ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ
Δευτέρα 2 - Κυριακή 8 Ιουνίου 2014
Πέμπτη 5 Ιουνίου 2014
6.30 μ.μ. Εσπερινός και Παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο.
7.30 μ.μ. Κύκλος Συμμελέτης Αγίας Γραφής.
Παρασκευή 6 Ιουνίου 2014
6.00 μ.μ. Εσπερινός, Κανόνας Κεκοιμημένων και Τρισάγιο στο Κοιμητήριο.
Σάββατο 7 Ιουνίου 2014 (Ψυχοσάββατο):
7.30 – 9.45 π.μ. Όρθρος - Θεία Λειτουργία και μνημόσυνο κεκοιμημένων.
6.00 μ.μ. Εσπερινός
Κυριακή 8 Ιουνίου 2014 (Πεντηκοστή):
7.00 – 11.00 π.μ. Όρθρος, Θεία Λειτουργία και εσπερινός της εορτής του Αγίου Πνεύματος μετά της γονυκλισίας.
Κοινός δίσκος θα προετοιμαστεί για το Ψυχοσάββατο της Πεντηκοστής, 7 Ιουνίου 2014. Όσοι ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν, ας συνεννοηθούν με τις κυρίες Αργυρώ (2421080084) ή Ευδοκία (2421066442).
Παρασκευή 30 Μαΐου 2014
Αὕτη ἐστίν ἡ αἰώνιος ζωή
Είναι μεγάλο το μυστήριο του θανάτου. Σε κάθε εποχή οι άνθρωποι προσπάθησαν με διαφόρους τρόπους να το ερμηνεύσουν, να το κατανοήσουν, να το ξεπεράσουν ως φοβικό αίσθημα, να το υπερνικήσουν, αλλά δεν κατάφεραν τίποτα. Ο θάνατος υφίσταται ως ο προορισμός του καθενός μας. Ψάχνουμε παρηγοριά στις θρησκείες, στη φιλοσοφία, ενίοτε στην υλιστική ζωή. Και μπορεί πρόσκαιρα να ανακουφιζόμαστε, όμως το γεγονός του θανάτου δεν αλλάζει.
Η χριστιανική πίστη όμως δεν μένει στο θάνατο. Η χριστιανική πίστη βλέπει την προοπτική του κόσμου με κριτήριο την αιωνιότητα. Ο λόγος του Χριστού είναι ξεκάθαρος: «Αὕτη δέ ἐστίν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκωσί σε τόν μόνον ἀληθινόν Θεόν καί ὅν ἀπέστειλας Ἰησοῦν Χριστόν» (Ιωάν. 17, 3). Αιώνια ζωή είναι η επίγνωση του αληθινού Θεού και του ιδίου του Κυρίου μας. Αν γνωρίσουμε και αναγνωρίσουμε Ποιος είναι ο Δημιουργός και Ποιος Αυτός που μας δίνει την Ανάσταση και την αιωνιότητα, τότε ο θάνατος γίνεται Πάσχα, πέρασμα, μία ροπή, από την οποία θα περάσουμε, αλλά δεν θα νικηθούμε.
Για τους ορθολογιστές όλα αυτά είναι αδύνατα. Η επιστήμη παρατηρεί το ΠΩΣ μα δεν μπορεί να πει κάτι για το ΠΟΙΟΣ και ΓΙΑΤΙ.
Υπάρχουν κι οι δρόμοι που ακολουθούν οι θρησκείες. Είτε αυτός της κατασκευής διδασκαλίας και της διαμόρφωσης ηθικής διδασκαλίας από τους ιδρυτές των θρησκειών, οι οποίοι προσπαθούν να ηθικοποιήσουν την κοινωνία και όσους πιστεύουν, με σκοπό την βελτίωση της ζωής και των ανθρώπινων προσώπων, αλλά και την αντοχή σε όλες τις δοκιμασίες.
Είτε με την πίστη σε μια μεταθανάτια πραγματικότητα, για όσους ακολουθούν το δρόμο της θρησκείας και συνδέεται με την ανταμοιβή για την προσπάθεια στην παρούσα ζωή. Ο πιστός που επέδειξε ήθος και τήρησε τις εντολές θα ανταμειφθεί από την θεότητα απολαμβάνοντας χαρά και τιμή και αιώνια παρουσία στον ουρανό. Οι ανατολικές θρησκείες, μάλιστα, μιλούν για μετενσάρκωση και τελικό εκμηδενισμό του ανθρώπου, με σκοπό την αιώνια ευτυχία.
Η χριστιανική πίστη δεν εγκλωβίζεται σε λογικά κατασκευάσματα, στην ηθική της βελτίωσης του ανθρώπου ούτε στη λογική της μεταθανάτιας ανταμοιβής. Μιλά και βιώνει τη σχέση με το Χριστό ως την αιώνια ζωή. Γιατί όποιος γνωρίζει τον Χριστό, την ίδια στιγμή μπορεί να γνωρίσει τον Θεό-Πατέρα (Ιωάν. 14,9). Και αυτός είναι ο δρόμος της αποκάλυψης που ο Χριστός έφερε στον άνθρωπο. Αιωνιότητα σημαίνει συνεχής κοινωνία της ύπαρξης με το Χριστό. Πρόγευση αυτής της κοινωνίας είναι το μυστήριο της Εκκλησίας, μέσα από το οποίο ο άνθρωπος υπενθυμίζει στον εαυτό του ότι πλάστηκε κατ’ εικόνα και ομοίωσιν Θεού και ακολουθώντας τις εντολές του Χριστού σπουδάζει την αγάπη και την ελευθερία. Αγάπη προς κάθε άνθρωπο, για τον οποίο ο Χριστός σταυρώθηκε και αναστήθηκε, και προς τον κόσμο που ο Θεό δημιούργησε. Ελευθερία από τα πάθη και το κακό. Οι εντολές του Χριστού δεν μας δίδονται για να μας βελτιώσουν ή να μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους. Είναι σημεία της αγάπης, που μας οδηγούν στη βίωση του μυστηρίου της πίστεως στην Εκκλησία (Ιωάν. 15, 10). Και η αιωνιότητα γίνεται προέκταση του μυστηρίου αυτού. Περνώντας από το θάνατο ο άνθρωπος ξεκινά την αναστημένη ζωή μαζί με τον Χριστό που γνώρισε από τον κόσμο αυτό. Και προσδοκά την ανάσταση του σώματός του, για να γεύεται με πληρότητα την σωτηρία και την ανακαίνιση του κόσμου με αυτόν μέσα. Κι αυτό καθίσταται εφικτό, διότι ο Χριστός, δια της Αναλήψεώς Του, οδήγησε την ανθρώπινη φύση και πάλι στην κοινωνία με τον Θεό Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα.
