«τί γάρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐάν κερδήσῃ τόν κόσμον ὅλον, καί ζημιωθῇ τήν ψυχήν αὐτοῦ;»

Το να κερδηθεί ο κόσμος κάποτε σήμαινε να αλλάξει, αν όχι για όλους, τουλάχιστον για αρκετούς. Η εποχή μας, έχοντας αποδομήσει τα πάντα και έχοντας προσδώσει στους θεσμούς ένα χαρακτήρα αναγκαίου κακού έχει καταφέρει να στρέψει τους ανθρώπους και ιδιαιτέρως τους νέους μόνο προς τον εαυτό τους. Τους έκανε να γυρίσουν στην οδό της επιβίωσης, της αναζήτησης της ηδονής σε προσωπικό επίπεδο, τους έκλεισε μπροστά στις οθόνες των υπολογιστών, των κινητών τηλεφώνων, της τηλεόρασης. Και είναι χαρακτηριστικό πλέον ότι το να κερδίσει κάποιος τον κόσμον όλο συνεπάγεται να έχει την άνεση για τον εαυτό του να περνά καλά. Κερδίζω δεν σημαίνει αλλάζω, αλλά περνώ καλά, με αδιαφορία αν αυτό περιορίζεται στον εαυτό μου και το περιβάλλον μου μόνο και δεν επεκτείνεται και στον κόσμο.
Ο Χριστός, όταν μιλά για τον δρόμο που καλείται ο χριστιανός να ακολουθήσει, ζητά την αυταπάρνηση και την άρση του σταυρού και την ίδια στιγμή θέτει το ερώτημα: «τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδήση τον κόσμον όλον, και ζημιωθή την ψυχήν αυτού;» (Μάρκ. 8, 36). Τι θα ωφεληθεί ο άνθρωπος αν κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο, αλλά χάσει την ψυχή του; Και όπου ψυχή, ο Χριστός υπονοεί το νόημα της ίδιας της ζωής του ανθρώπου, το οποίο πηγάζει από την σχέση του καθενός με τον Θεό. Ο Χριστός δεν υπονοεί ότι το να κερδίσει κάποιος όλο τον κόσμο είναι κατ’ ανάγκην μάταιο. Δεν αρνείται την αλλαγή του κόσμου ή τον αγώνα του ανθρώπου να προχωρήσει στη ζωή του, να διαμορφώσει ένα άλλο πλαίσιο στο οποίο και ο ίδιος θέλει να κινείται, αλλά και ο κόσμος θα μπορούσε να γίνει καλύτερος μέσω αυτού. Ο Χριστός αρνείται την παράδοση της ψυχής μας, της ζωής μας ολόκληρης στο όραμα της εξουσίας επάνω στον κόσμο, στην απομάκρυνση του ανθρώπου από το Θεό. Γιατί αυτό είναι το τίμημα της εξουσίας, να χάσει την ψυχή του, να σκληρύνει τον εαυτό του, να αφήσει κατά μέρος όχι μόνο τα συναισθήματά του, αλλά και την ευαισθησία έναντι του κάθε ανθρώπου.
Για τους ανθρώπους που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο η όποια αλλαγή συνεπάγεται την αλλαγή εξουσίας. Να φύγουν οι «κακοί» και να έρθουν οι «καλοί». Για το Χριστό το πρόβλημα δεν είναι η αλλαγή στην εξουσία, κάθε μορφής, πολιτική, ιδεολογική, κοινωνική, διαπροσωπική, αλλά η αλλαγή νοοτροπίας, η ζωή που θα εμφορείται από την πίστη σ’ Εκείνο, από την αγάπη προς όλους, ακόμη και τους εχθρούς, από την άρση του σταυρού του καθενός και την ακολούθηση του Χριστού στην οδό της Βασιλείας.
Σήμερα οι άνθρωποι μετατρέψαμε την δίψα του να κερδίσουμε όλο τον κόσμο στην επιθυμία να κερδίσουμε τον δικό μας κόσμο, τα δικά μας δικαιώματα. Αρνούμαστε να αποδεχτούμε ότι το νόημα της ζωής περνά μέσα από την σχέση με το Θεό και ότι αυτή η σχέση είναι σταυρός. Και ελάχιστα προβληματιζόμαστε για την αιωνιότητα. Αρκούμαστε στα αυτής της ζωής. Αυτό που προτείνει ο Χριστός για να κερδίσουμε αληθινά τον κόσμο, αφού αλλάξουμε τον εαυτό μας μέσα από την σχέση μας μαζί Του είναι: Να αρνηθούμε τον εαυτό μας, ότι είμαστε οι αυθεντίες που κατέχουμε την γνώση και τον τρόπο για τα πάντα, να αναγνωρίσουμε τα πάθη και τις αδυναμίες μας καθώς και το έλλειμμα αγάπης που μας διακατέχει, να σηκώσουμε τον σταυρό μας, τον αγώνα μας δηλαδή για καλλιέργεια της σχέσης μας με το Χριστό, να Τον ακολουθήσουμε στην οδό της Εκκλησίας, την οδό του μοιράσματος, της ταπείνωσης, της συγχώρεσης αλλά και της αλήθειας. Τότε όχι μόνο δεν θα ζημιωθούμε ως προς την ψυχή μας, αλλά θα την βρούμε. Ακόμη κι αν ζημιωθούμε στην καθημερινότητα της ζωής, Εκείνος θα αναπληρώνει ό,τι μας λείπει. Και για όλους, ιδιαιτέρως για τους νεώτερους, αυτή είναι η μεγαλύτερη και ωραιότερη επανάσταση που μπορεί να γίνει. Του Σταυρού και της Ανάστασης.

