Δέομαί σου μή με βασανίσῃς»

«ἰδών δε τόν Ἰησοῦν καί ἀνακράξας προσέπεσεν αὐτῷ καί φωνῇ μεγάλῃ εἶπε∙ τι ἐμοί καί σοί, Ἰησοῦ, υἱέ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; Δέομαί σου μή με βασανίσῃς».
Ο Κύριος διέταξε το δαιμονικό πνεύμα να βγει από τον άνθρωπο. Και τότε ο δαιμονισμένος παρακαλεί το Χριστό να μην τον βασανίσει.
Το αίτημα του δαιμονισμένου ηχεί παράξενα. Βασανίζει ο Θεός τον άνθρωπο;
Εμείς γνωρίζουμε το Θεό ως το Θεό της αγάπης. Είναι δυνατόν Αυτός που είναι η όντως αγάπη να θέλει ο άνθρωπος να υποφέρει;
Ο ευαγγελικός λόγος βεβαίως αναφέρει ότι δεν ήταν ο δαιμονισμένος που μιλούσε, αλλά το δαιμόνιο.
Ο άνθρωπος μάλιστα που είχε κυριευθεί από τον διάβολο είναι ανώνυμος, ενώ το δαιμόνιο έχει όνομα. Ονομάζεται «λεγεών», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στο ερώτημα του Χριστού. Ο διάβολος καταλαμβάνει τον άνθρωπο, τον καθιστά ανώνυμο, τον καθιστά αναξιοπρεπή, επικίνδυνο για τους άλλους, τον απομακρίνει από το κοινωνικό σύνολο, τον αφήνει ανέστιο, τον οδηγεί στο μνήμα, τον νεκρώνει.
Βλέπουμε λοιπόν στο Ευαγγέλιο όχι ο Θεός, αλλά ο διάβολος να βασανίζει τον άνθρωπο. Κι όμως, ο άνθρωπος βρίσκεται σε τέτοια σύγχυση, που δεν γνωρίζει ποιος τον ελέγχει, ποιος τον ταλαιπωρεί, αλλά έχει γίνει ένα με τον βασανιστή του.
Πόσες φορές στη ζωή μας αναρωτιόμαστε γιατί ο Θεός να μας βασανίζει. Γιατί ο Θεός να επιτρέπει να χάνουμε την αξιοπρέπειά μας, καθώς οι άνθρωποι μάς περιφρονούν και μας λοιδορούν για τις επιλογές μας ή για τον χαρακτήρα μας, καθώς θεωρούμαστε ανέστιοι σε έναν κόσμο, ο οποίος μας θέλει ταυτισμένους με το πνεύμα και το ήθος του, καθώς ζούμε μοναχικοί επειδή πιστεύουμε στον Κύριο και δεν συσχηματιζόμαστε με το κοσμικό φρόνημα; Γιατί ο Θεός μας βασανίζει αφήνοντάς μας να περνάμε διάφορες δοκιμασίες; Γιατί το να είσαι χριστιανός σήμερα θεωρείται οπισθοδρόμηση και ξεπερασμένη επιλογή, ενώ προστίθεται στη ζωή μας το επιπλέον βάρος να μην έχουμε ούτε την χαρά να περνάμε καλά τόσο εμείς όσο και οι οικείοι μας;
Και δεν βλέπουμε οι άνθρωποι ότι αυτός που μας βασανίζει δεν είναι ο Θεός, αλλά ο διάβολος και το πειρασμικό πνεύμα. Δεν μας παρηγορεί το γεγονός ότι για το Θεό έχουμε όνομα και ότι δεν είμαστε απρόσωποι. Δεν μας παρηγορεί το γεγονός ότι έχουμε σπίτι, που είναι η Εκκλησία. Ότι έχουμε την αξιοπρέπειά μας, που μας δίδεται από την μετάνοια, καθότι αυτή λειτουργεί ως το κάλυμμα των αμαρτιών μας. Ότι μας δίδεται η ευκαιρία να αγαπήσουμε τον πλησίον μας, να προσφέρουμε σ’ αυτόν τα χαρίσματά μας, το περίσσευμα ή το υστέρημα των δωρεών του Θεού, υλικών και πνευματικών, ότι μπορούμε να καθόμαστε δίπλα στον Κύριο Ιησού τόσο στην θεία λειτουργία, όσο και σε κάθε πτυχή της ζωής της Εκκλησίας, να τρεφόμαστε από Εκείνον ως τον Άρτο της ζωής και να έχει η ζωή μας νόημα.
Βασανιζόμαστε από τον διάβολο οι άνθρωποι σήμερα. Με θέα τον κόσμο, μετρώντας τα πάντα με βάση την λεγεώνα της αμαρτίας, δεν χαιρόμαστε την χαρά της παρουσίας του Χριστού στη ζωή μας και στην ουσία ζηλεύουμε το να ζούμε εν τοις μνήμασι, όπως κάνουν όσοι είναι μακριά από το Θεό. Δεν βασανιζόμαστε από το Θεό. Γιατί ακόμη και τα όσα παραχωρεί ο Θεός να συμβαίνουν στη ζωή μας, είναι προς δόξαν Του, αλλά και για τη σωτηρία μας. Και αναπληρώνει τον κατά άνθρωπο πόνο με την ευλογία της δικής Του παρουσίας, δίδοντάς μας νόημα και χαρά.

