Το αίτημα στη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό!

 

Έτι αυτού λαλούντος έρχεταί τις παρά του αρχισυναγώγου λέγων αυτώ ότι τέθνηκεν η θυγάτηρ σου. Μη σκύλλε τον διδάσκαλον (Λουκ. 8, 49)

Ενώ ο Ιησούς ακόμη μιλούσε, ήρθε κάποιος από το σπίτι του άρχοντα της συναγωγής και του λέει: «η κόρη σου πέθανε. Μην ενοχλείς πια το δάσκαλο».

                Όταν θεωρούμε πως έχουμε κάποια ανάγκη που για να ικανοποιηθεί πρέπει κάποιος άλλος να ενεργήσει, γινόμαστε πιεστικοί και φορτικοί. Αν και για τους άλλους μπορεί να είναι αδιάφορο, επειδή για μας έχει μοναδική αξία, εμείς το επιθυμούμε και το θεωρούμε απαραίτητο,  επιμένουμε, ενοχλούμε και κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για να υπενθυμίζουμε τόσο το αίτημα όσο και το πρόσωπό μας.

Το αίτημα είναι έκφραση του προσώπου και του χαρακτήρα μας. Κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να αισθάνεται αυτάρκης. Το τι ζητούμε όμως από τους άλλους αναδεικνύει την προσωπικότητά μας. Ταυτόχρονα, ζητώντας κάτι, προσπαθούμε να αισθανθούμε ότι οι άλλοι μας αναγνωρίζουν ότι υπάρχουμε ως πρόσωπα.  Γι’  αυτό και ο αιώνιος αγώνας της γυναίκας να την προσέξει ο άντρας και το αντίστροφο. Ή το αίτημα του παιδιού να το προσέξουν οι άλλοι που βρίσκονται γύρω του. Ή τα ψυχολογικά τραύματα του παιδιού, το οποίο αισθάνεται ότι οι γονείς του δεν το αγάπησαν και δεν το νοιάστηκαν με τον τρόπο που αυτό θα ήθελε.

Το αίτημα έρχεται και στην σχέση του ανθρώπου με τον Θεό. Ζητούμε από Αυτόν να μας δώσει υλικά και πνευματικά αγαθά. Κυρίως την υγεία και την επιτυχία ή την συντροφικότητα που θα κρατήσει. Ζητούμε από τον Θεό να είναι βοηθός στις δυσκολίες και τις δοκιμασίες. Να ευλογήσει την ζωή μας.  Όταν ζητάμε, ζητάμε ως παιδιά Του. Μ’  αυτό το πνεύμα αιτούμεθα. Έτσι θεωρούμε ότι είμαστε, παιδιά Του! Όταν μας δίνει ή δεν μας δίνει, γινόμαστε δικαιωματίες.  Έπρεπε ο Θεός να το κάνει αυτό. Τόσα καλά κάνουμε στην ζωή μας. Έπρεπε ο Θεός να το κάνει αυτό, για να αποδείξει σε μας που Τον αμφισβητούμε, ότι υπάρχει. Ενώ στην αρχή το αίτημα το εκφράζουμε ως παιδιά στον Πατέρα, μετά θεωρούμε ότι έχουμε κάνει μια συναλλαγή με έμπορο.

Ξεχνάμε λοιπόν, ότι Εκείνος είναι για μας: φίλος, αδελφός, πατέρας, οικείος, ένας από εμάς και ότι τα αιτήματά μας (η εκπλήρωσή τους ή όχι) έχουν την προοπτική της αιώνιας κοινωνίας μαζί Του.

