Ο Πλησίον

Σε μια κυριολεκτικά σχιζοφρενική κοινωνία ακούγεται σήμερα η παραβολή του Σαμαρείτη και το ερώτημα «τίς ἐστί μου πλησίον;».
Από τη μία ταυτιζόμαστε με το θύμα των ληστών. Κάποιοι ιδεολογικοί, οικονομικοί, πολιτικοί και άλλοι άρχοντες, οι οποίοι κλέβουν τα στηρίγματα του ανθρώπου, τα αγαθά του, τις αξίες του, τις ελπίδες του, μας επιτίθενται και μας τραυματίζουν, μας κλέβουν και μας αφήνουν ημιθανείς.
Την ίδια ακριβώς στιγμή αυξάνονται όσοι επιβραβεύουμε την βία των ληστών. Όντας στη δική μας ασφάλεια, είμαστε έτοιμοι να ισχυριστούμε ότι καλά να πάθει αυτός που έπεσε στα χέρια τους γιατί ταξίδευε μόνος του, γιατί είχε χρήματα επάνω του, γιατί δεν είχε όπλο να προστατεύσει τον εαυτό του. Αυτή τη βία όμως επιβραβεύουμε όταν αδιαφορούμε και για τα τραύματα των άλλων. Όταν κλεινόμαστε στο «εγώ» μας, στην «αυτάρκειά» μας. Όταν αποθεώνουμε τον ρατσισμό, πολιτικό και κοινωνικό και θρησκευτικό εναντίον όλων όσων δεν είναι σαν κι εμάς. Όταν είμαστε οπαδοί της καθαρότητας, όποιας μορφής: φυλετικής, ηθικής, θρησκευτικής, κοινωνικής. Όταν γινόμαστε εκδικητικοί.
«Ποιος είναι ο πλησίον μου;». Ο Χριστός απάντησε στο ερώτημα θυσιαζόμενος στο Σταυρό για τον κάθε άνθρωπο, όχι για να κάνει κήρυγμα, αλλά για να δείξει ότι η αληθινή αγάπη δεν περιμένει ανταπόδοση, αλλά γίνεται θυσία. Και η θυσία δεν περιορίζεται στα υλικά, αλλά επεκτείνεται στα πάντα της ύπαρξης. Και δεν αρκεί να ζητούμε από τους άλλους να ακολουθήσουν αυτό το δρόμο. Πρωτίστως χρειάζεται ο καθένας μας να κάνει αρχή στην πορεία μίμησης του Χριστού. Συγχωρώντας αυτόν που τον έβλαψε. Προσφέροντας σ’ αυτόν που συναντά στην πορεία της ζωής του. Σεβόμενοι όσους υποφέρουν και προσευχόμενοι γι αυτούς. Κουβαλώντας με το «ίδιον κτήνος», δηλαδή με ό,τι έχει εύκαιρο από τα αγαθά του και τα χαρίσματα αυτόν που μπορεί στο πανδοχείο της Εκκλησίας. Για να ιαθεί με την χάρη των μυστηρίων από τα τραύματά του, να παρηγορηθεί, να αποκτήσει ελπίδα!

ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 4

Ο Άγιος Κωνσταντίνος ο Υδραίος
Ο Άγιος Κωνσταντίνος γεννήθηκε στο νησί της Ύδρας, στα τελευταία χρόνια της Τουρκοκρατίας, από γονείς που πίστευαν και αγαπούσαν το Θεό. Τα ονόματά τους ήταν Μιχαλάκης και Μαρίνα. Πολλοί άνθρωποι της Ύδρας δούλευαν στα καράβια ή σε άλλα, πλουσιότερα μέρη και έτσι ο Κωνσταντίνος, ακολουθώντας και αυτός το δρόμο της θάλασσας, μπαίνει σε ένα καράβι αποφασισμένος να ταξιδέψει και να δουλέψει μακριά από το νησί του. Πήγαινε να βρει κάτι ξαδέρφια του, που θα τον βοηθούσαν να βρει δουλειά. Ήταν σε ηλικία 18 χρονών, λοιπόν, όταν βρέθηκε στη Ρόδο. Εντυπωσιάστηκε από το μέγεθος και τα πλούτη του νησιού! Έκανε διάφορες δουλειές, αλλά δε στέριωσε πουθενά. Οι συνθήκες δεν ήταν εύκολες. Ώσπου κάποια στιγμή γνωρίζει τον Τούρκο πασά της Ρόδου Χασάν.
Ο Χασάν αντιλαμβάνεται ότι έχει μπροστά του ένα παλικάρι γεμάτο χαρίσματα- εργατικότητα, αφοσίωση, καλοσύνη, χαμόγελο- και αποφασίζει να εξισλαμίσει τον Κωνσταντίνο. Έβαλε όλη του την τέχνη και τα κατάφερε χρησιμοποιώντας κολακείες, υποσχέσεις και ωραία λόγια! Ο Κωνσταντίνος έμεινε στην πίστη την ισλαμική τρία χρόνια. Τρία χρόνια υπηρετούσε τον πασά, τρία χρόνια, όμως ζούσε και την αποδοκιμασία των χριστιανών απέναντί του. Ένα από τα γεγονότα που χαράχτηκαν στην καρδιά του ήταν η απόρριψη της μητέρας του. Όταν, αφού είχε τουρκέψει, επισκέπτεται την Ύδρα, η μητέρα του δεν του ανοίγει την πόρτα του σπιτιού να μπει μέσα. Του λέει μάλιστα ότι δεν τον αναγνωρίζει για παιδί της. Πικρά λόγια και σκληρά!
Ο Κωνσταντίνος καταλαβαίνει την πλάνη του και αρχίζει να μετανοεί. Επισκέπτεται ένα γέροντα στη Ρόδο και εξομολογείται. Του ανακοινώνει την επιθυμία του να μαρτυρήσει, αλλά ο γέροντας δεν τον αφήνει, γιατί είναι πολύ νέος! Τον συμβουλεύει να ταξιδέψει, να φύγει μακριά. Ο Κωνσταντίνος υπακούει και φτάνει στο μακρινό Πόντο, όπου μελετάει πολύ και προσεύχεται. Κάποια στιγμή αργότερα πηγαίνει στην Κωνσταντινούπολη, γνωρίζει τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε’, ο οποίος τον προτρέπει να πάει στο Άγιον Όρος, στη Μονή Ιβήρων, να καλλιεργηθεί κι άλλο πνευματικά. Ο Κωνσταντίνος υπακούει και αφού τον ενισχύουν οι Αγιορείτες Πατέρες να ομολογήσει την πίστη του στο Χριστό, βάζει πλώρη για τη Ρόδο.
Ντυμένος πια με καλογερικό ράσο ο Κωνσταντίνος παρουσιάζεται στο Χασάν-πασά, ο οποίος στην αρχή δεν τον αναγνωρίζει. Αφού ομολογεί την πίστη του στο Χριστό, την οριστική επιστροφή του στην Εκκλησία, λέει στον πασά να πιστέψει και αυτός! Ο πασάς εξοργίζεται και αφού αδυνατεί να μεταπείσει τον Κωνσταντίνο, τον ρίχνει στα μπουντρούμια και ο Άγιος περνάει φρικτά βασανιστήρια. Ξαναπροσπαθεί μετά από μέρες να τον κάνει να αλλάξει, αλλά αγανακτεί από τη σταθερότητα του νεαρού Υδραίου και αποφασίζει να τον εκτελέσει. Ο Κωνσταντίνος είναι έτοιμος και αποφασισμένος από καιρό για το μαρτύριο. Είναι το έτος 1800. Προσεύχεται ασταμάτητα και σε όραμα τού αποκαλύπτεται το μαρτύριο που θα περάσει. Σε λίγες μέρες αποκεφαλίζεται.
Η Ρόδος πλημμυρίζει από την ευλογία ενός ακόμα νεομάρτυρα. Ο Άγιος θαυματουργεί και ο κόσμος τον τιμά έως σήμερα. Καιρό μετά το μαρτυρικό θάνατό του η μητέρα του πηγαίνοντας στη Ρόδο, παραλαμβάνει το σώμα του και το ενταφιάζει στην Ύδρα. Ο Κωνσταντίνος ο Υδραίος ανακηρύχθηκε πολιούχος άγιος της Ρόδου και η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο στις 14 Νοεμβρίου.