Η χριστιανική πίστη όμως δεν μένει στο θάνατο. Η χριστιανική πίστη βλέπει την προοπτική του κόσμου με κριτήριο την αιωνιότητα. Ο λόγος του Χριστού είναι ξεκάθαρος: «Αὕτη δέ ἐστίν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκωσί σε τόν μόνον ἀληθινόν Θεόν καί ὅν ἀπέστειλας Ἰησοῦν Χριστόν» (Ιωάν. 17, 3). Αιώνια ζωή είναι η επίγνωση του αληθινού Θεού και του ιδίου του Κυρίου μας. Αν γνωρίσουμε και αναγνωρίσουμε Ποιος είναι ο Δημιουργός και Ποιος Αυτός που μας δίνει την Ανάσταση και την αιωνιότητα, τότε ο θάνατος γίνεται Πάσχα, πέρασμα, μία ροπή, από την οποία θα περάσουμε, αλλά δεν θα νικηθούμε.
Για τους ορθολογιστές όλα αυτά είναι αδύνατα. Η επιστήμη παρατηρεί το ΠΩΣ μα δεν μπορεί να πει κάτι για το ΠΟΙΟΣ και ΓΙΑΤΙ.
Υπάρχουν κι οι δρόμοι που ακολουθούν οι θρησκείες. Είτε αυτός της κατασκευής διδασκαλίας και της διαμόρφωσης ηθικής διδασκαλίας από τους ιδρυτές των θρησκειών, οι οποίοι προσπαθούν να ηθικοποιήσουν την κοινωνία και όσους πιστεύουν, με σκοπό την βελτίωση της ζωής και των ανθρώπινων προσώπων, αλλά και την αντοχή σε όλες τις δοκιμασίες.
Είτε με την πίστη σε μια μεταθανάτια πραγματικότητα, για όσους ακολουθούν το δρόμο της θρησκείας και συνδέεται με την ανταμοιβή για την προσπάθεια στην παρούσα ζωή. Ο πιστός που επέδειξε ήθος και τήρησε τις εντολές θα ανταμειφθεί από την θεότητα απολαμβάνοντας χαρά και τιμή και αιώνια παρουσία στον ουρανό. Οι ανατολικές θρησκείες, μάλιστα, μιλούν για μετενσάρκωση και τελικό εκμηδενισμό του ανθρώπου, με σκοπό την αιώνια ευτυχία.
Η χριστιανική πίστη δεν εγκλωβίζεται σε λογικά κατασκευάσματα, στην ηθική της βελτίωσης του ανθρώπου ούτε στη λογική της μεταθανάτιας ανταμοιβής. Μιλά και βιώνει τη σχέση με το Χριστό ως την αιώνια ζωή. Γιατί όποιος γνωρίζει τον Χριστό, την ίδια στιγμή μπορεί να γνωρίσει τον Θεό-Πατέρα (Ιωάν. 14,9). Και αυτός είναι ο δρόμος της αποκάλυψης που ο Χριστός έφερε στον άνθρωπο. Αιωνιότητα σημαίνει συνεχής κοινωνία της ύπαρξης με το Χριστό. Πρόγευση αυτής της κοινωνίας είναι το μυστήριο της Εκκλησίας, μέσα από το οποίο ο άνθρωπος υπενθυμίζει στον εαυτό του ότι πλάστηκε κατ’ εικόνα και ομοίωσιν Θεού και ακολουθώντας τις εντολές του Χριστού σπουδάζει την αγάπη και την ελευθερία. Αγάπη προς κάθε άνθρωπο, για τον οποίο ο Χριστός σταυρώθηκε και αναστήθηκε, και προς τον κόσμο που ο Θεό δημιούργησε. Ελευθερία από τα πάθη και το κακό. Οι εντολές του Χριστού δεν μας δίδονται για να μας βελτιώσουν ή να μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους. Είναι σημεία της αγάπης, που μας οδηγούν στη βίωση του μυστηρίου της πίστεως στην Εκκλησία (Ιωάν. 15, 10). Και η αιωνιότητα γίνεται προέκταση του μυστηρίου αυτού. Περνώντας από το θάνατο ο άνθρωπος ξεκινά την αναστημένη ζωή μαζί με τον Χριστό που γνώρισε από τον κόσμο αυτό. Και προσδοκά την ανάσταση του σώματός του, για να γεύεται με πληρότητα την σωτηρία και την ανακαίνιση του κόσμου με αυτόν μέσα. Κι αυτό καθίσταται εφικτό, διότι ο Χριστός, δια της Αναλήψεώς Του, οδήγησε την ανθρώπινη φύση και πάλι στην κοινωνία με τον Θεό Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα.
Παρασκευή 23 Μαΐου 2014
ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 82
Τ0 ΨΑΡΙ ΤΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΥ
Σ' ένα αιγαιοπελαγίτικο νησί ζούσε προ ετών ένας ιερέας ευλαβέστατος. Η ψυχούλα του ήταν γεμάτη στοργή για το ποίμνιό του και ειδικά για τους πονεμένους. Έφτασε όμως η μέρα που δοκιμάστηκε κι εκείνος και πόνεσε πολύ.