«Ἀλλά διά τοῦτο ἦλθον εἰς τήν ὥραν ταύτην»

«Ἀλλά διά τοῦτο ἦλθον εἰς τήν ὥραν ταύτην» (Ιωάν. 12, 27). Ο Σταυρός του Κυρίου ήταν λοιπόν ο σκοπός της παρουσίας του Χριστού στον κόσμο, η γεύση της οδύνης ήταν το αποκορύφωμα της αγάπης Του προς τους ανθρώπους, και στον Σταυρό πάνω δοξάστηκε το όνομα του Θεού Πατρός.
Οι άνθρωποι όταν έχουμε στο νου μας τον Θεό, πιστεύουμε σε μία ανώτερη δύναμη, η οποία φέρει πάνω της το χαρακτηριστικό της παντοδυναμίας. Δεν μπορούμε να διανοηθούμε ότι ο Θεός βρίσκεται ανάμεσά μας, και μάλιστα έχοντας προσλάβει την ανθρώπινη φύση όχι για να επιβάλει την παντοδυναμία Του, αλλά για να σταυρωθεί. Για να βιώσει δηλαδή το έσχατο σημείο της αδυναμίας, του εξευτελισμού, της ταπείνωσης από εμάς τους ανθρώπους, από τα δημιουργήματά Του. Όταν μάλιστα κοιτούμε προσεκτικότερα τη ζωή του Χριστού, διαπιστώνουμε το φαινομενικά ακατανόητο αυτής της επιλογής. Ο Κύριος που θεραπεύει τους ασθενείς. Ο Κύριος που νικά τους φυσικούς νόμους. Ο Κύριος που συγχωρεί αμαρτίες. Ο Κύριος που δια του λόγου σαγηνεύει τα πλήθη, που κανείς δεν μπορεί να Του αντισταθεί ως προς τη γνώση και τη σοφία, αναφέρει ότι σκοπός της ζωής Του ήταν ο Σταυρός.
Ο Σταυρός είναι το αποκορύφωμα της οδύνης που βίωσε ο Χριστός. Και η οδύνη δεν έχει να κάνει μόνο με τον πόνο και το μαρτύριο. Έχει να κάνει και με την δεδομένη γνώση της ανθρώπινης αχαριστίας όχι μόνο τότε, αλλά και στη συνέχεια της Ιστορίας. Επάνω στο Σταυρό ο Χριστός φέρει τις αμαρτίες όλου του ανθρώπινου γένους, και πριν και μετά από την εν σαρκί παρουσία Του στη γη και μέχρι την Ανάσταση των Νεκρών. Για τον Αναμάρτητο Κύριο το να φέρει το σύνολο της αμαρτίας του κόσμου είναι μέγιστη οδύνη. Δεν πονά μόνο από τον Σταυρό και το μαρτύριο. Πονά και από το μαρτύριο του να σηκώνει εκούσια την αμαρτία του κόσμου. Όσο λοιπόν οι άνθρωποι εμμένουμε στη ζωή της αμαρτίας, είτε το κατανοούμε είτε όχι, εμπεριεχόμαστε στην οδύνη του Χριστού επάνω στο Σταυρό. Όμως αυτός ο πόνος αποτελεί και την μέγιστη απόδειξη της αγάπης του τριαδικού Θεού προς τα δημιουργήματά Του. Δεν είναι η αγάπη αυτή εκ του μακρόθεν, αποστασιοποιημένη. Είναι έμπονη. Είναι μαρτυρική. Είναι θυσιαστική. Σε τέτοιο Θεό πιστεύουμε οι χριστιανοί. Σ’ Εκείνον που βρίσκεται δίπλα μας. Που σηκώνει το βάρος των αμαρτιών μας. Που μας αγαπά μέχρι Σταυρού και θανάτου.