Ερμηνευτικά σχόλια
Ένα παλικάρι γεμάτο χαρίσματα: όταν τα χαρίσματά μας δεν τα κρύβουμε, αλλά τα μοιραζόμαστε, οι άλλοι μπορεί να μας αγαπήσουν πιο εύκολα, αλλά και να μας εκμεταλλευτούν, όπως έγινε και στην περίπτωση του Κωνσταντίνου, από τον Τούρκο πασά. Η προσευχή, το διάβασμα και οι συμβουλές ανθρώπων που μας αγαπούν θα μας βοηθήσουν να διακρίνουμε ποιος μας αγαπά και ποιος όχι.
Κολακείες, υποσχέσεις και ωραία λόγια: σε όλους μας αρέσει να ακούμε τα καλύτερα για τον εαυτό μας. Εύκολα μας παρασύρουν τα ωραία λόγια και μπορεί να μας κάνουν καλό, γιατί νιώθουμε ότι αξίζουμε, μπορεί όμως να μας βλάψουν διπλά, γιατί από τη μια μας κάνουν να ασχολούμαστε μόνο με τον εαυτό μας και να ξεχνάμε τους άλλους και από την άλλη μπορεί να νομίσουμε ότι αυτός που μας κολακεύει μας αγαπάει, αλλά στην πραγματικότητα θέλει να μας κάνει κακό. Έτσι συνέβη και με τον Κωνσταντίνο όταν ήταν νέος και αδύναμος ακόμα στην πίστη του!
Οι χριστιανοί τον αποστρέφονται και η μητέρα του δεν τον αναγνωρίζει… : Ούτε οι χριστιανοί παύουν να αγαπούν, ούτε η μητέρα φυσικά το παιδί της. Λυπούνται, όμως πάρα πολύ που ο Κωνσταντίνος αλλαξοπιστεί. Η πίστη για τον αληθινό χριστιανό είναι ό, τι πολυτιμότερο έχει. Χωρίς το Χριστό νιώθει νεκρός και ας ζει ακόμα. Κρατάνε αυτή τη στάση απέναντι στον Κωνσταντίνο, γιατί είναι πικραμένοι και γιατί ελπίζουν έτσι να τον κάνουν να καταλάβει πόσο τραγικό ήταν αυτό που έκανε.
Μετανοεί και υπακούει: Όταν ξεκινάει να μετανοεί ο Κωνσταντίνος, έχει μεγάλη επιθυμία να μαρτυρήσει. Θέλει να τα δώσει όλα στο Θεό, ακόμα και τη ζωή του, για να του εκφράσει την αγάπη και τη μετάνοιά του. Υπακούει, όμως τους σοφούς πνευματικούς Πατέρες που συναντά, γιατί τους εμπιστεύεται, ξέρει πως τον αγαπούν και γνωρίζουν καλύτερα απ’ αυτόν το θέλημα του Θεού. Και εκείνοι αρχικά δεν τον συμβουλεύουν να μαρτυρήσει, γιατί η πίστη του Κωνσταντίνου δεν είναι ακόμα τόσο δυνατή. Είναι νέος και θαρραλέος, αλλά πρέπει με προσευχή και διάβασμα να ωριμάσει για να είναι σίγουρος για ό, τι κάνει και να το θέλει αληθινά. Χρειάζεται χρόνος για κάτι τέτοιο. Έτσι, μαρτυρεί όταν έρχεται η κατάλληλη ώρα.
λέει στον πασά να πιστέψει κι αυτός: βλέπουμε ότι ο άγιος όχι μόνο έχει την σοφία να ξέρει τι είναι σωστό και τι όχι, αλλά αποκτά και έναν μεγάλο ενθουσιασμό χάρις στην πίστη στο Χριστό, που τον κάνει να τολμά να υποδείξει στον τούρκο πασά ότι πρέπει εκείνος τώρα να πιστέψει στο Χριστό. Αυτό είναι το αληθινό νόημα της χριστιανικής πίστης και ζωής. Να σκεφτόμαστε όσο καλύτερα γίνεται, όσο πιο κοντά στα όσα μας λέει ο Χριστός, το Ευαγγέλιο και η πίστη και την ίδια στιγμή να έχουμε ενθουσιασμό και να μην φοβόμαστε να ομολογήσουμε την πίστη μας και να καλούμε και τους άλλους να ζήσουν την αλήθεια του Ευαγγελίου. Σοφία, πίστη και την ίδια στιγμή ενθουσιασμός. Αυτή είναι η αληθινή χαρά της ζωής του χριστιανού. Αυτή τη χαρά ας την έχουμε από την μικρή μας ηλικία και ο Χριστός θα μας βοηθά να βλέπουμε πάντοτε την αλήθεια.
Συμπέρασμα
Να θέλουμε να έχουμε την σοφία που η γνώση της πίστης στο Χριστό μας δίνει και τον ενθουσιασμό της νιότης που κρατά τη σχέση μας με το Χριστό ζωντανή!

Συμπλήρωσε τις λέξεις που λείπουν στο απολυτίκιο του Αγίου Κωνσταντίνου του Υδραίου:
( Ύδρας, ωδαίς, ενισχύσαντι, κλέος, Ρόδου)
Τὸν λαμπρὸν γόνον ……………… καὶ τῆς …………….. τὸ καύχημα, καὶ Νεομαρτύρων τὸ ……………, Κωνσταντῖνoν τιμήσωμεν, ἐν ὕμνοις καὶ …………… πνευματικαῖς, τὴν μνήμην ἐκτελοῦντες τὴν αὐτοῦ, ἵνα λάβωμεν πλουσίαν τὴν ἀμοιβήν, παρὰ Θεοῦ κραυγάζοντες• δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ ………………………. , καὶ ἐν ὑστέροις καιροῖς σε στεφανώσαντι.

