Πρόγραμμα Ακολουθιών

Δευτέρα 25 - Κυριακή 31 Μαΐου 2020

Τρίτη 26 προς Τετάρτη 27 Μαΐου 2020 (Απόδοση Πάσχα):
10.00 μ.μ. – 00.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία

Τετάρτη 27 Μαΐου 2019:
6.30 μ.μ. Θ΄ Ώρα και Εσπερινός Αναλήψεως

Πέμπτη 28 Μαΐου 2019 (Αναλήψεως):
7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

Παρασκευή 29 Μαΐου 2020
7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

Σάββατο 30 Μαΐου 2020:
7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.
7.00 μ.μ. ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

Κυριακή 31 Μαΐου 2019 (των Πατέρων):
7.00 – 10.00 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

 Κοινός δίσκος θα ετοιμαστεί για το Ψυχοσάββατο της Πεντηκοστής. Συμμετοχές στους επιτρόπους.

 Την Παρασκευή 5 Ιουνίου, πρώτα ο Θεός, στις 5.00 το απόγευμα θα διαβάσουμε τον Εσπερινό με τον Κανόνα των Κεκοιμημένων και το Τρισάγιο στο Κοιμητήριο.

Η "πάλη" με το Θεό!

«Μή σύ μείζων εἶ τοῦ πατρός ἡμῶν Ἰακώβ, ὅς ἔδωκεν ἡμῖν τό φρέαρ, καί αὐτός ἐξ αὐτοῦ ἔπιε καί οἱ υἱοί αὐτοῦ καί τά θρέμματα αὐτοῦ;» (Ἰωάν. 4,12)
«Αυτό το πηγάδι μάς το χάρισε ο προπάτοράς μας ο Ιακώβ. Ήπιε απ’ αυτό ο ίδιος και οι γιοι του και τα ζωντανά του. Μήπως εσύ είσαι ανώτερος απ’ αυτόν;»
Όταν ο Ιακώβ ευρίσκεται στη δυσκολότερη φάση της ζωής του, επιθυμεί να επιστρέψει στη γη των πατέρων, αλλά φοβάται τον αδελφό του Ησαύ, ο οποίος ζητά να εκδικιθεί. Στο νόστο του αυτό τον επισκέπτεται ανήρ ολοφώτεινος « είδος Θεού » , δηλ. ο ίδιος ο Θεός μέσα στη νύκτα και παλεύει μαζί του [114]. Προς στιγμήν ο Ιακώβ φοβάται, θεωρώντας τον ως εχθρό, αλλά στην καρδιά του αναδύεται μια άλλη πληροφορία. Στην πάλη αυτή νικούσε ο Ιακώβ το Θεό. Στην κρίσιμη καμπή ο Θεός του λέει ότι ξημέρωσε και πρέπει να Τον αφήσει να φύγει, αλλά ο Ιακώβ Του αρνείται να Τον ελευθερώσει, παρεκτός εάν Εκείνος τον ευλογήσει. Κι ο Θεός τον ευλογεί και μεταλλάσσει το όνομα του Πατριάρχου σε «Ισραήλ» - «Παλαιστής ή Πολεμιστής του Θεού» δείγμα της ξεχωριστής προς αυτόν ευλογίας – Διαθήκης.
Ο Θεός μας καλεί κάποτε σε αγώνα πάλης μαζί του. Και θέλει σ’ αυτόν να ηττηθεί. Θέλει όμως και μεις να παλέψουμε, να μοχθήσουμε, να ιδρώσουμε στον αγώνα αυτό, στην πάλη μας με «αντίπαλο» τον Θεό. Και είναι διαφορετική η πάλη για κάθε άνθρωπο, αλλά και με κοινά στοιχεία. Πάλη είναι για αυτόν που αμφισβητεί το Θεό, η προσπάθεια να αποδείξει την ανυπαρξία του, πάλη γα τον εμπαθή άνθρωπο είναι ο αγώνας να υπερβεί τα πάθη του, πάλη για τον μοναχό είναι η προσευχή στο Θεό, για τους αγίους η αναζήτηση της Χάριτος του Θεού, όταν αυτή κρυφτεί, οι δοκιμασίες, οι ασθένειες, οι ανασφάλειες, οι αδικίες, για μας που τα αποδίδουμε στο Θεό.
Σ΄ αυτή την πάλη με το Θεό ενεπλάκη και η Σαμαρείτιδα στην σημερινή περικοπή. Την προσκαλεί ο Χριστός στην πάλη, για να της κάνει το μεγάλο δώρο, να την ευλογήσει, να την εξαγιάσει. Την προκαλεί να μιλήσει με ένα Ιουδαίο η Σαμαρείτιδα, με έναν άνδρα η γυναίκα, να αμφισβητήσει την ανωτερότητα του Ιακώβ, να ξεπεράσει το ενδιαφέρον για τα υλικά, για το νερό που σε ξεδιψά για πάντα και δεν χρειάζεται να πηγαίνεις στην πηγή να το κουβαλάς, για το που λατρεύεται ο Θεός καλύτερα, για την αμαρτωλότητά της που δεν είναι νόμιμα παντρεμένη, αλλά συζεί παράνομα.
Αυτή την πάλη με το Θεό πρέπει ο καθένας μας να κάνει. Και χρειάζεται, πίστη και ταπείνωση, ενόχληση και «αναίδεια», για να γίνει εισακουστός ο άνθρωπος από τον Θεό.

