατικούς θαυμαστές των ταλέντων τους ή της ομορφιάς τους. Ας μην ξεχνούμε όμως ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να δώσουν νόημα και σκοπό στη ζωή μας, αλλά μόνο ο Χριστός.
Κύριε βοήθησέ με: η δεκάχρονη Ακυλίνα είναι αποφασισμένη να παλέψει για την πίστη της. Στον αγώνα της αυτό ζητά βοήθεια από το Χριστό και την προσευχή. Δεν θα νικηθεί από την ειδωλολατρία. Η πνευματική της προκοπή είναι τέτοια που κατέχει την αλήθεια και είναι ελεύθερη ακόμη και από την ανάγκη της ζωής.
πηγαίνει στον ανθύπατο και πάλι: η αγία ξέρει ότι τα πάντα στη ζωή της είναι ο Χριστός. Γι’ αυτό επιστρέφει στο σπίτι του ανθύπατου, γιατί δεν θέλει να πιστέψει ο ανθύπατος ότι την νίκησε με τα μαρτύρια. Γνωρίζει ποια θα είναι η τύχη της, ωστόσο δεν κάνει πίσω. Και θα αξιωθεί να μαρτυρήσει για τον Χριστό και να είναι κοντά Του για πάντα.
την κατηγόρησε για μαγεία: ο ειδωλολάτρης πιστεύει ότι όλοι ακολουθούν τις δικές του μεθόδους. Έτσι δεν μπορεί να καταλάβει ότι η πίστη στο Χριστό δεν έχει ανάγκη από τις δυνάμεις του κακού για να δώσει χαρά, ζωή, υγεία, ελευθερία στον άνθρωπο, αλλά η δύναμη του Χριστού είναι πιο πάνω από κάθε κακό. Η σύγχρονη ειδωλολατρία τάζει στους ανθρώπους δύναμη, δημοσιότητα και δόξα, την αποδοχή των άλλων ανθρώπων. Εμείς όμως από τη στιγμή που πιστεύουμε στο Χριστό, ξέρουμε ότι όλα αυτά είναι μάταια μπροστά στην αγάπη και τη χαρά που η πίστη μας δίνει. Γιατί τα δώρα της ειδωλολατρίας κρατάνε για λίγο, ενώ τα δώρα του Χριστού κρατάνε για πάντα και σ’ αυτήν και στην άλλη ζωή. Τα είδωλα δεν μας αγαπούνε. Ο Χριστός μας αγαπά προσωπικά και έχει θυσιαστεί για μας με την σταύρωση και την ανάστασή Του. Μας δίνει λοιπόν ζωή. Ας μάθουμε λοιπόν από την παιδική μας ηλικία να πιστεύουμε και να αγαπούμε το Χριστό και να αφήνουμε στην άκρη κάθε είδωλο αυτού του κόσμου, το οποίο δεν πρέπει να μπαίνει στην καρδιά μας, διότι μας κρατά εδώ. Και ας ζούμε τη χαρά της σχέσης με το Χριστό στην Εκκλησία. Κι Εκείνος θα μας βοηθήσει στις δυσκολίες μας.

Ερωτήσεις
1. Τι ήταν αυτό που έκανε την μικρή Ακυλίνα να διδάσκει τις συνομηλίκους της;
2. Γιατί η Ακυλίνα δεν έκανε πίσω στο διωγμό από τον ανθύπατο;
3. Γιατί επέστρεψε , αφού έγινε καλά από τον άγγελο;
4. Υπάρχουν σύγχρονα είδωλα;
5. Ποια είναι η διαφορά της πίστης στο Χριστό από την πίστη στα είδωλα;

Συμπέρασμα
Να μένουμε μακριά από την σύγχρονη ειδωλολατρία και να διαλέγουμε την αγάπη και την πίστη στο Χριστό!