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ
Δευτέρα 9 - Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2015

Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2015:
5.00 μ.μ. Εσπερινός και Παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο
6.00 μ.μ. Κύκλος Συμμελέτης Αγίας Γραφής


Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2015 (Αγίου Φιλίππου):
7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία
11.00 π.μ. - 1.00 μ.μ. Κατηχητικό για τα μικρότερα παιδιά, προνήπια, νήπια, Α΄, Β΄, Γ΄ Δημοτικού.
4.00 – 5.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Δ΄, Ε΄, και Στ΄ Δημοτικού.
5.00 – 6.00 μ.μ. Μάθημα Βυζαντινής Μουσικής για μαθητές.
5.00 μ.μ. Εσπερινός.
6.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Γυμνασίου - Λυκείου.

Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2015:
7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

Μή φοβοῦ, μόνον πίστευε, καί σωθήσεται.

Ο Ιάειρος, στην στιγμή της δοκιμασίας, ελέγχει τον εαυτό του και βρίσκει ότι η μόνη ελπίδα του είναι το πρόσωπο του Χριστού. Ξέρει ότι Εκείνος μπορεί να του δώσει πίσω την μονάκριβη θυγατέρα του. Ο Χριστός ανταποκρίνεται στο αίτημα και την αγωνία του, μόνο που μαζί με την ανάσταση του κοριτσιού, επαναφέρει τον Ιάειρο στον δρόμο της αναζήτησης αληθινού νοήματος τόσο στην σχέση του με τους οικείους του, όσο και στη σχέση του με τον Θεό. Η πίστη, λέει ο Χριστός στον αρχισυνάγωγο, είναι η βάση της αγάπης. Δεν αρκεί η έγνοια του γονιού για το παιδί. Η φροντίδα και η αγάπη γι’ αυτό, η αυταπάρνηση. Πριν από τα δικά μας έργα και τα δικά μας συναισθήματα υπάρχει η σχέση μας με το Θεό. Ο Χριστός οδηγεί τον Ιάειρο να επανεκτιμήσει τις αξίες της ζωής του. Και έτσι, βοηθώντας τον να ξαναβρεί την προτεραιότητα της πίστης του, του προσφέρει την δυνατότητα να δει την επάνοδο της κόρης του στη ζωή όχι ως αφορμή εκ νέου προσκόλλησης σ’ αυτήν, λατρείας της, αλλά ως ευκαιρία επανιεράρχησης του τι προηγείται. Η πίστη στο Θεό, η ισορροπία στη σχέση του με την σύζυγό του και η ευκαιρία να αφήσει το παιδί του να μεγαλώσει με την ελευθερία που είναι απαραίτητη, χωρίς να το ταυτίζει με το νόημα στη δική του ζωή.
Ο Χριστός, όταν ανασταίνει το κορίτσι, ζητά από τους γονείς της να της δώσουν να φάει. Χωρίς να αρνείται την χαρά που πλημμυρίζει τις καρδιές των γονέων, τους προτρέπει να της δώσουν την υλική τροφή. Δεν απευθύνεται μόνο στον Ιάειρο, αλλά και στη σύζυγό του. Και τους δείχνει τον τρόπο με τον οποίο η ανάσταση της κόρης τους θα γίνει αφορμή για να μπορέσει η ίδια να προχωρήσει στη ζωή της. Τώρα που αποκαθίσταται η ισορροπία στη σχέση των γονέων, καλούνται από κοινού και οι δύο να βλέπουν το παιδί όπως είναι: η συμπλήρωση της αγάπης και όχι το μοναδικό που συνδέει τα δύο πρόσωπα. Και την ίδια στιγμή να δούνε ποιες είναι οι πραγματικές ανάγκες του παιδιού τους κάθε στιγμή. Εκείνη την ώρα το κορίτσι χρειαζόταν τροφή. Χρειαζόταν την επιβίωση και όχι το πνίξιμο από μία υπερπροστατευτική αγάπη. Το θαύμα δεν ήταν μόνο η ανάσταση, αλλά και η αποκατάσταση της ισορροπίας στην οικογένεια. Το παιδί χρειαζόταν δύναμη για να ξεκινήσει μόνο του την δική του πορεία. Είναι ελεύθερη προσωπικότητα και οι γονείς, ιδίως όταν μπαίνει στην εφηβεία, καλούνται να το βοηθήσουν να βρει το δικό του δρόμο, βλέποντας τι αληθινά χρειάζεται εκείνο και όχι τι θα ήθελαν οι γονείς γι’ αυτό.
Ο Χριστός μας καλεί να ιεραρχήσουμε στη ζωή μας, τι προηγείται και τι έπεται. Εμπιστοσύνη στο Χριστό, αγάπη χωρίς αποκλεισμούς, η οποία λειτουργεί στην προοπτική της συμπληρωματικότητας και όχι της υπερπροστασίας και την ίδια στιγμή προσπάθεια να διακρίνουμε τις πραγματικές ανάγκες των άλλων, που δεν μπορεί να ταυτίζονται με τις δικές μας είναι το τρίπτυχο της γνήσιας αγάπης που νοηματοδοτεί τις ανθρώπινες σχέσεις. Και αυτή η αγάπη τελικά μπορεί να μας βοηθήσει να αντέξουμε σε κάθε δοκιμασία, όσο σκληρή κι αν είναι.

ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 3
Οι αγίες Σοφία, Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη
Μία από τις πιο ευλογημένες οικογένειες που έχει η Εκκλησία μας να παρουσιάσει ως πρότυπο είναι η Αγία Σοφία, που μαζί με τις τρεις κόρες της - Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη- μαρτύρησαν για το Χριστό. Η οικογένεια αυτή έζησε στη Ρώμη τα χρόνια του Αυτοκράτορα Αδριανού (117-138 μ.Χ.). Η Σοφία έμεινε χήρα πολύ νέα και αγωνίστηκε σκληρά να μεγαλώσει τα παιδιά της με χριστιανικές αρχές. Κάποια στιγμή ο αυτοκράτορας κήρυξε διωγμό εναντίον των χριστιανών και ανάμεσα σ’ αυτούς που συνέλαβαν οι Ρωμαίοι ήταν και η μητέρα με τα τρία της κορίτσια. Η Πίστη ήταν τότε 12 χρονών, η Ελπίδα 10 και η Αγάπη 9. Ο αυτοκράτορας, βλέποντας τη σταθερότητα των κοριτσιών στην πίστη στο Χριστό, την απέδωσε στην αμοιβαία συμπαράσταση και κάλεσε πρώτα την Πίστη να εμφανιστεί μπροστά του. Της έταξε πολλά, προκειμένου να θυσιάσει στα είδωλα.
- Για μας ο Ιησούς είναι η ζωή μας, ενώ τα δικά σας ψεύτικα αγάλματα είναι ο θάνατος που ο διάβολος φέρνει στον άνθρωπο, του απάντησε θαρρετά αυτή!
Ο Αυτοκράτορας διέταξε να την βασανίσουν και να της κόψουν το στήθος. Εκεί, αντί να τρέξει αίμα από τις πληγές έρευσε γάλα! Την έριξαν μέσα σε βραστό λάδι και πίσσα, χωρίς να πάθει τίποτα, και στο τέλος, την αποκεφάλισαν!
Σειρά είχε τώρα η Ελπίδα. Στις προτροπές του αυτοκράτορα να θυσιάσει στα είδωλα, για να μην έχει την τύχη της αδελφής της, εκείνη απαντά: «Δεν θηλάσαμε μόνο το γάλα από την ίδια μάνα, αλλά πήραμε από εκείνη την ίδια πίστη». Της σκίζουν το σώμα με σιδερένια νύχια. Αυτή ούτε καν κλαίει, ούτε παρακαλεί και το πρόσωπό της λάμπει σαν τον ήλιο, ενώ από το σώμα της σκορπίζεται μια ουράνια ευωδία. Την έριξαν κι αυτή μέσα σε βραστή πίσσα, χωρίς να πάθει τίποτα, με αποτέλεσμα πολλοί ειδωλολάτρες να γίνουν χριστιανοί, βλέποντας το θάρρος και την αγάπη της στο Χριστό! Στο τέλος την αποκεφάλισαν κι αυτήν!
Τελευταία έμεινε η Αγάπη. Στις προτροπές του αυτοκράτορα απάντησε ξεκάθαρα: «Μη νομίζεις ότι θα με κοροϊδέψεις επειδή είμαι μικρή στην ηλικία. Γρήγορα θα καταλάβεις ότι είμαι κι εγώ καρπός της ίδιας ρίζας με τις αδελφές μου». Ο αυτοκράτορας την προέτρεψε τότε να υμνήσει τη θεά Άρτεμη, αλλιώς θα την έριχνε στο καμίνι της πίσσας. Αυτή πήγε από μόνη της και μπήκε στο καμίνι, χωρίς να πάθει τίποτα! Οι ειδωλολάτρες που βρίσκονταν στην άκρη του καμινιού κάηκαν, ενώ η ίδια δοξολογούσε το Θεό. Όταν οι δήμιοι πήγαν να τη σύρουν έξω από το καμίνι με τους γάντζους, είδαν Αγγέλους να την περιτριγυρίζουν και να την προστατεύουν με τα φτερά τους! Την παρακάλεσαν να βγει από το καμίνι κι αυτή βγήκε. Την οδήγησαν στον αυτοκράτορα, ο οποίος διέταξε να την αποκεφαλίσουν, όπως και έγινε!
