ΤΑ ΚΑΤΗΧΗΤΟΠΟΥΛΑ ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΤΑ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΜΟΔΕΣΤΟΥ ΜΕΛΙΣΣΑΤΙΚΩΝ

˜ ™

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ

Δευτέρα 14 –  Κυριακή 20 Ιανουαρίου 2013

Τετάρτη 16  Ιανουαρίου 2013:

5.00   μ.μ. Εσπερινός και Παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο.

6.00 μ.μ. Κύκλος Συμμελέτης Αγίας Γραφής.

Πέμπτη 17 Ιανουαρίου 2013 (Αγίου Αντωνίου):

7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος - Θεία Λειτουργία.

Παρασκευή 18 Ιανουαρίου 2013 (Αγίου Αθανασίου):

7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος - Θεία Λειτουργία.

Σάββατο 19 Ιανουαρίου  2013:

11.00 π.μ. - 1.00 μ.μ. Κατηχητικό για τα μικρότερα παιδιά.

4.00 – 5.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Δ΄, Ε΄, και Στ΄ Δημοτικού.

5.00 μ.μ. Εσπερινός

6.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Γυμνασίου.

Κυριακή 20 Ιανουαρίου 2013:

7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

8.00 – 9.00 μ.μ. Κατηχητικό μαθητών Λυκείου.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ

Με τη σημερινή ημέρα, Κυριακή μετά τα Φώτα, τελειώνει ουσιαστικά η περίοδος των εορτών και αναφύεται το ερώτημα: Τι είναι αυτό που μας αφήνουν; Τι είναι αυτό που μας αφήνει ο Χριστός στη ζωή μας; Ποιες είναι οι δωρεές Του στην ύπαρξή μας; Μήπως τελικά η σχέση μας μαζί Του θα καταδειχθεί στην αιωνιότητα; Και μέχρι τότε τι γίνεται ο κόσμος μας;

Ο Απόστολος Παύλος, στο απόσπασμα της προς Εφεσίους (δ΄, 7-13) επιστολής του, που διαβάσαμε στην Εκκλησία σήμερα, μας υπενθυμίζει ότι στον καθέναν από εμάς ο Χριστός έχει αφήσει τρία δώρα, τα οποία αποτελούν την παρακαταθήκη Εκείνου, ο Οποίος κατέβηκε στη γη γενόμενος άνθρωπος, αλλά και επέστρεψε στον ουρανό παίρνοντας μαζί Του ως αιχμαλώτους το θάνατο, την αμαρτία και κάθε τι που χώριζε τον άνθρωπο από το Θεό. Δεν μας άφησε όμως ορφανούς. Είναι παρών ο Ίδιος στη ζωή μας μέσα από τρία δώρα που μας έχει προσφέρει. Αυτά είναι η σωτηρία, η Εκκλησία και τα χαρίσματα. Και τα τρία δώρα τα λάβαμε κατά τα μυστήρια του Βαπτίσματος και του Χρίσματος, τα οποία μας εισήγαγαν στη ζωή της πίστης. Ο καθένας από εμάς καλείται αυτά τα δώρα να τα φυλάξει στη ζωή του, αλλά και να τα καταστήσει ενεργά, για να ζει τελικά την παρουσία του Χριστού όχι μόνο ως το προσδοκώμενο των εσχάτων, αλλά ως το παρόν που αγιάζει και μεταμορφώνει την ύπαρξή μας.

Ο Χριστός έγινε άνθρωπος για να σώσει τον άνθρωπο. Αυτό το πρώτο δώρο μας κάνει να ζούμε την υπέρβαση του κακού και του θανάτου, την νίκη κατά της αμαρτίας. Όλη η ζωή του Χριστού, η διδασκαλία και τα έργα Του, αποτελούν την περιγραφή του τρόπου της σωτηρίας.

