ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΜΟΔΕΣΤΟΥ
ΣΑΒΒΑΤΟ, 21 ΜΑΡΤΙΟΥ 2015
ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 19η
ΟΙ ΠΡΩΤΟΚΑΘΕΔΡΙΕΣ


Διήγηση

Λίγες ημέρες πριν το Πάθος του Χριστού ήρθε να Τον συναντήσει η Σαλώμη, η μητέρα των Αποστόλων Ιακώβου και Ιωάννη, μαζί με τους γιους της για να Του ζητήσουν μία χάρη. Ο Χριστός την ρώτησε τι θέλει. Η Σαλώμη Του απάντησε: «Θέλω να δώσεις εντολή να καθίσουν οι δύο γιοι μου ένας στα δεξιά Σου και ένας στα αριστερά Σου όταν έρθει η Βασιλεία Σου».
Ο Χριστός είπε τότε και σ’ αυτήν και στους γιους της: «Δεν ξέρετε τι ζητάτε. Μπορείτε να πιείτε το ποτήρι του πάθους που θα πιω εγώ ή να βαπτιστείτε με το βάπτισμα που εγώ θα βαπτιστώ;» Του λένε τότε εκείνοι: «Μπορούμε». Κι ο Χριστός τους ξαναλέει: «Το ποτήρι μου θα το πιείτε, και με το βάπτισμα των παθημάτων μου με το οποίο εγώ θα βαπτιστώ θα βαπτιστείτε. Το να καθίσετε όμως στα δεξιά μου και στ’ αριστερά μου δεν μπορώ να σας το δώσω εγώ, αλλά θα δοθεί σ’ εκείνους για τους οποίους έχει ετοιμαστεί από τον Πατέρα μου».
Όταν το άκουσαν αυτό οι υπόλοιποι δέκα μαθητές, αγανάκτησαν με τους δύο αδερφούς. Ο Ιησούς τους κάλεσε τότε και τους είπε: «Ξέρετε ότι οι ηγέτες των εθνών ασκούν απόλυτη εξουσία πάνω τους και οι άρχοντες τα καταδυναστεύουν. Σε σας όμως δεν πρέπει να συμβαίνει αυτό, αλλά όποιος θέλει να γίνει μεγάλος ανάμεσά σας πρέπει να γίνει υπηρέτης σας κι όποιος από σας θέλει να είναι πρώτος πρέπει να γίνει δούλος σας. Όπως κι ο Υιός του Ανθρώπου δεν ήρθε για να Τον υπηρετήσουν, αλλά για να υπηρετήσει και να προσφέρει τη ζωή του λύτρο για όλους».
(Ματθ. 20, 20-28)

Ερωτήσεις

Α. Γιατί οι δύο μαθητές δεν ζήτησαν από το Χριστό μόνοι τους αυτό που ήθελαν, αλλά έβαλαν την μητέρα τους μπροστά;
Β. Τι σημαίνει η φράση «το ποτήρι του Πάθους» και τι «το βάπτισμα»;
Γ. Τι θα σήμαινε για τους άλλους μαθητές, αν ο Χριστός έλεγε «ναι» σ’ αυτό που Του ζήτησαν οι δύο;
Δ. Το αίτημα των δύο μαθητών και της μητέρας τους ήταν τόσο σπουδαίο τελικά;
Ε. Ο λόγος του Χριστού για την υπηρεσία αυτού που θέλει να γίνει μεγάλος βρίσκει σύμφωνους τους άρχοντες κάθε εποχής;
ΣΤ. Ποια ήταν η μεγαλύτερη απόδειξη του ότι ο Χριστός ήρθε να υπηρετήσει όλους;

