ΕΝΑΡΞΗ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Σας προσκαλούμε στον αγιασμό και την εορτή έναρξης των Κατηχητικών Συνάξεων της ενορίας μας, που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 18 Οκτωβρίου, στις 6.00 το απόγευμα, στην αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου του Ναού μας.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 95

ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ:

Σᾶς εὔχομαι ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ μὲ πρόοδο στὸν ἀγῶνα τῆς μόρφωσής σας καὶ ὄμορφες ἐμπειρίες σχολικῆς ζωῆς!
Μόλις πρὶν ἀπὸ λίγο ὁλοκληρώθηκε ὁ ἁγιασμός. Ἦλθε ὁ ἱερέας, ἰδιόμορφα ντυμένος, διάβασε μερικὰ λόγια ποὺ λίγοι τὰ κατάλαβαν, ἔκανε κάποιες κινήσεις στοὺς περισσότερους ἀκατανόητες καὶ τέλειωσε. Ὅλο αὐτὸ μοιάζει μὲ κατάλοιπο ἄλλων παλαιότερων ἐποχῶν. Οἱ πολιτικοί μας δὲν τὸ πιστεύουν, ἀλλὰ διστάζουν νὰ τὸ καταργήσουν. Ἐσᾶς δὲν σᾶς ἐνδιαφέρει, γιατὶ σὲ λίγο θὰ τελειώσει καὶ μετὰ τοῦ χρόνου πάλι. Κάποιες Ἀνεξάρτητες Ἀρχὲς ἀντιδροῦν, ἀλλὰ πρὸς τὸ παρὸν ἄκαρπα. Κανεὶς δὲν τὸ καταλαβαίνει ὅπως γίνεται. Οὔτε καὶ ἡ Ἐκκλησία. Ἁπλᾶ, αὐτὴ τὸ δέχεται ὡς κεκτημένο δικαίωμά της ποὺ δὲν θὰ ἤθελε νὰ τὸ χάσει. Δὲν ὑπάρχει κανένας λόγος νὰ συντηροῦμε, στὴν οὐσία νὰ ἐξευτελίζουμε κάτι ἱερό, ποὺ ὅμως εἴτε δὲν καταλαβαίνουμε εἴτε δὲν θέλουμε εἴτε δὲν σεβόμαστε. Σκέφθηκα λοιπόν, ἔτσι ποὺ καταντήσαμε τὸν ἁγιασμό, φέτος νὰ μὴν τὸν κάνουμε. Νὰ πῶ στοὺς Ἱερεῖς νὰ καθήσουν στοὺς Ναοὺς καὶ ἀπὸ ἐκεῖ νὰ προσευχηθοῦν γιὰ σᾶς. Ἴσως ἔτσι ὁ Θεὸς νὰ τοὺς ἄκουγε περισσότερο. Ὑποχώρησα, πρῶτον γιατὶ κάποιοι δὲν εἶναι ἕτοιμοι νὰ τὸ δεχθοῦν καὶ δὲν θέλησα ὡς Ἐπίσκοπος νὰ τοὺς λυπήσω, καὶ δεύτερον γιατὶ πρὶν τὸ κάνω ἔπρεπε νὰ σᾶς εἰδοποιήσω.
Αὐτοὶ ὅμως ποὺ ἔβαλαν αὐτοὺς τοὺς ἁγιασμοὺς στὴ ζωή μας τὸ πίστευαν. Πίστευαν ὅτι μαζὶ μὲ τὴν ἀνθρώπινη προσπάθεια χρειάζεται καὶ ὁ φωτισμὸς καὶ ἡ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Πίστευαν στὸν Θεό. Εἶχαν σχέση ζωντανὴ μαζί Του. Τὸν ἤθελαν στὴ ζωή τους ὡς ὅ,τι πολυτιμότερο ὑπάρχει. Ἤθελαν ὅλα νὰ τὰ ἀρχίζουν μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Ἂν εἶναι ἔτσι, φυσικὰ νὰ γίνεται ὁ ἁγιασμός. Θὰ εἶναι ἡ πιὸ σημαντικὴ στιγμὴ τῆς χρονιᾶς.
Σήμερα ὅμως Τὸν ξεχάσαμε τὸν Θεὸ καὶ ἁπλᾶ Τὸν διατηροῦμε γιὰ νὰ Τὸν ἀμφισβητοῦμε, νὰ Τὸν εἰρωνευόμαστε ἢ δυστυχῶς καὶ νὰ Τὸν βρίζουμε. Καὶ νά ποῦ φτάσαμε! Νὰ μὴν θέλουμε οὔτε τὰ σύμβολά Του. Καὶ νά ποῦ καταντήσαμε! Χωρὶς Αὐτόν, ἡ ζωή μας νὰ χαρακτηρίζεται ἀπὸ κρίση, ἀδιέξοδα, σύγχυση, αὐτοκαταστροφικότητα, βία καὶ παραλογισμό.