Η Σοφία δόξασε το Θεό για την ευλογία που πήρε να δει και τα τρία παιδιά της να μαρτυρούν για το Χριστό! Την άφησαν ελεύθερη και με τη βοήθεια κάποιων πιστών χριστιανών έθαψαν στις κατακόμβες της Ρώμης τα τρία κορίτσια της. Τρεις μέρες αργότερα πέθανε, λέγοντας τα εξής λόγια:
- Σ’ ευχαριστώ, Κύριε, που με αξίωσες να σου προσφέρω θυσία τα παιδιά μου και σε παρακαλώ δέξου την ψυχή μου κι ανάπαυσέ με κοντά τους!
Η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη τους στις 17 Σεπτεμβρίου.
Ερμηνευτικά σχόλια
οικογένειες: έχει μεγάλη σημασία και στις ημέρες μας οι οικογένειες να πιστεύουν στο Χριστό. Η πίστη στο Χριστό βοηθά την οικογένεια να παραμένει ενωμένη, να μην αφήνει πειρασμούς και δυσκολίες να απομακρύνουν τα μέλη της το ένα από το άλλο, αλλά και να έχουν ελπίδα ότι όλες τις δυσκολίες της ζωής θα τις ξεπεράσουν, αρκεί να έχουν την πίστη στο Χριστό ως στήριγμα. Ακόμη όμως κι αν κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, γιατί οι άνθρωποι έχουμε προβλήματα και δεν μπορούμε όλοι να συμφωνήσουμε , η πίστη βοηθά ώστε να μειώνεται η δύναμη των διαφορών μας και να μπορούμε με ηρεμία να προσπαθούμε να βρούμε λύσεις στις δυσκολίες μας. Όμως η πίστη μας βοηθά ακόμη να παλεύουμε και σε σχέση με τον κόσμο και τη ζωή. Μία οικογένεια που πιστεύει αντέχει τις πιέσεις από την πραγματικότητα και την ίδια στιγμή προχωρά συντεταγμένη προς το καλό και την αλήθεια, που δίνουν η σχέση με το Χριστό και η ζωή της Εκκλησίας. Αυτό ας το θυμόμαστε από τη μικρή μας ηλικία. Η οικογένεια της αγίας Σοφίας παρέμεινε ενωμένη, παρότι ο πατέρας πέθανε νωρίς. Αυτό όμως δεν κλόνισε την πίστη της μητέρας και των κοριτσιών και κατάφεραν να προχωρήσουν στη ζωή τους με δύναμη.
οι Ρωμαίοι συνέλαβαν τη μητέρα και τα τρία κορίτσια: ο διωγμός εναντίον των χριστιανών δεν έκανε την μητέρα και τα κορίτσια να φοβηθούν. Αντίθετα, ήταν αποφασισμένες να σταθούν με σταθερότητα στην πίστη τους μπροστά στην εξουσία του κόσμου, που έταζε χρήματα, δόξα, καλούς γάμους, προόδους σύμφωνα με τα μέτρα και τις χαρές του κόσμου. Στις υποσχέσεις αυτές η μητέρα και οι κόρες τονίζουν ότι μόνο η σοφία του Θεού, η πίστη στο Θεό, η ελπίδα σ’ Αυτόν και η αγάπη τόσο προς το Χριστό και την αλήθεια, όσο και προς τους ανθρώπους αποτελούν τη βάση για να προοδεύσει αληθινά ο άνθρωπος και όχι οι κοσμικές δόξες, που δεν τις απορρίπτει κανείς, αλλά δεν τις βάζει πιο πάνω από το Χριστό.