Η κόρη του, μια εξαιρετική κοπέλα, είχε παντρευτεί πρόσφατα μ' ένα νοικοκυρεμένο παλικάρι. Έφτασε, λοιπόν, ο καιρός να φέρει στον κόσμο το πρώτο παιδάκι της. Κατά τον τοκετό όμως, πέθανε! Πήγε Μάρτυρας να συναντήσει τον Πλάστη της, αφήνοντας πολύ πόνο πίσω της.
Ο ιερέας πατέρας της πόνεσε κι αυτός πολύ στο χωρισμό, αλλά με ακλόνητη Πίστη στο Θεό πρόσφερε δοξολογία στο άγιο όνομά Του. Την αγάπη του δε, για την θυγατέρα του εξέφραζε με θερμές προσευχές για την ψυχή της και με κρυφές ελεημοσύνες.
Ο ιερέας είχε έναν αδελφό καπετάνιο που, απόμαχος πια της θάλασσας, είχε γίνει στεριανός για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του. Είχε δημιουργήσει περιουσία κι απολάμβανε πλέον τους κόπους του. Δυστυχώς, όμως, ήταν σχεδόν άπιστος, παρ' όλο που είχε καλή καρδιά. Τα βραδάκια, όταν μαζεύονταν στο φιλόξενο σπίτι του παπά μαζί με μερικούς φίλους, κάποιους αγαθούς νησιώτες που πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στην εκκλησία, έπιναν το ζεστό τους φασκόμηλο και κουβέντιαζαν. Ο καπετάνιος ένα βράδυ ειρωνεύτηκε τον ιερέα και του είπε:
- Σιγά καημένε παπά, μην υπάρχει άλλη ζωή και σε βλέπει η κόρη σου τι λέμε και τι κάνουμε!
Ο ιερέας με πραότητα προσπάθησε να τον βοηθήσει ν' αποβάλει την απιστία, γιατί ήξερε πως κατά βάθος υπέφερε η ψυχή του μέσα στη θανατερή παγωνιά της. Εκείνος, όμως, δε φάνηκε να επηρεάζεται.
Ένα βράδυ, λοιπόν, ο ιερέας βλέπει τη θυγατέρα του στον ύπνο του. Ήταν ολόφωτη. Λευκοντυμένη, χαρούμενη, και του λέει: "Πατέρα, σ' ευχαριστώ για όλα. Για την αγάπη σου, τις προσευχές σου, και τις ελεημοσύνες που κάνεις για την ψυχή μου. Πες, σε παρακαλώ, και στον θείο μου (τον καπετάνιο) ότι τον ευχαριστώ για το ψάρι που μού 'στειλε!".
Αυτά είπε κι ενώ χαμογελούσε αγγελικά, τ' όνειρο έσβησε.
Ο ιερέας, όταν σηκώθηκε το πρωί, αισθανόταν μεγάλη χαρά και συγκίνηση.
Το βράδυ διηγήθηκε τ' όνειρο στη συντροφιά. Όλοι συγκινήθηκαν, μόνο ο καπετάνιος κοιτούσε δύσπιστα τον αδελφό του. Όταν όμως του είπε ότι η ανιψιά του τον ευχαριστεί για το ψάρι που της έστειλε, κι ότι δεν μπορεί να εξηγήσει αυτά τα λόγια της, ο καπετάνιος τινάχθηκε όρθιος. Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα και τα χέρια του άρχισαν να τρέμουν. Απ' το στόμα του βγήκε η κρυφή Πίστη της καρδιάς του:
- "Θεέ μου!", ψιθύρισε και μια κοίταζε τον ένα και μια τον άλλον σαστισμένος.
Όλοι τον ρώτησαν τι συνέβαινε. Γιατί τόση ταραχή, γιατί τόση συγκίνηση; Εκείνος, όταν συνήλθε κάπως, ξανακάθισε στην καρέκλα του και χωρίς να εμποδίζει τα δάκρυά του να τρέχουν στο ηλιοψημένο πρόσωπό του, τους είπε με ταπεινή φωνή: "- Ναι, είναι αλήθεια, ζουν οι ψυχές και μας βλέπουν! Ανήμερα στην κηδεία της ετοιμαζόμουν να κατέβω στην εκκλησία, όπου θα την διαβάζατε. Είχα πολύ πόνο μέσα μου. Το ξέρεις, παπά, πόσο αγαπούσα αυτή τη θυγατέρα σου. Ήταν πάντα άγγελος.
Εκείνη τη στιγμή έφθασε ένας φίλος μου ψαράς κάτω απ' τον πέρα γιαλό. Τούχα πει πως, όταν έπιανε καλό ψάρι να μου τό 'φερνε κι εγώ θα το πλήρωνα όσο- όσο. Όμως, εκείνη την ώρα του πόνου για την απώλεια της ανιψιάς μου, με νευρίασε ακόμη κι η παρουσία του, καθώς κρατούσε το ροφό κρεμασμένο στο πλάι του. Του είπα λοιπόν απότομα:
- Δε θέλω ψάρια σήμερα, δεν θέλω τίποτε. Σήμερα κηδεύω την ανιψιά μου!
Ο άνθρωπος όταν τ' άκουσε πάγωσε και με κοίταζε αμίλητος. Τον λυπήθηκα και του είπα:
- Όμως, να, στο πληρώνω και συ δώστο σε κανένα φτωχό για την ψυχή της!
Εκείνος πήρε τα χρήματα, με συλλυπήθηκε κι έφυγε γρήγορα. Το περιστατικό αυτό δεν τό 'πα σε κανέναν και το είχα ξεχάσει. Αλλά η ψυχούλα της δεν το ξέχασε και μού 'στειλε τις ευχαριστίες της", είπε και σκούπισε με την ανάστροφη του χεριού του τα δάκρυά του. Μετά χαμογέλασε γλυκά, μα τόσο γλυκά! Μέσα σ' αυτό το χαριτωμένο χαμόγελο ο ιερέας διέκρινε το γλυκοχάραμα της αναγεννημένης Πίστεώς του. Η νύχτα της απιστίας έφυγε.
Λίγα λόγια για το θέμα του μήνα.