Στὸ σχολεῖο ποὺ ἔρχεστε μπορεῖ νὰ γεμίσουν τὰ κεφάλια σας μὲ πληροφορίες ποὺ οἱ περισσότερες νὰ μὴν χρειάζονται∙ μὲ γλῶσσες ποὺ δὲν εἶναι δικές μας∙ μὲ ἱστορία ποὺ δὲν εἶναι ἀληθινή∙ μὲ θρησκευτικὰ ποὺ δὲν πείθουν. Νὰ σᾶς δώσουν βαθμοὺς χωρὶς ἀντίκρυσμα. Αὐτὸ ὅμως ποὺ τελικὰ χρειάζεστε εἶναι ἀξίες γιὰ νὰ πλημμυρίσουν τὴν καρδιά σας. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν τὸ δίνει ἡ ἐποχή.
Ἡ κατάσταση στὸν τόπο μας εἶναι σὲ ἀδιέξοδο. Κάτι πρέπει νὰ γίνει ἄμεσα. Καὶ ἡ ἀλλαγὴ πρέπει νὰ ἀρχίσει ἀπὸ τὸ σχολεῖο. Ἂς ξεσηκωθοῦμε ὅλοι. Δάσκαλοι, γονεῖς καὶ παιδιὰ ἀρνηθεῖτε τὸ ψέμμα καὶ πολεμῆστε το σὰν τὸν μεγαλύτερο ἐχθρό. Χτυπῆστε τὴ μετριότητα, τὸν συμβιβασμὸ καὶ τὴ μιζέρια σὰν τὴν χειρότερη ἀρρώστια. Μᾶς κοροϊδεύει τὸ σύστημα, ποὺ αὐτὸ ὑπαίτιο γιὰ ὅλα, μᾶς ὁδηγεῖ σὲ ὑπαρκτικὸ ἐκφυλισμό. Διεκδικῆστε τὴν πνευματικὴ ἐλευθερία σας μὲ ὅποιο κόστος. Ξαναφέρτε τὴν ἱστορία καὶ παράδοσή μας, τὴ γλῶσσα καὶ τὰ ἤθη μας στὴ ζωή σας. Ἀγωνιστεῖτε γιὰ κοινωνία μὲ εἰλικρίνεια, ἡρωισμό, καθαρότητα καὶ ἐξυπνάδα. Ἀπαιτῆστε πολιτικοὺς ποὺ νὰ ἀγαποῦν τὸν τόπο περισσότερο ἀπὸ τὰ στενὰ μυαλὰ καὶ συμφέροντά τους, ποὺ νὰ σέβονται τὴν ἱστορία περισσότερο ἀπὸ ὅσο προσδοκοῦν τὴν ψῆφο, ποὺ νὰ πονοῦν γιὰ τὸ κατάντημά μας περισσότερο ἀπ’ ὅσο ὑποτάσσονται στὶς ξένες σκοπιμότητες. Ἀξιῶστε Ἐκκλησία ὄχι μὲ ἀδικαιολόγητους συντηρητισμούς, νεκροὺς συμβολισμούς καὶ πομπώδεις τελετουργίες, ὄχι Νομικὸ Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου μὲ δικαιώματα, περιουσίες καὶ διεκδικήσεις, ἀλλὰ Ἐκκλησία μὲ πονεμένο προφητικὸ λόγο, μὲ αὐθεντικὴ πίστη, μὲ θυσιαστικὴ μαρτυρία καὶ ἅγια ζωή∙ Ἐκκλησία ποὺ νὰ ἐμπνέει καὶ νὰ ἔχει πρόταση ζωῆς. Τότε θὰ βρεῖτε τὸν Θεὸ ὁλοζώντανο μέσα σας. Τότε ὁ ἁγιασμὸς δὲν θὰ επιβάλλεται μὲ ἐγκύκλιο τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, ἀλλὰ θὰ ἀποτελεῖ δικό σας αἴτημα. Τότε τὸ σχολεῖο θὰ ξαναγίνει ἡ ἐλπίδα τῆς ἐθνικῆς καὶ πνευματικῆς ἐπιβίωσής μας. Τότε ἡ νέα χρονιὰ θὰ εἶναι ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ. Σᾶς τὸ εὔχομαι μὲ ὅλη μου τὴν καρδιά.
Μήνυμα του Μητροπολίτη Μεσογαίας κ. Νικολάου για την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς.

Λίγα λόγια για το θέμα του μήνα.