Το δεύτερο δώρο του Χριστού προς εμάς είναι η Εκκλησία. Αποτελεί το σώμα του Χριστού, στο οποίο αγιαζόμαστε και λαμβάνουμε την χάρη του Θεού. Μέσα από τα μυστήριά της ο Χριστός είναι παρών. Μας ανακαινίζει δι’ ύδατος και Πνεύματος στο Βάπτισμα. Μας χορηγεί το τρισσόν αξίωμα του βασιλιά, του ιερέα και του προφήτη κατά το Χρίσμα. Μας καθιστά κοινωνούς του Σώματος και του Αίματός Του κατά την Θεία Ευχαριστία. Ευλογεί την αγάπη και την ενότητα των ανθρώπων μέσα από τον γάμο και την μοναχική κουρά. Μας θεραπεύει από τις ασθένειες της ψυχής και του σώματος μέσα από το Ευχέλαιο, δίδοντάς μας δύναμη να νικήσουμε τη φθορά ή να μην ηττηθούμε πνευματικά από αυτήν. Και όλα αυτά εντάσσοντάς μας μέσα σε ένα σώμα, σε μια οικογένεια, δείχνοντάς μας ότι η πορεία μας δεν έχει να κάνει μόνο με τον εαυτό μας, αλλά και με όλους τους άλλους. Στην Εκκλησία συναντούμε το Χριστό ως παρόντα στη ζωή μας.

Το τρίτο δώρο του Χριστού είναι τα χαρίσματα. Όλοι οι πιστοί έχουμε τα φυσικά μας χαρίσματα, τα τάλαντά μας. Στον καθέναν από κάτι έχει δοθεί από το Θεό. Ο καθένας μας μάλιστα καλείται να εργαστεί πάνω σ’ αυτά τα χαρίσματα, να τα μοιραστεί με τους άλλους, να προσφέρει και να εκτιμήσει και τα χαρίσματα του άλλου, χωρίς φθόνο και ζήλια, αλλά με αγάπη και χαρά γιατί σε όλους έχουν δοθεί τα χαρίσματα από το Θεό, αλλά και ο ένας συμπληρώνει το χάρισμα του άλλου. Και η αξία των χαρισμάτων είναι να οδηγούν στην υπέρβαση της αυτάρκειας, του εγωισμού και στην καλλιέργεια των άλλων, του συνόλου. Αν το χάρισμα εξυπηρετεί τις προσωπικές φιλοδοξίες, τότε κάνει τον χαρισματούχο εγωιστή, διάβολο, νεκρό πνευματικά και τους πιστούς ανώριμους. Όπου το χάρισμα λειτουργεί εκκλησιοκεντρικά, εκεί και ο Χριστός είναι παρών στη ζωή των πιστών και της Εκκλησίας.

Με την Βάπτιση του Χριστού ο κόσμος αγιάσθηκε, σώθηκε από το κακό και την αμαρτία και η Εκκλησία φανερώθηκε στη ζωή όλων μας. Δεν αρκεί όμως να γνωρίζουμε ότι υπάρχει η Εκκλησία, εάν δεν ζούμε εμείς μέσα σ’ αυτήν και τα άλλα δώρα του Χριστού. Γι’ αυτό και χρειάζεται ενεργοποίηση των δώρων. Παρότι άλλες είναι οι προτεραιότητες του κόσμου και οι βιοτικές μέριμνες, οι οποίες μας κάνουν να βιώνουμε το άγχος της επιβίωσης, εντούτοις η πίστη και η παρουσία του Χριστού μας κάνουν να βλέπουμε τον κόσμο και τη ζωή με άλλη ματιά, ακόμη και στις δυσκολίες. Η ευθύνη είναι στον καθέναν μας ως μέλος της Εκκλησίας. Ας βγούμε από την παθητικότητα και ας παλέψουμε να βιώσουμε τα δώρα του Χριστού ως αρχή καινής ζωής και αγιασμού για τον καθέναν και για τον κόσμο μας.

ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ ΜΑΘΗΜΑ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ   9                                                                                               12 και 13.1.2013

Ο Άγιος Βασίλειος

               Την πρώτη μέρα του χρόνου η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του αληθινού Αγίου Βασιλείου! Ο Άγιος Βασίλειος, που ονομάζεται και Μέγας, λόγω της μεγάλης αγάπης και προσφοράς του στην Εκκλησία, γεννήθηκε τρεις αιώνες περίπου μετά την παρουσία του Χριστού στη γη, το 329 μ. Χ., στην Νεοκαισάρεια του Πόντου. Προερχόταν από μια οικογένεια με πολλά παιδιά και μεγάλη αγάπη για τα γράμματα και τη μόρφωση. Ο πατέρας του, Βασίλειος και αυτός, η μητέρα του Εμμέλεια και η γιαγιά του Μακρίνα, μεγάλωσαν το Βασίλειο με τέτοιο τρόπο, ώστε και αυτός αγάπησε πολύ τα γράμματα. Έτσι, μεγαλώνοντας, θέλησε να σπουδάσει, γι’ αυτό πήρε ό, τι μπορούσε από τους δασκάλους της Νεοκαισάρειας και συνέχισε να μορφώνεται κοντά σε μεγάλους δασκάλους της εποχής εκείνης, πρώτα στην Κωνσταντινούπολη και μετά στην Αθήνα. Σπούδασε σχεδόν όλες τις επιστήμες της εποχής: φιλοσοφία, ρητορική, μαθηματικά, ιατρική κ.ά. , διδάσκοντας με τη σειρά του σε άλλους ό, τι είχε ο ίδιος μάθει.

              Η γιαγιά του Μακρίνα τον βοήθησε από μικρό να γνωρίσει και να αγαπήσει την παράδοση της εκκλησίας μας και ο Βασίλειος στα 28 του χρόνια, αφού έχει γνωρίσει από επισκέψεις του στην Ανατολή πολλά πράγματα για τη ζωή των μοναχών, βαπτίζεται και αποφασίζει να πάει να ασκητέψει στον Πόντο. Πριν ξεκινήσει όμως, χαρίζει την τεράστια περιουσία του στην Εκκλησία και ζει σε ακτημοσύνη.

            Μεγάλες διαφωνίες εκείνη την εποχή ταλαιπωρούν την Εκκλησία του Χριστού, γιατί πλήθος αιρετικών ανθρώπων δε δέχεται τη αλήθεια και θέλει να την αλλάξει. Ο Άγιος Βασίλειος τον καιρό εκείνο αφήνει το ασκητήριό του και επιστρέφει στην Καισάρεια για να βοηθήσει στη λύση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η εκκλησία. Εκεί χειροτονείται πρεσβύτερος και αργότερα επίσκοπος. Με το λόγο και τα έργα του, αλλά προπάντων με την προσευχή του δεν σταματά να αγωνίζεται για την Εκκλησία μας, παρόλο που αρρωσταίνει συχνά και φτάνει μέχρι το χείλος του θανάτου. Πολλοί άνθρωποι τον συκοφαντούν φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να του πουν ότι η πίστη του για το Άγιο Πνεύμα δεν είναι σωστή. Άλλοι έφτασαν να τον απειλήσουν με θάνατο, επειδή ο Άγιος δε συμφωνούσε με όσα έλεγε ένας μεγάλος αιρετικός, ο Άρειος. Ο Μέγας Βασίλειος όμως δεν σταματά να εργάζεται για την Εκκλησία. Προσεύχεται αδιάκοπα στο Θεό να τον ενισχύσει με τη χάρη Του να διατυπώσει σωστά τις αλήθειες της Εκκλησίας και έτσι γράφει πολλά και σπουδαία βιβλία με απαντήσεις σε μεγάλα ερωτήματα της εποχής του, που διαβάζουμε και μας φωτίζουν μέχρι σήμερα.