Μέσα στην αναστάσιμη περίοδο του Πεντηκοσταρίου που διανύουμε, όπου η χαρά της Αναστάσεως του Χριστού, άλλοτε επισκιάζεται από το άγχος και τις δυσκολίες της καθημερινότητας, άλλοτε πάλι αμφισβητείται από την έντονη παρουσία του θανάτου που εξακολουθεί να αρπάζει αγαπημένα μας πρόσωπα, θεωρώ ότι η ιστορία που προηγήθηκε μας δείχνει ακριβώς το τι είναι η Ανάσταση.
Ανάσταση είναι η πίστη στην αθανασία της ψυχής. Δεν χάνονται, δεν εξαφανίζονται αυτοί που φεύγουν από την παρούσα ζωή. Βρίσκονται σε μια «άλλη διάσταση», μπορεί να μην τους βλέπουμε, να μην τους αισθανόμαστε με τις σωματικές αισθήσεις μας, αλλά αυτοί και μας παρακολουθούν και αισθάνονται τα αισθήματά μας προς το πρόσωπό τους.
Ανάσταση είναι η συμμετοχή μας στη ζωή της Εκκλησίας, όπου ζώντες και κεκοιμημένοι συνυπάρχουν. Οι ζώντες προσεύχονται για τις ψυχές των κεκοιμημένων και η θριαμβεύουσα εκκλησία μεσιτεύει στο Θεό για τους αγωνιζομένους στην παρούσα ζωή. Άλλωστε σε κάθε θεία Λειτουργία οι μερίδες των ψυχών (τα ψίχουλα της λειτουργιάς που βγάζει ο ιερέας στην προσκομιδή όταν μνημονεύει τα ονόματα) και των μεν και των δε, βρίσκονται δίπλα στο σώμα του Χριστού και ενώνονται μεταξύ τους και με Τίμιο Αίμα του Χριστού στο Άγιο Ποτήριο.
Ανάσταση είναι η εφαρμογή του νόμου της αγάπης. Η συγχωρητικότητα, η ταπείνωση, η ελεημοσύνη, η συναντίληψη, ο λόγος παρηγοριάς, προς αυτόν που έχει την ανάγκη. Και που λογίζεται ως καλό και όταν γίνεται στη μνήμη άλλου. Και χαίρεται με αυτό και ο ζωντανός που το πραγματώνει ο κεκοιμημένος στο όνομα του οποίου γίνεται.
Ανάσταση είναι το ξύπνημα της συνείδησης, το πύρωμα της πίστης στην καρδιά, η εξομολόγηση των αμαρτιών μας και ο αγώνας να ελευθερωθούμε από τα πάθη και τις αδυναμίες μας.
Ανάσταση είναι προετοιμασία μας για την ώρα του θανάτου μας.
Σ' ένα αιγαιοπελαγίτικο νησί ζούσε προ ετών ένας ιερέας ευλαβέστατος. Η ψυχούλα του ήταν γεμάτη στοργή για το ποίμνιό του και ειδικά για τους πονεμένους. Έφτασε όμως η μέρα που δοκιμάστηκε κι εκείνος και πόνεσε πολύ.
Η κόρη του, μια εξαιρετική κοπέλα, είχε παντρευτεί πρόσφατα μ' ένα νοικοκυρεμένο παλικάρι. Έφτασε, λοιπόν, ο καιρός να φέρει στον κόσμο το πρώτο παιδάκι της. Κατά τον τοκετό όμως, πέθανε! Πήγε Μάρτυρας να συναντήσει τον Πλάστη της, αφήνοντας πολύ πόνο πίσω της.
Ο ιερέας πατέρας της πόνεσε κι αυτός πολύ στο χωρισμό, αλλά με ακλόνητη Πίστη στο Θεό πρόσφερε δοξολογία στο άγιο όνομά Του. Την αγάπη του δε, για την θυγατέρα του εξέφραζε με θερμές προσευχές για την ψυχή της και με κρυφές ελεημοσύνες.
Ο ιερέας είχε έναν αδελφό καπετάνιο που, απόμαχος πια της θάλασσας, είχε γίνει στεριανός για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του. Είχε δημιουργήσει περιουσία κι απολάμβανε πλέον τους κόπους του. Δυστυχώς, όμως, ήταν σχεδόν άπιστος, παρ' όλο που είχε καλή καρδιά. Τα βραδάκια, όταν μαζεύονταν στο φιλόξενο σπίτι του παπά μαζί με μερικούς φίλους, κάποιους αγαθούς νησιώτες που πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στην εκκλησία, έπιναν το ζεστό τους φασκόμηλο και κουβέντιαζαν. Ο καπετάνιος ένα βράδυ ειρωνεύτηκε τον ιερέα και του είπε:
- Σιγά καημένε παπά, μην υπάρχει άλλη ζωή και σε βλέπει η κόρη σου τι λέμε και τι κάνουμε!
Ο ιερέας με πραότητα προσπάθησε να τον βοηθήσει ν' αποβάλει την απιστία, γιατί ήξερε πως κατά βάθος υπέφερε η ψυχή του μέσα στη θανατερή παγωνιά της. Εκείνος, όμως, δε φάνηκε να επηρεάζεται.
Ένα βράδυ, λοιπόν, ο ιερέας βλέπει τη θυγατέρα του στον ύπνο του. Ήταν ολόφωτη. Λευκοντυμένη, χαρούμενη, και του λέει: "Πατέρα, σ' ευχαριστώ για όλα. Για την αγάπη σου, τις προσευχές σου, και τις ελεημοσύνες που κάνεις για την ψυχή μου. Πες, σε παρακαλώ, και στον θείο μου (τον καπετάνιο) ότι τον ευχαριστώ για το ψάρι που μού 'στειλε!".
Αυτά είπε κι ενώ χαμογελούσε αγγελικά, τ' όνειρο έσβησε.
Ο ιερέας, όταν σηκώθηκε το πρωί, αισθανόταν μεγάλη χαρά και συγκίνηση.