Μια νέα σχολική χρονιά ξεκίνησε πριν από λίγες ημέρες και ταυτόχρονα μια νέα περίοδος, (μετά τις πρόσφατες εκλογές), ξεκίνησε για την πατρίδα μας. Είναι γεγονός πως τα τελευταία χρόνια ζήσαμε πολλά πρωτόγνωρα φαινόμενα και δυστυχώς ζούμε ακόμη περισσότερα (π.χ. σφαγές στη Συρία, πλήθος μεταναστών, κλπ) και απλά διαπιστώνουμε τις αλλαγές στην κοινωνία που ζούμε.
Και δυστυχώς ως χώρα, αντί να αντιστεκόμαστε και να οχυρωνόμαστε απέναντι στα φαινόμενα αυτά, μόνοι μας ξεπουλάμε τα στοιχεία που μας ενώνουν με το παρελθόν μας και μας τροφοδοτούν με νάματα, για να αντέξουμε στο μέλλον. Έτσι, στο πλαίσιο της φιλίας με τους άλλους λαούς ξεχνάμε και προσαρμόζουμε την ιστορία μας, αρνούμαστε τη διάκριση στον άριστο για να μην «πληγώσουμε» τους μέτριους, καθησυχάζουμε τη συνείδησή μας θεωρώντας ότι το νόμιμο είναι και ηθικό, αμβλύνουμε την έννοια του ηθικού, για να «προστατέψουμε» ιδιαιτερότητες, δεχόμαστε τον περιορισμό των δικαιωμάτων των πολλών στο όνομα των μειονοτήτων.
Και δυστυχώς δεν υπάρχουν Φωτισμένοι Ηγέτες που θα μας καθοδηγήσουν και θα φροντίσουν για την Πνευματική πρώτα, και στη συνέχεια, και τη βιοτική ανύψωση του επιπέδου της ζωής μας.
Αν μόνοι μας δε συνειδητοποιήσουμε πως έχουμε ανάγκη, περισσότερο από ποτέ, να εργαστούμε για την πνευματική μας ελευθερία, για την αλήθεια, για τις πραγματικές αξίες της ζωής, τότε δυστυχώς είμαστε καταδικασμένοι όχι απλά στο θάνατο αλλά στην εξαφάνιση. Και στήριγμα μοναδικό σ΄ αυτή την προσπάθεια είναι η πίστη στο Θεό και δύναμη για να αντέξουμε μόνο Αυτός μπορεί να μας δώσει!


ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΤΟΥ ΜΗΝΑ:
 Μη κόψουμε μόνοι μας τις ρίζες που δίνουν
ζωή και νόημα ζωής!

«έδωκεν αυτόν τη μητρί αυτού»

«έδωκεν αυτόν τη μητρί αυτού»
Είναι μέσα στην ανθρώπινη ύπαρξη η παρουσία του συμφέροντος, ακόμη κι αν αυτό το εξωραΐζουμε με την βοήθεια της αγάπης. Έτσι, και στην προσευχή μας, ζητούμε από το Θεό ό,τι μας συμφέρει, ό,τι μας χρειάζεται. Κι αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκην κακό. Το συμφέρον μας καθοδηγεί στο να κάνουμε επιλογές που θα βοηθήσουν την πορεία της ζωής μας και δεν θα μας κάνουν να οπισθοδρομούμε. Άλλοτε όμως, το συμφέρον γίνεται ιδιοτέλεια. Αποσκοπεί στο να επικρατήσουμε εις βάρος των άλλων, μας κάνει άπληστους, μας κάνει να αναζητούμε συνεχώς το δίκιο μας, να πετύχουμε τα δικαιώματά μας να εκπληρώνονται, ακόμη κι αν αυτό δεν έχει να κάνει με την αγάπη αλλά τον ανταγωνισμό, την αυτοδικαίωση και την υπερηφάνεια. Τότε, όποιος λειτουργεί προτάσσοντας την αγάπη θεωρείται ρομαντικός και ξεπερασμένος και καλείται να προσαρμοστεί στα δεδομένα της ζωής, να γίνει ρεαλιστής, διότι αλλιώς κινδυνεύει με μία μόνιμη δυστυχία.