Μια άλλη παραλυσία ...

“Ἔλεγον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι τῷ τεθεραπευμένῳ: σάββατόν ἐστίν. Οὐκ ἔξεστίν σοι ἆραι τόν κράβαττον” (Ἰωάν. 5, 10)
“Έλεγαν οι Ιουδαίοι άρχοντες στον θεραπευμένο: Είναι Σάββατο, και δεν επιτρέπεται να σηκώνεις το κρεβάτι σου”
Πόσες φορές στην ζωή μας δεν βλέπουμε την πραγματική σημασία των γεγονότων που ζούμε, αλλά επιμένουμε σε λεπτομέρειες οι οποίες κρύβουν την ουσία; Ένα “ναι μεν, αλλά” κυριαρχεί στην σκέψη μας, καθώς η ψυχή μας κυριαρχείται από το σαράκι του φθόνου για τον άλλο, για τα επιτεύγματά του, για την πρόοδό του, για την αποδοχή του από τους υπολοίπους. Ο φθόνος έρχεται ως συνέπεια ελλείμματος ψυχικής γενναιότητας, φόβου ότι οι επιτυχίες του άλλου θα μειώσουν την σημασία της δικής μας παρουσίας στην ζωή, θέαση του κόσμου στην προοπτική της εξουσίας και της κυριαρχίας, (προσβολή του εγωϊσμού μας), είναι πάθος το οποίο άλλοτε εμφανίζεται φανερά, άλλοτε λανθάνει στον λόγο, την σκέψη, την καρδιά, την απόφασή μας να μην αναγνωρίσουμε την αξία του άλλου. Ο φθόνος οδηγεί σε ατοπήματα. Κάνει την ζωή μας μίζερη. Της στερεί την χαρά, διότι τα όποια επιτεύγματα των άλλων (που δεν στερούν κάτι από μας μάλιστα), δεν θα έπρεπε να είναι τίποτε άλλο παρά αφορμή χαράς για μας, καθώς ο πλησίον μας είναι ο αδελφός μας!
Οι Ιουδαίοι, όταν είδαν τον Χριστό να θεραπεύει έναν επί τριάντα και οκτώ έτη παράλυτο, δεν χάρηκαν με το θαύμα, αλλά εστίασαν σε μία λεπτομέρεια εντελώς ανούσια τόσο για τον θεραπευτή όσο και για τον θεραπευμένο. Η ημέρα που έγινε το θαύμα ήταν το Σάββατο, στο οποίο δεν επιτρεπόταν η εργασία. Έτσι το ότι ο πρώην παράλυτος πήρε στους ώμους του το κρεβάτι του, τον τόπο της ουσιαστικής ταφής του, και το μετέφερε ως σημείο του θαύματος, θεωρήθηκε από τους Ιουδαίους παράβαση της τυπολατρίας του μωσαϊκού νόμου. “Ναι μεν, αλλά”, για το θαύμα. Δεν μπορούσαν να αμφισβητήσουν το γεγονός, απέρριψαν όμως την θεϊκή καταγωγή του θεραπευτή και βρήκαν ευκαιρία να επιτιμήσουν τον θεραπευμένο. Ένας μη φθονερός άνθρωπος θα χαίρονταν που ο Χριστός ανέστησε τόσο από τον πνευματικό όσο και από τον κοινωνικό θάνατο της μοναξιάς, καθώς και από την σωματική έλλειψη έναν ταλαιπωρημένο άνθρωπο. Ένας μη φθονερός άνθρωπος θα τόνιζε στον θεραπευμένο ότι η χαρά της καινούργιας αρχής είναι πέρα από κάθε τυπολατρία. Ότι δεν θα έπρεπε να τον πτοήσει η κακία των συμπατριωτών του. Αντίθετα, κλήθηκε να δοξάσει και να ευχαριστήσει τον Θεό για το ανέλπιστο θαύμα που έζησε και αυτό ήταν ουσιαστικά μία ανάσταση!
Πόσο εύκολα οι άνθρωποι επηρεαζόμαστε από τον φθόνο των άλλων! Ο πρώην παράλυτος θεώρησε σωστό να μην αποκοπεί από τους Ιουδαίους και να τους ενημερώνει για το τι έκανε και τι είπε ο Ιησούς και όχι να μείνει κοντά στον θεραπευτή του. Φοβισμένος ήταν και φοβισμένος παρέμεινε. Δεν έβλεπε τον εαυτό του με γενναιότητα, στην οποία μας οδηγεί η πίστη!
Ο φθόνος δεν είναι απλά δείγμα εμπαθούς συμπεριφοράς. Είναι σύμπτωμα ψυχικής παραλυσίας, νοσήματος το οποίο δεν περνά εύκολα, κάποτε ούτε και με θαύμα. Οι Ιουδαίοι προσπέρασαν την ερμηνεία της θεραπείας, ότι ο Χριστός είναι πιο πάνω από τον μωσαϊκό νόμο και έμειναν επαναπαυμένοι στην τυπολατρική προσέγγιση. Δεν ήθελαν να πιστέψουν και δεν πίστεψαν. Ο φθόνος θεραπεύεται με την γενναιότητα της αναγνώρισης ότι ο Θεός προνοεί για τον πλησίον μας, όσο και για μας. Αυτή η αναγνώριση είναι καρπός αυθεντικής αγάπης και ψυχικής ομορφιάς. Ας κάνουμε την αυτοκριτική μας εάν δεν θέλουμε να μείνουμε σε έναν κόσμο κακίας, υπεροψίας και φτώχειας ως προς την αγάπη. Διότι οι παράλυτοι τελικά είναι πολλοί!