Το βράδυ διηγήθηκε τ' όνειρο στη συντροφιά. Όλοι συγκινήθηκαν, μόνο ο καπετάνιος κοιτούσε δύσπιστα τον αδελφό του. Όταν όμως του είπε ότι η ανιψιά του τον ευχαριστεί για το ψάρι που της έστειλε, κι ότι δεν μπορεί να εξηγήσει αυτά τα λόγια της, ο καπετάνιος τινάχθηκε όρθιος. Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα και τα χέρια του άρχισαν να τρέμουν. Απ' το στόμα του βγήκε η κρυφή Πίστη της καρδιάς του:
- "Θεέ μου!", ψιθύρισε και μια κοίταζε τον ένα και μια τον άλλον σαστισμένος.
Όλοι τον ρώτησαν τι συνέβαινε. Γιατί τόση ταραχή, γιατί τόση συγκίνηση; Εκείνος, όταν συνήλθε κάπως, ξανακάθισε στην καρέκλα του και χωρίς να εμποδίζει τα δάκρυά του να τρέχουν στο ηλιοψημένο πρόσωπό του, τους είπε με ταπεινή φωνή: "- Ναι, είναι αλήθεια, ζουν οι ψυχές και μας βλέπουν! Ανήμερα στην κηδεία της ετοιμαζόμουν να κατέβω στην εκκλησία, όπου θα την διαβάζατε. Είχα πολύ πόνο μέσα μου. Το ξέρεις, παπά, πόσο αγαπούσα αυτή τη θυγατέρα σου. Ήταν πάντα άγγελος.
Εκείνη τη στιγμή έφθασε ένας φίλος μου ψαράς κάτω απ' τον πέρα γιαλό. Τούχα πει πως, όταν έπιανε καλό ψάρι να μου τό 'φερνε κι εγώ θα το πλήρωνα όσο- όσο. Όμως, εκείνη την ώρα του πόνου για την απώλεια της ανιψιάς μου, με νευρίασε ακόμη κι η παρουσία του, καθώς κρατούσε το ροφό κρεμασμένο στο πλάι του. Του είπα λοιπόν απότομα:
- Δε θέλω ψάρια σήμερα, δεν θέλω τίποτε. Σήμερα κηδεύω την ανιψιά μου!
Ο άνθρωπος όταν τ' άκουσε πάγωσε και με κοίταζε αμίλητος. Τον λυπήθηκα και του είπα:
- Όμως, να, στο πληρώνω και συ δώστο σε κανένα φτωχό για την ψυχή της!
Εκείνος πήρε τα χρήματα, με συλλυπήθηκε κι έφυγε γρήγορα. Το περιστατικό αυτό δεν τό 'πα σε κανέναν και το είχα ξεχάσει. Αλλά η ψυχούλα της δεν το ξέχασε και μού 'στειλε τις ευχαριστίες της", είπε και σκούπισε με την ανάστροφη του χεριού του τα δάκρυά του. Μετά χαμογέλασε γλυκά, μα τόσο γλυκά! Μέσα σ' αυτό το χαριτωμένο χαμόγελο ο ιερέας διέκρινε το γλυκοχάραμα της αναγεννημένης Πίστεώς του. Η νύχτα της απιστίας έφυγε.
Λίγα λόγια για το θέμα του μήνα.
Μέσα στην αναστάσιμη περίοδο του Πεντηκοσταρίου που διανύουμε, όπου η χαρά της Αναστάσεως του Χριστού, άλλοτε επισκιάζεται από το άγχος και τις δυσκολίες της καθημερινότητας, άλλοτε πάλι αμφισβητείται από την έντονη παρουσία του θανάτου που εξακολουθεί να αρπάζει αγαπημένα μας πρόσωπα, θεωρώ ότι η ιστορία που προηγήθηκε μας δείχνει ακριβώς το τι είναι η Ανάσταση.
Ανάσταση είναι η πίστη στην αθανασία της ψυχής. Δεν χάνονται, δεν εξαφανίζονται αυτοί που φεύγουν από την παρούσα ζωή. Βρίσκονται σε μια «άλλη διάσταση», μπορεί να μην τους βλέπουμε, να μην τους αισθανόμαστε με τις σωματικές αισθήσεις μας, αλλά αυτοί και μας παρακολουθούν και αισθάνονται τα αισθήματά μας προς το πρόσωπό τους.
Ανάσταση είναι η συμμετοχή μας στη ζωή της Εκκλησίας, όπου ζώντες και κεκοιμημένοι συνυπάρχουν. Οι ζώντες προσεύχονται για τις ψυχές των κεκοιμημένων και η θριαμβεύουσα εκκλησία μεσιτεύει στο Θεό για τους αγωνιζομένους στην παρούσα ζωή. Άλλωστε σε κάθε θεία Λειτουργία οι μερίδες των ψυχών (τα ψίχουλα της λειτουργιάς που βγάζει ο ιερέας στην προσκομιδή όταν μνημονεύει τα ονόματα) και των μεν και των δε, βρίσκονται δίπλα στο σώμα του Χριστού και ενώνονται μεταξύ τους και με Τίμιο Αίμα του Χριστού στο Άγιο Ποτήριο.
Ανάσταση είναι η εφαρμογή του νόμου της αγάπης. Η συγχωρητικότητα, η ταπείνωση, η ελεημοσύνη, η συναντίληψη, ο λόγος παρηγοριάς, προς αυτόν που έχει την ανάγκη. Και που λογίζεται ως καλό και όταν γίνεται στη μνήμη άλλου. Και χαίρεται με αυτό και ο ζωντανός που το πραγματώνει ο κεκοιμημένος στο όνομα του οποίου γίνεται.
Ανάσταση είναι το ξύπνημα της συνείδησης, το πύρωμα της πίστης στην καρδιά, η εξομολόγηση των αμαρτιών μας και ο αγώνας να ελευθερωθούμε από τα πάθη και τις αδυναμίες μας.
Ανάσταση είναι προετοιμασία μας για την ώρα του θανάτου μας.