Σε μία από τις πιο συγκινητικές ευαγγελικές περικοπές ο Χριστός βρίσκεται στην είσοδο μιας μικρής πόλης που ονομαζόταν Ναΐν. Γίνεται μάρτυρας ενός δυσάρεστους θεάματος. Κηδεύεται ο μοναχογιός μιας χήρας γυναίκας. Ο πόνος της μάνας απερίγραπτος. Πολλοί ακολουθούν, χωρίς όμως να μπορούν να πάρουν από την μάνα τον πόνο. Και εκείνη δεν ζητά τίποτε από το Χριστό. Έχει συνειδητοποιήσει ότι δεν υπάρχει τίποτε που να μπορεί να της δώσει νόημα στη ζωή της, τίποτε που να μπορεί να την ωφελήσει, να της δώσει χαρά. Βλέπει το νεκρό παιδί της και παραδίδει τον εαυτό της στον πόνο. Όμως ο Χριστός, βλέποντάς την, την ευσπλαχνίζεται και της λέει να μην κλαίει. Ακουμπά την σορό και διατάζει το νέο παιδί να σηκωθεί. Ο νεκρός ανακαθίζει και αρχίζει να μιλάει. Και τότε ο Ιησούς «έδωκεν αυτόν τη μητρί αυτού» (Λουκ. 7,15). Της προσέφερε το μοναδικό δώρο για το οποίο δεν θα μπορούσε ποτέ να ελπίσει ότι θα λάμβανε, το ίδιο το παιδί της ζωντανό.
Ο Χριστός είναι η Αγάπη. Και η Αγάπη διαβλέπει στις καρδιές των ανθρώπων τι αληθινά υπάρχει, ποιος είναι ο πόνος και ποια τα ανθρώπινα συναισθήματα. Διαβλέπει και ποια είναι η σχέση των ανθρώπων με το συμφέρον τους. Μόνο που ο Θεός δεν μένει στο επίγειο συμφέρον, αλλά βλέπει και το αιώνιο, αυτό που έχει να κάνει με την κοινωνία της ύπαρξης μαζί Του στην αιωνιότητα. Και αυτή η κοινωνία δεν μπορεί να έλθει άνευ της αγάπης. Είναι μόνο αγάπη. Δεν ήταν το συμφέρον και η απώλειά του που έκανε την μάνα να αισθάνεται άνευ νοήματος στη ζωή της με την στέρηση του υιού της. Ήταν η αίσθηση ότι η αγάπη νικιέται από τον χρόνο και τον θάνατο και γίνεται μόνο ανάμνηση. Αυτός ο μοναδικός πόνος που δεν μπορεί κανείς να τον υπερβεί είναι ό,τι κάνει την μάνα να σπαράζει. Ότι δεν θα μπορούσε να δείξει την αγάπη που βίωνε στο παιδί της πια. Η απώλειά του κλόνιζε την αγάπη της. Και αυτό ο Χριστός δεν ήθελε να συμβεί για εκείνην. Γι’ αυτό και της προσφέρει το παιδί της ζωντανό. Για να δείξει ότι η αγάπη της μπορεί να συνεχίσει να υφίσταται, όχι όμως αφ’ εαυτής της, αλλά με την παρουσία και την συνέργεια του Θεού στη ζωή.
Οι άνθρωποι εντοπίζουμε τα πάντα σε σχέση με τον εαυτό μας. Επιδιώκουμε το συμφέρον μας και ακόμη και όταν αγαπούμε, νομίζουμε ότι η αγάπη είναι δική μας κατάσταση, δική μας επιλογή. Ο Χριστός, προσφέροντας το γιο της στη χήρα γυναίκα, μας δείχνει ότι η αγάπη είναι δωρεά του Θεού στον άνθρωπο. Ότι ο θάνατος δεν τη νικά. Ότι όταν θέτει πέρα το συμφέρον και είναι ειλικρινής και δοτική, τότε ο Θεός συμπληρώνει την όποια αδυναμία, την όποια δυσκολία ανακύπτει. Ο Χριστός είναι έτοιμος να μας προσφέρει ευκαιρίες να δείξουμε την όποια αγάπη έχουμε μέσα μας. Κι αυτό καλό είναι να του ζητούμε περισσότερο στη ζωή μας. Όχι επιδιώξεις κοσμικές ή του συμφέροντος, αλλά ευκαιρίες αγάπης.
Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις ανθρώπων στη ζωή που δεν λαμβάνουν από το Θεό ως δώρο την ίαση για δικούς τους ανθρώπους. Πονούν με το θάνατο. Οι ίδιοι νιώθουν αυτό το κενό της αγάπης εντός τους. Την αδυναμία να την εκπληρώσουν, εξαιτίας της στέρησης όσων αγαπούνε. Η συνάντηση με το Χριστό στην πύλη της πόλης Ναΐν μας δείχνει ότι ο Κύριος μας περιμένει στις πύλες της καθημερινότητάς μας, ζητά από εμάς να βγούμε από τον χώρο και τον τρόπο της ζωής μας και να Τον αφήσουμε να μας προσφέρει ό,τι Εκείνος ξέρει πως θα μας βοηθήσει να αγαπήσουμε. Ακόμη κι αν δεν είναι όπως εμείς το θέλουμε ή όπως μας συμφέρει, Εκείνος που είναι η Αγάπη μάς ζητά να σταθούμε στην πορεία μας προς τους τάφους στους οποίους μας οδηγούν οι επιθυμίες, τα συμφέροντα, οι κακίες μας, η αδυναμία να κρατήσουμε τις σχέσεις μας και να Τον εμπιστευθούμε. Ευκαιρίες αγάπης να ζητούμε. Για να έχει η ζωή μας νόημα.