Ο Σταυρός όμως αποτελεί και την δόξα του ονόματος του Θεού. Είναι ασύλληπτο για τον ανθρώπινο νου που γνωρίζει ως σκηνές δόξας τις αποθεώσεις των νικητών στους πολέμους και στους μεγάλους αγώνες, να αποδεχτεί ότι για το Θεό δόξα είναι η αγάπη, το μαρτύριο, η ταπείνωση, η οδύνη. Γι’ αυτό και το σημείο του Σταυρού το οποίο καλούμαστε οι χριστιανοί να σχηματίζουμε στο σώμα μας είναι μία συνεχής υπενθύμιση τι αληθινά είναι η δόξα του Θεού. Στην ταπείνωση δοξάζεται ο άνθρωπος. Στην υπομονή. Στην αγάπη που γίνεται υπέρβαση του εαυτού μας. Στην μετάνοια, που συνεπάγεται αναγνώριση της εμπαθούς κατάστασής μας και οδύνη γι’ αυτήν και νέο ξεκίνημα.
Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας, όταν εορτάζει την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού και τον θέτει στην μέση του ναού, μας υπενθυμίζει αυτές τις τρεις μεγάλες αλήθειες. Ότι νόημα στη ζωή δεν δίνει η δύναμη, αλλά η ταπείνωση και η θυσία. Ότι ο πόνος που πηγάζει από την αγάπη, όσο βαρύς κι αν είναι, είναι μίμηση Θεού και γίνεται σωτήριος, γιατί μπορεί να ωθήσει αυτούς για τους οποίους πονούμε στην μετάνοια. Και ότι τελικά ο Θεός δεν δοξάζεται μέσα από τα μεγάλα έργα, τις επιδείξεις, την υπερηφάνεια, αλλά μέσα από την οδό του Σταυρού, η οποία γίνεται την ίδια στιγμή Ανάσταση.

καί φραγμόν περιέθηκε…

«Ἄνθρωπός τις ἧν οίκοδεσπότης ὅστις ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα καί φραγμόν αὐτῷ περιέθηκε…».
Αμπελώνας είναι η Εκκλησία, της οποίας είμαστε μέλη και πρέπει να αποδώσουμε καρπούς.
Ποιος ο φραγμός και ποιος ο λόγος υπάρξεώς του;
Ο Άγιος Μάξιμος λέει πως ο φραγμός που θέτει ο Θεός είναι τρεις Νόμοι που έδωσε ο Θεός στον άνθρωπος για να τον οδηγήσει στην πνευματική καρποφορία. Και οι Νόμοι αυτοί είναι: η Συνείδηση, ο Νόμος του Μωϋσή και ο Ευαγγελικός Νόμος – Νόμος της Χάριτος.
Και ο νόμος δεν είναι περιορισμός, αλλά καθοδηγητής και μονοπάτι για να φτάσουμε στο Χριστό. Με την αμαρτία χάσαμε και χάνουμε τον προσανατολισμό μας, δεν διακρίνουμε το θέλημα του Θεού και ο Νόμος μας προφυλάσσει από τις αστοχίες.
Αναζήτηση του Θεού χωρίς την τήρηση των εντολών του είναι μια θεωρητική σχέση με τον Θεό, χωρίς ουσία και νόημα, που μπορεί να είναι εσφαλμένη – λάθος. Γιατί δεν επηρεάζει τη ζωή μας, δεν καταργεί το θέλημά μας. Κάνοντας αυτό που εμείς θέλουμε και όχι αυτό που ο Θεός ζητά από εμάς, αποκλείουμε τη Χάρη του Θεού από τη ζωή μας και δεν μπορούμε να ενωθούμε μαζί Του.
Δεν είναι λοιπόν, οι εντολές της Εκκλησίας, δεσμεύσεις και περιορισμοί που καταργούν την ατομική μας ελευθερία, ούτε αφορμές λύπης και στεναχώριας, αλλά μονοπάτι που οδηγούν στο Θεό. Προσφέρουν τις προϋποθέσεις για την απόκτηση της αιωνίου ζωής.