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ – ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ
ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ
Δευτέρα 26 Μαΐου - Κυριακή 1 Ιουνίου 2014
Τρίτη 27 Μαΐου 2014
7.30 μ.μ. Εσπερινός Απόδοσης Πάσχα
Τετάρτη 28 Μαΐου 2014 (Απόδοση του Πάσχα)
7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία
6.30 μ.μ. Εσπερινός
Πέμπτη 29 Μαΐου 2014 (της Αναλήψεως)
7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία
6.30 μ.μ. Εσπερινός και Παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο.
7.30 μ.μ. Κύκλος Συμμελέτης Αγίας Γραφής.
Σάββατο 31 Μαΐου 2014:
6.30 μ.μ. Εσπερινός
Κυριακή 1 Ιουνίου 2014:
7.00 – 10.00 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.
Σήμερα, Κυριακή 25 Μαΐου και ώρα 8.00 μ.μ. θα τελέσουμε Παράκληση για τους διαγωνισμούς των μαθητών και φοιτητών και αμέσως μετά θα πραγματοποιηθεί η εορτή λήξης των Κατηχητικών Σχολείων για το ιεραποστολικό έτος 2013 – 2014, στο προαύλειο του Ναού.
ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ
Δευτέρα 26 Μαΐου - Κυριακή 1 Ιουνίου 2014
Τρίτη 27 Μαΐου 2014
7.30 μ.μ. Εσπερινός Απόδοσης Πάσχα
Τετάρτη 28 Μαΐου 2014 (Απόδοση του Πάσχα)
7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία
6.30 μ.μ. Εσπερινός
Πέμπτη 29 Μαΐου 2014 (της Αναλήψεως)
7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία
6.30 μ.μ. Εσπερινός και Παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο.
7.30 μ.μ. Κύκλος Συμμελέτης Αγίας Γραφής.
Σάββατο 31 Μαΐου 2014:
6.30 μ.μ. Εσπερινός
Κυριακή 1 Ιουνίου 2014:
7.00 – 10.00 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.
Σήμερα, Κυριακή 25 Μαΐου και ώρα 8.00 μ.μ. θα τελέσουμε Παράκληση για τους διαγωνισμούς των μαθητών και φοιτητών και αμέσως μετά θα πραγματοποιηθεί η εορτή λήξης των Κατηχητικών Σχολείων για το ιεραποστολικό έτος 2013 – 2014, στο προαύλειο του Ναού.
«αὐτός ἡλικίαν ἔχει, αὐτόν ἐρωτήσατε»
«αὐτός ἡλικίαν ἔχει, αὐτόν ἐρωτήσατε» (Ιωάν. 9, 21).
Η θαυμαστή θεραπεία του εκ γενετής τυφλού καλεί τους ανθρώπους που την είδαν και συμμετείχαν σε αυτή να τοποθετηθούν απέναντι στο θαύμα, απέναντι στο Χριστό. Είναι άνθρωπος του Θεού ή όχι; είναι παραβάτης του νόμου αφού δεν τηρεί το Σάββατο; Είναι προφήτης;
Στα πρόσωπα που καλούνται να τοποθετηθούν και να εκφράσουν την άποψή τους για το Χριστό είναι και οι γονείς του θεραπευμένου τυφλού. Ενώ λοιπόν, επιβεβαιώνουν τη θεραπεία του υιού τους, αρνούνται να εκφράσουν τη γνώμη τους για το θαύμα. Δίνουν μια διπλωματική απάντηση, φοβούμενοι μην αποβληθούν από την κοινότητά τους, από την κοινωνία τους, από τη συναγωγή. Επιλέγουν να μην λάβουν θέση πάνω στην Αλήθεια, για να μπορούν να κρατήσουν τη θέση τους στην κοινωνία. Έλλειψη θάρρους.
«αὐτός ἡλικίαν ἔχει, αὐτόν ἐρωτήσατε» Είναι ενήλικας, αυτόν ρωτήστε. Και πράγματι αυτός αναλαμβάνει τις ευθύνες. Έχει το θάρρος να ομολογήσει το Χριστό, λέει όλη την αλήθεια, δεν κολοβώνει την χαρά του, μιλώντας για αυτόν που του φώτισε την ψυχή, τον προφήτη, τον Διδάσκαλο.
Και μεις καλούμαστε να δείξουμε την ηλικία μας στους άλλους. Όχι αυτή που έχει να κάνει με τα χρόνια της ζωής μας, αλλά με την πνευματική μας κατάσταση, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες μας και ομολογώντας θαρρετά τη σχέση μας το Χριστό. Αποδεικνύοντας από τον τρόπο που ζούμε την πίστη μας.
Κι αυτή η ομολογία γίνεται ενώπιον του κόσμου. Γιατί η συμμετοχή μας στη ζωή της Εκκλησίας είναι μία δημόσια μαρτυρία της πίστης μας. Σε έναν κόσμο που θεωρεί την χριστιανική πίστη ιδιωτική υπόθεση και σπεύδει να γελοιοποιήσει όποιον αποδέχεται την αγάπη του Θεού, ο χριστιανός που εκκλησιάζεται, που συμμετέχει στη ζωή της ενορίας του, που αγωνίζεται να τηρήσει τις εντολές του Θεού, που αγαπά, που δεν ανταποδίδει το κακό, που είναι έτοιμος να ζητήσει συγγνώμη και να συγχωρήσει, που αναγνωρίζει την αμαρτωλότητά του, που δεν φοβάται την περιθωριοποίηση, που αντιστέκεται στο κακό, δείχνει ότι έχει βρει την οδό της Βασιλείας του Θεού και έχει απαλλαγεί από το σκοτάδι του να έχει μάτια και να μην βλέπει.