Σχόλια

Σαλώμη, Ιάκωβος και Ιωάννης:
ο ένας δεξιά σου κι ο άλλος αριστερά σου: ζητούσαν την πρωτοκαθεδρία, να καθίσουν δεξιά κι αριστερά του Χριστού, να τους βλέπουν όλοι οι άνθρωποι και να λένε πόσο σπουδαίοι είναι. Όμως η βασιλεία του Χριστού δεν είναι κοσμική, αλλά πνευματική. Ο Χριστός δεν ήρθε για να αναλάβει ηγέτης του κόσμου και όλοι να πέφτουν στα πόδια Του, αλλά να διδάξει την πίστη στον αληθινό Θεό, την αγάπη, τη χαρά, την ειρήνη, την ταπείνωση. Άρα, όποιος ήθελε να είναι μαζί Του, πρέπει να ξεχάσει την έννοια της εξουσίας
ποτήρι του Πάθους και βάπτισμα: η Βασιλεία του Χριστού δεν επιβάλλεται με την δύναμη των όπλων ή του λόγου και των επιχειρημάτων, ούτε με ψηφοφορία. Φανερώνεται με τη θυσία του Χριστού στο Γολγοθά, το ποτήρι του Πάθους, δηλαδή το μαρτύριο και το θάνατο και το βάπτισμα του Αίματός Του που το έχυσε για τους ανθρώπους
θα δοθεί σ’ εκείνους: ο Θεός δεν θα βάλει στα δεξιά και τ’ αριστερά του Χριστού κάποιους που το θέλουν, αλλά όσοι σωθούν, όσοι αγιάσουν, όσοι ζήσουν τη χριστιανική ζωή της πίστης και της αγάπης θα είναι δίπλα στο Χριστό, όχι για να τους δοξάζουν οι άνθρωποι, αλλά για να χαίρονται με το Θεό
αγανάκτησαν: και οι άλλοι μαθητές ήθελαν τη δόξα δίπλα στο Χριστό, ακριβώς γιατί δεν είχαν πιστέψει ότι η Βασιλεία Του δεν ήταν κοσμική, ο Χριστός δεν ήρθε για να κυβερνήσει τον κόσμο, αλλά για να τον σώσει. Επομένως, η αγανάκτηση τους ήταν υποκριτική
οι ηγέτες των εθνών: οι άρχοντες, αλλά και οι κάθε λογής επικεφαλής, εξουσιαστές, διευθυντές, ηγέτες. Σήμερα ως τέτοιοι θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και οι δημοσιογράφοι και όσοι διαμορφώνουν τη γνώμη των ανθρώπων
υπηρέτης, δούλος: υπηρετώ σημαίνει προσφέρω ό,τι μπορώ στους άλλους, θυσιάζομαι, αγαπώ. Το ίδιο και ο δούλος, δίνει τη ζωή του για τους άλλους. Αυτό είναι δύσκολο βέβαια, αλλά είναι ο ορισμός της αληθινής αγάπης
λύτρο για όλους: ο άνθρωπος ήταν αιχμάλωτος του θανάτου, δεν μπορούσε να έρθει κοντά στο Θεό γιατί τον κυβερνούσε η αμαρτία. Ο Χριστός, πεθαίνοντας, έδωσε τον εαυτό Του αντάλλαγμα στο θάνατο και με την Ανάστασή Του ελευθέρωσε τον άνθρωπο από τον διάβολο και την αμαρτία, που πλέον δεν έχουν καμία δύναμη επάνω του

Προβληματισμοί- εντοπισμός στο σήμερα

Α. Οι σημερινοί άνθρωποι αγαπούν ιδιαίτερα τη δόξα, που μεταφράζεται σε χρήμα και αποδοχή από την κοινωνία. Όσοι γίνονται πρώτοι υπερηφανεύονται γι’ αυτό και ζητούν από τους άλλους να τρέχουν για να δοξάζονται οι ίδιοι. Ακόμη κι αυτοί που αναλαμβάνουν θέσεις επειδή ο κόσμος τους τις προσφέρει, δύσκολα υπηρετούν τους ανθρώπους και βάζουν ως σκοπό της ζωής τους να διατηρήσουν την εξουσία τους. Γι’ αυτό καταδυναστεύουν και τυραννούν τους λαούς, χωρίς να τους αφήνουν αληθινά ελεύθερους. Ο Χριστός θέλει, αν έχουμε τη δύναμη και το χάρισμα να γίνουμε πρώτοι, να μην χρησιμοποιούμε την πρωτιά μας για να μας δοξάζουν οι άλλοι και να τους κάνουμε ό,τι θέλουμε, με σκληρότητα και κακία, αλλά να εργαζόμαστε μαζί τους για να πάει μπροστά η εργασία που μας έχει ανατεθεί ή να προοδεύσουμε με τους άλλους. Δεν μπορούμε εμείς να προοδεύουμε και να χαιρόμαστε που οι άλλοι αποτυγχάνουν.
Β. Επομένως, και στο σχολείο χρειάζεται να βοηθούμε τους συμμαθητές μας, αλλά και όταν μεγαλώσουμε να βοηθάμε όσο μπορούμε τους άλλους. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να τα κάνουμε όλα εμείς, γιατί τότε οι άλλοι μαθαίνουν να είναι ανεύθυνοι, αλλά να μην τα περιμένουμε όλα έτοιμα από τους άλλους. Να τους αφήνουμε να κάνουνε για λογαριασμό μας μόνο ό,τι δεν μπορούμε.
Γ. Το να αναπτύσσουμε τα χαρίσματά μας και να βγαίνουμε πρώτοι στα μαθήματα και στις δραστηριότητές μας δεν είναι κακό. Κακό είναι να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να βγούμε πρώτοι και όχι για να ξεδιπλώσουμε τις ικανότητές μας. Κακό είναι ο εγωισμός και η υπερηφάνεια για τις επιτυχίες μας. Να ξέρουμε πως ο Θεός επιτρέπει να πετύχουμε ή αφήνει να αποτύχουμε για να προοδεύσουμε πραγματικά στη ζωή μας και να Τον επικαλούμαστε στην προσευχή μας πριν κάνουμε κάτι. Είναι σπουδαίο να μένουμε πάντως ταπεινοί και να μην αναζητούμε τον έπαινο των άλλων.