Και όταν δεν ακούει ο Θεός; Όταν το αίτημά μας διατυπώνεται αργά και η προσδοκία μας έχει πεθάνει, τι γίνεται; Ο αρχισυνάγωγος Ιάειρος ζητά από τον Χριστό να του θεραπεύσει το δωδεκάχρονο κορίτσι του. Παρότι διευθυντής της συναγωγής, κοντινός με όσους απορρίπτουν τον Χριστό εκείνη την εποχή ως αντίθετο με τον τρόπο των ιουδαϊκών παραδόσεων, όταν βλέπει το αδιέξοδο στο οποίο το παιδί του βρίσκεται και κατανοεί ότι είναι κοντά η απώλεια, αιτείται ως παιδί προς τον Πατέρα την λύτρωση και Τον συνοδεύει ενώπιον του πλήθους διακινδυνεύοντας το όνομά του, την θέση του, την εύνοια των Φαρισαίων και γραμματέων. Είναι δημόσιο το αίτημα, όχι ιδιωτικό. Το γνωρίζουν οι οικείοι του. Το έχει συζητήσει μαζί τους. Μόνο ο θαυματοποιός μπορεί να λυτρώσει την κόρη του, Αυτός που γιατρεύει πλήθος. Και όταν έρχεται η είδηση ότι το αίτημά του δεν πρόκειται να εκπληρωθεί, διότι η κόρη του πέθανε, ο αγγελιοφόρος ο οποίος και αυτός έβλεπε τον Χριστό ως θαυματοποιό, λέει στον Ιάειρο:  «μην ενοχλείς τον δάσκαλο», για ένα αίτημα άνευ περιεχομένου πλέον. Το θαύμα έχει να κάνει με την ζωή, όχι με τον θάνατο. Το αίτημα είχε νόημα όσο υπάρχει ελπίδα και ήταν ο Χριστός η τελευταία ελπίδα του πατέρα. Στην απελπισία μόνο φορτικότητα και ενόχληση είναι ένα τέτοιο αίτημα.

Ο Χριστός του ζητά να μην φοβάται, αλλά να πιστέψει και η κόρη του θα σωθεί. Το αίτημα δεν έχει να κάνει ούτε με την ελπίδα, ούτε με την λογική, ούτε με το συμφέρον, ούτε με τις ικανότητες αυτού που το λαμβάνει. Έχει να κάνει με την πίστη, την εμπιστοσύνη, πόσο αφηνόμαστε στα χέρια αυτού που γνωρίζουμε ότι μας αγαπά.

Όταν μιλούμε για τον Χριστό, όσοι πιστεύουμε, εμπιστευόμαστε και αφηνόμαστε. Όσοι Τον βλέπουμε ως θαυματοποιό, εγκαταλείπουμε την απόπειρα σχέσης μαζί Του την στιγμή που πληροφορούμαστε ότι το αίτημά μας δεν μπορεί να εκπληρωθεί. Κι εδώ είναι το κλειδί. Ο Θεός ζητά από εμάς να αποτινάξουμε το εγωκεντρικό θέλημα, τις επιθυμίες που έχουν να κάνουν με το τώρα και την κρίση των ενεργειών Του με βάση τι μπορεί να εκπληρωθεί και τι όχι και να αφεθούμε στην σχέση μαζί Του, η οποία θα έπρεπε να είναι το κεντρικό και ίσως το μοναδικό αίτημα της ζωής μας. Να είμαστε παιδιά που Τον εμπιστευόμαστε και Τον «ενοχλούμε» όχι τώρα με τα αιτήματα, αλλά με την παρουσία της ύπαρξής μας. Και τότε θα γίνουν όλα όπως Εκείνος κρίνει για την σωτηρία μας!  

 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΙΕΡΩΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ

Δευτέρα  8 – Κυριακή 14 Νοεμβρίου 2021

 

Δευτέρα 8 Νοεμβρίου 2021 (Ταξιαρχών):

7.30 – 9.45 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

5.00 μ.μ. Εσπερινός, Παράκληση στην Παναγία

6.00 μ.μ. Κύκλος συμμελέτης Αγίας Γραφής

 

 Σάββατο 13 Νοεμβρίου 2021 (Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου):

7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία

10.30 π.μ. - 12.00 μ.μ. Κατηχητικό για τα μικρότερα παιδιά.

4.00 – 5.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Δ, Ε, και Στ Δημοτικού.

5.00 μ.μ. ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

6.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Γυμνασίου - Λυκείου.

 

Κυριακή 14 Νοεμβρίου 2021:

7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

E Στις ιερές ακολουθίες επιτρέπεται η συμμετοχή  πιστών με βάση τα τετραγωνικά (1 πιστός ανά 2τ.μ. δηλαδή 80 άτομα ) και με όλα τα γνωστά υγειονομικά μέτρα πρόληψης, αποστάσεις 1,5 μέτρο από τον άλλον, προστατευτικά κάλυπτρα μύτης-στόματος. ΦΕΚ5138/Β-5.11.21.