Απάντησε σωστά και κάνε την ακροστιχίδα
Ήταν ο διώκτης της Ακυλίνας Α _ _ _ _ _ _ _ _
Η πρώτη λέξη της προσευχής της αγίας Κ _ _ _ _
Η αγία ένιωθε ότι το σώμα της θα πέθαινε,
η ... της όμως θα ζούσε αιώνια κοντά στο Χριστό _ Υ _ _
Οι άνθρωποι και σήμερα ............ είδωλα Λ _ _ _ _ _ _ _ _
Ο μήνας που γιορτάζει η αγία Ι_ _ _ _ _ _
Αυτός κατήγγελε την αγία Ν _ _ _ _ _ _ _ _
Εκεί μεταφέρθηκαν τα λείψανα της αγίας Α _ _ _ _

«ἂ δέ ἡτοίμασας τίνι ἒσαι;»

Μια από τις πιο λιτές και την ίδια στιγμή πιο συγκλονιστικές παραβολές που είπε ο Χριστός για να δώσει στους ανθρώπους να κατανοήσουν τα μυστήρια της Βασιλείας του Θεού, να δούνε τον εαυτό τους σε σχέση μ’ αυτήν και να προβληματιστούν ώστε να μπούνε στην λογική της μετάνοιας, αφού δώσουν την αληθινή προοπτική στον τρόπο της ζωής τους είναι αυτή του άφρονα πλούσιου. Δεν υπάρχει άλλος άνθρωπος σ’ αυτήν. Ο πλούσιος είναι τόσο εγωπαθής, τόσο κλεισμένος στον εαυτό του, στην ηδονή που ο πλούτος του δίνει, ώστε ακόμη και τα λεγόμενα στην παραβολή είναι μονόλογος του πλουσίου, ένας διάλογος ουσιαστικά με τον εαυτό του ως φανταστικό ακροατή. Όχι μόνο δεν θέλει να προσφέρει κάτι από την ευφορία της χώρας του, αλλά δεν επιθυμεί ούτε τις σκέψεις του να μοιραστεί με κάποιον άλλο. Έχει χτίσει τα τείχη της εγωκεντρικότητας με τέτοιον τρόπο, ώστε και η χαρά του ακόμη να περιορίζεται στον ίδιο.
Σ’ αυτό το κλίμα λοιπόν αποφασίζει να γκρεμίσει τις αποθήκες του, να σοδιάσει ό,τι η γη του του έδωσε κι να πει στον εαυτό του «φάγε, πίε, ευφραίνου». Εκείνη την στιγμή της αποκορύφωσης της εγωκεντρικής ευτυχίας, του θριάμβου του ατομισμού, ακούγεται η φωνή ενός Προσώπου, το οποίο ήταν το μόνο που άκουγε χωρίς να φαίνεται, τον διάλογο του πλουσίου με τον εαυτό του. Είναι ο Θεός, Τον Οποίο ο πλούσιος είχε διαγράψει από την ζωή του, καθώς δεν σκέφτηκε καν να Τον ευχαριστήσει για την ευφορία των καρπών της γης του, ίσως αποδίδοντας τα πάντα στην καλή του τύχη ή στον κόπο του. Και ο Θεός, χωρίς να διαλέγεται με τον πλούσιο, του απευθύνει το αμείλικτο ερώτημα, αφού τον ενημερώνει ότι την ίδια κιόλας νύχτα (ο χρόνος που ο άνθρωπος βλέπει τον εαυτό του και καταστρώνει τα σχέδια της ζωής του, αμαρτάνει ή και αγιάζει) η ζωή του θα τελειώσει: «ά δε ητοίμασας τίνι έσται»; (Λουκ. 12, 20).
Σκληρό το ερώτημα του Θεού, το οποίο απευθύνεται σε όλους μας και δεν είναι αναγκαίο να φτάσει η ώρα του θανάτου για να το απαντήσουμε. Πρωτίστως μας ρωτά τι έχουμε ετοιμάσει στη ζωή μας. Πού είναι δηλαδή η καρδιά μας. Είναι στα υλικά αγαθά; Στις σχέσεις μας με τους οικείους μας; Στις ηδονές της παρούσας ζωής; Στους στόχους και τα όνειρά μας; Στην κριτική του κόσμου και των άλλων ανθρώπων; Είναι στο Θεό και στην αγάπη; Ο άφρων πλούσιος έχει δώσει