«Το αυγό του Αλέξανδρου»

«Το αυγό του Αλέξανδρου»

Ο Αλέξανδρος γεννήθηκε με στρεβλωμένο σώμα, ήταν ήπιας μορφής αυτιστικό παιδί. Στην ηλικία των δώδεκα ετών ήταν ακόμη στη Δευτέρα Δημοτικού κι έμοιαζε ανίκανος να μάθει. Η δασκάλα του τον φρόντιζε ιδιαίτερα. Ήταν πιστή κοπέλα, πραγματική ιεραπόστολος. Μία μέρα ο Αλέξανδρος την πλησίασε κουτσαίνοντας και της φώναξε «σ΄ αγαπώ κυρία».
Εν τω μεταξύ είχε φτάσει η άνοιξη κι όλα τα παιδιά μιλούσαν με ενθουσιασμό για το Πάσχα που θα ερχόταν. Η κυρία έδωσε σε καθένα από τα παιδιά ένα μεγάλο πλαστικό αυγό και τους είπε: «Θέλω να το πάρετε αυτό στο σπίτι σας κι αύριο να το φέρετε πίσω, αφού, όμως, βάλετε μέσα κάτι, που να δείχνει δημιουργία και νέα ζωή».
Το επόμενο πρωί είκοσι παιδιά ήρθαν στο σχολείο γελώντας και μιλώντας καθώς τοποθετούσαν τα αυγά τους στο μεγάλο καλάθι μπροστά στην έδρα της κυρίας τους. Σε λίγο ήρθε η ώρα, για να ανοίξουν τα αυγά.
Στο πρώτο η δασκάλα βρήκε ένα λουλούδι. «Ναι, το λουλούδι οπωσδήποτε είναι σημάδι νέας ζωής», είπε η δασκάλα και συνέχισε λέγοντας «Μπράβο Μαρία!» στη μαθήτρια, που εν τω μεταξύ είχε σηκώσει το χέρι της δηλώνοντας ότι το αυγό είναι δικό της.
Το επόμενο αυγό περιείχε μια πεταλούδα, η οποία, όμως, έδειχνε πολύ ζωντανή. Η δασκάλα σήκωσε το αυγό ψηλά: «Όλοι γνωρίζουμε, ότι η κάμπια αλλάζει και «μετασχηματίζεται» σε μια όμορφη πεταλούδα. Πράγματι, αυτό είναι νέα ζωή, επίσης» είπε η δασκάλα.
Μετά η δασκάλα άνοιξε το τρίτο αυγό. Τα έχασε. Τα αυγό ήταν άδειο. Σίγουρα θα είναι του Αλέξανδρου, σκέφτηκε. Σκεφτόταν τι έπρεπε να πράξει εκείνη τη στιγμή. Επειδή δεν ήθελε να τον ντροπιάσει, άφησε το αυγό στην άκρη και σήκωσε το χέρι για να πάρει άλλο. Ξαφνικά ο Αλέξανδρος πετάχτηκε. «Κυρία, δε θα πείτε τίποτα για το αυγό μου;».
Ταραγμένη η δασκάλα απάντησε: «Μα, μα Αλέξανδρε, το αυγό σου είναι άδειο!». Εκείνος την κοίταξε μέσα στα μάτια και της είπε με απαλή φωνή: «Ναι κυρία, μα και του Χριστού ο τάφος ήταν κι αυτός άδειος...».
Ο χρόνος σταμάτησε. Η δασκάλα προσπάθησε να συνέλθει. Λίγη ώρα μετά ρωτά τον Αλέξανδρο: «Εσύ ξέρεις γιατί ο τάφος ήταν άδειος;» κι εκείνος απαντάει: «Ναι, το Χριστό τον σκότωσαν και τον έβαλαν εκεί, όμως, μετά αναστήθηκε. Αυτό δε δείχνει τη νέα ζωή;».
Το κουδούνι για το διάλειμμα χτύπησε κι ενώ τα παιδιά έτρεχαν με ενθουσιασμό για την αυλή του σχολείου, η δασκάλα έκρυψε το πρόσωπό της. Και έκλαψε...
Τρεις μήνες αργότερα ο Αλέξανδρος έφυγε από τη ζωή...
Όσοι συμμετείχαν στην κηδεία του, είδαν με έκπληξη πάνω στο φέρετρό του είκοσι ... αυγά. Όλα ήταν άδεια. Σαν τον τάφο του Χριστού μας που ήταν άδειος, επειδή ... ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