μαρτύρια: τα τρία κορίτσια πέρασαν πολλά μαρτύρια. Όμως είχαν τη δύναμη του Χριστού κοντά τους και έτσι νίκησαν και τον πόνο και τις απειλές των ειδωλολατρών, αλλά και την επιθυμία να ζήσουν σ’ αυτή τη ζωή. Προτίμησαν το θάνατο για το Χριστό, παρά μία ζωή χωρίς Αυτόν. Και φάνηκε με τον θαυμαστό τρόπο που άντεξαν στα μαρτύρια, όπως επίσης και από το γεγονός ότι στο πρόσωπό τους νικήθηκαν οι φυσικοί νόμοι ότι η φωτιά καίει και σκοτώνει τον άνθρωπο, ότι ο Θεός δεν αφήνει τον άνθρωπο που πιστεύει σ’ Εκείνον. Ακόμη και ο θάνατός τους δεν ήταν το τέρμα της ζωής, αλλά το ξεκίνημα της αιώνιας ζωής κοντά στο Χριστό και της αγιότητας και την ίδια στιγμή η ευκαιρία για όλους εμάς να θυμόμαστε το παράδειγμά τους. Ο Χριστός τους έδωσε αυτή τη δύναμη, όπως τη δίνει σε όλους όσους θέλουν να είναι κοντά Του.
Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη τους: η μνήμη έχει να κάνει και με τα ονόματά τους, που δείχνουν τα πνευματικά όπλα που έχουμε οι χριστιανοί στη ζωή μας. Η Σοφία δεν έχει να κάνει μόνο με τις γνώσεις και την πείρα του ανθρώπου στη ζωή. Έχει να κάνει και με τη σοφία που δίνει ο Θεός στον άνθρωπο να διακρίνει τι είναι καλό και τι όχι στη ζωή του, σύμφωνα με το θέλημα του Θεού και να το δείχνει στους άλλους. Πίστη σημαίνει εμπιστοσύνη στο Θεό και την αγάπη Του. Ελπίδα σημαίνει στις δυσκολίες μας να ελπίζουμε ότι ο Θεός δεν θα μας ξεχάσει. Και Αγάπη σημαίνει βεβαιότητα ότι ο Θεός είναι ο Πατέρας μας, που μας στηρίζει και μας δίνει τη σωτηρία μας, αλλά και ό,τι είναι για καλό στη ζωή μας και εμείς καλούμαστε να βοηθούμε και να συγχωρούμε τους άλλους. Αυτά είναι τα πνευματικά μας όπλα, με τα οποία πλησιάζουμε το Θεό και τον συνάνθρωπο μικρότεροι και μεγαλύτεροι.
Συμπέρασμα
Στη ζωή μας να χρησιμοποιούμε τα τρία πνευματικά όπλα, την πίστη, την ελπίδα και την αγάπη, για να πλησιάσουμε το συνάνθρωπό μας και το Θεό!
Ώρα για Παιχνίδι: Βρες στο κρυπτόλεξο 8 λέξεις από την ιστορία:
Α Ρ Σ Σ Δ Σ Ο Φ Ι Α Σ
Γ Δ Φ Β Π Ι Σ Τ Η Α Σ
Γ Δ Φ Γ Η Ξ Κ Ο Π Κ Λ
Δ Α Β Δ Σ Ε Λ Π Ι Δ Α
Α Δ Ρ Ι Α Ν Ο Σ Ξ Κ Ο
Α Γ Ξ Κ Λ Ι Α Γ Α Π Η
Α Ρ Θ Φ Π Ι Σ Σ Α Ξ Κ
Σ Φ Η Γ Δ Ν Η Ξ Κ Λ Κ
Ε Β Α Χ Ρ Ι Σ Τ Ο Σ Ι
Σ Ε Π Τ Ε Μ Β Ρ Ι Ο Σ