Συμπέρασμα

Ο Χριστός μας θέλει να είμαστε πρώτοι στην βοήθεια προς τους άλλους και να μένουμε ταπεινοί.

Το δίδαγμα του Σταυρού

Άραγε τι ζητά κάθε άνθρωπος από το Θεό; Φαντάζομαι πως η ζωή, η υγεία, τα διάφορα αγαθά είναι τα κυρίαρχα αιτήματα που θα λάβουμε ως απάντηση. Η Εκκλησία μας σήμερα μας δίνει απαντήσεις σε πολλές απορίες. Προβάλει τον Τίμιο Σταυρό και μας παρέχει τόσο για το τώρα όσο και για το ταξίδι της αιωνιότητας δώρα σπουδαία.
Την Ταπείνωση:
Ο άνθρωπος αρνήθηκε να υπακούσει εν ταπεινώσει στο θέλημα του Θεού, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί στην διακοπή της κοινωνίας μαζί Του. Ο Χριστός επάνω στο Σταυρό μπορεί να φαίνεται ότι πεθαίνει διαπομπευμένος και απορριμμένος από τους ανθρώπους, την ίδια στιγμή όμως «η δύναμίς Του εν ασθενεία τελειούται». Επειδή αποδέχεται εν ταπεινώσει το θέλημα του Πατρός Του.
Την Αγάπη και τη Συγχώρεση:
Τις αρετές αυτές ο άνθρωπος τις καλλιεργεί όχι για να γίνει καλύτερος άνθρωπος, αλλά για να κοινωνεί Ιησού Χριστό, να προετοιμάζουμε την καρδιά και την σύνολη ύπαρξή μας, ψυχή και σώμα, ώστε Εκείνος να κατοικεί εντός μας. Καλούμαστε να αφήσουμε κατά μέρος τις δικαιολογίες για τα πάθη και τις κακίες και να αγωνιστούμε. . Η οδός λοιπόν της χαρμολύπης του Σταυρού και της Ανάστασης ας είναι το δώρο που ζητάμε από το Θεό, καθώς προσκυνούμε στην μέση της Μεγάλης Τεσσαρακοστής τον Τίμιο Σταυρό στους ναούς μας και τα υπόλοιπα θα μας προστεθούν.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ
Δευτέρα 16 - Κυριακή 22 Μαρτίου 2015

Δευτέρα 16 Μαρτίου 2015:
6.30 μ.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων

Τρίτη, Πέμπτη:
5.00 μ.μ. Μεγάλο Απόδειπνο.

Τετάρτη 18 Μαρτίου 2015:
6.45 μ.μ. Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων

Παρασκευή 20 Μαρτίου 2015
7.00 μ.μ. Μικρό Απόδειπνο και Δ΄ στάση Χαιρετισμών.
9.30 μ.μ. (Β΄Ακολουθία) Μικρό Απόδειπνο και Δ΄ στάση Χαιρετισμών.

Σάββατο 21 Μαρτίου 2015:
11.00 π.μ. - 1.00 μ.μ. Κατηχητικό για τα μικρότερα παιδιά, προνήπια, νήπια, Α΄, Β΄, Γ΄ Δημοτικού.
4.00 – 5.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Δ΄, Ε΄, και Στ΄ Δημοτικού.
5.00 – 6.00 μ.μ. Μάθημα Βυζαντινής Μουσικής για μαθητές.
6.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Γυμνασίου.
5.00 μ.μ. Εσπερινός.

Κυριακή 22 Μαρτίου 2015 (Δ΄ Νηστειών):
7.30 – 10.45 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία Μεγάλου Βασιλείου.

ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΜΟΔΕΣΤΟΥ
ΣΑΒΒΑΤΟ, 14 ΜΑΡΤΙΟΥ 2015
ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 18η
ΠΩΣ ΘΕΛΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΣΤΕ


Διήγηση

Στην επί του όρους ομιλία ο Χριστός είπε στους ανθρώπους πώς να προσεύχονται στο Θεό και τι να ζητούν από Αυτόν:
«Μην έχετε άγχος και μην λέτε στη ζωή σας ‘τι θα φάμε;’ ή ‘τι θα πιούμε;’ ή ‘τι θα ντυθούμε;’, γιατί για όλα αυτά αγωνιούν όσοι δεν εμπιστεύονται το Θεό. Όμως ο ουράνιος Πατέρας σας ξέρει καλά ότι έχετε ανάγκη απ΄ όλα αυτά. Γι’ αυτό πρώτα απ’ όλα να ζητάτε τη βασιλεία του Θεού και την επικράτηση του θελήματός Του κι όλα τα άλλα θα ακολουθήσουν.
Ζητάτε και θα σας δοθεί, ψάχνετε και θα βρείτε, χτυπάτε την πόρτα και θα σας ανοιχτεί. Γιατί όποιος ζητάει, λαμβάνει κι όποιος ψάχνει βρίσκει και όποιος χτυπά του ανοίγεται. Μα και ποιος από σας, αν του ζητήσει το παιδί του ψωμί, θα του δώσει πέτρα; Ή αν του ζητήσει ψάρι, θα του δώσει φίδι; Αφού, λοιπόν, εσείς, παρόλο που είστε αμαρτωλοί, ξέρετε να δίνετε στα παιδιά σας ό,τι είναι καλό, πολύ περισσότερο ο Ουράνιος Πατέρας σας θα δώσει αγαθά σ’ όσους Του το ζητούν».
(Ματθ. 6, 31-34 και 7, 7-11)

Ερωτήσεις

Α. Τι σημαίνει η φράση του Χριστού ‘να μην έχετε άγχος’;
Β. Τι σημαίνει να ζητούμε τη Βασιλεία του Θεού και την επικράτηση του θελήματός Του στη ζωή; Τι σημαίνει ‘θέλημα του Θεού’;
Γ. Ποιος θα μας δώσει αυτό που ζητάμε;
Δ. Γιατί ο Θεός αποκαλείται από το Χριστό ‘Ουράνιος Πατέρας’;
Ε. Ό,τι δίνει ο Θεός είναι αγαθό; Γιατί τότε δεν πραγματοποιούνται όλα όσα ζητούμε στην προσευχή μας;

Σχόλια

να μην έχετε άγχος: το άγχος μαρτυρεί αγωνία και ταυτόχρονα, εμπιστοσύνη μόνο στον εαυτό μας. Όταν διαπιστώνουμε ότι τα πράγματα δεν πηγαίνουν όπως τα θέλουμε, τότε το άγχος μας κυριεύει, γιατί καταλαβαίνουμε ότι ο εαυτός μας δεν έχει τη δυνατότητα να τα πετύχει όλα.
τι θα φάμε: το τι θα φάμε, τι θα πιούμε και τι θα φορέσουμε είναι από τις βασικές ανάγκες του ανθρώπου.
δεν εμπιστεύονται το Θεό: εμπιστοσύνη στο Θεό σημαίνει η βεβαιότητα ότι ο Θεός μας αγαπά και δίνει ό,τι είναι για το καλό μας
Ουράνιος Πατέρας: ο Θεός είναι ο πατέρας όλων μας γιατί Αυτός δημιούργησε τον κόσμο και τον άνθρωπο, αλλά και γιατί Αυτός μπορεί να μας βοηθήσει σε κάθε τι που χρειαζόμαστε. Παράλληλα, η ζωή μας είναι στα χέρια Του και είναι δεδομένη η αγάπη Του για μας
τη Βασιλεία του Θεού: είναι ό,τι θέλει ο Θεός για τον άνθρωπο και τον κόσμο, η αγάπη, η χαρά, η ειρήνη, η ομορφιά, η ενότητα του κόσμου και του ανθρώπου με βάση την εμπιστοσύνη στο Θεό. Ο κόσμος και ο άνθρωπος είναι παιδιά του Θεού. Η Βασιλεία του Θεού επιτυγχάνεται μέσα στη ζωή της Εκκλησίας και ιδίως στη Θεία Λειτουργία
επικράτηση του θελήματός Του: το θέλημα του Θεού είναι η σωτηρία του ανθρώπου από το κακό, την αμαρτία και το θάνατο
ζητάτε, ψάχνετε, χτυπάτε: είναι κινήσεις των παιδιών προς τον Πατέρα Τους
ξέρετε να δίνετε στα παιδιά σας: οι άνθρωποι δίνουν στα παιδιά τους ό,τι χρειάζονται. Επομένως, ο Θεός που είναι Πατέρας όλων των ανθρώπων, μπορεί να τους δώσει, ανάλογα με το αν ωφελούνται στον αγώνα για τη σωτηρία τους