E Ιερό Σαρανταλείτουργο θα τελέσουμε στο Ναό μας, με τη Χάρη του Θεού, από τη Δευτέρα 15 Νοεμβρίου 2021 και ώρες 7.00 – 9.00π.μ. περίπου.

Η ύλη είναι απορριπτέα από την χριστιανική πίστη και παράδοση;

 

«Ὕλην ἐβδελύξαντο τήν ἐπί γῆς φθειρομένην, οὐρανοπολῖται δέ ἐν σαρκί ὡς Ἄγγελοι ἐχρημάτισαν ἡ ὁμόφρων σύσκηνος, ξυνωρίς ὁμότροπος τῶν Ἁγίων καί ὁμόψυχος» (ἀπό τά στιχηρά τοῦ Ἑσπερινοῦ τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων, 1^η Νοεμβρίου)

«Ἀποστράφηκε τήν ὕλη, ἡ ὁποία πάνω στή γῆ φθείρεται καί ἔγιναν πολῖτες τοῦ οὐρανοῦ, ζῶντας βίο ἀγγελικό ὡς πρός τίς ἀνάγκες τῆς σαρκός, ἡ δυάδα τῶν Ἁγίων πού ἔζησαν μέ ὁμοφροσύνη, ἀκολούθησαν τόν ἴδιο τρόπο ζωῆς, εἶχαν τήν ψυχική ἑνότητα καί τήν Ἐκκλησία σπίτι τους».

 

          Αν μας έλεγε κάποιος σήμερα ότι θα έπρεπε να εργαζόμαστε δωρεάν, χωρίς πληρωμή, χωρίς ανταμοιβή για τον κόπο μας, χωρίς να νοιαστούμε για την επιβίωσή μας, θα τον περιγελούσαμε. Σε έναν πολιτισμό ο οποίος αποθεώνει την ύλη όχι ως υλικό και μέσο για να μπορέσουμε οι άνθρωποι να επιβιώσουμε, αλλά ως ιδιοκτησία, αφορμή πλουτισμού, ως εξάρτηση και νόημα ζωής, το να προσφέρει κάποιος τον εαυτό του χωρίς να λειτουργεί στην προοπτική της ανταποδοτικότητας, μόνο από αγάπη, είναι αδιανόητο.

          Υπάρχουν στην παράδοση της Εκκλησίας μας άνθρωποι που αφιέρωσαν όλη τους την ζωή στην αγάπη για τους συνανθρώπους τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός, τους οποίους γιορτάζουμε την 1^η Νοεμβρίου κάθε χρόνο. Γεννημένοι στην Έφεσο της Μικράς Ασίας, έμειναν από νωρίς ορφανοί από πατέρα, ο οποίος πρόλαβε να βαπτιστεί πριν πεθάνει. Τους μεγάλωσε η μητέρα τους Θεοδότη που ήταν χριστιανή. Σπουδάζουν τις επιστήμες της εποχής, αφοσιώνονται όμως στην Ιατρική, την οποία δεν θα την ασκήσουν με τις παραδοσιακές μεθόδους, αλλά με την δύναμη της προσευχής και της πίστης. Δωρεάν έλαβαν οι νέοι απόστολοι του Χριστού, δωρεάν έδιδαν, σε πλούσιους και φτωχούς, ξένους και οικείους, ακόμη και στα άλογα ζώα, την ιατρική θεραπεία. Δεν ζητούσαν χρήματα, αλλά όλα γίνονταν με την επίκληση του ονόματος του Χριστού. Κοιμήθηκαν ειρηνικά. Στον ναό που ανεγέρθηκε επάνω από τους τάφους τους στην τοποθεσία Φερεμάν συνέρρεε πλήθος ασθενών ανθρώπων, οι οποίοι έμεναν  επί μέρες στον ναό, μέχρις ότου η χάρις του Θεού, διά πρεσβειών των Αγίων Αναργύρων, τους θεραπεύσει («Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας», εκδόσεις ΙΝΔΙΚΤΟΣ, τόμος 3).

