Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ
«Ένα βράδυ, περασμένα μεσάνυκτα, μια μεγάλη
γυναίκα κατέφυγε στην Εκκλησία ψάχνοντας τον ιερέα. Χτύπησε την πόρτα του
σπιτιού του που ήταν δίπλα στην Εκκλησία. Ανοίγει την πόρτα ο ιερέας και βλέπει
μια γερόντισσα.
–Παππούλη, του είπε, πάρε τη θεία Κοινωνία και
έλα. Ένας άνθρωπος απόψε πεθαίνει, να τον κοινωνήσεις.
Ὁ ιερέας,
άνθρωπος του χρέους και του καθήκοντος, βγήκε ακολουθώντας μέσα στους
σκοτεινούς δρόμους τη γερόντισσα. Φτάνουν σ’ ένα προάστιο της Μόσχας. Άνοιξε η
γερόντισσα την πόρτα του σπιτιού και στη συνέχεια την πόρτα ενός δωματίου. Ο
ιερέας βρέθηκε μπροστά σ’ έναν άρρωστο, ετοιμοθάνατο.
–Τί κάνεις εδώ, παπά; Τί θέλεις εδώ πέρα; Εγώ
είμαι άθεος.
–Με κάλεσε και με οδήγησε μια γερόντισσα, είπε ο
ιερέας. Διαφορετικά δεν είχα λόγο να ξεσηκωθώ μέσα στη νύχτα και να έρθω εδώ
πέρα.
–Ποια είναι αυτή η γερόντισσα;
Κοίταξε ο ιερέας γύρω το δωμάτιο και είδε μια
φωτογραφία στον τοίχο και αναγνώρισε αυτή που τον οδήγησε εκεί.
–Τρελάθηκες, του απάντησε ο άρρωστος. Αυτή είναι
η μάνα μου. Έχει πεθάνει εδώ και αρκετά χρόνια.
Επέμενε ο ιερέας και ο άρρωστος συγκλονίστηκε. Η
μάνα μου, σκέφτηκε, είναι ο μοναδικός άνθρωπος που με αγαπούσε πραγματικά.
Ήρθε από τον άλλο κόσμο στην πιο καίρια
και καθοριστική στιγμή της ζωής μου να με βοηθήσει. Συγκλονίστηκε από την αγάπη
της μάνας. Η αγάπη νίκησε την αθεΐα. Εξομολογήθηκε, τα είπε όλα στον ιερέα και
κοινώνησε».
…………………………………………………………………………………………………………………………….
Θυμάμαι και το ποίημα για τη μάνα του Γάλλου ποιητή Jean Richepin, που μαθαίναμε
στο Σχολείο:
Ένα παιδί, μοναχοπαίδι, αγόρι,
αγάπησε μιας μάγισσας την κόρη
– δεν αγαπώ, του λέει, εγώ παιδιά
– μα αν θέλεις να σου δώσω το φιλί μου,
της μάνας σου να φέρεις την καρδιά,
να ρίξω να τη φάει το σκυλί μου…
Τρέχει ο γιος τη μάνα του σκοτώνει
και την καρδιά τραβάει και ξεριζώνει.
Και τρέχει να την πάει…
Μα σκοντάφτει και πέφτει ο νιος κατάχαμα με
δαύτη.
Κυλάει ο νιος και η καρδιά κυλάει
Και την ακούν να κλαίει και να μιλάει…
Μιλάει η καρδιά της μάνας στο παιδί και λέει:
«εχτύπησες, αγόρι μου»; Και κλαίει….”
Λίγα
λόγια για το θέμα του μήνα
Η
εορτή της Υπαπαντής που εορτάζει η Εκκλησία μας τη δεύτερη ημέρα του
Φεβρουαρίου, είναι η εκκλησιαστική γιορτή της μητέρας, αφού πρωταγωνιστικό ρόλο
παίζει το πρόσωπο της Παναγίας.
Φέτος, ακριβώς εκείνες τις ημέρες, στο προσκήνιο
της ειδησεογραφίας πρωταγωνιστούσε μια εικοσιεξάχρονη μητέρα που οδηγήθηκε στον
εισαγγελέα και στη φυλακή με την κατηγορία της κακοποίησης και τελικά του
θανάτου του τρίχρονου παιδιού της.
Μια εβδομάδα πριν, πάλι γινόταν πολύς λόγος για το
δικαίωμα «αυτοδιάθεσης» του γυναικείου σώματος, δηλαδή του νόμιμου δικαιώματος
της κάθε γυναίκας που κυοφορεί να αποφασίζει τον τερματισμό της κύησης,
θεωρώντας ότι το αγέννητο παιδί δεν έχει καμία υπόσταση, άρα και δικαίωμα στη
ζωή.