Προβληματισμοί- εντοπισμός στο σήμερα

Α. Η προσευχή αποτελεί τη γέφυρα εκείνη με την οποία επικοινωνούμε με το Θεό. Η προσευχή μπορεί να είναι πολύ απλή, να πηγάζει από την καρδιά μας, μπορεί να είναι ένα λεπτό σιωπής στη γωνιά του ναού ή στο τρέξιμο της ημέρας, μπορεί να είναι η εκκλησιαστική προσευχή, το «Πάτερ ημών», η Παράκληση στην Παναγία, το Απόδειπνο, το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με», με το κομποσχοίνι ή χωρίς αυτό, μπορεί να είναι το άναμα ενός κεριού ή ο ασπασμός των εικόνων ή των λειψάνων ενός Αγίου και η κατάθεση των αιτημάτων μας προς το Θεό.
Β. Η προσευχή ξεκινά από το συμφέρον μας, από την επιθυμία μας κάτι να γίνει στη ζωή μας που να προέρχεται από το Θεό. Είναι καλό να γίνεται συχνά, να ξεκινά η μέρα μας με την αναφορά μας στο Θεό και να κλείνει με την ευχαριστία μας για το ό,τι μας έδωσε την δύναμη να αντέξουμε και να μας βοηθήσει να έχουμε ύπνο ελαφρό. Ακόμη καλύτερο όμως είναι να γίνεται από αγάπη προς το Θεό, να είναι ανάγκη μας να μιλήσουμε στο Θεό. Η πίστη μας και η εμπιστοσύνη μας να εκφράζονται στο Θεό μέσω της προσευχής.
Γ. Η εποχή μας δεν θεωρεί την προσευχή αναγκαία. Το βλέπουμε αυτό στο σχολείο, όπου τα περισσότερα παιδιά δεν προσέχουν και η προσευχή έχει γίνει μια τυπική υπόθεση. Το βλέπουμε στη ζωή μας, όπου προτιμούμε να βλέπουμε τηλεόραση το βράδυ, με αποτέλεσμα να μην αφήνουμε χρόνο στον εαυτό μας για προσευχή. Το βλέπουμε κι από τον τρόπο που κάνουμε το σταυρό μας, βιαστικά και άσχημα. Μικροί και μεγάλοι ας καταλάβουμε ότι έχει αξία να αφιερώνουμε, έστω και λίγο χρόνο, στο Θεό μιλώντας μ’ Αυτόν. Το ίδιο και την Κυριακή στην λειτουργία, να προσευχόμαστε όχι μόνο για τον εαυτό μας και τους φίλους-συγγενείς μας, αλλά για όλο τον κόσμο.
Δ. Να βοηθήσουμε τα παιδιά να μάθουν μικρές προσευχές, όπως το «Άγιος ο Θεός», το «Παναγία Τριάς», το «Πάτερ ημών», το «Βασιλεύ ουράνιε» και το «Πιστεύω», λέγοντάς τες όλοι μαζί στην κατηχητική συνάντηση και προτρέποντάς τες να τις λένε πριν κοιμηθούν και όταν ξυπνήσουν


Συμπέρασμα

Να προσευχόμαστε με αγάπη και εμπιστοσύνη στο Θεό όσο περισσότερο μπορούμε και Αυτός θα μας δίνει δύναμη στη ζωή μας.


π. Θ. Μ.

«συντήρηση ή πρόοδος»;

