Έτοιμοι για πόλεμο!!!

Ως μαχητές-πολεμιστές μας καλεί ο απόστολος Παύλος να αντιμετωπίσουμε την ζωή μας, στο πνευματικό της επίπεδο. Και μάλιστα αγώνας και πάλη με αντιπάλους ισχυρούς και ανώτερους από εμάς. Ας μην ξεχνάμε πως όταν βαπτιστήκαμε, μας άλειψαν με «ἐπορκιστόν ἔλεον», δηλαδή με λάδι που με την ευχή που του διάβασε ο ιερέας ευλογείτε για να διώχνει τους δαίμονες. Όπως οι αθλητές άλειφαν το σώμα τους με λάδι για να μπορούν να ξεφεύγουν από τα πιασίματα, τις λαβές του αντιπάλου τους, έτσι και οι προσερχόμενοι στο βάπτισμα για να μπορούν να αποφεύγουν τις πονηρίες και τις ραδιουργίες του διαβόλου.
Μας καλεί ο απόστολος να πάρουμε και να χρησιμοποιήσουμε την πανοπλία, τα όπλα τα αμυντικά και επιθετικά που μας δίνει ο Θεός, στον αγώνα μας αυτόν. Και αυτά τα όπλα είναι ικανά να μας βγάλουν νικητές στον αγώνα με τον διάβολο, γιατί συνδυάζονται με την παρουσία του Θεού.
Ζώνη είναι η αλήθεια της πίστεως, ο έλεγχος της ζωής μας για το αν συμφωνεί με αυτό που ο Θεός ζητά.
Θώρακας είναι η δικαιοσύνη και η κάθε αρετή. Υποδήματα η ετοιμασία να μιλούμε για τον Θεό στους άλλους. Ασπίδα η βεβαία πίστη στο Θεό, ότι η δύναμή του είναι ισχυρότερη από κάθε αντίπαλο και ότι ο Θεός μας αγαπά και μας φροντίζει πάντοτε, ενώ οι δυσκολίες είναι ο τρόπος που μας επισκέπτεται. Περικεφαλαία η ακλόνητη ελπίδα στο Θεό. Μάχαιρα είναι ο λόγος του Θεού, η προσευχή.
Είχαμε πει την προηγούμενη Κυριακή πως οι ημέρες είναι πονηρές, επικίνδυνες γιατί οι πειρασμοί είναι πολλοί και μεις οι άνθρωποι παρασυρόμαστε στις υλικές μέριμνες και υποθέσεις, αφήνοντας σε δευτερεύουσες θέσεις α πνευματικά μας ενδιαφέροντα. Και πάλι ο απόστολος Παύλος φωνάζει για να τον ακούσουμε, μας προετοιμάζει όπως ο προπονητής για τον αγώνα, όπως ο σαλπιγκτής στο στρατό για τη μάχη. Ας τον ακούσουμε και ας αναλάβουμε την πανοπλία για τη μάχη!

Πρόγραμμα Εβδομάδος

Δευτέρα 26 Νοεμβρίου – Κυριακή 2 Δεκεμβρίου 2018

Δευτέρα 26 Νοεμβρίου 2018 (Άγιου Στυλιανού):
7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία
5.00 – 6.00 μ.μ. Εσπερινός και Παράκληση στην Παναγία.
6.00 μ.μ. Κύκλος Συμμελέτης Αγίας Γραφής.

Παρασκευή 30 Νοεμβρίου 2018 (Αγίου Ανδρέα):
7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία
5.00μ.μ. Εσπερινός και Αγιασμός Πρωτομηνιάς

Σάββατο 1 Δεκεμβρίου 2018:
7.30 – 9.40 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία
11.00 π.μ. - 12.30 μ.μ. Κατηχητικό για τα μικρότερα παιδιά.
4.00 – 5.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Δ, Ε, και Στ Δημοτικού.
5.00 μ.μ. ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ
6.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Γυμνασίου - Λυκείου.

Κυριακή 2 Δεκεμβρίου 2018:
7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

 Την Κυριακή 2 Δεκεμβρίου, πρώτα ο Θεός θα στρώσουμε τα χαλιά στον Ναό μας.

Όταν τελικά δεν «γεννήθηκε» ο Χριστός….

Όταν τελικά δεν «γεννήθηκε» ο Χριστός….