Η ύλη είναι απορριπτέα από την χριστιανική πίστη και παράδοση; Η απάντηση είναι όχι. Το πρόβλημα του ανθρώπου δεν είναι ο πλούτος και τα αγαθά, αλλά η πεποίθηση σ’ αυτά και η χρήση τους ως ισοδύναμα της ευτυχίας. Στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της παραβολής του πλούσιου και του Λαζάρου συνειδητοποιούμε ότι ο πλούσιος δεν καταδικάστηκε διότι είχε χρήματα, αλλά γιατί τα κράτησε για τον εαυτό του, δεν ελέησε και νόμιζε ότι χάρις σ’ αυτά θα ζει για πάντα. Ο υλιστικός πολιτισμός δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι επειδή τα χρήματα και τα αγαθά έχουν χειροπιαστό αντίκρισμα στην ζωή μας, είναι η βάση και για την ευτυχία μας. Το μέσο γίνεται σκοπός. Και καλλιεργούμε τόσο για τους εαυτούς μας, όσο και για τα παιδιά μας την πεποίθηση ότι η ύλη είναι το παν. Φτάνουμε έτσι σήμερα να καθυστερούμε να δεσμευτούμε, να κάνουμε οικογένεια, να θέλουμε παιδιά, αρκούμενοι στο ένα ή στα δύο για να έχουμε χρήματα ώστε να μην τους λείψει τίποτα και όλη η ζωη μας περιστρέφεται γύρω από το χρήμα και την ύλη. Πόσες φιλονικίες γίνονται για την διανομή της πατρικής περιουσίας; Πόσοι άνθρωποι γίνονται εχθροί μεταξύ τους, μόνο και μόνο διότι δεν μπορούν να συνεννοηθούν ή ανταγωνίζονται ή ζηλεύουν για τα υλικά αγαθά των άλλων;  

          Από τη άλλη, σε δοκιμασίες της ζωής μας, αυτές που ήρθαν και αυτές που θα έρθουν, νιώθουμε ότι αν έχουμε χρήματα, μπορούμε να τις αντιμετωπίσουμε. Είναι έτσι ο πολιτισμός και ο κόσμος μας που τα πάντα περνούνε μέσα από την οικονομία. Η επιστήμη, -τεχνολογία,  ιατρική,- όλες οι επιστήμες, χρειάζονται χρήματα για να μπορέσουν να αναπτυχθούν, να δώσουν καινούργιες μορφές παράτασης της ζωής και βελτίωσης της ποιότητάς της, ενώ όλη η καθημερινότητά μας είναι στηριγμένη στην κατανάλωση, δηλαδή στην ύλη. Η εμφάνισή μας, ο τρόπος που σχετιζόμαστε με τους άλλους, τα όνειρά μας, όλα έχουν να κάνουν με τα χρήματα. Κι έτσι η ζωή μας περνά με την εμπιστοσύνη στην ύλη.

Οι Άγιοι Ανάργυροι όμως εβδελύξαντο την ύλη. Άφησαν στην άκρη τη φθορά της, καθώς η ύλη από μόνη της δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την φθορά που ο χρόνος, η αμαρτία και ο θάνατος μας προκαλούν, ενώ μας ρίχνει και στην φθορά της ψυχής, στον πνευματικό θάνατο, όταν προσκολληθούμε σ’ αυτήν. Πόσες ιδεολογίες δεν πέρασαν από την ιστορία της ανθρωπότητας και κατέπεσαν, διότι υποσχέθηκαν στον άνθρωπο εξουσία ή ισότητα στην διανομή των αγαθών, για να περνά ο άνθρωπος καλά σ’ αυτήν την ζωή, και εφθάρησαν μαζί του! Οι Άγιοι Ανάργυροι προέκριναν της ύλης την αγάπη στο Θεό. Γνώμονάς τους έγινε ο άλλος. Και ζούνε αιώνια, νικώντας την φθορά και τον θάνατο.

 

ΑΝΑΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

 

Τα δύο μήλα

Το  μικρό κορίτσι κρατούσε δύο μήλα στα χέρια της. Η μητέρα της, απαλά και με ένα χαμόγελο, ζήτησε από την μικρή πριγκίπισσά της: "θα μπορούσες να δώσεις στη μαμά ένα από τα δύο μήλα;" Το κορίτσι κοίταξε τη μητέρα της για λίγα δευτερόλεπτα και δάγκωσε ξαφνικά το ένα μήλο και έπειτα γρήγορα το άλλο.