Πρόγραμμα Εβδομάδος

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ
Κυριακή 23 - Κυριακή 30 Οκτωβρίου 2016

Δευτέρα 24 Οκτωβρίου 2016:
5.00 μ.μ. Εσπερινός και Παράκληση στην Παναγία.
6.00 μ.μ. Κύκλος Πνευματικής Οικοδομής

Τρίτη 25 Οκτωβρίου 2016:
6.00 μ.μ. Εσπερινός Αγίου Δημητρίου

Τετάρτη 26 Οκτωβρίου 2016(Αγίου Δημητρίου)
7.30 – 9.45 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία

Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2016 (Αγίας Σκέπης)
7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος - Θεία Λειτουργία – Δοξολογία εθνικής επετείου – Τρισάγιο αγωνιστών.
11.00 π.μ. Εόρτιο αφιέρωμα στην εθνική επέτειο.

Σάββατο 29 Οκτωβρίου 2016
11.00 π.μ. - 12.30 μ.μ. Κατηχητικό για τα μικρότερα παιδιά.
4.00 μ.μ. – 5.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Δ, Ε, και Στ Δημοτικού.
6.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Γυμνασίου.

Κυριακή 30 Οκτωβρίου 2016:
7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία
6.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Λυκείου.

 Εκδρομή στην Πύλη και το Μουζάκι προετοιμάζεται για την Δευτέρα 31 Οκτωβρίου.
 Ξεκίνησε η συγκέντρωση των ειδών που θα προσφερθούν στους φυλακισμένους αδελφούς μας.
Συμμετέχοντας στο έργο του Συλλόγου Συμπαραστάσεως κρατουμένων «ο Εσταυρωμένος», μπορούμε να προσφέρουμε κάτι από τα παρακάτω είδη μέχρι τη Δευτέρα 4 Νοεμβρίου, για τα δέματα που θα ετοιμαστούν:
5. σλιπ
5. φανέλες
5. ζευγάρια κάλτσες
5. πακέτα τσιγάρα
3. σαμπουάν
5. σαπούνια
5. οδοντόβουρτσες
5. οδοντόπαστες
5. τηλεκάρτες Ο.Τ.Ε. (όχι κινητά)
5. συσκευασίες ξυριστικές μιας χρήσεως.

Παρακαλούμε ενημερώστε μας για την πρόθεσή σας, ώστε να υπάρξει σχετική κατανομή. Ευχαριστούμε!