πηγή: https://trelogiannis.blogspot.com/2019/04/blog-post_384.html

Λίγα λόγια για το θέμα του μήνα.
Αδελφοί μου, Χριστός Ανέστη; Γιορτάσαμε Πάσχα; Κάπου το 2012 βλέποντας με τα παιδιά του Κατηχητικού Λυκείου την ομώνυμη ταινία που έδειχνε την καταστροφή της γης και την προσπάθεια κάποιων ισχυρών να σωθούν μέσα με μεγάλες και ασφαλείς κιβωτούς έχοντας μόνο τρεις ώρες στη διάθεσή τους, έφτασε το ερώτημα: «Εσύ, τί θα έκανες αν ήξερες ότι σε τρεις ώρες πεθαίνεις;» Ακούστηκαν πολλά από τα παιδιά ώσπου τελευταίος έπρεπε να απαντήσω κι εγώ! «Την Αναστάσιμη Ακολουθία και Θεία Λειτουργία» είχα απαντήσει. Και φέτος, την Μ. Σαρακοστή και τη Μ. Εβδομάδα σκεφτόμουν κι έλεγα: «Κύριε, μπορεί το φετινό Πάσχα να είναι το τελευταίο μου; Δεν ξέρω αν θα το ήθελα έτσι!». Τώρα, που πέρασε το Πάσχα, σκέφτομαι πως η Αναστάσιμη Ακολουθία και Θεία Λειτουργία των τελευταίων τριών ωρών της ζωή μου, έτσι θα ήταν, ίσως και λιτότερη, χωρίς τα αγαπημένα πρόσωπα των ενοριτών, των συγγενών και φίλων που συνήθως συλλειτουργούμε το βράδυ της Αναστάσεως… Ίσως και χωρίς κανέναν άλλον.
Το βράδυ της Αναστάσεως σκεφτόμουν πως μπορεί να μην είναι το φετινό Πάσχα το τελευταίο της ζωής μου, αλλά σίγουρα ήταν ένα Πάσχα που είχε έντονα τα χαρακτηριστικά του Πρώτου Χριστιανικού Πάσχα.
Ο Χριστός μόνος. Οι μαθητές-χριστιανοί, φοβισμένοι κλεισμένοι στο σπίτι τους. Η πολιτική εξουσία σφράγισε το μνήμα του Χριστού με κουστωδία τότε, σφράγισε τους Ναούς σήμερα. Δύο άτομα κατέβασαν το σώμα του Χριστού από το Σταυρό τότε, ο παπάς και ο ψάλτης συμμετείχε στις ακολουθίες σήμερα. Οι αρχιερείς και οι νομοδιδάσκαλοι έπεισαν το λαό να στραφεί εναντίον του Χριστού τότε, προσπαθούσαν να πείσουν τους πιστούς να μην εκκλησιαστούν και να μην κοινωνήσουν σήμερα. Οι μυροφόρες κρυφά παρακολουθούσαν την ταφή τότε, κρυφά κάποιοι έφεραν λουλούδια στον επιτάφιο φέτος ή μοίρασαν το Άγιο Φως το Μ. Σάββατο το βράδυ. Ένας Κυρηναίος κουβάλησε το Σταυρό του Χριστού, ένας αριστερός πολιτικός τόλμησε να πει «επιτρέψτε να γίνει η λιτανεία του Επιταφίου μόνο με τον παπά και τον ψάλτη,» φέτος. Ο ένας από τους ληστές ομολόγησε την πίστη του πάνω από το σταυρό, ένα άλλο στέλεχος της «αριστεράς» ετάφη με την εκκλησιαστική τάξη, όπως το είχε ζητήσει όντας εν ζωή.
Χριστός Ανέστη!, αδελφοί μου! Ναι, πέρα από κάθε αμφιβολία. Και σήμερα, παραμονή του Θωμά, ελπίζω πως και ο καθένας μας θα φωνάξει όπως και ο Θωμάς «ο Κύριός μου και ο Θεός μου». Δεν ξέρω πόσο χρόνο θα χρειαστεί ο καθένας μας, αλλά εύχομαι να γίνει σύντομα!
Ό,τι θα έρθει στο άμεσο μέλλον θα είναι δύσκολο και σκληρό. Δεν πέρασαν τα δύσκολα. Τώρα έρχονται. Ούτε ο κοροναϊός εξαλείφθηκε, ούτε τα οικονομικά και κοινωνικά θέματα είναι τακτοποιημένα! Οι πολιτικοί μας θα πουν πως μας έσωσαν τη ζωή. Αλλά όλοι μας λίγο μετά τις εκλογές λέμε ότι οι πολιτικοί μάς ξεγέλασαν! Οι επιστήμονες κάθε ειδικότητας λένε μια αλήθεια και μια γνώμη: «δεν γνωρίζουμε τίποτε, μελετάμε τα δεδομένα και προτείνουμε λύσεις». Η Εκκλησία μας, μάς λέει μια Αλήθεια: «η παρούσα ζωή είναι προετοιμασία για την Ανάσταση!». Κανείς δε μπορεί να μας εγγυηθεί ότι θα ζήσουμε άλλο Πάσχα. Ούτε οι πολιτικοί, ούτε οι εκκλησιαστικοί ηγέτες. Ξέρουμε όλοι ότι η ζωή μας είναι στα χέρια του Θεού. Εμείς θα την προστατεύουμε, εμείς θα φυλαγόμαστε, αλλά και θα προετοιμαζόμαστε για την συνάντηση με τον Αναστημένο Χριστό! Η αθανασία δεν είναι για την παρούσα ζωή με τις ανάγκες και τη φθορά, όπως τη θέλουμε εμείς εδώ και τώρα!
Ναι, το Πάσχα ήρθε! Το γιορτάζει η Εκκλησία μας, έστω και με κλειστούς τους Ναούς μας. Άλλοι έχουν την ευθύνη γι΄ αυτό. Όμως, για το αν γιορτάζουμε το Πάσχα είναι δική μας ευθύνη, αν πιστεύουμε στο Πάσχα, στην Ανάσταση. Το σκοτάδι έξω μπορεί να βαθύνει περισσότερο. Το πιο βαθύ σκοτάδι είναι λίγο πριν ξημερώσει! Το Άγιο Φως, που συκοφαντήθηκε και φέτος ακόμη και από αρχιερείς ως ένα κοινό φως, ανέτειλε στον Πανάγιο Τάφο. Θα φτάσει κι εδώ! Χριστέ μου, να φτάσει και στις καρδιές μας, όπως έφτασε στην καρδιά του μικρού Αλέξανδρου της ιστορίας!