«Οἱ ἀμαρτωλοί τό αὐτό ποιοῦσι»

Με τη φράση αυτή ο Χριστός, δεν κατακρίνει τους αμαρτωλούς, αλλά μας υποδεικνύει ότι όλοι ξεκινάμε από την ίδια αφετηρία. Συνήθως και εκείνοι τους οποίους απορρίπτουμε ως αμαρτωλούς, ακόμη κι αν η ζωή τους δεν μπορεί να υπερβεί τη δύναμη του κακού, πράττουν τα αυτονόητα. Αγαπούνε αυτούς που τους αγαπούνε. Ευεργετούν εκείνους οι οποίοι τους κάνουν καλό. Δανείζουν σε εκείνους από τους οποίους ελπίζουν ότι θα τους επιστρέψουν τα χρήματα, ίσως και με τόκο. Στην καθημερινή τους ζωή δηλαδή, λειτουργούν με την αυτονόητη στάση που θα λειτουργούσαν όλοι οι άνθρωποι. Κι ας έχουν εγκαταλείψει τη διάθεση και τον αγώνα για σωτηρία, κι ας μην πιστεύουν στο Θεό εμπράκτως. Αν λοιπόν και μεις που θεωρούμε τους εαυτούς μας στην πλευρά των χριστιανών απλώς πράττουμε τα αυτονόητα, τότε δεν έχουμε κάνει κανένα βήμα για να ζήσουμε τον τρόπο του Χριστού, απλώς τρεφόμαστε με την ψευδαίσθηση ότι είμαστε σεσωσμένοι.
«Οἱ ἀμαρτωλοί τό αὐτό ποιοῦσι»
Ο Χριστός ζητά από εμάς την υπέρβαση. Όχι για να φανούμε ανώτεροι από τους αμαρτωλούς και να ξεχωρίσουμε, αλλά γιατί έχουμε κληθεί από Εκείνον να Τον ακολουθούμε και να μιμούμαστε τον δικό Του τρόπο. Στην καθημερινή μας ζωή καλούμαστε να αγαπήσουμε τους εχθρούς μας, όσους μας αδικούν, όσους δεν λειτουργούν όπως θα θέλαμε και μας επιβουλεύονται, μας αρνούνται, μας περιφρονούν. Καλούμαστε να συγχωρούμε, να προσευχόμαστε, να στηρίζουμε όσο μπορούμε και όσο μας αφήνουν αυτοί που είναι απέναντί μας. Στην κοινωνική μας συμπεριφορά καλούμαστε να ευεργετούμε αυτούς που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να μας ανταποδώσουν την ευεργεσία, ακόμη και τους αχαρίστους δηλαδή. Αυτό βεβαίως δεν δικαιώνει τους αχαρίστους. Έχει να κάνει όμως με την δική μας συνείδηση, η οποία έχει κληθεί να λειτουργεί ως κατά Θεόν συνείδηση. Να ευεργετούμε, γιατί αυτός είναι ο δρόμος του Θεού. Σε κάθε είδους συναλλαγή, να λειτουργούμε στη λογική της βοήθειας, της προσφοράς των χαρισμάτων μας χωρίς να προσδοκούμε επιστροφή των δανεισθέντων. Αυτό είναι και το αληθινό νόημα τόσο της υλικής, όσο και της πνευματικής ελεημοσύνης.
Ο ευαγγελικός λόγος δεν μας καλεί να απορρίψουμε τους αμαρτωλούς, αλλά να μην επαναπαυόμαστε στο γεγονός ότι τηρούμε τα αυτονόητα όπως εκείνοι. Αν θέλουμε να είμαστε αληθινοί χριστιανοί καλούμαστε να επαναπροσδιορίσουμε τη στάση ζωής μας, ακόμη κι αν αυτή η οδός είναι δύσκολη. Δεν κληθήκαμε να ζήσουμε ως καλοί άνθρωποι, αλλά με την προοπτική της αγάπης που δίνει αιωνιότητα.

«Ἐπανάγαγε εἰς τό βάθος»

Ο Χριστός συναντά τους μαθητές του στην λίμνη της Τιβεριάδος, μετά από ολονύκτιο ψάρεμα, το οποίο μάλιστα δεν απέφερε καρπούς. Και προτρέπει τον Πέτρο να πάει ξανά στα βαθιά: «Επανάγαγε εις το βάθος».