Για να γίνει αυτό χρειάζεται η πνευματική μεθηλικίωση. Αυτή που επιτυγχάνεται δια της προσευχής και της εμπιστοσύνης στο Θεό, όπως επίσης και δια των μυστηρίων της πίστης μας. Χρειάζεται όμως και η νίκη κατά της ραθυμίας, της μικρο- ιδιοτέλειας και της φιλαυτίας. Χρειάζεται η απαγκίστρωση από το πνεύμα της αθεΐας, όπως επίσης και της προσκόλλησης στους τύπους των όσων νομίζουμε ότι είναι η Αλήθεια. Και είναι επίπονος ο δρόμος αυτός. Γιατί χρειάζεται αυτοσυνειδησία και την ίδια στιγμή παραίτηση από την ευκολία να απορρίπτουμε τους άλλους που βλέπουν και ζούνε την Αλήθεια. Χρειάζεται παραίτηση από την οίηση ότι εμείς γνωρίζουμε και κανείς άλλος. Χρειάζεται ταπείνωση να αναζητήσουμε και να βρούμε χειραγωγούς που θα μας υποδείξουν οδούς προς το Χριστό. Χρειάζεται τελικά η εμπιστοσύνη στο Χριστό και ο προσωπικός αγώνας και άσκηση ώστε περνώντας τα χρόνια να ανεβαίνουμε και να αυξανόμαστε και πνευματικά.
Η θαυμαστή θεραπεία του εκ γενετής τυφλού καλεί τους ανθρώπους που την είδαν και συμμετείχαν σε αυτή να τοποθετηθούν απέναντι στο θαύμα, απέναντι στο Χριστό. Είναι άνθρωπος του Θεού ή όχι; είναι παραβάτης του νόμου αφού δεν τηρεί το Σάββατο; Είναι προφήτης;
Στα πρόσωπα που καλούνται να τοποθετηθούν και να εκφράσουν την άποψή τους για το Χριστό είναι και οι γονείς του θεραπευμένου τυφλού. Ενώ λοιπόν, επιβεβαιώνουν τη θεραπεία του υιού τους, αρνούνται να εκφράσουν τη γνώμη τους για το θαύμα. Δίνουν μια διπλωματική απάντηση, φοβούμενοι μην αποβληθούν από την κοινότητά τους, από την κοινωνία τους, από τη συναγωγή. Επιλέγουν να μην λάβουν θέση πάνω στην Αλήθεια, για να μπορούν να κρατήσουν τη θέση τους στην κοινωνία. Έλλειψη θάρρους.
«αὐτός ἡλικίαν ἔχει, αὐτόν ἐρωτήσατε» Είναι ενήλικας, αυτόν ρωτήστε. Και πράγματι αυτός αναλαμβάνει τις ευθύνες. Έχει το θάρρος να ομολογήσει το Χριστό, λέει όλη την αλήθεια, δεν κολοβώνει την χαρά του, μιλώντας για αυτόν που του φώτισε την ψυχή, τον προφήτη, τον Διδάσκαλο.
Και μεις καλούμαστε να δείξουμε την ηλικία μας στους άλλους. Όχι αυτή που έχει να κάνει με τα χρόνια της ζωής μας, αλλά με την πνευματική μας κατάσταση, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες μας και ομολογώντας θαρρετά τη σχέση μας το Χριστό. Αποδεικνύοντας από τον τρόπο που ζούμε την πίστη μας.
Κι αυτή η ομολογία γίνεται ενώπιον του κόσμου. Γιατί η συμμετοχή μας στη ζωή της Εκκλησίας είναι μία δημόσια μαρτυρία της πίστης μας. Σε έναν κόσμο που θεωρεί την χριστιανική πίστη ιδιωτική υπόθεση και σπεύδει να γελοιοποιήσει όποιον αποδέχεται την αγάπη του Θεού, ο χριστιανός που εκκλησιάζεται, που συμμετέχει στη ζωή της ενορίας του, που αγωνίζεται να τηρήσει τις εντολές του Θεού, που αγαπά, που δεν ανταποδίδει το κακό, που είναι έτοιμος να ζητήσει συγγνώμη και να συγχωρήσει, που αναγνωρίζει την αμαρτωλότητά του, που δεν φοβάται την περιθωριοποίηση, που αντιστέκεται στο κακό, δείχνει ότι έχει βρει την οδό της Βασιλείας του Θεού και έχει απαλλαγεί από το σκοτάδι του να έχει μάτια και να μην βλέπει.
Για να γίνει αυτό χρειάζεται η πνευματική μεθηλικίωση. Αυτή που επιτυγχάνεται δια της προσευχής και της εμπιστοσύνης στο Θεό, όπως επίσης και δια των μυστηρίων της πίστης μας. Χρειάζεται όμως και η νίκη κατά της ραθυμίας, της μικρο- ιδιοτέλειας και της φιλαυτίας. Χρειάζεται η απαγκίστρωση από το πνεύμα της αθεΐας, όπως επίσης και της προσκόλλησης στους τύπους των όσων νομίζουμε ότι είναι η Αλήθεια. Και είναι επίπονος ο δρόμος αυτός. Γιατί χρειάζεται αυτοσυνειδησία και την ίδια στιγμή παραίτηση από την ευκολία να απορρίπτουμε τους άλλους που βλέπουν και ζούνε την Αλήθεια. Χρειάζεται παραίτηση από την οίηση ότι εμείς γνωρίζουμε και κανείς άλλος. Χρειάζεται ταπείνωση να αναζητήσουμε και να βρούμε χειραγωγούς που θα μας υποδείξουν οδούς προς το Χριστό. Χρειάζεται τελικά η εμπιστοσύνη στο Χριστό και ο προσωπικός αγώνας και άσκηση ώστε περνώντας τα χρόνια να ανεβαίνουμε και να αυξανόμαστε και πνευματικά.
Σάββατο 17 Μαΐου 2014
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ
Δευτέρα 19 Απριλίου - Κυριακή 25 Μαΐου 2014
Τρίτη 20 Μαΐου 2014
6.00 μ.μ. Εσπερινός Αγίων Κων/νου και Ελένης
Τετάρτη 21 Μαΐου 2014 (Κωνσταντίνου και Ελένη)
7.30 – 9.45 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία
Πέμπτη 22 Μαΐου 2014
6.30 μ.μ. Εσπερινός και Παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο.
7.30 μ.μ. Κύκλος Συμμελέτης Αγίας Γραφής.