την απάντηση. Ό,τι έχει ετοιμάσει έχει να κάνει με τον εαυτό του, το εγώ του. Θεωρεί τον τρόπο της ζωής του, αυτά που έχει ιδιοκτησία του. Δεσπόζει το «μου» στον διάλογο με τον εαυτό του. «Καθελώ μου», «Ψυχή μου». Δεν έχει ετοιμάσει κάτι που να θέλει να το προσφέρει στους άλλους, στο Θεό. Και η ώρα του θανάτου γίνεται λογοδοσία γι’ αυτόν. Δεν θα υπάρξει κανείς να τον υπερασπιστεί ενώπιον του Θεού, ούτε και κάποιος που να τον λυπηθεί αληθινά. Ήταν αυτός και ο εαυτός του. Το ερώτημα έρχεται και σε εμάς, διαπεραστικό. Επενδύουμε στον εαυτό μας, στο εγώ μας, ή ό,τι έχουμε προσπαθούμε να το μοιραστούμε με τους άλλους; Προσπαθούμε να αφήσουμε χώρο στην καρδιά μας για τους άλλους, στη ζωή μας, στα αγαθά μας, στις σκέψεις μας, σε κάθε τι; Κι αυτό με καλοσύνη και επίγνωση ότι χωρίς αγάπη η ζωή τελικά δεν έχει ουσιαστική αξία.
Σκληρό το ερώτημα του Θεού διότι μας υποδεικνύει ότι κάθε τι το οποίο έχουμε ετοιμάσει θα αποκτήσει νέο ιδιοκτήτη. Και αν για τα υλικά αγαθά αυτό είναι φυσικό και αναμενόμενο, αυτό που δεν προσέχουμε είναι πως και ό,τι άλλο ετοιμάζουμε, είτε για τον εαυτό μας είτε για τους άλλους, αποκτά νέο ιδιοκτήτη. αι το αντίστροφο, εφόσον η κακία, ο εγωκεντρισμός, η απληστία, η αγνωμοσύνη είναι ό,τι ετοιμάζουμε, σε πολλούς θα μεταδοθούν. Και στην αιωνιότητα όμως, θα κριθούμε με βάση ό,τι έχουμε ετοιμάσει στη ζωή μας.
Αυτό το « τίνι» του Θεού είναι φράση που χρειάζεται να μας προβληματίσει. Κάθε αγαθό στη ζωή είναι, εκτός από καρπός του κόπου μας, και δωρεά Εκείνου. Από την ίδια τη ζωή μας, μέχρι κάθε σχέση, κάθε κατάσταση η οποία μας προσφέρει αληθινή χαρά. Αλλά και κάθε δοκιμασία, είναι παραχώρηση από Εκείνον, για να μπορέσουμε να βρούμε τον δρόμο μας. Αληθινά δική μας είναι μόνο η αμαρτία, η εκλογή της ύπαρξής μας να σκέπτεται, να πράττει, να ζει χωρίς Θεό. Αυτό ήταν τελικά ο τρόπος του άφρονα πλούσιου. Ένας τρόπος που απέκλεισε το Θεό από τη ζωή του και τον έκανε να κλειστεί στον εαυτό του. Και όταν ο Θεός έρχεται να τον συναντήσει, η ιδιοκτησία του πλουσίου, ο εαυτός του επιστρέφει στο Θεό. Μόνο που τώρα δεν έχει πάνω του ίχνος αγάπης, για να μπορέσει να κρατηθεί από το Θεό. Να γίνει ο Θεός Εκείνος ο Τις που θα κρατήσει τον εαυτό του πλουσίου στην αιωνιότητα.
Ο Χριστός δεν δίνει για λογαριασμό του πλουσίου απάντηση, ούτε καν γράφει ότι πήγε στην κόλαση. Μας αφήνει να προβληματισθούμε και να δώσουμε εμείς την δική μας. Απάντηση μοναξιάς, εγωκεντρισμού, επένδυσης στον εαυτό μας και στα ίδια ή απάντηση εξόδου από το « εγώ» μας και απόφαση μοιράσματος, ευχαριστίας, αγάπης για να γίνει ο Θεός Εκείνος ο « Τις», στον Οποίο θα θέλαμε να ανήκουμε.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ
Δευτέρα 23 - Κυριακή 29 Νοεμβρίου 2015

Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 2015:
5.00 μ.μ. Εσπερινός και Παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο
6.00 μ.μ. Κύκλος Συμμελέτης Αγίας Γραφής

Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2015 (Αγίας Αικατερίνης):
7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία

Πέμπτη 26 Νοεμβρίου 2015 (Αγίου Στυλιανου):
7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία

Σάββατο 28 Νοεμβρίου 2015:
11.00 π.μ. - 1.00 μ.μ. Κατηχητικό για τα μικρότερα παιδιά, προνήπια, νήπια, Α΄, Β΄, Γ΄ Δημοτικού.
4.00 – 5.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Δ΄, Ε΄, και Στ΄ Δημοτικού.
5.00 – 6.00 μ.μ. Μάθημα Βυζαντινής Μουσικής για μαθητές.
5.00 μ.μ. Εσπερινός.
6.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Γυμνασίου - Λυκείου.

Κυριακή 29 Νοεμβρίου 2015:
7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

 Τις εργασίες καθαρισμού του Ναού και το στρώσιμο των χαλιών θα πραγματοποιήσουμε την Κυριακή 29 Νοεμβρίου από τις 2.00 μ.μ..
 Με ευκαιρία την εορτή του Αγίου Ελευθερίου, θα παραδοθούν τα Χριστουγεννιάτικα δέματα στους φυλακισμένους αδελφούς μας. Στην πίσω πλευρά μπορείτε να δείτε τα είδη που θα προσφερθούν από την ενορία μας.
Συμμετέχοντας στο έργο του Συλλόγου Συμπαραστάσεως κρατουμένων «ο Εσταυρωμένος», μπορούμε να προσφέρουμε κάτι από τα παρακάτω είδη για τα δέματα που θα ετοιμαστούν μέχρι τη Δευτέρα 30 Νοεμβρίου:
5. σλιπ
5. φανέλες
5. ζευγάρια κάλτσες
5. πακέτα τσιγάρα
5. σαμπουάν
5. σαπούνια
5. οδοντόβουρτσες
5. οδοντόπαστες
5. τηλεκάρτες Ο.Τ.Ε. (όχι κινητά)
5. συσκευασίες ξυριστικές μιας χρήσεως.

Παρακαλούμε ενημερώστε μας για την πρόθεσή σας, ώστε να υπάρξει σχετική κατανομή. Ευχαριστούμε!

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 96

Το ραντεβού με τον … Θεό!

Ένας ερημίτης προσευχόταν πολύ σκληρά και επίπονα ζητώντας να συναντηθεί με το Θεό. Επιτέλους κατάφερε να «κλείσει» ένα ραντεβού μαζί Του. «Αύριο, πάνω στο όρος», του είπε ένας άγγελος.
Την επομένη ημέρα ο ερημίτης σηκώθηκε πολύ πρωί και κοίταξε το όρος. ‘Ηταν τελείως καθαρό από σύννεφα.
Ξεκίνησε, λοιπόν, χαρούμενος και με δέος προς την κορυφή του βουνού. Κάποια στιγμή εκεί που περπάταγε κατά μήκος του μονοπατιού συνάντησε έναν άνθρωπο που είχε πέσει κάτω μέσα στα αγκάθια και του ζήτησε βοήθεια.
«Λυπάμαι, βιάζομαι, έχω ραντεβού με τον Θεό», απάντησε ο ερημίτης και συνέχισε το δρόμο του.
Λίγο πιο κάτω συνάντησε μια γυναίκα που έκλαιγε δίπλα στο άρρωστο παιδί της. «Βοήθησέ με, σε παρακαλώ», του είπε. «Λυπάμαι, δεν έχω χρόνο, ο Θεός με περιμένει στην κορυφή του βουνού».
Προχώρησε ακόμα πιο γρήγορα για να μην αργήσει, αλλά εκεί που το μονοπάτι έγινε πιο δύσκολο, είδε κάποιον ηλικιωμένο εξαντλημένο, που του έδινε ένα ασκί. «Δεν μπορώ να συνεχίσω άλλο, σε παρακαλώ πήγαινε να μου γεμίσεις το ασκί με νερό από την πηγή εδώ πιο κάτω». Και τον προσπέρασε λέγοντάς του: «Κάνε υπομονή, καλέ μου άνθρωπε, έχω ένα ραντεβού με τον Θεό και δεν θέλω να αργήσω»!
Όταν ο ερημίτης έφτασε επιτέλους στην κορυφή του βουνού, στην πόρτα του εξωκκλησιού, όπου επρόκειτο να συναντηθεί με τον Θεό, βρήκε κρεμασμένο ένα μήνυμα:
«Συγχώρεσε με που δεν είμαι εδώ, αλλά πήγα να βοηθήσω εκείνους που δεν βοήθησες εσύ στο διάβα σου».

