Σάββατο 26 Ιουλίου 2014
Πρόγραμμα Εβδομάδας
ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ
Δευτέρα 28 Ιουλίου - Κυριακή 3 Αυγούστου 2014
Τρίτη 29 Ιουλίου 2014 (Αγίου Καλλινίκου):
7.00 – 9.00 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία
Πέμπτη 31 Ιουλίου 2014:
6.30 μ.μ. Εσπερινός και Αγιασμός Πρωτομηνιάς
Παρασκευή 1 Αυγούστου 2014
7.00 μ.μ. Εσπερινός και Μικρή Παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο.
Σάββατο 2 Αυγούστου 2014:
7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία
6.30 μ.μ. Εσπερινός.
Κυριακή 3 Αυγούστου 2014:
7.00 – 10.00 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.
7.00 μ.μ. Εσπερινός και Μεγάλη Παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο.
Σάββατο 19 Ιουλίου 2014
Πρόγραμμα Εβδομάδος
ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ
Δευτέρα 21 - Κυριακή 27 Ιουλίου 2014
Δευτέρα 21 Ιουλίου 2014:
6.00 μ.μ. Πανηγυρικός Εσπερινός Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής στο παρεκκλήσι της οικίας Δενελάβα.
Σάββατο 26 Ιουλίου 2014 (Αγίας Παρασκευής):
7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία
6.30 μ.μ. Εσπερινός.
Κυριακή 27 Ιουλίου 2014 (Αγίου Παντελεήμονος):
7.00 – 10.00 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.
Επίσκεψη στο εξωκκλήσι της Αγίας Παρασκευής στη Μακρινίτσα θα πραγματοποιήσουμε την Τρίτη 22 Ιουλίου. Μπορούν να συμμετέχουν όσοι έχουν αυτοκίνητα κατάλληλα. Αναχώρηση από την πλατεία 5.30 μ.μ..
Εκδρομή στην Παναγία της Τήνου προετοιμάζουμε για την Πέμπτη 4, Παρασκευή 5 και επιστροφή ξημερώματα Σαββάτου 6 Σεπτεμβρίου 2014.
Δευτέρα 21 - Κυριακή 27 Ιουλίου 2014
Δευτέρα 21 Ιουλίου 2014:
6.00 μ.μ. Πανηγυρικός Εσπερινός Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής στο παρεκκλήσι της οικίας Δενελάβα.
Σάββατο 26 Ιουλίου 2014 (Αγίας Παρασκευής):
7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία
6.30 μ.μ. Εσπερινός.
Κυριακή 27 Ιουλίου 2014 (Αγίου Παντελεήμονος):
7.00 – 10.00 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.
Επίσκεψη στο εξωκκλήσι της Αγίας Παρασκευής στη Μακρινίτσα θα πραγματοποιήσουμε την Τρίτη 22 Ιουλίου. Μπορούν να συμμετέχουν όσοι έχουν αυτοκίνητα κατάλληλα. Αναχώρηση από την πλατεία 5.30 μ.μ..
Εκδρομή στην Παναγία της Τήνου προετοιμάζουμε για την Πέμπτη 4, Παρασκευή 5 και επιστροφή ξημερώματα Σαββάτου 6 Σεπτεμβρίου 2014.
«Θάρσει τέκνον»
Αμέσως μετά τη θεραπεία των δαιμονισμένων ο Χριστός έρχεται στην Καπερναούμ, όπου του φέρνουν έναν παράλυτο. Άραγε μπορούμε να μπούμε στη θέση αυτού του ανθρώπου και να αισθανθούμε τα συναισθήματα που αισθάνονταν και αυτός μπροστά στο Χριστό;
Πιστεύει ότι ο Χριστός μπορεί να τον θεραπεύσει, τον αναγνωρίζει ως παντοδύναμο, αλλά και φοβάται μήπως η πίστη του είναι ελλιπείς και δεν γίνει το θαύμα, μήπως οι αμαρτίες του εμποδίζουν την Χάρη του Θεού. Βρίσκεται μπροστά στον παντογνώστη και καρδιογνώστη και δειλιάζει, αγωνιά, ολιγοψυχεί. Ο Χριστός, όμως, διασκεδάζει την φοβία του αυτή, απευθύνοντας προς αυτόν την φράση «Θάρσει, τέκνον∙ ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου».
Πόσες φορές δεν φτάνουμε οι άνθρωποι στην ολιγοψυχία. Οι δοκιμασίες, οι ασθένειες, ο κόπος, αλλά και ο φόβος της ήττας και της αποτυχίας, του θανάτου, αλλά και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, με τις ειδήσεις και τα γεγονότα του κόσμου που μας γεμίζουν απαισιοδοξία, αποτελούν αφορμές ώστε η καρδιά και το φρόνημά μας να μην είναι ακμαία και να έρχεται η κατάσταση της ολιγοψυχίας.
Και πάλι η φράση αυτή του Χριστού, έρχεται να μας κάνει να δούμε το ουσιώδες, που είναι η συγχώρηση των αμαρτιών μας. Η συγχώρεση που είναι η μία και μοναδική μεγάλη ανάγκη την οποία έχουμε οι άνθρωποι και που δεν μπορούμε από μόνοι μας να εκπληρώσουμε. Σε ό,τι έχει να κάνει με τα ανθρώπινα, μπορούμε να προσπαθήσουμε να βρούμε κάποια λύση. Σε ό,τι έχει να κάνει όμως με την ίδια μας την ψυχή, τον τρόπο που ζει σε σχέση με την πίστη στο Θεό, το Ευαγγέλιο και την αιωνιότητα, μόνο ο λόγος του Χριστού μπορεί να δώσει αληθινό θάρρος.