«Οὐκ ἔδει ἔλεῆσαι τόν σύνδουλόν σου, ὡς ἐγώ σε ἠλέησα;»

Δύο προσωπικότητες πρωταγωνιστούν στη σημερινή Ευαγγελική περικοπή. Ένας άρχοντας (πραγματικός άρχοντας) που χαρίζει το τεράστιο ποσό των 1.000 ταλάντων και ένας δούλος –σκλάβος της στενοκαρδίας του- που πνίγει τον σύνδουλό του για 100 δηνάρια…
Τι χρειάζεται, λοιπόν, από εμάς για να μπορούμε να συγχωρούμε τον συνάνθρωπό μας;
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΩΤΕΡΟΤΗΤΑ: τιθασεύουμε και ξεπερνούμε τη φωνή του ενστίκτου που μας καλεί να εκδικηθούμε. Αξιοποιούμε την δύναμη του πνεύματος και της ανώτερης σκέψεως που μας χάρισε ο Θεός για να δείξουμε ανεξικακία, για να κρίνουμε πως τίποτε δεν έχει μεγαλύτερη αξία από τη συγχώρεση που μας χαρίζει ο Θεός, όταν εμείς συγχωρούμε τους άλλους.
Έτσι αγωνιζόμαστε να αποκτήσουμε ΠΛΟΥΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ: βλέπουμε με επιείκεια τους άλλους. Αποκτούμε αταραξία στις προκλήσεις. Προτιμούμε τη σιωπή, από τις φωνές. Ευχόμαστε και προσευχόμαστε για όσους μας κατηγορούν ή θέλουν να μας βλάψουν και έτσι μαλακώνει ο θυμός μας. Η ανεκτικότητα γίνεται ανεξικακία, εξελίσσεται σε συγχωρητικότητα και καταλήγει σε φιλανθρωπία-αγάπη για τον κάθε άνθρωπο, με τη Χάρη και τη βοήθεια του Θεού. Με τον τρόπο αυτό αποκτούμε τον ΨΥΧΙΚΟ ΗΡΩΙΣΜΟ: το μεγαλείο δηλαδή του να στρέφουμε σ΄ αυτόν που μας ράπισε από τη μια και το άλλο μάγουλο ή να ευεργετούμε τον εχθρό μας.
Και το ολοζώντανο παράδειγμα και πρότυπό μας είναι ο ίδιος ο Χριστός. Από Αυτόν ας ζητούμε βοήθεια, ενίσχυση και Χάρη για να αποκτήσουμε ανεξικακία και συγχωρητικότητα!

Πρόγραμμα Εβδομάδος

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ
Δευτέρα 10 - Κυριακή 16 Αυγούστου 2015

Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη:
7.00 μ.μ. Εσπερινός και Παράκληση στην Υπεραγία Θεοτοκο.

Παρασκευή 14 Αυγούστου 2015:
6.30 μ.μ. Εσπερινός.