Η Σύγχρονη Κωφαλαλία

“Τό πνεῦμα τό ἄλαλον καί κωφόν, ἐγώ σοι ἐπιτάσσω, ἔξελθε ἐξ αὐτοῦ καί μηκέτι εἰσέλθῃς εἰς αὐτόν” (Μάρκ. 9,25)
“Άλαλο και κουφό πνεύμα, εγώ σε διατάζω, βγες απ᾽ αυτόν και μην ξαναμπεις πια μέσα του”

Έχουμε σκεφτεί άραγε την μοναδική αξία της ομιλίας και της ακοής; Επειδή οι άνθρωποι έχουμε εκ γενετής τις μοναδικές αυτές δωρεές, δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε πρώτον τον Δωρεοδότη και, στην συνέχεια, τον ρόλο του λόγου και της ακρόασης. Χωρίς να ακούμε, δυσκολευόμαστε και να μιλήσουμε. Όταν δεν ακούς τον άλλον, προσπαθείς να μαντέψεις τι θέλει να σου πει. Προσπαθείς από τις εκφράσεις του προσώπου, τις χειρονομίες, το βλέμμα, διαβάζοντας τα χείλη του, να επικοινωνήσεις και αυτό δεν είναι πάντοτε εφικτό. Όταν πάλι δεν μπορείς να μιλήσεις, αντίστοιχες είναι οι δυσκολίες. Μολονότι υπάρχει και ο γραπτός λόγος, εντούτοις το να μην μπορείς να εκφράσεις άμεσα τα συναισθήματα και τις σκέψεις σου, είναι έλλειψη.
Στην εποχή μας ζούμε μία ιδιότυπη κωφαλαλία. Δεν είναι εκ φύσεως ή εξ ασθενείας. Είναι εξ επιλογής. Έχει να κάνει με την κουλτούρα της εικόνας και των μέσων επικοινωνίας, όπως είναι η τηλεόραση και το κινητό τηλέφωνο. Οι άνθρωποι, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, αυτοκαταδικαζόμαστε σε κωφαλαλία, διότι, απορροφημένοι στα μέσα, δεν ακούμε τι μας λένε οι άλλοι και δεν τους μιλάμε. Έχουμε περιορίσει την λεκτική και ακουστική επικοινωνία, καθώς έχουμε επιλέξει να μην έχουμε χρόνο ούτε για τους άλλους, ούτε και για να ακούσουμε τον ίδιο τον εαυτό μας. Δεν μας χρειάζεται ούτε ασθένεια, ούτε διάβολος εμφανώς. Συχνά ούτε ακούμε, ούτε καταλαβαίνουμε, ούτε μιλάμε, με αποτέλεσμα να λειτουργούμε σε μία κατάσταση ύπνου. Κάποτε μάλιστα μαλώνουμε και μ᾽ αυτούς που διαμαρτύρονται για τη στάση μας και μας προτρέπουν να αλλάξουμε. Η κρίση της επικοινωνίας στην οικογένεια είναι ένα δείγμα των παραπάνω.
Ο Χριστός ήρθε λίγο πριν το Πάθος Του και μετά την Μεταμόρφωσή Του στο όρος Θαβώρ μπροστά σε μια τέτοια περίπτωση. Μόνο που εκεί δεν ήταν επιλογή του ανθρώπου η κωφαλαλία, αλλά εμφανής επήρρεια δαιμονικού πνεύματος. Ο σεληνιαζόμενος νέος όμως δεν μπορούσε ούτε να ακούσει, ούτε να μιλήσει και όταν τον έπιανε η κρίση έχανε και τα τελευταία ίχνη ελέγχου στον εαυτό του. Ο Χριστός θα θεραπεύσει τον νέο, αποδεχόμενος το αίτημα του πατέρα του, ο οποίος αγαπά το παιδί του και την ίδια στιγμή νιώθει ότι μόνο μέσα από την δύναμη της πίστης στον Χριστό θα βρει απάντηση στην αγωνία του, διότι το παιδί στην κρίση κινδυνεύει να πεθάνει.