Η γυναίκα αισθάνθηκε ένα πάγωμα χαμόγελου στο πρόσωπό της και προσπάθησε πολύ να μην δείξει την απογοήτευσή της. Ήταν αναστατωμένη που η αγαπημένη της κόρη δεν ήθελε να μοιραστεί μαζί της τα μήλα...

Ξαφνικά, το κορίτσι έδειξε ένα από τα δαγκωμένα μήλα και είπε: "Μαμά, πάρε αυτό, είναι πιο γλυκό!"...

Λίγα λόγια για το θέμα του μήνα.

Η έναρξη του σχολικού έτους αποτελεί κάθε χρόνο και την αφορμή προβληματισμού για την παιδεία που παρέχουμε στο παιδιά μας, δηλαδή, στην ουσία για τις αρχές και το ήθος που θέλουμε εμείς, η «προηγούμενη» από αυτά γενιά να τους προσφέρουμε. Γιατί η παιδεία που παρέχεται στη νεότητα είναι το ήθος που βιώνει η προηγούμενη γενιά.

Παιδεία δεν είναι μόνο οι γνώσεις, θεωρητικές και πρακτικές, που παρέχουμε στα παιδιά, αλλά παιδεία είναι και το ήθος και η καλλιέργεια του χαρακτήρα, γιατί αξία δεν έχει μόνο η κατοχή της γνώσης αλλά κυρίως ο τρόπος χρήσης της.  

Έτσι, η μικρή μας ιστορία θέλει να δείξει το ήθος που προσέφερε η μητέρα στο παιδί της και η όποια αρχική απογοήτευσή της προήλθε από το γεγονός ότι περίμενε από την κόρη της να συμπεριφερθεί έτσι όπως η ίδια τής δίδαξε όχι με τα λόγια της μόνο αλλά με τη δική της ζωή και συμπεριφορά.

Ας μην ξεχνούμε ότι «τα πρώτα γράμματα», η πρώτη θεμελιώδης και βασική παιδεία είναι αυτή που παίρνει το παιδί από τους γονείς στο σπίτι από τη στιγμή της γεννήσεώς του ή καλύτερα και από τη στιγμή της συλλήψεώς του, γιατί και το έμβρυο αντιλαμβάνεται τη συμπεριφορά της μητέρας και αντίστοιχα αντιδρά. Και μάλιστα όλα αυτά χαράσσονται ανεξίτηλα στα παιδιά και, αν για κάποιον λόγο σε κάποια περίοδο της ζωής τους τα ξεχάσουν, θα έρθει στιγμή που θα ξαναβρεθούν στην επιφάνεια.  

Ας φροντίσουμε, λοιπόν, να δώσουμε στα παιδιά μας από τη μικρή τους ηλικία τα καλύτερα υλικά και να θέσουμε τα στερεότερα θεμέλια πάνω στα οποία θα οικοδομήσουν το χαρακτήρα τους.

 

                Πώς να καταστρέψετε αποτελεσματικά το παιδί σας.

Από μικρό να μην του αρνείστε τίποτα. Δίνετέ του ό,τι επιθυμεί, ό,τι ζητάει, ιδίως όταν πεισματώνει και κλαίει. Έτσι θα μεγαλώσει και θα πιστεύει πως οι άλλοι τού οφείλουν τα πάντα, πως έχει μόνο δικαιώματα.

Όταν αρχίσει να ξεστομίζει βρισιές, εσείς να γελάτε. Έτσι θα του δώσετε να καταλάβει ότι είναι πολύ έξυπνο!

Μην του λέτε ποτέ: «Αυτό είναι κακό!». Έτσι λένε μόνο τα παλιά μυαλά. Όταν αργότερα συναντήσει στη ζωή του δυσκολίες και θα υποστεί το κακό, τότε θα έχει την βεβαιότητα πως η κοινωνία είναι που το αδικεί.

Μαζεύετε εσείς ό,τι παρατάει εδώ κι εκεί -βιβλία, ρούχα, παπούτσια... Μην του πείτε ποτέ: «Μάζεψέ τα, βάλ' τα στη θέση τους». Έτσι θα πιστέψει πως η μάνα είναι δούλα του, και πως για όλα είναι υπεύθυνοι πάντα οι άλλοι.