Σάββατο 15 Αυγούστου 2015 (Κοίμηση της Θεοτόκου):
7.30 – 10.00 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία
7.00 μ.μ. Εσπερινός Αγίου Σταματίου

Κυριακή 16 Αυγούστου 2015:
7.00 – 10.00 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

Σήμερα, Κυριακή 9 Αυγούστου, ο π. Χρήστος θα είναι στο Ναό για το μυστήριο της Εξομολογήσεως από τις 4.00 μ.μ., ενώ την Τρίτη 11 Αυγούστου θα είναι ο π. Θεόδωρος Μπατάκας από τις 6.00 μ.μ.

Η απόστασή μας από την Αγιότητα!

«λοιδορούμενοι εὐλογοῦμεν,διωκόμενοι ἀνεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν»
Στους εμπαιγμούς απαντάμε με καλά λόγια, στους διωγμούς με υπομονή, στις συκοφαντίες με λόγια φιλικά.
Την απόστασή μας από την αγιότητα, θα μπορούσαμε να μετρήσουμε έτσι απλά, με κριτήριο τη συμπεριφορά μας απέναντι στους εμπαιγμούς, τους διωγμούς και τη συκοφαντία. Η συνήθης - φυσική στάση των ανθρώπων όταν αντιμετωπίζουν λοιδορίες, διωγμούς, βλασφημίες είναι η λύπη, κατόπιν η οργή και στη συνέχεια η αντίδραση είτε δια της ανταπόδοσης είτε δια της εκδίκησης είτε δια της καταφυγής σε εκείνους που μπορούν να μας κάνουν να βρούμε το δίκιο μας απέναντι σ’ αυτούς που μας συμπεριφέρονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Ο Απόστολος των εθνών όμως επισημαίνει ότι η χριστιανική στάση δεν μπορεί να είναι αυτή, ακόμη κι αν η εσωτερική πάλη γίνεται στην καρδιά μας.
Η λοιδορία πηγάζει από ένα αίσθημα υπεροχής, το οποίο συχνά οι άνθρωποι αναπτύσσουμε έναντι των άλλων. Είτε εξαιτίας υπαρκτών χαρισμάτων, είτε εξαιτίας μιας φαντασιακής αίσθησης ότι είμαστε ικανότεροι, ευφυέστεροι, πιο δυνατοί από τους άλλους, τους ειρωνευόμαστε, μειώνοντάς τους έναντι των υπολοίπων ανθρώπων για να δείξουμε την δική μας υπεροχή. Το να απαντά κάποιος με καλά λόγια σε όσους τον λοιδορούν, περιγράφει μία καρδιά η οποία δεν διακατέχεται ούτε από πνεύμα εξουσίας, και γι’ αυτό δεν θέλει να αφήσει την θιγμένη υπερηφάνεια να λειτουργήσει ως τρόπος αντίδρασης. Ο Παύλος περιγράφει μία καρδιά ταπεινή και την ίδια στιγμή αγαπητική έναντι των λοιδορούντων, δηλαδή μία καρδιά στην οποία η χάρις του Θεού αναπαύεται.