Σοκαριστικός, αιρετικός και σίγουρα βλάσφημος ο τίτλος μας και μάλιστα ανεπίτρεπτο να βγαίνει από γραφίδα Ορθόδοξου Κληρικού.
Πριν όμως ο αναγνώστης αγανακτήσει και ρίξει το ανάθεμα, ας κάνει τον κόπο να διαβάσει τις παρακάτω γραμμές και ίσως στο τέλος προσυπογράψει αυτό το άρθρο. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν:
Φέτος, εδώ και ένα μήνα, αλλά και κάθε χρόνο αυτό το χρονικό διάστημα όλοι μιλούν για τη γέννηση του Χριστού. Σε όποιο μέρος του κόσμου και αν είναι κανείς, ανεξάρτητα αν η χώρα αυτή είναι χριστιανική ή όχι, ιδιαίτερα την παραμονή και ανήμερα της Εορτής, 24η και 25η Δεκεμβρίου, θα ακούσεις και θα δεις κάτι που θυμίζει το γεγονός των Χριστουγέννων.
Βέβαια τα Χριστούγεννα για πολλούς, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς και ρεαλιστές, έχουν ξεφύγει και αποχρωματιστεί από το αμιγώς εκκλησιαστικό-θρησκευτικό περιεχόμενό τους και διατηρούνται περισσότερο ως εμπορικό γεγονός. Ο στίχος του γνωστού παραδοσιακού χριστουγεννιάτικου τραγουδιού ¨Χιόνια στο καμπαναριό¨ « και όλοι παν στην Εκκλησιά το Χριστό να προσκυνήσουν…» μοιάζει, ως πρακτική, να έχει εγκαταλειφθεί για την πλειοψηφία των Χριστιανών. Βέβαια, αναμφισβήτητα τα Χριστούγεννα μαζί με την Ανάσταση και μερικές άλλες μεγάλες εκκλησιαστικές γιορτές συγκεντρώνουν τον περισσότερο κόσμο στους ναούς μας και στο μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας, αλλά ας μη γελιόμαστε πλέον, πολλοί προτιμούν να ξημερώνονται στα «Χριστουγεννιάτικα Ρεβεγιόν», εντός και εκτός σπιτιών (όπως π.χ. σε χώρους διασκέδασης), και την ώρα που χτυπάει η καμπάνα των Εκκλησιών για τη χριστουγεννιάτικη Θ. Λειτουργία (συνήθως στις 5:00-5:30 το πρωί), οι περισσότεροι επιστρέφουν κατάκοποι για να πέσουν για ύπνο, κάτι που στο παρελθόν ήταν ανήκουστο ή τουλάχιστον συνέβαινε σε πολύ μικρότερο ποσοστό.
Παρόλα αυτά όμως, σίγουρα μέσα από τις γιορτές, μέσα από το στολισμό, μέσα από τις συνταγές μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής, μέσα από τη διάθεση φιλανθρωπίας, μέσα από την προβολή ταινιών και ανάλογης μουσικής, μέσα από τις ευχές, μέσα από τα ήθη και έθιμα αυτής της ιδιαίτερης μέρας του χρόνου, όπως είπαμε και στην αρχή, θα στραφούμε λεκτικά στον ερχομό του Χριστού και στη γη. Επομένως, αφού λέγεται, σίγουρα ήρθε ο Χριστός στη γη! Αλλά τελικά μήπως «δεν ήρθε»;
Φυσικά δεν αμφισβητούμε την ιστορική έλευση του Θεανθρώπου στην ανθρώπινη ιστορία. Αυτό που επισημαίνουμε είναι ότι υπάρχει μια γενική ανακολουθία, μια αντίφαση μεταξύ έργων και πράξεων. Γιατί ο Χριστός δεν ήρθε στον κόσμο για να λέμε ότι ήρθε, αλλά για να μας σώσει. Ο Θεός Λόγος «κατέβηκε» αυτός, για να «ανέβουμε» εμείς. «Φτώχυνε» ο Κύριος, για να «πλουτίσουμε» εμείς. Όσοι λοιπόν γιορτάζουν αληθινά Χριστούγεννα, σημαίνει ότι αυτό που λέω το ζω, και το αντίστροφο. Αναμφισβήτητα τα πρόσωπα που υπούργησαν το μυστήριο της Θ. Οικονομίας Του Θεού (Παναγία, Ιωσήφ, Άγγελοι, Ποιμένες, Μάγοι) ήταν λίγοι, σαν την καλαμιά στον κάμπο, και η επίδρασή τους ήταν σταγόνα στον ωκεανό σε σχέση με