Λίγα λόγια για το θέμα του μήνα.
Διαβάζοντας κάποια στιγμή την παραπάνω ιστορία, που αποτελεί μια παραλλαγή της γνωστής παραβολής του Καλού Σαμαρείτη, συνειδητοποίησα την αξία του διδάγματός της ιδιαίτερα στην περίοδο της κρίσης που διερχόμαστε.
Ο ερημίτης είναι ο άνθρωπος που αποφεύγει τον κόσμο και το θόρυβο – φροντίδες, που αυτός έχει, με την προοπτική να αφιερώσει περισσότερο χρόνο στην αναζήτηση και στη σύναψη σχέσεως με το πρόσωπο του Θεού. Στην κοινωνία μας, όμως, καταφέραμε να αποφύγουμε το θόρυβο-φροντίδες και το ενδιαφέρον που οι συνάνθρωποί μας απαιτούν από τους γύρω τους, γιατί αφιερώνουμε όλο το χρόνο μας στον εαυτό μας. Έτσι λοιπόν, ό,τι κάνουμε το κάνουμε με τη λογική και το κριτήριο «εμένα έτσι μου αρέσει/με βολεύει». Και η “πόλις” καθίσταται από κοινωνία σε ερημία.
Αυτό ξεκινάει από το σπίτι μας, την οικογένεια, όπου το κάθε μέλος θέλοντας να ικανοποιήσει τις προσωπικές του επιθυμίες παραβλέπει τις ουσιαστικές ανάγκες και επιθυμίες των υπόλοιπων. Οι σύζυγοι πολλές φορές ικανοποιούνται με μια απλή συνοίκηση στην οικογένεια, χωρίς να ενδιαφέρονται για την δίψα του άλλου μέλους για κοινωνία, σχέση ψυχική, στοργή, οικειότητα, αφού καταφέρνουν να στήσουν τη «δική τους ζωή», να έχουν τα δικά τους ενδιαφέροντα, ασχολίες ακόμη και προβλήματα που δεν θέλουν να τα μοιραστούν με τον άνθρωπο που κάποτε αποφάσισαν να μοιράζονται τα πάντα.
Οι γονείς από την άλλη, πολλές φορές, παρέχουν στα παιδιά τους όλα τα υλικά μέσα και προσπαθούν να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις των παιδιών τους (ίσως και πριν αυτές εκφραστούν), ώστε να θεωρήσουν ότι προσέφεραν τα πάντα, χωρίς να ενδιαφερθούν για την αρρώστια που τα κατατρώει και δεν είναι παρά η έλλειψη της πραγματικής σχέσεως γονέα και παιδιού, η ενασχόληση με τα παιδιά και η αφιέρωση χρόνου για κοινές δράσεις με τα παιδιά.
Και βέβαια αυτά όλα διευρύνονται στην κοινωνία, όπου ο καθένας ενδιαφέρεται για τους στόχους του, για τα δικά του ζητήματα και δεν μπορεί να αφιερώσει χρόνο για τα προβλήματα, τις δυσκολίες, τα αγκάθια των υπολοίπων που μόνοι τους αισθάνονται χαμένοι και δεν ξέρουν προς τα πού να κινηθούν.
Το αποτέλεσμα, δυστυχώς, σε όλες τις περιπτώσεις είναι να φτάνουμε στο υποτιθέμενο τέρμα του στόχου μας ή να μας προλαμβάνει το τέλος μας-η ανθρώπινη σωματική αδυναμία- και να συνειδητοποιούμε ότι έχουμε μείνει μόνοι και ότι χάσαμε τόσες ευκαιρίες στη ζωή μας.
Και βέβαια το ίδιο ισχύει και στην πνευματική μας ζωή, στην προσπάθεια και τον αγώνα να αποκτήσουμε σχέση με το Θεό. Ξεχνάμε ότι ο δρόμος αυτός περνά μέσα από τους άλλους ανθρώπους, «ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε». Και δεν απαιτείται πάντα η προσφορά υλικών αγαθών ή χρημάτων. Πολλές φορές αρκεί μια καλοσυνάτη λέξη, μια απλή επίσκεψη, ένα τηλεφώνημα, η προσφορά λίγου χρόνου, ίσως ένα χαμόγελο που μπορούν να στηρίξουν τον άλλον, να του δώσουν θάρρος και ελπίδα. Σίγουρα μόνος του ο καθένας μας δεν μπορεί να κάνει πολλά, όλοι μαζί όμως, όταν είμαστε ενωμένοι, μπορούμε να καταφέρουμε πολλά...
Ας γίνει λοιπόν η κρίση, ευκαιρία να συναντηθούμε με το Θεό!


 Στις δυσκολίες, άλλοι σπάνε, και άλλοι … σπάνε ρεκόρ!