Καταλαβαίνω την κούρασή σου, είσαι όλη τη νύχτα στη βάρκα ψαρεύοντας.
Κατανοώ την απογοήτευσή σου, αφού δεν έπιασες κανένα ψάρι.
Καταλαβαίνω την δυσκολία σου, αφού γνωρίζεις από την εμπειρία σου ότι ψάρια δεν πιάνονται την ημέρα.
Συναισθάνομαι το φόβο σου για τις ειρωνείες που θα εισπράξεις από τους συναδέλφους σου ψαράδες για το τόλμημα.
Κατανοώ και τη δυσκολία σου να εμπιστευτείς εμένα, που δεν είμαι ψαράς.
Παρ΄ όλα αυτά «Επανάγαγε εις το βάθος»
Το δίχτυ του Πέτρου γέμισε ψάρια, καθώς υπάκουσε στο λόγο του Χριστού και τα πλοία του Πέτρου και του Ιωάννη παραλίγο να βυθιστούν από το βάρος των ψαριών. Τόλμησε ο Πέτρος να ακούσει το Χριστό και να πάει στα βαθιά. Νίκησε την κούραση του σώματος. Ξεπέρασε την αμφισβήτηση του μυαλού για τα προφανή, ότι ήταν μάταιο να ξαναρίξει το δίχτυ. Νίκησε το φόβο για τις ειρωνείες και τις αποδοκιμασίες των άλλων. Εμπιστεύθηκε το Χριστό και είδε το θαύμα που του άλλαξε την πορεία της ζωής του και από αλιέα ιχθύων τον έκανε αλιέα ανθρώπων.
«Επανάγαγε εις το βάθος» συνεχίζει να λέει ο Χριστός και στον καθένα μας σήμερα.
Στην κούραση της ζωής μην αποκάμετε. Στις ήττες μην απελπίζεστε, θα είμαι κοντά για να δώσω θάρρος και δύναμη.
Στην πνευματική εργασία της αναζήτησης της αλήθειας, της αγάπης, της άσκησης, της ταπείνωσης, της μετάνοιας, μην αφήνεις τον ορθολογισμό να δημιουργεί αμφιβολίες. Δεν είσαι μόνος, έχεις τη Χάρη μου.
Σε μια εποχή που η πίστη χλευάζεται, που θα σε ειρωνευτούν όταν παραιτηθείς από τα «δικαιώματά σου και τις απολαύσεις» για να θα υπηρετήσεις το θέλημα του Θεού, τότε η προσευχή σου θα είναι πιο δυνατή.
«Επανάγαγε εις το βάθος» ώστε να αλλάξουμε κάτι από τον εαυτό μας που φθείρετε, να ξεφύγουμε από συμβιβασμούς, να ξεπεράσουμε την απιστία, να διορθώσουμε τα σφάλματά μας, να ανανεωθούμε πνευματικά και να βοηθήσουμε και άλλους να ανανεωθούν.

«τί γάρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐάν κερδήσῃ τόν κόσμον ὅλον, καί ζημιωθῇ τήν ψυχήν αὐτοῦ;»

Το να κερδηθεί ο κόσμος κάποτε σήμαινε να αλλάξει, αν όχι για όλους, τουλάχιστον για αρκετούς. Η εποχή μας, έχοντας αποδομήσει τα πάντα και έχοντας προσδώσει στους θεσμούς ένα χαρακτήρα αναγκαίου κακού έχει καταφέρει να στρέψει τους ανθρώπους και ιδιαιτέρως τους νέους μόνο προς τον εαυτό τους. Τους έκανε να γυρίσουν στην οδό της επιβίωσης, της αναζήτησης της ηδονής σε προσωπικό επίπεδο, τους έκλεισε μπροστά στις οθόνες των υπολογιστών, των κινητών τηλεφώνων, της τηλεόρασης. Και είναι χαρακτηριστικό πλέον ότι το να κερδίσει κάποιος τον κόσμον όλο συνεπάγεται να έχει την άνεση για τον εαυτό του να περνά καλά. Κερδίζω δεν σημαίνει αλλάζω, αλλά περνώ καλά, με αδιαφορία αν αυτό περιορίζεται στον εαυτό μου και το περιβάλλον μου μόνο και δεν επεκτείνεται και στον κόσμο.