Αφήστε το να βλέπει τα πάντα (προπαντός στην τηλεόραση!) και να διαβάζει τα πάντα, χωρίς ποτέ να το καθοδηγείτε. Το παιδί σας είναι ατσίδα και ξέρει να διακρίνει! Η μόρφωσή του θα γίνει έτσι πολύ πλατειά!

Μην του δίνετε καμιά πνευματική αγωγή. Να κοροϊδεύετε μπροστά του την πίστη, την Εκκλησία, τους παπάδες κι εκείνους που τους ακολουθούν. Όταν το παιδί μεγαλώσει, «θα διαλέξει από μόνο του».

Δίνετέ του μπόλικο χαρτζιλίκι. για να μη νιώθει κατώτερο από τους άλλους και «να μη στερηθεί ό,τι στερηθήκατε εσείς». Όταν μεγαλώσει, θα είναι βέβαιο πως την αξία στον άνθρωπο τη δίνει το χρήμα, αδιάφορο πώς αποκτήθηκε.

Μην του λέτε ποτέ: «Κάνε αυτό» ή «Μην κάνεις εκείνο», γιατί έτσι το καταπιέζετε, δεν σέβεστε την ελευθερία του και την προσωπικότητά του. Μπορεί μάλιστα να του δημιουργήσετε... ψυχικά τραύματα! Όταν μεγαλώσει, θα νομίζει πως η ζωή είναι μόνο να διατάζεις, ποτέ ν' ακούς.

Να τσακώνεστε, να βρίζεστε, να προσβάλλετε ο ένας τον άλλον μπροστά του χωρίς ντροπή. (Μην ανησυχείτε, έτσι δεν θα του δημιουργήσετε ψυχικά τραύματα!). Αργότερα, όταν παντρευτεί, θα του φαίνεται φυσικό να κάνει τα ίδια.

Όταν αρχίσει να μπλέκεται στα δίκτυα του ερωτισμού και της φιληδονίας, εσείς κλείστε τα μάτια σας. Μην του μιλήσετε, μην το συμβουλέψετε. Αφήστε το να βγάλει τα μάτια του, αφού «αυτό είναι φυσιολογικό».

Να παίρνετε πάντα το μέρος του μπροστά στους δασκάλους και τους γείτονες. Μην πιστεύετε ποτέ ότι «το αγγελούδι σας» μπορεί να κάνει αναποδιές και ατιμίες. Βρίστε εκείνους που φιλικά και καλοπροαίρετα σας αναφέρουν κάτι σχετικό. Είναι συκοφάντες και ζηλιάρηδες.

Όταν θα πάτε στο αστυνομικό τμήμα, όπου το μάζεψαν γιατί έκλεψε ή γιατί πήρε ναρκωτικά, φωνάξτε δυνατά μπροστά σε όλους ότι είναι ένα παλιόπαιδο, ένας αλήτης, ότι θυσιαστήκατε για το καλό του αλλά δεν μπορέσατε ποτέ να το συμμαζέψετε. Έτσι εσείς θα βγείτε καθαροί.

Ετοιμαστείτε για μια ζωή γεμάτη πόνο και τύψεις. Θα την έχετε.

Από το βιβλίο, «Μητέρα, πρόσεχε!», εκδ. Ι. Μ. Παρακλήτου, 2007, σσ. 107-109.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΒΔΟΜΔΟΣ

 

Δευτέρα  25 – Κυριακή 31 Οκτωβρίου 2021

 

Δευτέρα 25 Οκτωβρίου 2021:

5.00 μ.μ. Εσπερινός

 

Τρίτη 26 Οκτωβρίου 2021 (Αγίου Δημητρίου)

7.30 – 10.00 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

 

Πέμπτη 28 Οκτωβρίου 2021(Αγίας Σκέπης)

7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος, Θεία Λειτουργία Δοξολογία Εθνικής Επετείου.

 

Σάββατο 30 Οκτωβρίου 2021:

7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία

10.30 π.μ. - 12.00 μ.μ. Κατηχητικό για τα μικρότερα παιδιά.

4.00 – 5.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Δ, Ε, και Στ Δημοτικού.

5.00 μ.μ. ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

6.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Γυμνασίου - Λυκείου.