«προσέχειν τοῖς ἀκουσθεῖσι, μή ποτε παραρρυῶμεν»
Να μένουμε πιο πιστοί στις αλήθειες που ακούσαμε, για να μην ξεστρατίσουμε ποτέ.
Η Εκκλησία είναι συντηρητική ή προοδευτική; Πώς αντιμετωπίζει την παράδοσή της;
Για κάποιους το παρελθόν πρέπει να διατηρηθεί ακέραιο στη ζωή μας. Όχι μόνο οι λόγοι του παρελθόντος, αλλά αδιαπραγμάτευτος είναι και ο τρόπος του παρελθόντος. Είναι απαίτηση να τηρούνται όλα κατά γράμμα. Και αυτή η διακήρυξη της τήρησης καθιστά τους ανθρώπους που ακολουθούν αυτή την οδό αυθεντικούς. Ακόμη κι αν δεν λαμβάνουν υπ’ όψιν τους στοιχεία της ίδιας τους της ζωής στο παρόν που έρχονται, εκ των πραγμάτων, σε αντίθεση με το παρελθόν, διότι ο κόσμος έχει εξελιχθεί. Αντίστοιχα και η πορεία της χριστιανικής ζωής δεν συναντά τις κοινωνικές βάσεις που είχε ο χριστιανισμός όταν διαμορφώθηκε.
Από την άλλη, υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων, οι οποίοι ζητούν την προσαρμογή χάριν της προόδου και της αλλαγής της κοινωνίας. Ζητούν καινοτομίες. Ζητούν την εύρεση τρόπων, λεκτικών σχημάτων, ακόμη και παρασιώπηση των διδασκαλιών της Εκκλησίας, μόνο και μόνο για να μην υπάρχει ενόχληση στο σύγχρονο τρόπο ζωής και υποκατάσταση του παρελθόντος από την ανάγκη του παρόντος. Κι αυτό χωρίς να λαμβάνουν υπ’ όψιν ότι όταν δεν υπάρχουν σταθερές και όλα αρχίσουν να μεταβάλλονται, δεν είναι εύκολο το ρεύμα το οποίο γεννιέται να τιθασευτεί και εκ των πραγμάτων θα σαρώσει τα πάντα. Έτσι, οι δύο μερίδες παγιδεύονται σε μια διελκυστίνδα όπου ο καθένας τραβάει προς τη μεριά του, χωρίς διάλογο και χωρίς αγάπη και ξεχνώντας ότι και για την άλλη πλευρά, ισχύει το «υπέρ ων Χριστός απέθανεν».
Απέναντι σ’ αυτές τις δύο θεωρήσεις ο απόστολος Παύλος διακηρύσσει ξεκάθαρα: «προσέχειν τοις ακουσθείσι, μη ποτε παραρρυώμεν» (Εβρ. 2,1). Να μένουμε πιο πιστοί στις αλήθειες που ακούσαμε, για να μην ξεστρατίσουμε ποτέ. Ο Παύλειος λόγος δεν αναφέρεται σε φόρμες, σε σχήματα τελετουργικά, σε τρόπους οργάνωσης ή ακόμη και σε τρόπους έκφρασης. Αναφέρεται στις αλήθειες τις οποίες έχουμε ακούσει και μάλιστα από τον ίδιο το Χριστό και οι οποίες επιβεβαιώνονται ως αυθεντικές από όσους Τον άκουσαν να μιλεί. Αυτές οι αλήθειες έχουν να κάνουν με τη σωτηρία μας.
Κανένα σχήμα ανθρώπινο, τελετουργικό, επικοινωνιακό, διαλεκτικό δεν έχει σημασία μπροστά στη σωτηρία. Και η Εκκλησία δεν είναι ούτε συντηρητική ούτε προοδευτική. Είναι αυθεντική, διότι στόχος της είναι η σωτηρία των ανθρώπων από το κακό και το θάνατο. Κι αυτή δεν μπορεί να έρθει χωρίς την πίστη στο Χριστό ως τον Σωτήρα του κόσμου, χωρίς την κατάφαση στα όρια που είναι τα δόγματα αυτής της πίστης, χωρίς την τήρηση των εντολών Του και την ίδια στιγμή χωρίς την συνάντηση μαζί Του και με τον πλησίον στη ζωή του σώματος του Χριστού που είναι η Εκκλησία, όχι μόνο στο ναό, αλλά και σε όλη τη ζωή μας.
Επομένως, για την Εκκλησία το δίλημμα «συντήρηση ή πρόοδος» δεν είναι αληθινό. Ούτε γόνιμο. Εκφράζει φιλοσοφούσες διάνοιες, όχι όμως αγίους. Ο Απόστολος Παύλος, αλλά και όλοι οι άγιοι της πίστης μας υπενθυμίζουν το μεγάλο ερώτημα: θέλουμε να σωθούμε; Η Εκκλησία κρατά ακέραιο τον λόγο του Χριστού και της παράδοσής της. Αφήνει όμως τα υπόλοιπα στην αγάπη.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ
Δευτέρα 9 - Κυριακή 15 Μαρτίου 2015

Δευτέρα 9 Μαρτίου 2015 (Αγίων 40 μαρτύρων):
7.30-9.30 π.μ. Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων
5.00 μ.μ. Μεγάλο Απόδειπνο.
5.45 μ.μ. Κύκλος Συμμελέτης Αγίας Γραφής.

Τρίτη, Πέμπτη:
5.00 μ.μ. Μεγάλο Απόδειπνο.

Τετάρτη 11 Μαρτίου 2015:
6.45 μ.μ. Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων

Παρασκευή 13 Μαρτίου 2015
7.00 μ.μ. Μικρό Απόδειπνο και Γ΄ στάση Χαιρετισμών.
9.30 μ.μ. (Β΄Ακολουθία) Μικρό Απόδειπνο και Γ΄ στάση Χαιρετισμών.

Σάββατο 14 Μαρτίου 2015:
11.00 π.μ. - 1.00 μ.μ. Κατηχητικό για τα μικρότερα παιδιά, προνήπια, νήπια, Α΄, Β΄, Γ΄ Δημοτικού.
4.00 – 5.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Δ΄, Ε΄, και Στ΄ Δημοτικού.
5.00 – 6.00 μ.μ. Μάθημα Βυζαντινής Μουσικής για μαθητές.
6.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Γυμνασίου.
5.00 μ.μ. Εσπερινός.

Κυριακή 15 Μαρτίου 2015 (Σταυροπροσκυνήσεως):
7.30 – 10.45 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία Μεγάλου Βασιλείου.

Ημερήσια εκδρομή-προσκύνημα στον τάφο του Αγίου Παϊσίου στη Σουρωτή και στην Ιερά Μονή Αγίας Παρασκευής Σερρών προετοιμάζεται για το Σάββατο 28 Μαρτίου.

ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΜΟΔΕΣΤΟΥ
ΣΑΒΒΑΤΟ, 7 ΜΑΡΤΙΟΥ 2015
ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 17η
Η ΚΑΤΑΚΡΙΣΗ


Διήγηση

Ο Χριστός στην επί του Όρους ομιλία είπε, μεταξύ άλλων, και στους μαθητές Του και στον κόσμο:
«Μην κρίνετε τους συνανθρώπους σας, για να μη σας κρίνει κι εσάς ο Θεός. Με το κριτήριο που κρίνετε θα κριθείτε, και με το μέτρο που μετράτε, θα μετρηθείτε. Πώς μπορείς και βλέπεις το σκουπιδάκι στο μάτι του αδερφού σου και δε νιώθεις ολόκληρο δοκάρι στο δικό σου μάτι; Ή πώς θα πεις στον αδερφό σου ‘άφησέ με να σου βγάλω το σκουπιδάκι από το μάτι σου’, όταν έχεις ολόκληρο δοκάρι στο δικό σου μάτι; Υποκριτή! Βγάλε πρώτα από το μάτι σου το δοκάρι, και τότε θα δεις καθαρά και θα μπορέσεις να βγάλεις το σκουπιδάκι από το μάτι του αδερφού σου».
Και κάποια άλλη στιγμή είπε στους μαθητές Του:
«Αν σφάλλει απέναντί σου ο αδερφός σου, πήγαινε και έλεγξέ τον χωρίς να είναι άλλος μπροστά. Αν σε ακούσει, κέρδισες τον αδερφό σου. Αν όμως δεν σ’ ακούσει, πάρε μαζί σου ακόμα έναν ή δύο άλλους για να μπορεί ν’ αποδειχτεί ό,τι του είπες, αφού θα το βεβαιώνουν δύο ή τρεις μάρτυρες. Αν κι αυτούς δεν τους ακούσεις, πες το στη συνάντηση της εκκλησίας. Κι αν παρακούσει και την εκκλησία, τότε πια ας είναι για σένα όπως ο ειδωλολάτρης ή ο τελώνης».
(Ματθ. 7, 1-5 και 18, 15-17)

Ερωτήσεις

Α. Τι σημαίνει ο λόγος του Χριστού «μην κρίνετε»; Να μη μιλάμε καθόλου για τους άλλους;
Β. Για να καταλαβαίνουμε τα λάθη μας, πρέπει να ακούμε τους μεγαλύτερους στις συμβουλές τους;
Γ. Πού οφείλεται τελικά η κατάκριση;
Δ. Τι σημαίνει «κέρδισες τον αδερφό σου»;
Ε. Είναι εύκολο να λέμε κάτι για τον άλλο μπροστά σ’ όλη την εκκλησία; Γιατί το λέει ο Χριστός;
ΣΤ. Αν αυτός που μας έχει κάνει κάτι παραμένει αδιόρθωτος παρά την στάση όλης της Εκκλησίας, ποιος του φταίει αν δεν τον κάνει κανείς παρέα;