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 105

Ο τελευταίος Έλληνας...
Η ανακοίνωση ήταν ξαφνική, αλλά κανείς δεν είχε πια το κουράγιο να αντιδράσει:
«Αφαιρείται η ιθαγένεια από όλους τους Έλληνες, εκτός ενός. Στο εξής, οι κάτοικοι της χώρας που ονομάζεται ακόμα Ελλάδα δε θα έχουν το δικαίωμα να αποκαλούνται Έλληνες. Το όνομα του προσώπου που θα συνεχίσει να είναι Έλληνας δεν θα ανακοινωθεί.».
Βέβαια, κάποιες συζητήσεις έγιναν. Κρυφά, γιατί οι ποινές ήταν εξοντωτικές.
Κάποιοι πρότειναν να υπάρξει αντίδραση όλου του πληθυσμού της χώρας, αλλά ήξεραν πως αυτό ήταν αδύνατο. Οι ρουφιάνοι ήταν πάντα πολλοί.
Κάποιοι άλλοι ένιωσαν ένα βάρος να φεύγει από πάνω τους. Δεν μπορούσαν πια να αυτοπροσδιορίζονται ως Έλληνες, οπότε η ζωή τους θα ήταν πιο απλή. Χωρίς τις διαρκείς συγκρίσεις με τους ένδοξους προγόνους, χωρίς τους ατελείωτους εθνικούς μύθους.
Γρήγορα οι συζητήσεις μετατοπίστηκαν στο ποιος είναι ο ένας Έλληνας που απέμεινε.
Τα ερωτήματα πολλά:
Ήταν άνδρας ή γυναίκα;
Ήταν νέος ή γέρος;
Ήταν γεννημένος στην Ελλάδα, ήταν ξένοs ή πρόσφυγας;
Γιατί επελέγη αυτός και όχι κάποιος άλλος; Αυτό το ερώτημα βασάνισε πολύ τους πρώην Έλληνες.
Ποιος τον επέλεξε;
Τι μέσο είχε για να τον επιλέξουν; Κι αυτό το ερώτημα τους βασάνισε πολύ.
Το πρόσωπο που επελέγη ως ο τελευταίος Έλληνας γνώριζε πως είχε αυτό το προνόμιο;
Καθώς δεν υπήρχε κάποια απάντηση στα ερωτήματά τους -και οι θεωρίες συνωμοσίας τους είχαν πια κουράσει-, σταμάτησαν να ασχολούνται και με αυτά τα ερωτήματα.
Το πήραν απόφαση πως έχει μείνει ένας τελευταίος Έλληνας, ο οποίος ζει ανάμεσά τους.
Και συνέχισαν τη ζωή τους.
Αλλά κάτι είχε αλλάξει.
Μη γνωρίζοντας ποιος είναι ο τελευταίος Έλληνας, άρχισαν να αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλον με σεβασμό, σαν να είναι ο καθένας από αυτούς ο τελευταίος Έλληνας.
Κανείς δεν ήθελε να κάνει κακό στον τελευταίο Έλληνα.
Κανείς δεν ήθελε να μιλήσει άσχημα στον τελευταίο Έλληνα.
Κανείς δεν ήθελε να εκμεταλλευτεί τον τελευταίο Έλληνα.
Κανείς δεν ήθελε να εξαπατήσει τον τελευταίο Έλληνα.
Οι δάσκαλοι αντιμετώπιζαν τον κάθε μαθητή σαν να ήταν ο τελευταίος Έλληνας.
Οι μαθητές αντιμετώπιζαν τον κάθε δάσκαλο σαν να ήταν ο τελευταίος Έλληνας.
Οι γονείς τα παιδιά, οι άνδρες τις γυναίκες, οι ντόπιοι τους αλλοδαπούς, όλοι όλους.
Το ίδιο συνέβαινε με τους γιατρούς και τους ασθενείς. Κανένας γιατρός δεν ήθελε να είναι αυτός που θα «έχανε» μέσα από τα χέρια του τον τελευταίο Έλληνα.
Κανένας δικαστής δεν ήθελε να αδικήσει τον τελευταίο Έλληνα.
Η αλληλεγγύη, η ευγένεια, η ευθύνη και η εντιμότητα απλώθηκαν σε όλη τη χώρα.
Η αξιοπρέπεια, η ισότητα και η δικαιοσύνη κυριάρχησαν παντού, χωρίς να ακουστεί ούτε ένα σύνθημα, χωρίς να υπάρξει ούτε μια βίαιη σύγκρουση.
Δεν υπήρχε ούτε μια λακκούβα στους δρόμους ούτε ένα σπασμένο πεζοδρόμιο, από φόβο μήπως πάθει ατύχημα ο τελευταίος Έλληνας.
Στη προσπάθειά τους να σώσουν τον τελευταίο Έλληνα, ο ένας βοηθούσε τον άλλο και η χώρα έγινε υπόδειγμα σε όλο τον πλανήτη.
Η ζωή κυλούσε ήρεμα, μέχρι που ένα πρωινό ανακοινώθηκε πως ο τελευταίος Έλληνας δεν ζει πια.
Την αρχική σιωπή διαδέχτηκε ο θρήνος.
Όλοι έκλαιγαν απαρηγόρητοι.
Είχαν κάνει ό,τι μπορούσαν για να διασώσουν τον τελευταίο Έλληνα, αλλά δεν τα κατάφεραν.
Όταν ανακοινώθηκε πως υπάρχει ένα σημείωμα του τελευταίου Έλληνα για αυτούς, όλοι ήταν περίεργοι να μάθουν τα λόγια του.
Το πλήθος συγκεντρώθηκε, οι κάμερες στήθηκαν, για να μεταφέρουν το μήνυμα σε όλη την χώρα.
Ένα παιδί άνοιξε ένα λευκό φάκελο, έβγαλε ένα χαρτί, το κοίταξε, και μετά το γύρισε προς το μέρος τους:
«Τώρα είστε όλοι Έλληνες»!