την άγνοια και το σκοτάδι των πολλών. Μην ξεχνούμε ότι η εξουσία της εποχής (ο Ηρώδης και οι στρατιώτες του) προσπάθησαν από την αρχή να εξαφανίσουν μια και καλή την επέμβαση του Θεού στην ανθρώπινη ιστορία. Το ίδιο και εμείς σήμερα με τα έργα μας και τις πράξεις μας «σκοτώνουμε» συνεχώς τον Χριστό στη ζωή μας. Με τα λόγια λοιπόν πολλοί μιλούν για το Χριστό, λίγοι όμως θα Τον προσεγγίσουν με έργα ψυχοσωματικά και κυρίως μεταμορφωτικά, και λίγοι θα κάνουν χώρο στην καρδιά τους για να βρει κατάλυμα να σκηνώσει ο Χριστός.
Τι νόημα έχει λοιπόν να λέμε ότι γεννήθηκε ο Χριστός και όμως η ζωή και τα έργα μας να μη το φανερώνουν; Τι νόημα έχει να μιλούμε για τη γέννησή του Κυρίου, αλλά παράλληλα να γεννιούνται και να συντηρούνται στην πορεία μας αμαρτίες, πάθη και αδυναμίες; Πώς γεννήθηκε ο Χριστός «…επί γης ειρήνη», κατά τις υμνωδίες των αγγέλων, ενώ η ανθρωπότητα βρίσκεται συνέχεια διαιρεμένη, σε πόλεμο, ταραχή και εχθρότητα; Είναι χαρακτηριστικό ότι στην ίδια την πόλη της Βηθλεέμ φέτος ακυρώνονται όλες οι εκδηλώσεις των Χριστουγέννων, ως αντίδραση στην πρόσφατη απόφαση του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής να αναγνωρίσει την Ιερουσαλήμ ως Πρωτεύουσα του Ισραηλιτικού Κράτους, μια πόλη που οι Χριστιανοί είναι μόλις το 1/3 του πληθυσμού της!!!
Επομένως, για να συνοψίσουμε το θέμα και για να εξηγήσουμε, αλλά να μην παρεξηγήσουμε τον τίτλο του άρθρου μας, είναι αδιανόητο να λέμε και να γιορτάζουμε Χριστούγεννα, ενώ υπάρχουν ακόμη εθνικές εχθροπραξίες, κοινωνικές αδικίες, αιρέσεις, άλλες θρησκείες και άρνηση υιοθέτησης της αληθινής πίστης που αποκάλυψε ο ίδιος ο Θεός, αθεΐα, άνθρωποι μέσα στη φτώχεια, άστεγοι στο κρύο, παιδιά που πεθαίνουν από την πείνα, γονείς που κακοποιούν, βιάζουν και σκοτώνουν τα παιδιά τους, άνθρωποι που με πρόφαση τα δικαιώματά τους και την πολιτιστική πρόοδο καταστρατηγούν τη διδασκαλία του Χριστού, και τόσα άλλα…. Τελικά, στην πράξη δε γεννήθηκε ο Χριστός (δεν κάναμε χώρο να γεννηθεί) τουλάχιστον στις καρδιές όλων των παραπάνω κατηγοριών, ή στην καλύτερη περίπτωση τον αναγκάσαμε να μεταναστεύσει, όπως έγινε και με τις σφαγές του Ηρώδη κατά τη φυγή Του στην Αίγυπτο.
Τι νόημα έχει λοιπόν να συμβαίνει κάτι αντικειμενικά αλλά να μη συμβαίνει και υποκειμενικά; Τι νόημα να έχει ξημερώσει κι εγώ να έχω κλειστά τα πατζούρια και τις κουρτίνες μου; Για μένα πάλι σκοτάδι θα έχει και ας χαίρονται οι άλλοι έξω τον ήλιο. Όπως όμως το φως θα μπει μόνο όταν εγώ ανοίξω το παράθυρό μου, γιατί πριν στο σκοτάδι και να το ανοίξω πάλι σκοτάδι θα είναι, έτσι κι εδώ ο Χριστός γεννήθηκε, προσέλαβε την ανθρώπινη φύση μας και την αγίασε, αρκεί κι εμείς ελεύθερα και αβίαστα να ακολουθήσουμε και να μιμηθούμε την πορεία Του στη ζωή μας! Τότε πραγματικά ο τεχθείς Χριστός δεν θα είναι μόνο στα χείλη μας αλλά πραγματικά μέρος της καρδιάς μας και όλης της ύπαρξής μας. Ευχόμαστε λοιπόν σε όλους Χριστούγεννα πνευματικά, με Χριστό και με διάρκεια καθημερινή όλο το χρόνο, κάθε στιγμή. Αμήν!
(π. Αντώνιος Χρήστου – Χριστούγεννα 2017)