Ο διάβολος απέκοψε στον νέο την επικοινωνία από το περιβάλλον του. Του απομυζούσε την ταυτότητά του και τον καθιστούσε ανίκανο να αγαπήσει και να ζήσει. Τον οδηγούσε σε α-κοινωνησία και στο τέλος θα του λήστευε και την ίδια την ύπαρξη. Ο Χριστός υποδεικνύει στον πατέρα το όπλο της πίστης, όχι ως μαγικής αποδοχής ιδεών ή παραδόσεων, αλλά την πίστη που γίνεται σχέση μαζί Του, ομολογία αδυναμίας να νικηθεί το κακό, απόφαση να μείνει ο πατέρας ταπεινός, να αποδεχθεί ότι μόνο ο Χριστός μπορεί να δώσει απάντηση. Διότι προηγουμένως ο πατέρας θα αναζητήσει τους μαθητές, είτε για να μην ενοχλήσει τον Χριστό είτε διότι μέσα του η αντίληψη περί πίστεως είναι μαγική. Ο Χριστός του δείχνει ότι η πίστη προϋποθέτει κοινωνία μαζί Του ως πρόσωπο, προσευχή και νηστεία, δηλαδή απομάκρυνση από κάθε τι που μας αρέσει αλλά και μας κλείνει στον εαυτό μας, στο εγώ μας.
Ο πριν ακοινώνητος νέος, μετά την θεραπεία, θα γευτεί το άγγιγμα του Χριστού, ο Οποίος θα τον σηκώσει και θα τον παραδώσει στον πατέρα του. Ο πριν ακοινώνητος είναι τώρα έτοιμος να επανέλθει στην κοινωνία. Ξεκίνησε από τον Θεό και θα προχωρήσει με τον άνθρωπο. Ο διάβολος δεν έχει πλέον ισχύ επάνω του. Ο νέος θα πρέπει όμως να ξαναβρεί την ταυτότητά του, αφού απαλλάχθηκε από εκείνον που την απομυζούσε. Ο Χριστός τον καλεί να ακούει την φωνή του Θεού και με προσευχή και νηστεία να χαράξει μια καινούργια πορεία ζωής, μαζί με όσους τον αγαπούνε.
Αν σκεφτούμε την σύγχρονη κωφαλαλία, διαπιστώνουμε ότι ο πολιτισμός μας έχει δημιουργήσει υποκατάστατα για να μην μας χρειάζεται ο κόπος της επικοινωνίας. Για να είμαστε απορροφημένοι στον εαυτό μας και στην εικόνα του. Για να μην έχουμε την δυνατότητα να κοιτούμε τον άλλον στα μάτια, για να μην ακούμε τι μας λέγει με προσοχή, για να τον παρερμηνεύουμε. Ας μην καθιστούμε με την απορρόφηση μας στα μέσα, τον εαυτό μας ύπαρξη με εικονική ταυτότητα, στην ουσία ακοινώνητη. Θέλουμε το αντίβαρο της πίστης. Θέλουμε την νηστεία από τα μέσα, δηλαδή την με μέτρο χρήση τους. Θέλουμε την προσευχή προς τον Θεό που μας δίνει νόημα. Θέλουμε σχέσεις αγάπης. Θέλουμε να έχουμε ταυτότητα ζωής τόσο στον νυν όσο και στον μέλλοντα αιώνα. Μόνο έτσι η επικοινωνία γίνεται κοινωνία.

Σοί λέγω...