            Αγαπούσε τόσο τους πονεμένους ανθρώπους, ώστε  εκείνα τα χρόνια ιδρύει μια πολιτεία, τη λεγόμενη «Βασιλειάδα», στο κέντρο της οποίας χτίζει μια εκκλησία και γύρω απ’ αυτήν νοσοκομεία, πτωχοκομεία, γηροκομεία και άλλα μέρη όπου θα μπορούσαν να πάνε και να ανακουφιστούν οι άνθρωποι που το είχαν ανάγκη.

              Μέχρι το τέλος της επίγειας ζωής του, ο Άγιος Βασίλειος δε σταμάτησε να εργάζεται, αφιερώνοντας το χρόνο της ζωής του στο θέλημα του Θεού, από αγάπη γι’ Αυτόν και τους ανθρώπους. Δεν παρέλειπε μάλιστα να συμβουλεύει τους γονείς και τους δασκάλους να μεγαλώνουν και να παιδαγωγούν με αγάπη τα παιδιά, για να χαίρονται και να μαθαίνουν και αυτά να αγαπούν το Θεό, τους ανθρώπους και τα γράμματα.

            Όταν έφτασε περίπου σε ηλικία 48 ετών, ήταν τόσο αδύναμο το σώμα του, που και ο ίδιος κατάλαβε πως έφτασε ο καιρός να μετακομίσει στην πολιτεία του ουρανού. Ψέλλισε ταλαίπωρος από την ασθένειά του τους λόγους «εις χείρας σου παραθήσομαι το πνεύμα μου» και αναπαύτηκε.

 Τον τιμάμε την 1^η Ιανουαρίου κάθε χρόνο ως έναν από τους μεγαλύτερους Αγίους της Εκκλησίας μας που ακούραστα πρόσφερε τα πολλά χαρίσματά, με τα οποία τον προίκισε ο Θεός, στους ανθρώπους!

Ερμηνευτικά σχόλια:

Σπούδασε όλες τις επιστήμες της εποχής του: ο Θεός έπλασε τον κόσμο και κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, γιατί θέλησε και δε σταματά να το θέλει, να χαρίσει σε όλους την αγιότητα. Όλοι να γίνουμε Άγιοι! Άγιος όμως γίνεται ο άνθρωπος που ό, τι του έχει χαρίσει ο Θεός, το χαρίζει με τη σειρά του αυτός στους ανθρώπους και πάλι στον ίδιο το Θεό. Η αγάπη και αφοσίωση του Αγίου Βασιλείου στη γνώση ήταν ένα από τα χαρίσματά του. Είχε μεγάλη πρόοδο στις σπουδές, αλλά δεν τη χρησιμοποίησε για να τον δοξάσουν οι άνθρωποι, αλλά για να τους βοηθήσει να έρθουν πιο κοντά στο Θεό, γνωρίζοντας τι είναι αλήθεια και τι ψέμα από όσα λέγονται γι’ Αυτόν.

Ακτημοσύνη: είναι μία από τις τρεις αρετές των μοναχών μαζί με την παρθενία και την υπακοή. Σημαίνει να μη σου ανήκει τίποτα, να μην κρατάς τίποτα δικό σου, να προσφέρεις ό, τι σου ανήκει στους άλλους που έχουν ανάγκη και να εμπιστεύεσαι τον Θεό, ο Οποίος θα φροντίσει για σένα. Αυτό έκανε και ο Άγιος.

Μεγάλες διαφωνίες… ταλαιπωρούν την Εκκλησία: ο Θεός χαίρεται οι άνθρωποι να έχουν διαφωνίες και να συζητούν ώστε να καταλάβουν ποιο πραγματικά είναι το θέλημά Του γι’ αυτούς και για όλο τον κόσμο. Οι διαφωνίες της εποχής εκείνης όμως ήταν φοβερές, γιατί προέρχονταν από ανθρώπους που δε δίδασκαν ποιος πραγματικά ήταν ο αληθινός Θεός, αλλά Τον παρουσίαζαν όπως ήθελαν. Ο αιρετικός Άρειος για παράδειγμα έλεγε ότι ο Χριστός ήταν κατώτερος από τον Θεό Πατέρα. Ο Άγιος Βασίλειος αγωνίστηκε να υπερασπισθεί την αλήθεια της Εκκλησίας, ώστε να γνωρίζουν οι πιστοί ποια ήταν η πίστη πραγματικά.