Πρόγραμμα Εβδομάδος

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ
Δευτέρα 26 Νοεμβρίου – Κυριακή 2 Δεκεμβρίου 2018

Δευτέρα 26 Νοεμβρίου 2018 (Άγιου Στυλιανού):
7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία
5.00 – 6.00 μ.μ. Εσπερινός και Παράκληση στην Παναγία.
6.00 μ.μ. Κύκλος Συμμελέτης Αγίας Γραφής.

Παρασκευή 30 Νοεμβρίου 2018 (Αγίου Ανδρέα):
7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία

Σάββατο 1 Δεκεμβρίου 2018:
7.30 – 9.40 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία
11.00 π.μ. - 12.30 μ.μ. Κατηχητικό για τα μικρότερα παιδιά.
4.00 – 5.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Δ, Ε, και Στ Δημοτικού.
5.00 μ.μ. ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ
6.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Γυμνασίου - Λυκείου.

Κυριακή 2 Δεκεμβρίου 2018:
7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

Ο πλούτος...

Δεδομένου ότι μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα ακούμε για τρίτη φορά ευαγγελικό ανάγνωσμα που αναφέρεται σε πλούσιο, ο πλούτος ή καλύτερα η επιθυμία απόκτησής του φαίνεται να κυριαρχούσε και στην εποχή του Χριστού στους ανθρώπους. Και σίγουρα εξασφάλιζε και εξασφαλίζει ο πλούτος άνεση στην καθημερινότητα, κοινωνική αναγνώριση, καλύτερη φροντίδα της υγείας, περισσότερη χρήση της τεχνολογίας. Όλα αυτά όμως, δίνουν στον πλούσιο την αίσθηση της αυτάρκειας, της παντοδυναμίας, της υπεροχής έναντι των συνανθρώπων του και συνήθως το σύνθημα «φάγωμεν, πίωμεν, αύριο γαρ αποθνήσκωμεν», γίνεται κανόνας ζωής. Έτσι, δεν αναζητά το Θεό γιατί θεοποιεί τον εαυτό του, δεν μπορεί να αγαπήσει γιατί ξέρει μόνο να χρησιμοποιεί τον άλλον, δεν μπορεί να ανοιχτεί στον άλλον γιατί βλέπει καιροσκόπους που θέλουν να τον εκμεταλλευτούν.
Στη σημερινή Ευαγγελική περικοπή συναντάμε έναν πλούσιο ο οποίος είναι η εξαίρεση. Ζητά να κληρονομήσει την αιώνια ζωή. Έχει τηρήσει τις εντολές του μωσαϊκού νόμου. Έχει δηλαδή επιλέξει να τηρεί τον λόγο του Θεού, ώστε να μπορεί να διεκδικεί το δικαίωμα στην κοινωνία μαζί Του. Αναγνωρίζοντας την αυθεντία του Χριστού, ζητά από Αυτόν την αλήθεια για την πνευματική του κατάσταση. Πώς μπορεί να κληρονομήσει, να προσθέσει στα αγαθά του δηλαδή, την βασιλεία του Θεού. Η απάντηση που λαμβάνει από τον Χριστό θα τον λυπήσει. Ο Κύριος του ζητά να εγκαταλείψει όλα τα αγαθά του. Να τα πουλήσει και να δώσει τα χρήματα στους φτωχούς και να Τον ακολουθήσει. Ο λόγος του Χριστού κάνει τον πλούσιο να λυπηθεί. Ήταν τόσα πολλά όσα είχε, ώστε δεν μπορούσε να φανταστεί τη ζωή του χωρίς αυτά. Και ο Χριστός θα πει στους μαθητές Του, για να τα ακούσει και ο πλούσιος: «Πώς δυσκόλως οι τα χρήματα έχοντες εισελεύσονται εις την βασιλείαν του Θεού» (Λουκ. 18, 24). «Πόσο δύσκολα θα μπουν στη βασιλεία του Θεού αυτοί που έχουν τα χρήματα».
Για να μπορέσουμε και εμείς (που δεν είμαστε πλούσιοι), να ωφεληθούμε από τον πλούσιο, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι ο πλούσιος είναι εκφραστής του υλιστικού πνεύματος κάθε εποχής. Η συνάντησή του με τον Χριστό δείχνει τρία σημεία, τα οποία καθιστούν πολύ δύσκολη την είσοδο του υλιστή ανθρώπου στη βασιλεία του Θεού. Είναι η απουσία ορίων και η αίσθηση της παντοδυναμίας, η αδυναμία διάκρισης και αποδοχής της αλήθειας και η ελπίδα στον Θεό για το αδύνατο.