Ο διωγμός πηγάζει και πάλι από ένα αίσθημα υπεροχής και εξουσίας εναντίον των άλλων. Ο Παύλος, χωρίς να δικαιολογεί τους διώκοντες, μιλά για την ανοχή, ως υπομονή και έκφραση ταπεινής αγάπης έναντί τους. Η ανοχή δεν είναι παθητική στάση. Δεν είναι σιωπή, όπως κάποιος εύκολα θα μπορούσε να συμπεράνει. Είναι όμως άρνηση ανταπόδοσης της κακίας και της εξουσιαστικότητας και την ίδια στιγμή προσευχή για τους διώκτες, και υπομονή στα δεινά. Είναι ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο μαρτύριο, το οποίο φέρει μαζί του και την χάρη του Θεού. Ο ανεχόμενος καταθέτει την άρνησή του να συμμορφωθεί με τον διώκτη του, γιατί αυτή η άρνηση στηρίζεται στην πίστη στο Θεό, αφήνει τα πάντα στο έλεος του Θεού και στην δική Του δύναμη.
Η συκοφάντηση ή οι υβριστικοί λόγοι εις βάρος των άλλων αποτελούν έκφραση ζήλιας και οργής. Ο Παύλος μιλά για την παράκληση ως απάντηση στην βλασφημία της συκοφαντίας και του υβρισμού. Παράκληση σημαίνει λόγια φιλικά, λόγια που γαληνεύουν και παρηγορούν, καταλαγιάζουν τον άλλο, λόγια δηλαδή που αποκαλύπτουν την αληθινή κατάσταση εκείνου και την ίδια στιγμή μαρτυρούν την αγάπη του χριστιανού. Αυτά τα λόγια πηγάζουν από καρδιά που έχει πραότητα, συγχωρητικότητα και αγάπη, δηλαδή από ταπεινή καρδιά.
Πόσο είναι εφικτό να αποκτήσουμε μια τέτοια καρδιά, όταν συχνά οι άνθρωποι μάς προκαλούν εκνευρισμό, απογοήτευση, θυμό για την αδυναμία μας να συνεννοηθούμε ή και για την εμμονή τους στην προκλητική και αντίθετη με τα όσα θα θέλαμε συμπεριφορά τους; Η πνευματική ζωή είναι ο στίβος για την απόκτηση και καλλιέργεια της αγάπης και της υπομονής. Την ίδια στιγμή, ο καθένας μας καλείται με την προσευχή, την νηστεία, την άσκηση, την μετάνοια να εμβαθύνει στην ανάγκη της μακροθυμίας, της ταπείνωσης, της συγχώρεσης, αφήνοντας όσο το δυνατόν έξω από την καρδιά του το πνεύμα της εξουσίας, της εμπάθειας, του φθόνου, της ανταπόδοσης έναντι των άλλων. Ο αγώνας αυτός είναι συνεχής. Ελκύει όμως την χάρη του Θεού, η οποία δεν μας αφήνει μόνους. Ταυτόχρονα είναι αυτός που μπορεί τελικά να παραδειγματίσει και όλους εκείνους που λειτουργούν από θέση ισχύος, εμπαίζουν, διώκουν, συκοφαντούν και βλασφημούν. Κι εδώ έγκειται η ευθύνη μας ως χριστιανών. Να είμαστε αληθινοί τηρητές των λόγων και των βιωμάτων του Ευαγγελίου και της εκκλησιαστικής παράδοσης. Ακόμη κι αν τελικά αδικούμαστε.

