«Μη νομίσετε πως ήρθα για να επιβάλω αναγκαστική ομόνοια μεταξύ των ανθρώπων. Δεν ήρθα για να φέρω τέτοια ομόνοια αλλά διαίρεση. Όποιος αγαπάει τον πατέρα του ή την μάνα του παραπάνω από μένα, δεν είναι άξιος για μαθητής μου. Κι όποιος αγαπάει τον γιο του ή την θυγατέρα του παραπάνω από μένα, δεν είναι άξιος για μαθητής μου».
Οι άνθρωποι που ακούμε τον λόγο του Χριστού γνωρίζουμε, είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι, ότι η εκπλήρωσή του παρουσιάζει μεγάλες δυσκολίες. Είναι σταυρός. Έρχονται ώρες που βλέπουμε τους πειρασμούς μεγάλους, γιατί ζούμε στον κόσμο που έχει άλλο πνεύμα, σαρκικό φρόνιμα.
Γι΄ αυτό κάποιοι αποφασίζουν να αρνηθούν το Θεό και την ύπαρξή Του για να μην στερηθούν την απόλαυση, την ηδονή, τα «δικαιώματά τους», τα συμφέροντά τους.
Ο λόγος του Χριστού όμως δεν μπορεί να ωραιοποιηθεί. «Δεν ήρθα για να ενώσω αναγκαστικά, για να συμβιβάσω εις βάρος της αλήθειας του προσώπου μου, νοθεύοντάς το, τους ανθρώπους. Ήρθα να διαιρέσω. Οι άνθρωποι καλούνται ή να με ακολουθήσουν, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, δηλαδή και το να αφήσουν πίσω κάθε δεσμό αυτού του κόσμου, όσο κι αν αυτό πονέσει, κάθε ιδέα, κάθε νοοτροπία, κάθε ήθος το οποίο δεν με έχει ως προτεραιότητα, ή να μην είναι άξιοι για μαθητές μου». Ο λόγος αυτός μας κάνει να βλέπουμε το νόημα του γιατί ζούμε μέσα από άλλες προοπτικές. Ζούμε για να μαθητεύουμε στον Χριστό. Μαθητής σημαίνει ελεύθερος από δεσμά και μέριμνες. Όχι ότι δεν θα έχει κοινωνία με τους ανθρώπους, ότι δεν θα εργαστεί για να επιβιώσει, για να προσφέρει στους οικείους του. Η σχέση με τον Χριστό όμως είναι πιο πάνω από κάθε δεσμό της ζωής. Κι αυτό σημαίνει εργασία με προοπτική του Ευαγγελίου και της Εκκλησίας.
Ο Χριστός ήρθε να διαιρέσει. Να διαιρέσει τον κάθε άνθρωπο εσωτερικά. Αν πιστεύει ότι η ζωή του έχει αξία μόνη της χωρίς το Θεό, ή αν ο Θεός νοηματοδοτεί την ύπαρξή του. Αν τα πάθη μας θα ορίζουν τη ζωή μας, ή αν θα τα ελέγξουμε με το αυτεξούσιο. Αν θα εξουσιάζουμε και θα συντρίβουμε τους άλλους ή αν θα ζητούμε κι εμείς συγγνώμη κι αν θα συγχωρούμε. Αν θα στηρίζουμε τους άλλους ή αν οι άλλοι θα γίνονται σκαλοπάτι στο οποίο θα πατούμε για να ανεβαίνουμε εμείς. Αν τα αγαθά μας θα είναι αποκλειστικά για μας ή αν θα μοιράζονται και στους άλλους.
Ο Χριστός ήρθε να διαιρέσει. Τους ανθρώπους εξωτερικά. Η αλήθεια δεν είναι ευχάριστη και οι άνθρωποι ελέγχονται. Έρχεται η ώρα που καλούμαστε να ομολογήσουμε ποιος είναι ο Θεός που πιστεύουμε κι εμείς σκεφτόμαστε πώς θα συμβιβαστούμε ίσως και αμαχητί. Άλλοτε πάλι νομίζουμε ότι πρέπει να επιβάλουμε αυτό που πιστεύουμε και όχι να το δείξουμε αγαπητικά και σταθερά. Η αγάπη συμπορεύεται με την αλήθεια. Δεν φανατίζει, αλλά και δεν αποκρύπτει.
Η Εκκλησία μας, μετά την Πεντηκοστή, εορτάζει την Κυριακή των Αγίων Πάντων. Οι άγιοι όλοι στην ζωή τους έζησαν ρήξεις και διαιρέσεις. Άλλοι εγκατέλειψαν το σπίτι και τους γονείς, άλλοι εγκατέλειψαν θέσεις και δόξα, άλλοι εγκατέλειψαν τα δικαιώματά τους χάριν της αλήθειας, άλλοι ήταν απλοί και έζησαν φαινομενικά μία συνηθισμένη ζωή, νικώντας όμως το εγώ και τα πάθη τους, όλοι πορεύτηκαν αγαπητικά, αλλά σταθερά, μαρτυρώντας Χριστό! Καρποί του Αγίου Πνεύματος και ζωντανά μέλη της Εκκλησίας στους αιώνες, δεν φοβήθηκαν, όσα κι αν τους έταξε ο κόσμος και η ζωή! Σε όποιους πολιτισμούς κι αν βρέθηκαν, αποδέχτηκαν την κλήση ο Χριστός να είναι πιο πάνω από κάθε τι. Και Εκείνος τους έδωσε την ανάσταση πριν την Ανάσταση των πάντων! τους τιμούμε και προσδοκούμε κι εμείς να διδαχθούμε και να πορευθούμε με πνεύμα ταπεινώσεως και μαθητείας, εργασίας με τον εαυτό μας και με τον πλησίον και με ετοιμότητα ακόμη και να γίνουμε δυσάρεστοι παραμένοντας αληθινοί! Αυτό το ήθος διασώζεται στην Εκκλησία, ίσως όχι σ’ αυτήν που φαίνεται να κάνει θόρυβο, αλλά σ’ αυτήν που εξακολουθεί να σπέρνει αλήθεια και να δείχνει τον Χριστό πέρα από το εγώ και το έχειν! Ας ακολουθήσουμε!.