Λίγα λόγια για το θέμα του μήνα
Διαβάζοντας το παραπάνω κείμενο, θα έλεγα ότι ο καθένας μας μπορεί να καταλογίσει στον εαυτό του τουλάχιστον μία συμπεριφορά, η οποία οδηγεί τελικά στην εξαφάνιση των Ελλήνων! Θα έλεγα μάλιστα, ότι ακριβώς αυτό βιώνουμε ως κρίση τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, το αποτέλεσμα ενός τρόπου ζωής και συμπεριφοράς αντίθετο με το μεγαλείο, τις αρχές, τις αξίες και το ήθος του Ελληνοχριστιανικού πνεύματος που δημιούργησε πολιτισμό στον τόπο τούτο. Όμως η κρίση γίνεται βαθύτερη, αφού το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού της χώρας δεν έχει συνειδητοποιήσει τον κίνδυνο για την εξαφάνιση των Ελλήνων, αλλά θεωρεί ότι ο σπουδαιότερος άνθρωπος είναι αυτός ο ίδιος, άρα για τη σωτηρία του τελευταίου Έλληνα πρέπει να κάνει τα πάντα, για να προστατέψει τα «συμφέροντά του».
Έτσι, αμετανόητοι, συνεχίζουμε τις συμπεριφορές που οι άνθρωποι της ιστορίας άλλαξαν, και δυστυχώς ο κίνδυνος να χαθεί ο Ελληνισμός αυξάνεται…
Αν η αλληλεγγύη, η ευγένεια, η ευθύνη, η εντιμότητα, η ισότητα και η δικαιοσύνη δεν γίνουν βίωμά μας, από τα πιο απλά έως τα πιο πολύπλοκα
ζητήματα της καθημερινότητάς μας, τότε δυστυχώς, η καταστροφή μας είναι αναπόφευκτη!

ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΤΟΥ ΜΗΝΑ:
 Διόρθωσε τον εαυτό σου κι έτσι διορθώνεται ένα μέρος της κοινωνίας! (Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης)

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Σας προσκαλούμε στον αγιασμό και την εορτή έναρξης των Κατηχητικών Συνάξεων της ενορίας μας, που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 23 Οκτωβρίου, αμέσως μετά τη Θεία Λειτουργία, στην αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου του Ναού μας.

«ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω»