«ὁ Θεός ἡμᾶς τοῦς Ἀποστόλους ἐσχάτους ἀπέδειξεν, ὡς ἐπιθανατίους»

«ὁ Θεός ἡμᾶς τοῦς Ἀποστόλους ἐσχάτους ἀπέδειξεν, ὡς ἐπιθανατίους»
Στην πολύ δύσκολη περίοδο των πρώτων χριστιανικών χρόνων, ο Απόστολος Παύλος περιγράφει στους Κορινθίους τις δυσκολίες που συναντούν στο έργο της διαδόσεως του Ευαγγελίου, και επισημαίνει ότι οι Απόστολοι είναι αυτοί που βρίσκονται στην ελεεινότερη θέση, σα να είναι καταδικασμένοι να πεθάνουν στην αρένα. Γίνονται θέαμα για τον κόσμο και για τους αγγέλους και για τους ανθρώπους. Παρουσιάζονται ως μωροί για το Χριστό, είναι αδύναμοι και περιφρονημένοι, πεινούν, διψούν, γυρνούν με κουρέλια, δεν έχουν μόνιμη κατοικία, τους χτυπούν οι άνθρωποι, εργάζονται για να επιζήσουν και έχουν καταντήσει σαν τα σκουπίδια όλου του κόσμου και τα αποβράσματα της κοινωνίας, προσπαθώντας στους εμπαιγμούς να απαντούν με καλά λόγια, στους διωγμούς με υπομονή και στις συκοφαντίες με φιλικά λόγια. Και όλα αυτά για να στηρίξουν στην πίστη τα πνευματικά τους παιδιά.
Και σήμερα, στην εξίσου δύσκολη εποχή, με τον ίδιο τρόπο καλούμαστε να συμπεριφερόμαστε και μεις, όχι μόνο οι κληρικοί που καθοδηγούμε τους πιστούς, αλλά και κάθε πιστός χριστιανός, αφού γίνεται παράδειγμα για όλους τους άλλους και εφ΄ όσον πολλοί παρακολουθούν τον τρόπο της ζωής του για να δουν αν υπάρχει συμφωνία πίστεως και ζωής.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η φράση του Παύλου για τους αποστόλους: «ως επιθανατίους απέδειξεν ο Θεός» (Α’ Κορ. 4, 9). Κάθε στιγμή στη ζωή τους είναι στιγμή προγεύσεως του θανάτου. Είναι σα να βρίσκονται στην επιθανάτια κλίνη και περιμένουν τον τερματισμό της ζωής. Φαντάζει ιδιαίτερα τρομακτική μια τέτοια θεώρηση. Το σπουδαίο είναι ότι λέγεται από έναν άνθρωπο ο οποίος μέσα του είχε τόση ζωή και τόση δύναμη, ώστε να νικά τον θάνατο κάθε ώρα και κάθε στιγμή, να μην καταβάλλεται ούτε από θλίψη, ούτε από στενοχώρια, ούτε από διωγμό, ούτε από την απειλή του μαχαιριού, ούτε από την φυλακή, ούτε από την απόρριψη. Κι όμως ο λόγος του είναι ξεκάθαρος: αισθάνεται ως επιθανάτιος, παρόλη την δυναμική του.
Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Και πως θα πρέπει να το βιώνουμε και μεις;
Σημαίνει πρώτον ότι βλέπει κάθε στιγμή της ζωής του ως την τελευταία του ευκαιρία να ζήσει το νόημα της. Και το νόημα είναι η παρουσία του Χριστού σ’ όλη του την ύπαρξη και η μεταμόρφωσή του κατά Θεόν. Προσδοκά την συνάντηση με το Χριστό χωρίς τέλος. Και αυτή η προσδοκία του προσδίδει χαρά. Συνήθως οι άνθρωποι όταν νιώθουν το θάνατο να έρχεται, παραλύουν. Και μόνο στη σκέψη της εξόδου απ’ αυτόν τον κόσμο αναπτύσσουν άμυνες φόβου, απόρριψης, προσποίησης ότι το γεγονός αυτό δεν θα συμβεί. Άλλοι αμαρτάνουν. Δύσκολα όμως κάποιος θα πει και θα βιώσει χαρά. Και όχι μόνο για τον βιολογικό θάνατο, αλλά και για κάθε μορφή θανάτου, είτε είναι στην όποια αποτυχία, είτε στην μη εκπλήρωση κάποιων στόχων, είτε σε οποιαδήποτε άλλη δοκιμασία, συκοφαντία, απόρριψη. Για τον Παύλο όμως το «επιθανατίους» δεν είναι τίποτε άλλο παρά η προσδοκία της πίστης που έχει δώσει ήδη νόημα στη ζωή. Δεν φοβάται να πεθάνει, γιατί γνωρίζει ότι ο θάνατος θα σηματοδοτήσει την αρχή της αιώνιας κοινωνίας με το Χριστό.
Δεύτερον σημαίνει ότι δεν μεταθέτει για το αύριο, το άμεσο ή το μακροπρόθεσμο την όποια διακονία του, με την πρόφαση ότι έχει καιρό. Ο χρόνος αποτελεί για τους ανθρώπους μία παγίδα και την ίδια στιγμή μία μεγάλη αφορμή άγχους. Άλλοι τρέχουν για να προλάβουν και άλλοι θεωρούν ότι έχουν πολύ χρόνο μπροστά τους για να πετύχουν αυτά που επιθυμούν. Για τον Παύλο όμως κάθε στιγμή είναι αφετηρία για προσφορά της πνευματικής διακονίας, να ακουστεί το μήνυμα της σωτηρίας, να διδαχθούν τα μηνύματα του Ευαγγελίου και να βιωθεί η πνευματική και ασκητική προσπάθεια της νίκης κατά του κακού και της αμαρτίας. Συνήθως οι άνθρωποι ασχολούμαστε με όλα τα άλλα στη ζωή μας, εκτός από την σωτηρία μας. Εκτός από την σχέση μας με το Θεό. Εκτός από το Ευαγγέλιο και τη βίωσή του.