«Σοί λέγω, ἔγειρε καί ἆρον τόν κράβαττόν σου καί ὕπαγε εἰς τόν οἶκον σου. Καί ἠγέρθη εὐθέως, καί ἄρας τόν κράβαττον ἐξῆλθεν ἐναντίον πάντων»(Μάρκ. 2, 11-12)
«Σέ σένα το λέω, σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου». Εκείνος σηκώθηκε αμέσως, πήρε το κρεβάτι του και μπροστά σ’ όλους βγήκε έξω.

«Σοι λέγω». Λόγος θεϊκός. Λόγος αρχοντικός. Λόγος μεγαλοσύνης. Λόγος κυριαρχικός. Λόγος αγάπης τρυφερής, μα και αποφασιστικής. Λόγος που δεν χωρά ούτε καν λογισμό αμφιβολίας. Λόγος που φέρνει ως μοναδική απάντηση το «ευθέως». Είναι ο λόγος του Χριστού προς τον παραλυτικό της Καπερναούμ. Ο λόγος του δωρεοδότη της υγείας προς τον αδύναμο και ασθενή. Του Θεανθρώπου που συναντά τον πεπτωκότα, φθαρέντα, νικημένο από την ίδια του την φύση άνθρωπο. Όπως διά του λόγου του Θεού τα πάντα εγεννήθησαν, πλην του ανθρώπου, στον οποίο εκτός από τον λόγο ο Θεός έβαλε και μία ξεχωριστή κίνηση, την κατ᾽ εικόνα και καθ᾽ ομοίωσιν πλάση του ανθρώπου, έτσι και εδώ με τον ερχομό του Χριστού, ο λόγος θεραπεύει, δίνει δηλαδή μια καινούργια γέννηση στους ανθρώπους.
«Σοι λέγω». Δεν λογαριάζει την στάση των γραμματέων, για τους οποίους είναι αδιανόητο ένας Θεός να ασχολείται με τους αμαρτωλούς ανθρώπους, όπως θεωρούσαν όσους είχαν βαρύτατα νοσήματα. Δεν λογαριάζει την αμφισβήτηση των ανθρώπων της θρησκείας προς το πρόσωπό Του. Ότι δεν Τον αποδέχονται ως Υιό του Θεού. Δεν λογαριάζει την άρνησή τους να αγαπήσουν. Να χαρούν με την άφεση των αμαρτιών που παίρνει ο συνάνθρωπός τους, διότι πιστεύουν σε έναν Θεό της καθαρότητας και της τυπολατρίας, έναν Θεό που βλέπει μόνο την εξωτερική συμπεριφορά, το να είναι κάποιος «εντάξει» με τα λόγια της Γραφής, ακόμη κι αν η καρδιά είναι άδεια από αγάπη. Δεν είναι ότι τους περιφρονεί. Συζητά μαζί τους. Τους αποδεικνύει τον λανθασμένο τρόπο σκέψης και ζωής και κάνει το θαύμα τελικά, για να τους οδηγήσει στην μετάνοια, ακόμη κι αν γνωρίζει ότι δεν θα αδράξουν την ευκαιρία.
«Σοι λέγω». Μιλώντας στον παραλυτικό, απευθύνεται και στους φίλους του, οι οποίοι αποστεγάζουν τη στέγη, για να τον κατεβάσουν ενώπιον του Χριστού, αφορμώμενοι από την αγάπη για τον φίλο τους, αλλά και από την πίστη στον Θεάνθρωπο, χωρίς να λογαριάσουν τον θόρυβο, την αποδοκιμασία από τους άλλους ανθρώπους, την πιθανή οργή του ιδιοκτήτη του σπιτιού. Απευθύνεται σ’ αυτούς απορώντας με χαρά για την δύναμη της πίστης τους. Σ᾽ αυτούς που το ζητούν με τρόπο σιωπηλό, καθώς δεν είπαν τίποτα στον Χριστό, μα έμπρακτο.
«Σοι λέγω». Ο Χριστός διά της Εκκλησίας μάς απευθύνει τον ίδιο λόγο.
- Να μας αναπλάσει από τη φθορά των παθών, του εγωκεντρισμού, της αμαρτίας και να μας αποκαταστήσει στην αιωνιότητα.
- Να μας κάνει να καταλάβουμε ότι δεν τον ενδιαφέρει η τυπική τήρηση των εντολών Του, αλλά η αγάπη στο πρόσωπό Του και η συναίσθηση της αδυναμίας μας που εκφράζονται με την μετάνοια.
- Να Τον εμπιστευτούμε και να χαλάσουμε τα εμπόδια που μας κρατούν μακριά από τους άλλους. Να τους αγαπήσουμε με προσωπικό κόστος.
Η αυθεντική απάντηση στο «σοι λέγω» του Χριστού είναι το «ευθέως». Ας το πούμε με λόγια και έργα!

Η Αναζήτηση!