Η παραβολή του Σπορέως, όπως και άλλες, κλείνει με την προτροπή του Χριστού «ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν, ἀκουέτω» (Λουκ. 8,8). Όποιος έχει αυτιά για ν’ ακούει ας τα ακούει. Και φυσικά δεν εννοεί μόνο τα αισθητά αυτιά για να ακούσουν το λόγο του Θεού, αλλά ζητά το άνοιγμα των πνευματικών αυτιών για να γίνουμε «γη αγαθή». Και για να ανοίξουν αυτά χρειάζεται πρωτίστως να υπάρχει ένα τρίπτυχο, το οποίο προϋποθέτει εργασία πνευματική. Είναι η θέληση, είναι η πίστη και είναι η αγάπη.
Η θέληση συνεπάγεται την δίψα της ύπαρξης για κοινωνία με το Θεό. Χωρίς αυτήν, δεν υπάρχει λόγος να ανοίξουν τα πνευματικά μας ώτα. Το πολύ να φτάσουν μέχρι την κατάκτηση της γνώσης του αισθητού κόσμου ή της φιλοσοφίας ή της επιστήμης. Όμως η θέληση που ανοίγει τις πνευματικές αισθήσεις είναι αυτή που έχει να κάνει με την διάθεσή μας να αποδεχτούμε ότι υπάρχει μία άλλη γνώση, η Θεογνωσία, την οποία δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε αν δεν ανοιχτούμε στα νοητά. Στην ουσία πρόκειται για την διάθεσή μας να ενεργοποιήσουμε ό,τι μας έχει δοθεί ως δυνατότητα από το Θεό και υπάρχει ως σπόρος στη συνείδησή μας, για να αναζητήσουμε και να γνωρίσουμε σε βάθος, να βιώσουμε την Αλήθεια.
Η πίστη μας βοηθά να εμπιστευθούμε τον Λόγο του Θεού και να τον αφήσουμε να καρποφορήσει στις καρδιές μας. Να νικήσουμε τον πειρασμό των αισθήσεων που μας υπόσχεται ικανοποίηση των επιθυμιών. Να αντισταθούμε στο διάβολο και στην πολεμική του που σκοπό της έχει να χωρίζει τα πάντα από τον Θεό. Η πίστη μας κάνει να μην λυγίζουμε από την παχύτητα στην οποία οι μέριμνες και οι δυνατότητες της ζωής μας κρατούν. Μας υπενθυμίζει την εμπιστοσύνη που καλούμαστε να έχουμε στην κοινωνία με τον Θεό, ακόμη κι αν αυτή θέλει χρόνο και την δική Του χάρη για να γίνει φανερή εντός μας. Βάζουμε την διάθεση και τον αγώνα και ο γεωργός Θεός εν Χριστώ Ιησού μιλά στην καρδιά μας και την καλλιεργεί δια της πίστεως.
Τέλος, η αγάπη αποτελεί τον τρόπο με τον οποίο συνεχώς ανανεώνουμε την επιθυμία μας για κοινωνία με τον Θεό και με το νοητό και την ίδια στιγμή ανοιγόμαστε στο συνάνθρωπό μας και τον κόσμο, γιατί δεν κληθήκαμε στην Βασιλεία του Θεού για να είμαστε μόνοι μας. Η αγάπη μας κάνει να θέλουμε να υπερβούμε τα πάθη μας, διότι γνωρίζουμε ότι όταν αυτά κυριαρχούν, η ύπαρξή μας δεν μπορεί να στραφεί προς τον ουρανό, αλλά τραβιέται στο μαρτύριο μιας ζωής που μας ταλαιπωρεί με μίσος, εκδίκηση, λογισμούς εναντίον των άλλων.
Αν ο πολιτισμός μας γεννά συνεχώς ευκαιρίες και μέσα για να κρατηθούν οι αισθήσεις μας στην παχύτητά τους, κυρίως δια των εικόνων και της τεχνολογίας, η Εκκλησία μας προβάλει την άσκηση, την ησυχία, την προσευχή, την μελέτη του λόγου του Θεού. Ο πρώτος προσπαθεί να μας κρατήσει στο «νυν», η δεύτερη μας ετοιμάζει για το «αεί». Γι’ αυτό μας καλεί να είμαστε σε εγρήγορση και αγώνα: «ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω».

Σταυρός, ήττα ή νίκη;