Ο υλιστής άνθρωπος αισθάνεται παντοδύναμος. Με γνώμονα τα χρήματα και τα αγαθά του δεν πιστεύει ότι κάτι τον απειλεί. Έτσι πορεύεται στη ζωή χωρίς να φοβάται για κάτι, εκτός από το να χάσει τα αγαθά του. Και γι’ αυτό η κύρια φροντίδα του είναι η διατήρηση και η αύξησή τους. Η ελεημοσύνη δεν είναι στις προτεραιότητές του. Δυσκολεύεται να κατανοήσει γιατί δεν τον αγαπούνε, αλλά και δεν τον νοιάζει από ένα σημείο και μετά. Τα αγαθά είναι η προτεραιότητά του. Ακόμη και την σκέψη του θανάτου την μεταφέρει στο απώτερο μέλλον. Η ζωή του όλη είναι στο σήμερα, γιατί έχει ό,τι θέλει.
Ο υλιστής άνθρωπος δυσκολεύεται να διακρίνει και να αποδεχτεί την αλήθεια για το νόημα της ζωής του. Ακόμη κι όταν ενδιαφέρεται για το τι ζητά ο Θεός από αυτόν, ακόμη κι όταν στην ψυχή του έχει κάποια αγωνία για το τι μέλλει γενέσθαι, κατεβάζει τον Θεό στα δικά του μέτρα. Θέλει από Εκείνον να του επιβεβαιώσει ότι η ζωή του είναι εντάξει. Και γι’ αυτό τηρεί τις εντολές της πίστης, συνήθως επιφανειακά. Δεν είναι όμως σε θέση να αποδεχτεί ότι πίστη σημαίνει ο Θεός να είναι η προτεραιότητα της ζωής και όχι τα αγαθά. Ότι το θέλημα του Θεού είναι πιο πάνω από τις δικές μας πεποιθήσεις. Είναι σκληρή η αλήθεια αυτή για τον υλιστή. Συνεπάγεται τον αναπροσανατολισμό της ζωής του. Την παραίτηση από την παντοδυναμία του και μάλιστα εκούσια. Την έξοδο από το εγώ. Το μοίρασμα των αγαθών. Και την ακολούθηση του Χριστού. Ο υλιστής όμως δεν μπορεί να δεχτεί αυτόν τον δρόμο. Και λυπάται.
Ο υλιστής άνθρωπος επειδή ελπίζει στον εαυτό του και στα αγαθά του, δεν μπορεί να ελπίσει στον Θεό. Γι’ αυτόν η ζωή είναι άσπρο-μαύρο. Ο Θεός όμως δίνει ευκαιρίες στον άνθρωπο μέχρι το τέλος της ζωής του και θα συνεχίσει να δίνει και στον υλιστή, για να καταστήσει το αδύνατο δυνατό. Ο υλιστής όμως δυσκολεύεται να ελπίσει. Προτιμά να συνεχίσει τη ζωή του όπως την έχει προσανατολίσει, αφήνοντας τον Θεό στην άκρη. Έτσι το περιθώριο της μετάνοιας σμικρύνεται. Παρόλα αυτά, τίποτε δεν μπορεί να προδικασθεί. Η αγάπη του Θεού είναι τόση, ώστε ο υλιστής θα έχει τις ευκαιρίες του. Μόνο που ο χρόνος κυλά εις βάρος του. Και η εξάρτηση από τα αγαθά, τον τρόπο του κόσμου, το εγώ του στερούν την ευκαιρία τόσο της αλλαγής όσο και της χαράς της νέας ζωής. Της στράτευσης στον δρόμο που ζητά ο Χριστός. Αυτόν της αγάπης, της διακήρυξης του λόγου που οδηγεί στη σωτηρία, του προσανατολισμού στην αιωνιότητα.
Αυτός είναι ο πολιτισμός μας σήμερα. Έχει μεταφέρει το αίσθημα της παντοδυναμίας όχι μόνο στους πλούσιους, αλλά και στον κάθε άνθρωπο που γοητεύεται από τα υλικά. Κάνει τον άνθρωπο να ξημεροβραδιάζεται στα καταστήματα για να αποκτήσει τα περιττά. Δεν του επιτρέπει να κατανοήσει την μεγάλη αλήθεια: ότι μόνο η αγάπη για τον Θεό και τον συνάνθρωπο νοηματοδοτεί τη ζωή μας και μας κάνει να νικούμε τον θάνατο. Ότι η ελπίδα μας έχει όνομα: είναι η σχέση μας με τον Θεό και η εμπιστοσύνη στο θέλημά Του. Και παρότι διαψευδόμαστε από τον υλισμό, επιμένουμε σ’ αυτόν. Για να μένουν τα υπαρξιακά «γιατί;» αναπάντητα.