«Βρίσκει ο Ιησούς τον Φίλιππο και λέει: ‘ακολούθησέ με’. Βρίσκει ο Φίλιππος τον Ναθαναήλ και του λέει: Αυτόν που προανήγγειλε ο Μωυσής στον νόμο και οι προφήτες, τον βρήκαμε. Είναι ο Ιησούς, ο του Ιωσήφ, από την Ναζαρέτ»
Ο χριστιανισμός είναι μία συνεχής αναζήτηση της Αλήθειας. Η Αλήθεια δεν είναι ιδέα, αλλά Πρόσωπο, το Πρόσωπο του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού. Για να βρούμε την Αλήθεια, χρειάζεται αναζήτηση. Όποιος αναζητεί, θα συναντήσει τον Χριστό. Θα τον βρει ο ίδιος ο Θεάνθρωπος. Δεν είναι τυχαία η συνάντηση. Είναι ανταπόκριση στο χτυποκάρδι για αλήθεια, σε μία βαθύτερη αναζήτηση της ύπαρξης για νόημα που ξεπερνά τον χρόνο, για την αγάπη που νικά κάθε πάθος, κάθε δικαίωμα, κάθε πρόσκαιρο. Και ο Χριστός δεν κωφεύει σ ’αυτήν την αναζήτηση. Εμφανίζεται στον αναζητητή άλλοτε απευθείας, όπως στον Φίλιππο, άλλοτε διά μέσου των άλλων ανθρώπων, όπως έκανε ο Φίλιππος στον Ναθαναήλ. Τον βρήκε και του ανακοίνωσε την μεγάλη συνάντηση.
Γι’ αυτό και η ιεραποστολή είναι στάση ζωής στην χριστιανική παράδοση. Αν με βρήκε ο Χριστός, αυτό είναι η αρχή για να βρω τον άλλο, τον πλησίον μου και να του ανακοινώσω την δική μου χαρά. Να την μοιραστώ. Να δείξω ότι άλλαξε η ζωή μου. Όχι με πομπώδη τρόπο, όχι με επίδειξη, όχι για να φανερώσω ότι είμαι ο εκλεκτός. Αλλά γιατί η αγάπη έχει νόημα και πληρότητα όταν μοιράζεται, όταν δεν κρατιέται στο εγώ, όταν γίνεται λαχτάρα και άλλοι να συναντήσουν, να γιατρευτούν, να μοιραστούν.
Πώς μας βρίσκει ο Χριστός σήμερα;
Συνήθως Τον προσπερνούμε αδιάφοροι. Δεν μένουμε σε αυτό που είναι ο Ίδιος, διότι δεν Τον αναζητούμε. Είμαστε βέβαιοι ότι Τον έχουμε, παραδομένοι στην συνήθεια, την επανάληψη, το αίσθημα ότι τα έχουμε καλά μαζί Του. Δεν αισθανόμαστε την Εκκλησία σπίτι μας, διότι εκεί πηγαίνουμε άλλοτε για να μην τα χαλάσουμε με τον Θεό και άλλοτε για να ηρεμίσουμε, από τις ζάλες της ζωής. Δεν συνειδητοποιούμε ότι η Εκκλησία είναι το ιατρείο της ψυχής μας. Ότι, ο Χριστός περιμένει να Του δώσουμε την καρδιά, τα πάθη και τα λάθη μας, για να μας θεραπεύσει.
Ο κόσμος Τον έχει διαγράψει από τις προτεραιότητές του. Συνήθως αναζητά την ύπαρξη των θρησκειών ως ιδεολογιών, για να μπορεί να κρατιέται από κάπου, ή ως φύλακα των παραδόσεων. Ο κόσμος δεν Τον αναζητεί, δεν αισθάνεται ότι του λείπει, διότι αποθεώνει το εγώ του, τις αλήθειές του, τα αγαθά του και έχει συμβιβαστεί με τον θάνατο, τον οποίο προσπαθεί να αναβάλει, για να χαρεί την ζωή. Μένουν οι δοκιμασίες, οι λύπες, η απόγνωση μπροστά στο τέλος ως τελευταίες ευκαιρίες να ανοιχτεί στην συνάντηση, παρότι ο Χριστός είναι πανταχού και διαρκώς παρών.
Κι εμείς οι χριστιανοί επηρεαζόμαστε από τους ρυθμούς του κόσμου. Παγιδευμένοι στις βεβαιότητές μας από την μία και εκκοσμικευμένοι όσο τίποτε από την άλλη, δεν νιώθουμε την ανάγκη για προτεραιότητα του Χριστού.
Δεν είναι καιρός για απόγνωση. Αν κάτι κρατά ζωντανό η Ορθοδοξία στην ζωή μας είναι η αναζήτηση. Είναι η δίψα για συνάντηση με τον Χριστό, τον Εσταυρωμένο και Αναστάντα, ο Οποίος ανταποκρίνεται στον μικρό πόθο μας για Αλήθεια, φωτίζει δείχνοντάς μας ότι Αυτός είναι το νόημα. Και μας καλεί σε συνάντησή μαζί Του στην Εκκλησία, αλλά όχι μόνους μας. Να βρούμε στον πλησίον Κύριον τον Θεόν μας. Θέλει απόφαση. Θέλει ταπείνωση. Θέλει αγάπη. Θέλει Εκκλησία!