Ο Άγιος δεν σταματά να αγωνίζεται για την Εκκλησία μας: ο Άγιος Βασίλειος ήταν φιλάσθενος, που σημαίνει ότι είχε συχνά σοβαρά προβλήματα με την υγεία του. Μέχρι να αφήσει την τελευταία του πνοή όμως δεν εγκατέλειψε ποτέ την Εκκλησία. Εξακολουθούσε να εργάζεται γι’ αυτήν, που ήταν το παν στη ζωή του!

Η «Βασιλειάδα»: Ο Μέγας Βασίλειος, μιας και είχε το τάλαντο να μαθαίνει και να διδάσκει έγραψε πολλά βιβλία που μιλάνε για την αληθινή πίστη της Εκκλησίας μας. Επειδή η αγάπη του όμως αγκάλιαζε όλο τον κόσμο, δεν μπορούσε να μην κάνει κάτι και για όσους είχαν ανάγκη φροντίδας και ανακούφισης από τον πόνο.

Τον τιμάμε την 1^η Ιανουαρίου: ο άγιος Βασίλειος, όπως και όλοι οι Άγιοι της πίστης μας νίκησαν το χρόνο και τον θάνατο που φαίνεται να μας βγάζει από τη ζωή, με την πίστη στο Χριστό και την αγάπη τόσο προς το Θεό όσο και προς τον άνθρωπο, αλλά και τη ζωή της Εκκλησίας. Όποιος ζει έτσι, ακόμη κι αν πεθάνει, δεν χάνεται, γιατί συνεχίζει να είναι κοντά στο Χριστό, ενώ η Εκκλησία τον τιμά ως Άγιο και οι άνθρωποι τον θυμόμαστε για πάντα. Ας γεμίσουμε λοιπόν, από την παιδική μας ηλικία, τη ζωή μας με πίστη και αγάπη για το Χριστό και με την βοήθεια των προσευχών των Αγίων μας, ας τους μιμούμαστε, για να είναι ο χρόνος ευκαιρία να ερχόμαστε πιο κοντά στο Θεό.

Ερωτήσεις

1.      Ο Άγιος έγινε περήφανος που είχε σπουδάσει τόσα πολλά;

2.      Γιατί μοίρασε την περιουσία του στους φτωχούς;

3.      Τι σημαίνει ότι υπερασπίσθηκε την Εκκλησία;

4.      Γιατί ο Άγιος έχτισε την Βασιλειάδα;

5.      Πώς ο Άγιος νίκησε τον χρόνο και τον θάνατο;

Συμπέρασμα: Η Εκκλησία μας θέλει με την πίστη, την αγάπη και την αξιοποίηση των χαρισμάτων μας να νικάμε τον χρόνο και τον θάνατο.

Απολυτίκιο Αγίου Βασιλείου. Ήχος α’.