 

Κυριακή 31 Οκτωβρίου 2021:

7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

  

 Δευτέρα  25 – Κυριακή 31 Οκτωβρίου 2021

 

Δευτέρα 25 Οκτωβρίου 2021:

5.00 μ.μ. Εσπερινός

 

Τρίτη 26 Οκτωβρίου 2021 (Αγίου Δημητρίου)

7.30 – 10.00 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

 

Πέμπτη 28 Οκτωβρίου 2021(Αγίας Σκέπης)

7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος, Θεία Λειτουργία Δοξολογία Εθνικής Επετείου.

 

Σάββατο 30 Οκτωβρίου 2021:

7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία

10.30 π.μ. - 12.00 μ.μ. Κατηχητικό για τα μικρότερα παιδιά.

4.00 – 5.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Δ, Ε, και Στ Δημοτικού.

5.00 μ.μ. ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

6.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Γυμνασίου - Λυκείου.

 

Κυριακή 31 Οκτωβρίου 2021:

7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

 

E Στις ιερές ακολουθίες επιτρέπεται η συμμετοχή πιστών με βάση τα τετραγωνικά (1 πιστός ανά 15τ.μ. σε κλειστό χώρο και 1 πιστός ανά 10 τ.μ. σε ανοιχτό χώρο) και με όλα τα γνωστά υγειονομικά μέτρα πρόληψης, αποστάσεις, κάλυπτρα μύτης-στόματος.

 

  

«τότε ἥψατο τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν λέγων»

 

«τότε ἥψατο τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν λέγων» (Ματθ. 9, 29)  «Τότε ἄγγιξε τα μάτια τους καί εἶπε»

Είναι χαρακτηριστικό ένα παράδειγμα δύο θαυμάτων που γίνονται και συνεχόμενα. Ο Χριστός δίνει το φως σε δύο τυφλούς αγγίζοντάς τους και θεραπεύει έναν δαιμονισμένο, που ο διάβολος του είχε στερήσει την ακοή. Δεν βλέπουμε τον Χριστό να αδιαφορεί για το έλλειμμα στην λειτουργία των αισθήσεων στους ανθρώπους. Αντίθετα, δίνει το φως και την ακοή σ’ αυτούς που έχουν ανάγκη χρησιμοποιώντας την αίσθηση της αφής, χωρίς να συζητά για το πώς θα χρησιμοποιήσουν τις δωρεές αυτές οι θεραπευθέντες.

            Ο Χριστός θέλει τους ανθρώπους ακέραιους. Η ακεραιότητα δεν περιλαμβάνει μόνο την ίαση της ψυχής, αλλά συμπεριλαμβάνει και το σώμα. Για τον Χριστό οι αισθήσεις είναι δωρεά του Θεού στον άνθρωπο, προκειμένου να αντιλαμβάνεται τον κόσμο και την ίδια στιγμή να σχετίζεται με τους συνανθρώπους του. Όταν ο άνθρωπος δεν βλέπει, όταν δεν ακούει στερείται την πληρότητα. Δεν πλαστήκαμε για να παραμείνουμε στην ατέλεια του ελλείμματος. Πλαστήκαμε για να πορευτούμε στην ομοίωση του Θεού. Και η ομοίωση δεν είναι μόνο στο μέρος της ψυχής, αλλά περιλαμβάνει και το σώμα. Γι’ αυτό και ο Χριστός προσέλαβε το σώμα και την ψυχή μας, δηλαδή την φύση μας, για να μας δείξει ότι σ΄ Αυτόν όλα είναι ευλογημένα, όλα αγιάζονται, όλα αναζητούν και βρίσκουν την ακεραιότητά τους.

Το ερώτημα που θέτει ο Χριστός στους τυφλούς είναι κατά πόσον πιστεύουν. Κριτήριο της χρήσης των αισθήσεων είναι η πίστη. Πίστη σημαίνει εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού, στην αγάπη Του, στο Ευαγγέλιό του, στην κοινωνία με το πρόσωπο του Χριστού. Αν πιστεύουμε, οι αισθήσεις μας λειτουργούν δοξολογικά και ευχαριστιακά. Δοξάζουμε τον Θεό για την αγάπη Του. Τον ευχαριστούμε γιατί μας δίνει τη ευκαιρία μέσα από την όραση, την ακοή, την αφή, την γεύση, την όσφρηση, τον λόγο και την σιωπή να μπορούμε να συναντήσουμε και Εκείνον και τον πλησίον μας. Καλούμαστε δηλαδή να υπερβούμε την λογική της χρήσης και να περάσουμε στην δυναμική της αγάπης. Όποιος μένει στο να χρησιμοποιεί τις αισθήσεις του, δηλαδή το σώμα του, το σώμα των άλλων, τις αισθήσεις των άλλων χωρίς αγάπη, χωρίς ευθύνη, χωρίς έγνοια, δεν πιστεύει στην πραγματικότητα ή η πίστη του είναι ελλιπής.