Μέσα σε αυτό το κλίμα είχαμε και την κοίμηση του
Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου, μιας προσωπικότητας τέτοιου πνευματικού
αναστήματος και κοινωνικής δράσεως που είτε το ήθελαν είτε όχι, δεν μπορούσαν
να το παρασιωπήσουν αλλά και δεν έβρισκαν καμία σκιά για να αμαυρώσουν τα
πιστεύω του και τις αρχές του.
Νομίζω όμως ότι στις όποιες αναφορές των Μέσων
Μαζικής Ενημέρωσης δεν τονίστηκε το γεγονός ότι η ύπαρξη του μακαριστού
Αρχιεπισκόπου Αναστασίου οφείλεται στην πίστη της μητέρας του Ρωξάνης ότι το
έμβρυο που είχε στα σπλάγχα της ήταν ανθρώπινη ύπαρξη με αθάνατη ψυχή, δώρο του
Θεού, ως εκ τούτου ιερό, και αν υπάκουε
στις προτροπές των γιατρών της να προβεί σε διακοπή της κύησης για να μην
κινδυνεύσει η ζωή της θα διέπραττε αμαρτία, γιατί πίστευε ότι αυτό ισοδυναμεί
με φόνο.
Είναι λοιπόν η μητέρα του ποιήματος που θυσιάζεται
η ίδια για το παιδί της, αλλά και
ταυτόχρονα η μητέρα
που φροντίζει για την πνευματική
κατάρτιση του παιδιού της, του δίνει την προοπτική της αιωνιότητας στη Βασιλεία
του Θεού και εύχεται και προσεύχεται γι΄ αυτό.
Πολλά είναι δυστυχώς τα άσχημα της κοινωνίας μας… Μα, τα
περισσότερα ξεκινάνε από την απαξίωση της ΜΑΝΑΣ και της μητρότητας. Ο
πολιτισμός μας σήμερα θέλει τη γυναίκα να αισθάνεται ότι η μητρότητα είναι είτε
πάρεργο, οπότε δεν θέλει να αναλωθεί σε αυτό, είτε δικαίωμά της, για να
ικανοποιήσει τον εγωισμό της αποκτώντας ένα παιδί που απλά της ανήκει και είναι
το δικό της δημιούργημα. Η πρόταξη της πλεονεξίας, της φιληδονίας και
της φιλαυτίας κάνει τη μητρότητα πάρεργο, γιατί η μητρότητα είναι ευθύνη, είναι
αγάπη, μοίρασμα, θυσία προς κάποιον άλλον που είναι το παιδί. Από την άλλη, η
θεώρηση του παιδιού ως μέσου καταξίωσης, ως ιδιοκτησίας ή ως αντιγράφου του
επιτυχημένου μου εαυτού, τρέφει τον εγωισμό και τυφλώνει σε έναν άκρατο
δικαιωματισμό που παραθεωρεί ακόμη και την απαίτηση της παρουσίας πατέρα στη
ζωή του παιδιού.
Για τα πιστά μέλη της Εκκλησίας μας η μητέρα είναι συνδημιουργός του Θεού που φέρνει στον κόσμο
έναν νέον άνθρωπο που έχει προορισμό να γίνει άγιος. Με αυτόν τον σκοπό
ετοιμάζει τον εαυτό της και τα παιδιά της και όπως και ο Χριστός
και Θεός μας θυσιάστηκε για μας πάνω στο Σταυρό, έτσι και αυτή θυσιάζεται για
το παιδί της, για τα παιδιά της...
Αν
υπάρχουν κάποια πρόσωπα που μπορούν να αλλάξουν την κοινωνία μας προς το
καλύτερο, είναι αυτά των μητέρων που πιστεύουν στην αξία της μητρότητας ως
θεϊκό δώρο και χάρισμα!
Ἐν
νόμου σκιᾷ καὶ γράμματι τύπον κατίδωμεν οἱ πιστοί﮲ πᾶν
ἄρσεν τὸ τὴν μήτραν διανοῖγον, ἅγιον Θεῷ﮲ διὸ
πρωτότοκον Λόγον, Πατρὸς ἀνάρχου Υἱόν, πρωτοτοκούμενον Μητρὶ ἀπειράνδρῳ,
μεγαλύνομεν.
Απόδοση: Κάτω από την σκιά και το γράμμα
του νόμου ας δούμε καλά οι πιστοί μια προεικόνιση﮲ κάθε
πρωτότοκο αρσενικό παιδί είναι αφιερωμένο στον Θεό﮲ γι’
αυτό, τον πρωτότοκο Λόγο, τον Υιό του ανάρχου Πατρός, που γεννιέται πρωτότοκος
από Μητέρα χωρίς πείρα ανδρός, ας τον μεγαλύνωμε.