Εις πάσαν την γην εξήλθεν ο φθόγγος σου, ως δεξαμένη τον λόγον σου^. δι’ ου θεοπρεπώς εδογμάτισας, την φύσιν των όντων ετράνωσας, τα των ανθρώπων ήθη κατεκόσμησας^. βασίλειον ιεράτευμα _, πάτερ όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Η ιστορία της βασιλόπιτας            Η ιστορία συνέβη πριν 1500 χρόνια περίπου στην πόλη Καισάρειας της Καππαδοκίας, στη Μικρά Ασία. Ο Μέγας Βασίλειος ήταν Δεσπότης της Καισάρειας και ζούσε αρμονικά με τους συνανθρώπους του. Κάποια μέρα όμως ο βασιλιάς Ουάλης τύραννος της περιοχής, ζήτησε να του δοθούν όλοι οι θησαυροί της Καισάρειας, αλλιώς θα πολιορκούσε την πόλη, για να την κατακτήσει. Ο Μέγας Βασίλειος ολόκληρη τη νύχτα προσευχόταν να σώσει ο Θεός την πόλη. Ξημέρωσε η νέα μέρα και ο βασιλιάς αποφασισμένος περικύκλωσε αμέσως την Καισάρεια με το στρατό του. Μπήκε με την ακολουθία του και ζήτησε να δει το Δεσπότη.           Με θράσος και θυμό ο αδίστακτος βασιλιάς απαιτούσε το χρυσάφι της πόλης. Ο Μέγας Βασίλειος απάντησε ότι οι άνθρωποι της πόλης του δεν είχαν τίποτε άλλο πέρα από πείνα και φτώχια. Ο στρατηγός με το που άκουσε αυτά τα λόγια θύμωσε ακόμα περισσότερο και άρχισε να απειλεί το Μέγα Βασίλειο ότι θα τον εξορίσει πολύ μακριά από τη πατρίδα του. Οι χριστιανοί της Καισάρειας αγαπούσαν πολύ το Δεσπότη τους και θέλησαν να τον βοηθήσουν. Μάζεψαν λοιπόν από τα σπίτια τους ό,τι χρυσαφικά είχαν και του τα πρόσφεραν, ώστε δίνοντας τα στο σκληρό βασιλιά να σωθούν. Στο μεταξύ ο ανυπόμονος Ουάλης διέταξε αμέσως το στρατό του να επιτεθεί στο φτωχό λαό της πόλης.           Ο Μέγας Βασίλειος, που ήθελε να προστατέψει την πόλη του, προσευχήθηκε και μετά παρουσίασε στο βασιλιά ό,τι χρυσαφικά είχε μαζέψει μέσα σε ένα σεντούκι. Τη στιγμή όμως που ο βασιλιάς πήγε να ανοίξει το σεντούκι και να αρπάξει τους θησαυρούς, έγινα το θαύμα ! Όλοι οι συγκεντρωμένοι είδαν μια λάμψη και αμέσως μετά ένα λαμπρό καβαλάρη να ορμάει με το στρατό του επάνω στο σκληρό Ουάλη και στους δικούς του. Σε ελάχιστο χρόνο ο κακός βασιλιάς και οι δικοί του αφανίστηκαν. Ο λαμπρός καβαλάρης ήταν ο Άγιος Μερκούριος και οι στρατιώτες του οι Άγγελοι. Έτσι σώθηκε η πόλη της Καισάρειας.           Τότε όμως ο Δεσπότης της Ο Μέγας Βασίλειος, βρέθηκε σε δύσκολη θέση! Θα έπρεπε να μοιράσει τα χρυσαφικά στους κατοίκους της πόλης και η μοιρασιά να είναι δίκαιη, δηλαδή να πάρει ο καθένας ό,τι ήταν δικό του. Αυτό ήταν πολύ δύσκολο. Προσευχήθηκε λοιπόν ο Μέγας Βασίλειος και ο Θεός τον φώτισε τι να κάνει. Κάλεσε τους διακόνους και τους βοηθούς του και τους είπε να ζυμώσουν ψωμάκια, όπου μέσα στο καθένα ψωμάκι θα έβαζαν και λίγα χρυσαφικά. Όταν αυτά ετοιμάστηκαν, τα μοίρασε σαν ευλογία στους κατοίκους της πόλης της Καισάρειας. Στην αρχή όλοι παραξενεύτηκαν, μα η έκπληξη τους ήταν ακόμη μεγαλύτερη όταν κάθε οικογένεια έκοβε το ψωμάκι αυτό κι έβρισκε μέσα χρυσαφικά. Ήταν λοιπόν ξεχωριστό ψωμάκι, η Βασιλόπιτα. Έφερνε στους ανθρώπους χαρά κι ευλογία μαζί. Από τότε φτιάχνουμε κι εμείς τη Βασιλόπιτα με το φλουρί μέσα, την Πρώτη μέρα του χρόνου, τη μέρα του Αγίου Βασιλείου.            Η Βασιλόπιτα Αγιοβασιλιάτικο έθιμο πολλών αιώνων, μεταφέρεται από γενιά σε γενιά, για να μας θυμίζει την Αγάπη και την Καλοσύνη Αυτού Του Αγίου.