Όλη αυτή την εβδομάδα προβάλει η Εκκλησία μας τον Τίμιο Σταυρό, εορτάζοντας το γεγονός της Υψώσεώς του. Και καλούμαστε και εμείς μπροστά στο Αμφιλεγόμενο αυτό σημείο να αποφασίσουμε πως θα το δούμε, ώστε αντίστοιχα να πράξουμε στη ζωή μας.
Είναι λοιπόν ο Σταυρός το ξύλο της κατάρας που γίνεται ήττα για το Θεό που έγινε άνθρωπος; Είναι η ήττα της αγάπης; Η ήττα της θαυματουργίας; Η ήττα της διδασκαλίας για την αιώνια βασιλεία; η ήττα της πίστεως; Η ήττα της ελπίδας; Η ήττα της ζωής και η κυριαρχία του θανάτου;
ΟΧΙ. Ο Σταυρός γίνεται το όπλο της νίκης. Γιατί δεν νικήθηκε ο Θεός που έγινε άνθρωπος. Δεν κατεβλήθη η αγάπη, αφού ο Θεός τόσο αγάπησε τον άνθρωπο, ώστε παρέδωσε τον Υιό του να Σταυρωθεί. Δεν καταργήθηκε η θαυματουργία, αλλά ο ίδιος ο Σταυρός θαυματουργεί. Δεν σταμάτησε η διδασκαλία για την αιώνια βασιλεία, αλλά ο Σταυρός άνοιξε την πόρτα της αιώνιας Βασιλείας για τον ευγνώμονα ληστή. Η πίστη δεν νικήθηκε, αλλά στηρίζεται πάνω στο Σταυρό και η ελπίδα αναπαύεται πάνω στο Σταυρό, όπως το απόγευμα του Μεγάλου Σαββάτου, γιατί η ζωή εξήλθε εκ του μνήματος δια της Αναστάσεως. Γιατί του Σταυρού έπεται η Ανάσταση.
Έτσι και στη ζωή μας. Οι άγιοι σηκώνουν το σταυρό τους. Δεν απογοητεύονται από την πρόσκαιρη ήττα που φαντάζει να τους περιμένει, δεν απογοητεύονται από το μίσος, την περιφρόνηση, ακόμη και το θάνατο. Ξέρουν πως η Ανάσταση ακολουθεί. Εμπιστοσύνη, λοιπόν, στο λόγο και το έργο του Χριστού. Απόφαση για άρση του Σταυρού, πόλεμο κατά της ραθυμίας, πίστη στη δύναμη του Σταυρού κατά την ώρα της δοκιμασίας, της ασθένειας, του πειρασμού, μετάνοια κατά την αδυναμία, και η Χάρις του Σταυρωμένου και Αναστάντος θα μας περιβάλει!

Οὕτω γάρ ἠγάπησεν ὁ Θεός τόν κόσμον

«Οὕτω γάρ ἠγάπησεν ὁ Θεός τόν κόσμον, ὥστε τόν υἱόν αὐτοῦ τόν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόλυται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον.»
Ο Κύριος στη συνέχεια εξηγεί στον Νικόδημο το νόημα της δικής του υψώσεως πάνω στο ξύλο του Σταυρού: Ο υιός του ανθρώπου, λέει, θα υψωθεί πάνω στο Σταυρό, για να μη χαθεί κανένας από όσους θα πιστεύουν σ’ Αυτόν στον αιώνιο θάνατο, αλλά να έχει ζωή αιώνια. Διότι τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε παρέδωσε σε θάνατο τον μονάκριβο Υιό του, για να μη χαθεί στον αιώνιο θάνατο κανένας πιστός, άλλα να έχει ζωή αιώνια. Διότι δεν απέστειλε ο Θεός τον Υιό του στο αμαρτωλό γένος των ανθρώπων για να κατακρίνει και να καταδικάσει το γένος αυτό, αλλά για να σωθεί ολόκληρος ο κόσμος.
Με τα υπέροχα αυτά λόγια του ο Κύριος απεκάλυψε στον Νικόδημο την άπειρη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο. Πόσο πολύ μας αγάπησε ο Θεός; Το πόσο πολύ μας αγάπησε φαίνεται όχι μόνον από το ότι ήθελε να μας σώσει, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο μας έσωσε και από τη σωτηρία την οποία μας χάρισε. Διότι δεν έστειλε κάποιον άνθρωπο ή άγγελο να μας σώσει, αλλά τον μονογενή του Υιό, τον συνάναρχο και σύνθρονο, τον άπειρο και πανυπερτέλειο Υιό του. Κι Αυτόν Τον παρέδωσε σε θάνατο.
Και για ποιους Τον παρέδωσε σε θάνατο; Ποιους αγάπησε; Μήπως πλάσματα που Τον λάτρευαν και Τον αγαπούσαν; Εμάς τους αποστάτες ανθρώπους, που είχαμε γίνει εχθροί του και καταντήσαμε «κτηνώδεις και δαιμονιώδεις». Ο άπειρος Θεός αγάπησε έναν τέτοιον ανάξιο κόσμο. Αγάπησε τον διεφθαρμένο άνθρωπο, ενώ αυτός δεν είχε να παρουσιάσει τίποτε άξιο της αγάπης του. Και έγινε άνθρωπος ο ίδιος ο Υιός του Θεού για να μας σώσει από την καταδυνάστευση του διαβόλου. Και υψώθηκε επάνω στο Σταυρό, για να μη χαθούμε στο αιώνιο σκοτάδι, αλλά να ζούμε μαζί του αιωνίως τη δική του πανευτυχή ζωή. Και μας δέχθηκε ως παιδιά του, ως μέλη της Εκκλησίας του, και μας τροφοδοτεί με τα άγια Μυστήρια, μας προσφέρει άφεση αμαρτιών, αγιασμό και σωτηρία ψυχής.
Εμείς κατανοούμε άραγε το ύψους αυτό της αγάπης του; Αντιλαμβανόμαστε την άπειρη αυτή και ύψιστη ευεργεσία του; Γι’ αυτό ας παρακαλούμε Αυτόν που τόσο πολύ μας αγάπησε, να μας φωτίζει να κατανοούμε όσο μπορούμε το ύψος της αγάπης του. Και να ζούμε πλέον μόνο για τον Θεό και με τον Θεό.