Σχόλια

μην κρίνετε: κρίση δεν σημαίνει να μη συζητάμε καθόλου για τον άλλο. Σημαίνει να μην βγάζουμε συμπέρασμα για τη ζωή του ότι είναι «αμαρτωλός», «άδικος», «κακός» κ.ο.κ. Κατάκριση σημαίνει να κρίνουμε τις πράξεις του άλλου όχι μπροστά του, αλλά πίσω από την πλάτη του και, παράλληλα, να βγάζουμε κακία γι’ αυτόν, από ζήλια, φθόνο, αντιπάθεια. Κατάκριση σημαίνει να θέλουμε και οι άλλοι να αποκτήσουν κακή γνώμη γι’ αυτόν με τον οποίο ασχολούμαστε.
μέτρο που μετράτε: με όποιο μέτρο αντιμετωπίζουμε τον άλλο, μ’ αυτό θα μας αντιμετωπίσει ο Θεός. Αν η αγάπη είναι το κίνητρο για την όποια κριτική μας, τότε και τα δικά μας λάθη ο Θεός θα τα δει με αγάπη. Αν είναι ο εγωισμός, η υπερηφάνεια, η διάθεση να φανούμε ανώτεροι από τον άλλο, τότε με το ίδιο μέτρο θα μας κρίνει ο Θεός. Διότι θα διαπιστώσουμε ότι κι εμείς κάνουμε λάθη κι αυτό θα μας οδηγήσει στην αποδοκιμασία από το Θεό.
δοκάρι: συνήθως βλέπουμε το σκουπιδάκι στο μάτι του διπλανού μας και δεν βλέπουμε το δοκάρι που υπάρχει στο δικό μας. Εμείς είμαστε πιο αμαρτωλοί ή κάνουμε περισσότερα λάθη σε σχέση με τους άλλους. Χρειάζεται όμως να ακούμε αυτούς που μας αγαπούν για να δούμε τα λάθη μας, γιατί δεν είναι εύκολη η αυτοκριτική.
έλεγξέ τον: ο έλεγχος μαρτυρεί αγάπη. Δεν είναι καλό κανείς να κρατάει μέσα του το παράπονο για τον άλλο, να το συζητά με τρίτους, να μην του λέει τίποτα, να τον κατακρίνει δηλαδή και να μην διορθώνεται η κατάσταση. Αυτό γίνεται συνήθως στις καθημερινές μας σχέσεις.
δύο ή τρεις μάρτυρες: οι δύο ή τρεις φίλοι δηλώνουν μια μικρή παρέα. Σίγουρα, πιο εύκολα ακούει κανείς δύο ή τρις που του λένε το ίδιο πράγμα κι επίσης είναι ό,τι καλύτερο να είναι κι αυτός μπροστά και όχι να τα λένε πίσω από την πλάτη του, γιατί μόνο τότε έχει το δικαίωμα να πει την άποψή του και να μην υπάρχει κατάκριση.
εκκλησία: είναι η συνάντηση όλης της παρέας, όλων των φίλων, όλων των χριστιανών. Βέβαια, σήμερα είναι δύσκολο μπροστά σ’ όλη την ενορία να πει κανείς κάτι για κάποιον άλλο. Μπορεί όμως ένα πρόβλημα να λυθεί μεταξύ της παρέας ή της ομάδας. Αυτό και πάλι μαρτυρεί αγάπη.
ειδωλολάτρης ή τελώνης: για τους Εβραίους αυτοί απομονώνονταν, δεν κάναν παρέα μαζί τους. Οι ειδωλολάτρες γιατί δεν πίστευαν στον αληθινό Θεό, οι τελώνες γιατί ήταν άδικοι, αμαρτωλοί κι αμετανόητοι. Εδώ, αν αυτός που μας έχει πειράξει δεν ακούει όλη την εκκλησία, τότε του αξίζει η απομόνωση για να μπορέσει να καταλάβει ότι είναι απίστευτα εγωιστής.

Προβληματισμοί- εντοπισμός στο σήμερα

Α. Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από την μανία της κατάκρισης για τους άλλους. Το βλέπουμε στην τηλεόραση με τις μεσημεριανές εκπομπές. Το βλέπουμε με τις εφημερίδες κουτσομπολίστικου περιεχομένου. Το βλέπουμε στις παρέες μας, όπου συζητούμε για τους άλλους και μάλιστα πίσω από την πλάτη τους, ιδίως για τους μεγαλυτέρους ή όταν αισθανόμαστε ότι κάποιος μας αδίκησε, οπότε προτιμούμε να τα λέμε αλλού, εκτός από τον ίδιο.
Β. Η Εκκλησία μας προτρέπει να δείχνουμε περισσότερη αγάπη, να μη μειώνουμε τους άλλους, να συζητάμε μπροστά τους για κάτι που μας έχουν κάνει, αλλά και στις παρέες μας να έχουμε την ευκαιρία να μη συζητάμε μόνο κουτσομπολεύοντας, αλλά να χαιρόμαστε το παιχνίδι, το κέφι, το αστείο, όπως επίσης και θέματα που έχουν να κάνουν με τις εντυπώσεις μας από τη ζωή.
Γ. Ακόμη όμως κι αν οδηγούμαστε στην κατάκριση, να προσπαθούμε να μην κρατάμε κακία στους άλλους, αλλά να τους συγχωρούμε για ό,τι μας έχουν κάνει. Ας είμαστε ειλικρινείς κι αν τους βλέπουμε να μην διορθώνονται, ας τους αφήνουμε στην άκρη, όχι από κακία, αλλά για να τους δώσουμε την ευκαιρία να διορθωθούν. Αν μετανιώνουν για τα λάθη τους, ας τους δεχόμαστε.
Δ. Η κατάκριση είναι μεγάλη αμαρτία. Γι’ αυτό είναι πολύ σπουδαίο να βλέπουμε πρώτα τα δικά μας λάθη και να νικάμε τον εγωισμό μας και μετά να προσπαθούμε να διορθώσουμε τους άλλους. Οι μικρότεροι ας ακούνε τους μεγαλυτέρους σ’ αυτό το θέμα και οι μεγαλύτεροι ας κάνουν περισσότεροι αυτοκριτική.

Συμπέρασμα

Να προσπαθούμε να μην συζητάμε με κακία για τους άλλους, αλλά να έχουμε αγάπη και να είμαστε ειλικρινείς απέναντί τους.


π. Θ. Μ.