Εκτός από την έλλειψη των αισθήσεων υπάρχει και η περίπτωση της λανθασμένης τους χρήσης.  Κι εδώ ο Χριστός επεμβαίνει για να τις θεραπεύσει από την αμαρτία. Τα μάτια μας να μην λειτουργούν με πονηριά. Τα αυτά μας να μην ευχαριστιούνται με τον κακό λόγο. Η αφή μας να μην χτυπά, να μην εκμεταλλεύεται, να μην υποτάσσει. Η όσφρησή μας και η γεύση μας να μην οδηγούν στην αυτάρκεια που εγκλωβίζει στο εγώ, αλλά στο μέτρο που μας κάνει πέρα από την επιβίωση να βλέπουμε τον σκοπό της ζωής, δηλαδή την αγάπη. Ο λόγος μας να σώζει, να ομορφαίνει την ζωή του άλλου, να αποκαλύπτει την αλήθεια, να γίνεται δημιουργικότητα. Και την ίδια στιγμή όλες οι αισθήσεις να οδηγούν στον Χριστό!

            Η χριστιανική πίστη δεν φυλακίζει τις αισθήσεις με την έννοια της σκλαβιάς. Τις περιφρουρεί, ώστε να μπορούμε να  εργαστούμε στην προοπτική της αγάπης. «Τας θύρας, τας θύρας εν σοφία πρόσχωμεν». Ο πολιτισμός άφησε στην άκρη την αγάπη και στην θέση της έβαλε την ηδονή. Άφησε στην άκρη την σχέση με τον Θεό και την Εκκλησία ως σχέση εμπιστοσύνης και υιοθέτησε την αντίληψη ότι η θρησκεία είναι καταπίεση και μόνο ηθική. Μηδένισε την αιωνιότητα και υιοθέτησε το δόγμα του «εδώ και τώρα». Έτσι η ικανοποίηση των αισθήσεων έγινε το δόγμα του πολιτισμού μας. Ας αναζητήσουμε το νόημα της λειτουργίας των αισθήσεων στα πλαίσια της αυθεντικής χριστιανικής παράδοσης, ώστε και δι΄ αυτών να δοξάζεται ο Θεός.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

 

Κυριακή 8 – Κυριακή 15 Αυγούστου 2021

 

Κυριακή 8 Αυγούστου 2021:

7.00 – 10.00 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία

7.00 μ.μ. Εσπερινός και Μεγάλη παράκληση

 

Τετάρτη 11 Αυγούστου 2021:  

7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία

7.00 μ.μ. Εσπερινός και Μικρή παράκληση

 

Σάββατο 14 Αυγούστου 2021:

7.00 μ.μ. ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

 

Κυριακή 15 Αυγούστου 2021 (Κοίμηση Υπεραγίας Θεοτόκου):

7.00 – 10.00 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία

7.00 μ.μ. Εσπερινός Αγίων Σταματίου & Αποστόλου του Νέου

 

Καθημερινά στις 7.00 μ.μ. ο εσπερινός και στη συνέχεια Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή η Μικρή Παράκληση, ενώ Τρίτη και Πέμπτη η Μεγάλη Παράκληση στην Παναγία.

E Στις ιερές ακολουθίες επιτρέπεται η συμμετοχή πιστών με βάση τα τετραγωνικά (1 πιστός ανά 15τ.μ. σε κλειστό χώρο και 1 πιστός ανά 10 τ.μ. σε ανοιχτό χώρο) και με όλα τα γνωστά υγειονομικά μέτρα πρόληψης, αποστάσεις, κάλυπτρα μύτης-στόματος, κλπ. ΦΕΚ. Β΄ 2660/18-6-2021

E Για ό,τι άλλο συνεννοείστε με τον Ιερέα.