ΤΑ ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ

Η ΒΑΠΤΙΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

                Το μεγάλο γεγονός της βαπτίσεως του Κυρίου μας προβάλλει η Εκκλησία μας κατά τον μήνα Ιανουάριο, με την εορτή των Φώτων ή καλύτερα των ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ. Η ίδια η ονομασία της εορτής, Θεοφάνεια, δίνει ακριβώς το νόημα και τη σπουδαιότητα της εορτής αυτής.

            Το αδύναμο και ανυπεράσπιστο βρέφος που γεννήθηκε σ΄ ένα σπήλαιο και τοποθετήθηκε μέσα σ΄ ένα παχνί, που στα δώδεκά του χρόνια εμφανίζεται στον Ναό του Σολομόντα να εκπλήσσει με τις ερωταποκρίσεις του τους Νομοδιδασκάλους, παρουσιάζεται πλέον ως άνδρας ώριμος που αναλαμβάνει δημόσια δράση. Για τους Ιουδαίους, η ηλικία των τριάντα ετών ήταν ο χρόνος που ο άνδρας μπορούσε να αναλάβει δημόσια δράση. Γι’ αυτό, λοιπόν, και ο Κύριος στην ηλικία αυτή εμφανίζεται να ξεκινά το έργο του και την αποστολή του. Και ξεκινά εμφανιζόμενος στον Ιορδάνη ποταμό, εκεί που δραστηριοποιούνταν η μεγαλύτερη προσωπικότητα της Παλαιάς Διαθήκης, αυτός που προετοίμαζε τις ανθρώπινες ψυχές για τον ερχομό του Μεσσία, ο Ιωάννης ο Πρόδρομος.

            Ποιο είναι όμως το σημαντικό γεγονός κατά την παρουσία του Χριστού στον Ιορδάνη; Και γιατί εορτάζεται τόσο έντονα από την Εκκλησία μας;

Ιστορικά, θα πρέπει να πούμε ότι οι δύο εορτές των Χριστουγέννων και των Θεοφανείων εορτάζονταν την ίδια ημέρα, στις 6 Ιανουαρίου. Περίπου τον 4^ο αιώνα τα Χριστούγεννα μεταφέρθηκαν μερικές ημέρες νωρίτερα, στις 25 Δεκεμβρίου, και  τα Θεοφάνεια παρέμειναν στις 6 Ιανουαρίου.   

Όπως προείπαμε, λοιπόν, κατά την ημέρα αυτή έχουμε την αποκάλυψη της Θεότητας του Χριστού και την εμφάνιση των Τριών Προσώπων του Αληθινού Θεού, «Θεοφάνεια – Θεού εμφάνιση». Ο Υιός, ως άνθρωπος, παρουσιάζεται και μπαίνει στην ιστορία της ανθρωπότητας, το Άγιο Πνεύμα εμφανίζεται με την μορφή του Περιστεριού και ο Πατέρας ομολογεί και αποκαλύπτει τον Υιό.  