Ο Χριστός, όταν μιλά για τον δρόμο που καλείται ο χριστιανός να ακολουθήσει, ζητά την αυταπάρνηση και την άρση του σταυρού και την ίδια στιγμή θέτει το ερώτημα: «τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδήση τον κόσμον όλον, και ζημιωθή την ψυχήν αυτού;» (Μάρκ. 8, 36). Τι θα ωφεληθεί ο άνθρωπος αν κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο, αλλά χάσει την ψυχή του; Και όπου ψυχή, ο Χριστός υπονοεί το νόημα της ίδιας της ζωής του ανθρώπου, το οποίο πηγάζει από την σχέση του καθενός με τον Θεό. Ο Χριστός δεν υπονοεί ότι το να κερδίσει κάποιος όλο τον κόσμο είναι κατ’ ανάγκην μάταιο. Δεν αρνείται την αλλαγή του κόσμου ή τον αγώνα του ανθρώπου να προχωρήσει στη ζωή του, να διαμορφώσει ένα άλλο πλαίσιο στο οποίο και ο ίδιος θέλει να κινείται, αλλά και ο κόσμος θα μπορούσε να γίνει καλύτερος μέσω αυτού. Ο Χριστός αρνείται την παράδοση της ψυχής μας, της ζωής μας ολόκληρης στο όραμα της εξουσίας επάνω στον κόσμο, στην απομάκρυνση του ανθρώπου από το Θεό. Γιατί αυτό είναι το τίμημα της εξουσίας, να χάσει την ψυχή του, να σκληρύνει τον εαυτό του, να αφήσει κατά μέρος όχι μόνο τα συναισθήματά του, αλλά και την ευαισθησία έναντι του κάθε ανθρώπου.
Για τους ανθρώπους που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο η όποια αλλαγή συνεπάγεται την αλλαγή εξουσίας. Να φύγουν οι «κακοί» και να έρθουν οι «καλοί». Για το Χριστό το πρόβλημα δεν είναι η αλλαγή στην εξουσία, κάθε μορφής, πολιτική, ιδεολογική, κοινωνική, διαπροσωπική, αλλά η αλλαγή νοοτροπίας, η ζωή που θα εμφορείται από την πίστη σ’ Εκείνο, από την αγάπη προς όλους, ακόμη και τους εχθρούς, από την άρση του σταυρού του καθενός και την ακολούθηση του Χριστού στην οδό της Βασιλείας.
Σήμερα οι άνθρωποι μετατρέψαμε την δίψα του να κερδίσουμε όλο τον κόσμο στην επιθυμία να κερδίσουμε τον δικό μας κόσμο, τα δικά μας δικαιώματα. Αρνούμαστε να αποδεχτούμε ότι το νόημα της ζωής περνά μέσα από την σχέση με το Θεό και ότι αυτή η σχέση είναι σταυρός. Και ελάχιστα προβληματιζόμαστε για την αιωνιότητα. Αρκούμαστε στα αυτής της ζωής. Αυτό που προτείνει ο Χριστός για να κερδίσουμε αληθινά τον κόσμο, αφού αλλάξουμε τον εαυτό μας μέσα από την σχέση μας μαζί Του είναι: Να αρνηθούμε τον εαυτό μας, ότι είμαστε οι αυθεντίες που κατέχουμε την γνώση και τον τρόπο για τα πάντα, να αναγνωρίσουμε τα πάθη και τις αδυναμίες μας καθώς και το έλλειμμα αγάπης που μας διακατέχει, να σηκώσουμε τον σταυρό μας, τον αγώνα μας δηλαδή για καλλιέργεια της σχέσης μας με το Χριστό, να Τον ακολουθήσουμε στην οδό της Εκκλησίας, την οδό του μοιράσματος, της ταπείνωσης, της συγχώρεσης αλλά και της αλήθειας. Τότε όχι μόνο δεν θα ζημιωθούμε ως προς την ψυχή μας, αλλά θα την βρούμε. Ακόμη κι αν ζημιωθούμε στην καθημερινότητα της ζωής, Εκείνος θα αναπληρώνει ό,τι μας λείπει. Και για όλους, ιδιαιτέρως για τους νεώτερους, αυτή είναι η μεγαλύτερη και ωραιότερη επανάσταση που μπορεί να γίνει. Του Σταυρού και της Ανάστασης.

«Ἀλλά διά τοῦτο ἦλθον εἰς τήν ὥραν ταύτην»

«Ἀλλά διά τοῦτο ἦλθον εἰς τήν ὥραν ταύτην» (Ιωάν. 12, 27). Ο Σταυρός του Κυρίου ήταν λοιπόν ο σκοπός της παρουσίας του Χριστού στον κόσμο, η γεύση της οδύνης ήταν το αποκορύφωμα της αγάπης Του προς τους ανθρώπους, και στον Σταυρό πάνω δοξάστηκε το όνομα του Θεού Πατρός.