Πρόγραμμα Εβδομάδος

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ
Δευτέρα 26 Οκτωβρίου - Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2015

Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2015 (Αγίου Δημητρίου):
7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία
5.00 μ.μ. Εσπερινός και Παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο
6.00 μ.μ. Κύκλος Συμμελέτης Αγίας Γραφής

Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2015 (Αγίας Σκέπης):
7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία, Δοξολοξία επί τη Εθνική Επετείω και Επιμνημόσυνη Δέηση.

Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2015:
11.00 π.μ. - 1.00 μ.μ. Κατηχητικό για τα μικρότερα παιδιά, προνήπια, νήπια, Α΄, Β΄, Γ΄ Δημοτικού.
4.00 – 5.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Δ΄, Ε΄, και Στ΄ Δημοτικού.
5.00 – 6.00 μ.μ. Μάθημα Βυζαντινής Μουσικής για μαθητές.
5.00 μ.μ. Εσπερινός.
6.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Γυμνασίου.

Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2015 (Αγίων Αναργύρων):
7.00 – 10.00 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

«Ηλαύνετο υπό του δαίμονος εις τας ερήμους»

Το κακό δεν έχει υπόσταση, είναι απλά η απουσία του Θεού. Είναι ακριβώς όπως το σκοτάδι και το κρύο, μια λέξη που ο άνθρωπος έχει δημιουργήσει για να περιγράψει την απουσία του Θεού. Ο Θεός δεν δημιούργησε το κακό. Το κακό είναι το αποτέλεσμα που συμβαίνει όταν ο άνθρωπος δεν έχει την αγάπη του Θεού παρούσα στην καρδιά του. Είναι όπως το κρύο που έρχεται όταν δεν υπάρχει καμία θερμότητα ή το σκοτάδι που έρχεται όταν δεν υπάρχει κανένα φως.
Το κακό έγκειται στον χωρισμό της ύπαρξης από το Θεό και την αγάπη Του και την επιλογή της αυτοθεοποίησης. Αυτή η στάση ζωής οδηγεί στην ουσιαστική μοναξιά τον άνθρωπο. Και δεν είναι μόνο η μοναξιά σε σχέση με το Θεό. Είναι και η μοναξιά σε σχέση με τον κόσμο. Ο αυτοθεοποιημένος άνθρωπος δεν μπορεί να έχει γνήσια κοινωνία με τον πλησίον. Είναι παραδομένος στην ιδιοτέλεια. Βλέπει υποτιμητικά, ως αντικείμενο τον συνάνθρωπό του. Θέλει τους άλλους για την προσωπική του ευχαρίστηση, για να επιβεβαιώνουν την εξουσία του. Μεταμφιέζεται ακόμη και σε ταπεινό, για να πετύχει την δόξα των ανθρώπων με κάθε τρόπο. Στην πράξη όμως ζει μία εσωτερική έρημο. Είναι γυμνός από διαρκή χαρά και αρκείται στις στιγμιαίες ηδονές που του δίνουν την ψευδαίσθηση της ικανοποίησης, στην ουσία όμως τον κρατούν στο μνήμα της απουσίας της αγάπης. «Ελαύνεται υπό του δαίμονος εις τας ερήμους» της ακοινωνησίας (Λουκ. 8, 29).
Έναν τέτοιο δαιμονισμένο συναντά ο Κύριός μας στην περιοχή των Γαδαρηνών. Αυτόν που δεν μπορούσε να έχει σχέση με τους ανθρώπους και ζώντας στην έρημο είχε εγκλωβιστεί στον εαυτό του, τον οποίο είχε παραδώσει στην κυριαρχία του δαιμονικού πνεύματος. Ο Κύριός μας τον θεραπεύει πρώτα από τη παρουσία του δαίμονος, στη συνέχεια από την ακοινωνησία με τους ανθρώπους και, τέλος, από τον εγωκεντρισμό που τον έκανε να σκέφτεται μόνο τον εαυτό του, οδηγώντας τον να γίνει διαπρύσιος κήρυκας της σωτηρίας που έλαβε. Και η παρουσία του Χριστού δείχνει σε όλους μας πώς τελικά μπορούμε να νικήσουμε το κακό στη ζωή μας. Διότι άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο υποτασσόμαστε σ’ αυτό. Άλλος με την ιδιοτροπία του, άλλος με την υπερηφάνειά του, άλλος με την τυφλή εμπιστοσύνη στον εαυτό του, άλλος με την παράδοση στο πνεύμα του δαιμονόπληκτου πολιτισμού μας, ο οποίος μας οδηγεί στην αυτοθεοποίηση, χάρις στους ποικίλους τρόπους με τους οποίους ο άνθρωπος μπορεί να εξουσιάσει τον κόσμο, τον χρόνο και τον συνάνθρωπο. Η παρουσία του Χριστού δίνει ζωή στον ταλαιπωρημένο από το κακό. Τον επαναφέρει στην κοινωνία με το Θεό και τον συνάνθρωπο. Και τον κάνει να υπερβαίνει την μοναξιά. Δια της αγάπης που δίνει η κοινωνία με το Θεό. Και δια της ελευθερίας, που μέσω αυτής της κοινωνίας επιτυγχάνεται.
Όσο και να προσπαθούμε δια των νόμων ή δια της απομάκρυνσης να αποφύγουμε το κακό, διαπιστώνουμε ότι ακόμη κι αν έρχεται κάποια επιτυχία, είναι πρόσκαιρη. Κι αυτό διότι το κακό συνεχίζει να επιτίθεται με άλλους τρόπους και μέσω άλλων προσώπων, δομών, καταστάσεων. Πρωτίστως όμως μέσω του ίδιου του εαυτού μας. Ας εμπιστευθούμε το Χριστό, για να μπορέσουμε να νικήσουμε την έρημο της μοναξιάς στην οποία το κακό μας ρίχνει. Και αφήνοντας Εκείνον να θεραπεύσει τις αμαρτίες μας, αλλά και όντας έτοιμοι να καθίσουμε «παρά τους πόδας» του Κυρίου (Λουκ. 8, 35) θα μπορέσουμε να βρούμε τα ρούχα της ανοικτής καρδιάς, την σύνεση του νου που αναγνωρίζει τι σημαίνει το θέλημα του Θεού και την επιθυμία να διατρανώσουμε την χαρά και την ευλογία που ο Χριστός μάς προσφέρει.