Σάββατο 24 Μαΐου 2014:
6.30 μ.μ. Εσπερινός
Κυριακή 25 Μαΐου 2014 (του Τυφλού):
7.00 – 10.00 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.
8.00 μ.μ. Παράκληση υπέρ των διαγωνιζομένων μαθητών και φοιτητών.
8.30 μ.μ. Εορτή λήξης Κατηχητικών Σχολείων της ενορίας μας.
Τρίτη 20 Μαΐου 2014
6.00 μ.μ. Εσπερινός Αγίων Κων/νου και Ελένης
Τετάρτη 21 Μαΐου 2014 (Κωνσταντίνου και Ελένη)
7.30 – 9.45 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία
Πέμπτη 22 Μαΐου 2014
6.30 μ.μ. Εσπερινός και Παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο.
7.30 μ.μ. Κύκλος Συμμελέτης Αγίας Γραφής.
Σάββατο 24 Μαΐου 2014:
6.30 μ.μ. Εσπερινός
Κυριακή 25 Μαΐου 2014 (του Τυφλού):
7.00 – 10.00 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.
8.00 μ.μ. Παράκληση υπέρ των διαγωνιζομένων μαθητών και φοιτητών.
8.30 μ.μ. Εορτή λήξης Κατηχητικών Σχολείων της ενορίας μας.
ΖΩΗ
Τι είναι αυτό το «Ζῶν Ὕδωρ» για το οποίο μας μιλά τόσο το Ευαγγέλιο της εορτής της περασμένης Τετάρτης, της Μεσοπεντηκοστής, όσο και ο Χριστός στη Σαμαρείτιδα στο ευαγγελικό απόσπασμα που ακούσαμε σήμερα; Το χρειαζόμαστε και που το βρίσκουμε; Είμαστε όντα με προοπτική την αθανασία, την οποία μας την εξασφαλίζει αυτό το ζωντανό νερό, το Άγιο Πνεύμα. Ό,τι και αν φάμε και πιούμε θα ξαναπεινάσουμε και θα ξαναδιψάσουμε. Όταν όμως λάβουμε, τραφούμε με το Άγιο Πνεύμα, τότε καμία ανάγκη δεν μας επιβάλλεται.
Προχθές πέθανε και κάνανε πολιτική κηδεία σε πρώην δήμαρχο της Καρδίτσης. Ποιος ο σκοπός των καλών λόγων προς τον θανόντα; Αφού δεν πιστεύει σε Θεό, θα ξεχαστεί απ΄ όλους. Οι επόμενοι θα αλλάξουν ό,τι αυτός έκανε και οι πολιτικοί του αντίπαλοι θα προβάλουν τα λάθη του. Έτσι θα ξεχαστεί και αυτός όπως και ο καθένας μας. Αν δεν καταφέρουμε να μείνουμε στη μνήμη του Θεού που είναι η αιώνια μνήμη, που δεν ξεχνά και που δεν διαγράφει όσους τον αγάπησαν και τον αγαπούν, τότε θα περάσουμε στην αιώνια λησμονιά. Και αν δεν πιστεύουμε στην αιωνιότητα και στην αθανασία, στην Ανάσταση δηλαδή, είναι μάταιοι και οι αγώνες στην παρούσα ζωή. Είναι μάταιοι και οι «πολιτικοί» αποχαιρετισμοί, αφού ο θανών σημαίνει ότι έχει χαθεί στην ανυπαρξία!!!
Το Άγιο Πνεύμα όμως, είναι αυτό που τροφοδοτεί τη ζωή μας και μας χαρίζει την αιωνιότητα. Μας δίνεται ως δώρο από το Θεό, αρκεί να το ζητήσουμε, να το διεκδικήσουμε. Να προσπαθήσουμε για να το λάβουμε. Όσο μεγάλο είναι το δοχείο με το οποίο το προσεγγίζουμε, τόσο περισσότερο και θα λάβουμε. Δαχτυλήθρα, ποτήρι, κουβά…, έχει σχηματίσει ο καθένας μας μέσα του με τον αγώνα του, αυτό και θα πληρώσει η αγάπη του Θεού!
Προχθές πέθανε και κάνανε πολιτική κηδεία σε πρώην δήμαρχο της Καρδίτσης. Ποιος ο σκοπός των καλών λόγων προς τον θανόντα; Αφού δεν πιστεύει σε Θεό, θα ξεχαστεί απ΄ όλους. Οι επόμενοι θα αλλάξουν ό,τι αυτός έκανε και οι πολιτικοί του αντίπαλοι θα προβάλουν τα λάθη του. Έτσι θα ξεχαστεί και αυτός όπως και ο καθένας μας. Αν δεν καταφέρουμε να μείνουμε στη μνήμη του Θεού που είναι η αιώνια μνήμη, που δεν ξεχνά και που δεν διαγράφει όσους τον αγάπησαν και τον αγαπούν, τότε θα περάσουμε στην αιώνια λησμονιά. Και αν δεν πιστεύουμε στην αιωνιότητα και στην αθανασία, στην Ανάσταση δηλαδή, είναι μάταιοι και οι αγώνες στην παρούσα ζωή. Είναι μάταιοι και οι «πολιτικοί» αποχαιρετισμοί, αφού ο θανών σημαίνει ότι έχει χαθεί στην ανυπαρξία!!!
Το Άγιο Πνεύμα όμως, είναι αυτό που τροφοδοτεί τη ζωή μας και μας χαρίζει την αιωνιότητα. Μας δίνεται ως δώρο από το Θεό, αρκεί να το ζητήσουμε, να το διεκδικήσουμε. Να προσπαθήσουμε για να το λάβουμε. Όσο μεγάλο είναι το δοχείο με το οποίο το προσεγγίζουμε, τόσο περισσότερο και θα λάβουμε. Δαχτυλήθρα, ποτήρι, κουβά…, έχει σχηματίσει ο καθένας μας μέσα του με τον αγώνα του, αυτό και θα πληρώσει η αγάπη του Θεού!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)