Οι άνθρωποι όταν έχουμε στο νου μας τον Θεό, πιστεύουμε σε μία ανώτερη δύναμη, η οποία φέρει πάνω της το χαρακτηριστικό της παντοδυναμίας. Δεν μπορούμε να διανοηθούμε ότι ο Θεός βρίσκεται ανάμεσά μας, και μάλιστα έχοντας προσλάβει την ανθρώπινη φύση όχι για να επιβάλει την παντοδυναμία Του, αλλά για να σταυρωθεί. Για να βιώσει δηλαδή το έσχατο σημείο της αδυναμίας, του εξευτελισμού, της ταπείνωσης από εμάς τους ανθρώπους, από τα δημιουργήματά Του. Όταν μάλιστα κοιτούμε προσεκτικότερα τη ζωή του Χριστού, διαπιστώνουμε το φαινομενικά ακατανόητο αυτής της επιλογής. Ο Κύριος που θεραπεύει τους ασθενείς. Ο Κύριος που νικά τους φυσικούς νόμους. Ο Κύριος που συγχωρεί αμαρτίες. Ο Κύριος που δια του λόγου σαγηνεύει τα πλήθη, που κανείς δεν μπορεί να Του αντισταθεί ως προς τη γνώση και τη σοφία, αναφέρει ότι σκοπός της ζωής Του ήταν ο Σταυρός.
Ο Σταυρός είναι το αποκορύφωμα της οδύνης που βίωσε ο Χριστός. Και η οδύνη δεν έχει να κάνει μόνο με τον πόνο και το μαρτύριο. Έχει να κάνει και με την δεδομένη γνώση της ανθρώπινης αχαριστίας όχι μόνο τότε, αλλά και στη συνέχεια της Ιστορίας. Επάνω στο Σταυρό ο Χριστός φέρει τις αμαρτίες όλου του ανθρώπινου γένους, και πριν και μετά από την εν σαρκί παρουσία Του στη γη και μέχρι την Ανάσταση των Νεκρών. Για τον Αναμάρτητο Κύριο το να φέρει το σύνολο της αμαρτίας του κόσμου είναι μέγιστη οδύνη. Δεν πονά μόνο από τον Σταυρό και το μαρτύριο. Πονά και από το μαρτύριο του να σηκώνει εκούσια την αμαρτία του κόσμου. Όσο λοιπόν οι άνθρωποι εμμένουμε στη ζωή της αμαρτίας, είτε το κατανοούμε είτε όχι, εμπεριεχόμαστε στην οδύνη του Χριστού επάνω στο Σταυρό. Όμως αυτός ο πόνος αποτελεί και την μέγιστη απόδειξη της αγάπης του τριαδικού Θεού προς τα δημιουργήματά Του. Δεν είναι η αγάπη αυτή εκ του μακρόθεν, αποστασιοποιημένη. Είναι έμπονη. Είναι μαρτυρική. Είναι θυσιαστική. Σε τέτοιο Θεό πιστεύουμε οι χριστιανοί. Σ’ Εκείνον που βρίσκεται δίπλα μας. Που σηκώνει το βάρος των αμαρτιών μας. Που μας αγαπά μέχρι Σταυρού και θανάτου.
Ο Σταυρός όμως αποτελεί και την δόξα του ονόματος του Θεού. Είναι ασύλληπτο για τον ανθρώπινο νου που γνωρίζει ως σκηνές δόξας τις αποθεώσεις των νικητών στους πολέμους και στους μεγάλους αγώνες, να αποδεχτεί ότι για το Θεό δόξα είναι η αγάπη, το μαρτύριο, η ταπείνωση, η οδύνη. Γι’ αυτό και το σημείο του Σταυρού το οποίο καλούμαστε οι χριστιανοί να σχηματίζουμε στο σώμα μας είναι μία συνεχής υπενθύμιση τι αληθινά είναι η δόξα του Θεού. Στην ταπείνωση δοξάζεται ο άνθρωπος. Στην υπομονή. Στην αγάπη που γίνεται υπέρβαση του εαυτού μας. Στην μετάνοια, που συνεπάγεται αναγνώριση της εμπαθούς κατάστασής μας και οδύνη γι’ αυτήν και νέο ξεκίνημα.
Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας, όταν εορτάζει την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού και τον θέτει στην μέση του ναού, μας υπενθυμίζει αυτές τις τρεις μεγάλες αλήθειες. Ότι νόημα στη ζωή δεν δίνει η δύναμη, αλλά η ταπείνωση και η θυσία. Ότι ο πόνος που πηγάζει από την αγάπη, όσο βαρύς κι αν είναι, είναι μίμηση Θεού και γίνεται σωτήριος, γιατί μπορεί να ωθήσει αυτούς για τους οποίους πονούμε στην μετάνοια. Και ότι τελικά ο Θεός δεν δοξάζεται μέσα από τα μεγάλα έργα, τις επιδείξεις, την υπερηφάνεια, αλλά μέσα από την οδό του Σταυρού, η οποία γίνεται την ίδια στιγμή Ανάσταση.