Πρόγραμμα εβδομάδος

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ
Δευτέρα 19 – Δευτέρα 26 Νοεμβρίου 2018

Δευτέρα 19 Νοεμβρίου 2018:
5.00 – 6.00 μ.μ. Εσπερινός και Παράκληση στην Παναγία.
6.00 μ.μ. Κύκλος Συμμελέτης Αγίας Γραφής.

Τρίτη 20 προς Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2018 (Εισόδια Θεοτόκου):
9.00 μ.μ. – 12.30 π.μ. Εσπερινός – Όρθρος – Θεία Λειτουργία

Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2018 (Εισόδια Θεοτόκου):
7.30 – 9.45 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία

Σάββατο 24 Νοεμβρίου 2018:
11.00 π.μ. - 12.30 μ.μ. Κατηχητικό για τα μικρότερα παιδιά.
4.00 – 5.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Δ, Ε, και Στ Δημοτικού.
5.00 μ.μ. ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ
6.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Γυμνασίου - Λυκείου.

Κυριακή 26 Νοεμβρίου 2018 (Αγίας Αικατερίνης):
7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

 Σήμερα, Κυριακή 18 Νοεμβρίου 2018, στις 6.00 μ.μ. στο Πνευματικό Κέντρο του Ναού μας θα πραγματοποιηθεί μια εόρτια εκδήλωση, στην οποία θα γίνει η παρουσίαση δύο παιδικών βιβλίων που συνέγραψε ο π. Θεόδωρος Μπατάκας. Η είσοδος θα είναι ελεύθερη.
 Την Κυριακή 2 Δεκεμβρίου, πρώτα ο Θεός θα στρώσουμε τα χαλιά στον Ναό μας.

«Αξίως περιπατήσαι της κλήσεως ης εκλήθητε»

Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας στους Εφεσίους, μας δίνει τον τρόπο της ζωής του Χριστιανού, πολύ περιληπτικά, αλλά ταυτόχρονα και πολύ ουσιαστικά. Έναν τρόπο αντάξιο Εκείνου που μας κάλεσε στην νέα ζωή. «Αξίως περιπατήσαι της κλήσεως ης εκλήθητε» (Εφεσ. 4, 1):
Πρώτον πάσα ταπεινοφροσύνη. Ο χριστιανός καλείται στην ζωή του να εμπιστεύεται τον Θεό και το θέλημά Του. Ακόμη και τα χαρίσματά του, ακόμη και τις επιτυχίες και την πρόοδό του, ακόμη και την πνευματικότητα την οποία παλεύει να έχει και να βιώσει, να μην την αποδίδει στον εαυτό του και το εγώ του, αλλά να την θεωρεί δώρο Θεού. Έτσι προφυλάσσεται από την υπερηφάνεια, αιτία που υποκινεί τον άνθρωπο όταν αναζητούμε το δίκαιο, την δόξα, την εξουσία.
Δεύτερον πάσα πραότητα. Είναι η καλοσύνη που έχει λείψει από την καθημερινή μας ζωή. Η καλή διάθεση έναντι του άλλου, από τον οποίο σήμερα έχουμε μόνο απαιτήσεις. Γι’ αυτό και η διάθεσή μας είναι επιθετική. Η καλοσύνη συνεπάγεται να μπορούμε να τον ακούμε. Και να προσπαθούμε είτε να ικανοποιήσουμε το αίτημά του είτε να του εξηγήσουμε ποιο είναι το όφελός του, χωρίς να οργιστούμε, χωρίς να απογοητευτούμε από αυτόν, ακόμη κι αν δεν είναι όπως τον θέλουμε.
Τρίτον μετά μακροθυμίας. Είναι η συγχωρητικότητα που κι αυτή μας δυσκολεύει. Πεπεισμένοι ότι ο εαυτός μας δεν μπορεί να ανέχεται υποτίμηση και προσβολές, λησμονούμε ότι απέναντι στον Θεό είμαστε οφειλέτες και ότι με το να θυμόμαστε το κακό που μας έκαναν ή νομίζουμε ότι μας έκαναν οι άλλοι άνθρωποι δεν ακολουθούμε τον δρόμο της πίστης. Η κοινωνία μας στηρίζεται στην εκδίκηση, στην τιμωρία, στο μίσος. Η χριστιανική ζωή αντιτάσσει την μακροθυμία, η οποία καταπραΰνει τα πάθη και γλυκαίνει την πορεία μας, ενώνοντας και όχι χωρίζοντας.
Τέταρτον η ανοχή εν αγάπη αλλήλων. Κάτι που λησμονούμε όταν ισχυριζόμαστε ότι αγαπάμε, είναι η ανεκτικότητα. Η ανοχή απέναντι στα αρνητικά του άλλου. Στην συμπεριφορά του. Στα θέλω του. Στην υπερβολή. Ακόμη και στην εχθρότητα και στην κακία. Κυρίως όμως στα μικροεμπόδια, τις μικροταραχές της καθημερινότητας, τους λογισμούς που μας φορτώνουν με βάσανα και μας κάνουν κακοδιάθετους απέναντι στους άλλους. Η ανοχή απέναντι στην διαφορετικότητα, η οποία είναι πρωτίστως ευλογία, διότι μας κάνει να βλέπουμε πού μπορούμε να πατήσουμε για να συμπληρώσουμε αυτό που μας λείπει, αλλά και σε τι πρέπει να παλέψουμε για να διορθωθούμε τόσο εμείς, όσο και ο άλλος. Γιατί η ανοχή είναι η βάση για τον διάλογο. Είναι η βάση για τη συνύπαρξη, η οποία στηρίζεται στη υπομονή και την αυθεντική αγάπη. Όπως μας ανέχεται ο Θεός, έτσι κι εμείς καλούμαστε να ανεχόμαστε τους άλλους.
Πέμπτον η ενότητα που δίνει το Άγιο Πνεύμα με την ειρήνη που συνδέει τους ανθρώπους μεταξύ τους. Για να προχωρούμε ενωμένοι, χρειάζεται να είμαστε ειρηνικοί. Για να βρούμε τη ειρήνη, χρειάζεται να θέτουμε συνεχώς τον εαυτό μας στον έλεγχο της αυτοκριτικής και της αυτογνωσίας, να μην παίρνουμε την ζωή μας με ελαφρότητα. Ειρήνη και ενότητα δίνονται από το Άγιο Πνεύμα. Και η παρουσία του Αγίου Πνεύματος, τόσο στην ζωή της Εκκλησίας, όσο και στην καθημερινή μας πραγματικότητα, μας ευλογεί και μας αγιάζει και κάνει την ζωή μας αλλιώτικη.
Η σημερινή κοινωνία και πολιτισμός αντιτάσσουν την συνεχή προτροπή της αυτοθέωσης. Ότι ο άνθρωπος μπορεί από μόνος του να διαμορφώσει την ζωή του, τόσο την προσωπική, όσο και την κοινωνική, χωρίς Θεό. Με κριτήριο την δική του σκέψη. Έτσι όμως, τα μεγάλα ερωτηματικά για τη ζωή του ανθρώπου παραμένουν αναπάντητα και η ευτυχία το ζητούμενο. Είναι καιρός ο καθένας από εμάς να δει και να βρει με κριτήριο την προσωπική του ευθύνη για την ζωή την απάντηση στα αρχικά ερωτήματα. Μόνοι μας δεν είμαστε, διότι συνεχώς ο Θεός περιμένει. Είναι έτοιμος να εισέλθει στην καρδιά μας. Εκφράζει την αγάπη Του, ακόμη και στις δυσκολίες. Και αναμένει την συνεχή μας επιστροφή.