Σε ποιόν Θεό θέλουμε να πιστεύουμε;

Οι άνθρωποι ζητούμε τη δικαιοσύνη, πολλές φορές ξεχνώντας ότι κανείς από εμάς δεν είναι αναμάρτητος. Και όντως θα έρθει η στιγμή που θα δώσουμε όλοι λόγο για τις πράξεις μας, όπως επίσης και τις παραλείψεις μας. Κι αυτή η ώρα θα είναι πρώτα κατά τη στιγμή του θανάτου μας και οριστικά κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας, οπότε το κριτήριο της δικαιοσύνης το οποίο απαιτούμε για τους άλλους θα ισχύσει πρωτίστως και για εμάς.
Μέσα από αυτή τη διδακτική παραβολή, διαπιστώνουμε ότι ο αληθινά δίκαιος είναι Θεός. Μόνο που η δικαιοσύνη του έχει δύο όψεις. Η μία είναι η μακροθυμία. Η άλλη είναι η ακρίβεια στην τήρηση των νόμων και των εντολών Του και η πληρωμή με βάση αυτή για τα έργα μας. Επαφίεται στον καθέναν μας τι θα διαλέξει. Επαφίεται στον καθέναν μας σε Ποιον Θεό πιστεύει: αυτόν της μακροθυμίας ή αυτόν της δικαιοσύνης. Ο Θεός της δικαιοσύνης βλέπει τα πάντα με ακρίβεια και εφαρμόζει τους νόμους και τις εντολές χωρίς περιθώρια παρέκκλισης. Ο Θεός της μακροθυμίας δείχνει ευσπλαχνία και αγάπη. Η επιλογή διαφαίνεται από τον τρόπο με τον οποίο φερόμαστε στους σύνδουλούς μας. Από την συγχωρητικότητα την οποία επιδεικνύουμε στη ζωή μας.
Για να συγχωρήσουμε, οφείλουμε να νικήσουμε το αίσθημα της ανωτερότητας και του κατέχειν. Ότι έχουμε εξουσία, διότι έχουμε χαρίσματα, αγαθά, θέση, αποδοχή, ανθρώπους που μας ακούνε και μας υπακούνε, ότι είμαστε σπουδαίοι, ξεχωριστοί και ανώτεροι. Απέναντι στο Θεό όμως όλοι οφείλουμε. Τίποτε δεν μας ανήκει και καμία εντολή του Θεού δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι την τηρήσαμε, ούτε καν κατά προσέγγιση. Την ίδια στιγμή χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε ότι για να ζητήσουμε την μακροθυμία, τη συγχώρεση από τον Θεό για ό,τι Του οφείλουμε, δεν δικαιούμαστε να κρατήσουμε κάτι έναντι όσων μας οφείλουν. Η δική μας γενναιοδωρία είναι η αφετηρία για να μπορέσουμε να ζητήσουμε την γενναιοδωρία της μακροθυμίας του Θεού. Είμαστε ισχυροί τελικά όταν συγχωρούμε και όχι όταν επιβάλλουμε το θέλημά μας ή το δίκαιό μας. Εκεί βρίσκεται η αληθινή υπέρβαση. Να αναγνωρίσουμε ότι ο Θεός μας συγχωρεί κάθε οφειλή και να μιμηθούμε αυτή την κίνηση έναντι των άλλων.