Την θεότητα του Χριστού κηρύττει και ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο οποίος με το προφητικό του χάρισμα αναγνωρίζει τον Ιησού και αισθάνεται αδύναμος να τον βαπτίσει. Όπως αναφέρει η Παράδοση, μπροστά στη θεότητα του Χριστού υποκλίνεται η υλική φύση, εφόσον τα νερά του ποταμού, όταν ο Χριστός εισέρχεται σ΄ αυτά, αλλάζουν πορεία και στρέφονται προς τα πίσω.

Πέρα από την εμφάνιση του Θεού, η ημέρα αυτή δηλώνει ξεκάθαρα και την αιτία της ενανθρωπήσεως του Θεού. Ο Χριστός δέχεται να βαπτιστεί από τον Πρόδρομο, όχι γιατί είχε ο ίδιος προσωπικά αμαρτίες, αλλά γιατί μεταφέρει τις αμαρτίες όλου του κόσμου. Δείχνει, λοιπόν, ο Κύριος την αναγκαιότητα της μετάνοιας και καθιερώνει το μυστήριο του βαπτίσματος με το οποίο διαγράφεται το προπατορικό και όλες οι αμαρτίες του ανθρώπου, εντάσσοντάς τον στο Σώμα της Εκκλησίας.   

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΜΟΔΕΣΤΟΥ ΜΕΛΙΣΣΑΤΙΚΩΝ

˜ ™

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ

Δευτέρα 7 –  Κυριακή 13 Ιανουαρίου 2013

Δευτέρα 7  Ιανουαρίου 2013 (του Προδρόμου):

7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος - Θεία Λειτουργία.

Τετάρτη 9  Ιανουαρίου 2013:

5.00   μ.μ. Εσπερινός και Παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο.

6.00 μ.μ. Κύκλος Συμμελέτης Αγίας Γραφής.

Σάββατο 12 Ιανουαρίου  2013:

11.00 π.μ. - 1.00 μ.μ. Κατηχητικό για τα μικρότερα παιδιά.

4.00 – 5.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Δ΄, Ε΄, και Στ΄ Δημοτικού.

5.00 μ.μ. Εσπερινός

6.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Γυμνασίου.

Κυριακή 13 Ιανουαρίου 2013:

7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

8.00 – 9.00 μ.μ. Κατηχητικό μαθητών Λυκείου.

Από αυτό το Σάββατο ξεκινούν τα Κατηχητικά Σχολεία μετά τις εορτές.

Το κατηχητικό των μικρότερων παιδιών θα είναι πλέον δίωρο!

Από τις 11.00 μέχρι τη 1.00 το μεσημέρι.

ΚΑΤΙ ΑΠΟ ... ΜΕΓΑ ΑΓΙΑΣΜΟ

(«αὐτόν δέ τόν τῆς παρακοῆς θάνατον, καί τό τῆς πλάνης κέντρον, καί τόν τοῦ Ἅδου σύνδεσμον ἐν τῷ Ἰορδάνῃ βυθίσαντα, καί Βάπτισμα σωτηρίας τῷ κόσμῳ δωρησάμενον»-ευχή του Μεγάλου Αγιασμού).

Φανερώθηκε η χάρις του Θεού, η οποία είναι η σωτηρία για όλους τους ανθρώπους. Αυτή η φανέρωση μας γεμίζει χαρά. Και η χαρά δεν έχει να κάνει μόνο με την εορτή και την πανήγυρη, αλλά έχει να κάνει με την λύτρωση του καθενός ανθρώπου από τον θάνατο εξαιτίας της παρακοής, την άρση των συνεπειών του δηλητηριώδους κεντριού της πλάνης να νομίζουμε ότι μπορούμε να είμαστε θεοί χωρίς τον Θεό, την βύθιση στον Ιορδάνη του συνδέσμου μας με τον Άδη, την αιωνιότητα χωρίς Θεό και ελπίδα, και την δωρεά του Βαπτίσματος της σωτηρίας σε όλο τον κόσμο από τον Χριστό. Αυτά είναι κάποια από τα στοιχεία της σημερινής εορτής, λόγοι δηλαδή για να εορτάζουμε.