Η ολιγοψυχία έχει ως ρίζα της την αδυναμία του ανθρώπου να πιστέψει ολοκληρωτικά στο Θεό και την ήττα του από το πνεύμα του ορθολογισμού, από τα πολλά και ποικίλα «γιατί;», όπως επίσης και από την επιθυμία του να δει το μέλλον σε μια διαφορετική προοπτική, αυτή της ζωής και της ευτυχίας σύμφωνα με τα δεδομένα που όλοι επιθυμούμε. Σε κάθε δυσκολία λοιπόν, συνειδητοποιούμε την έλλειψη προσωπικής αυτάρκειας, ότι το «εγώ» μας δεν επαρκεί για την ευτυχία μας. Απέναντι σ’ αυτή την κατάσταση, οι άνθρωποι επιλέγουν είτε την συντροφιά των οικείων, στους οποίους μεταφέρουν την απογοήτευσή τους, είτε την βοήθεια ειδικών, όπως οι ψυχολόγοι και οι θεραπευτές, είτε καταβάλλονται από την λύπη και την ολιγοψυχία, παραιτούμενοι από κάθε ελπίδα για το αύριο, ενίοτε και από διάθεση για ζωή.
Η Εκκλησία, μέσα από την θεραπεία του παραλυτικού, μάς δείχνει τον αληθινό τρόπο να υπερβούμε την ολιγοψυχία. Πρώτον μέσα από την πίστη στο Χριστό, η οποία όμως προϋποθέτει την εμφάνισή μας ενώπιον Του. Η πίστη δεν είναι μόνο εσωτερική κατάσταση και βίωμα. Απαιτεί την παρουσία μας ενώπιον του Κυρίου και αυτό επιτυγχάνεται τόσο με την ολόθερμη προσευχή, όσο και με την μετοχή μας στο σώμα του Χριστού, που είναι η εκκλησιαστική ζωή. Ταυτόχρονα, η συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας μάς προφυλάσσει από την απόγνωση. Κάθε δοκιμασία αποτελεί για τον καθέναν μας αφορμή να δούμε την πραγματική μας κατάσταση και πορεία σε σχέση με το Χριστό και την Εκκλησία. Δεν έχει σημασία αν η δοκιμασία αποτελεί συνέπεια καθαυτό της αμαρτωλότητάς μας. Μάς βοηθά να συνειδητοποιούμε τα όρια μας, να εντρυφούμε στην μετάνοια για κάθε έργο και κάθε λογισμό μας, αλλά και να παραμένουμε ταπεινοί ή να βρίσκουμε την ταπεινότητα που οδηγεί στη Βασιλεία των Ουρανών. Τέλος, για να νικηθεί η ολιγοψυχία χρειάζεται και η παρουσία των άλλων ανθρώπων. Δεν μπορούμε να είμαστε μόνοι μας στη λύπη. Η παρουσία όμως αυτή δεν πρέπει να περιορίζεται στην εξωτερική συμπαράσταση. Χρειαζόμαστε από τους άλλους ενίσχυση στην πίστη μας. Κι εδώ έγκειται η μεγάλη ευθύνη όλων όσων αποτελούμε το σώμα του Χριστού. Δεν αρκεί να δηλώνουμε παρόντες ως προς την ανθρώπινη διάσταση στη δοκιμασία και την ολιγοψυχία των άλλων. Χρειάζεται με τον λόγο, την προσευχή μας και την δική μας παρουσία ενώπιον του Χριστού, να τους βοηθήσουμε να νιώσουν ότι μπορούν να μοιραστούν και από την δική μας πίστη και να πάρουν δύναμη.
«Θάρσει τέκνον». Ο λόγος του Χριστού ας αποτελέσει για τον καθέναν μας στη δύσκολη εποχή της όχι μόνο της σωματικής, αλλά κυρίως της πνευματικής παράλυσης ευκαιρία αναβαπτισμού στην πίστη, στην συναίσθηση της αμαρτωλότητας που γίνεται ταπείνωση και μετάνοια.
Πιστεύει ότι ο Χριστός μπορεί να τον θεραπεύσει, τον αναγνωρίζει ως παντοδύναμο, αλλά και φοβάται μήπως η πίστη του είναι ελλιπείς και δεν γίνει το θαύμα, μήπως οι αμαρτίες του εμποδίζουν την Χάρη του Θεού. Βρίσκεται μπροστά στον παντογνώστη και καρδιογνώστη και δειλιάζει, αγωνιά, ολιγοψυχεί. Ο Χριστός, όμως, διασκεδάζει την φοβία του αυτή, απευθύνοντας προς αυτόν την φράση «Θάρσει, τέκνον∙ ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου».
Πόσες φορές δεν φτάνουμε οι άνθρωποι στην ολιγοψυχία. Οι δοκιμασίες, οι ασθένειες, ο κόπος, αλλά και ο φόβος της ήττας και της αποτυχίας, του θανάτου, αλλά και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, με τις ειδήσεις και τα γεγονότα του κόσμου που μας γεμίζουν απαισιοδοξία, αποτελούν αφορμές ώστε η καρδιά και το φρόνημά μας να μην είναι ακμαία και να έρχεται η κατάσταση της ολιγοψυχίας.
Και πάλι η φράση αυτή του Χριστού, έρχεται να μας κάνει να δούμε το ουσιώδες, που είναι η συγχώρηση των αμαρτιών μας. Η συγχώρεση που είναι η μία και μοναδική μεγάλη ανάγκη την οποία έχουμε οι άνθρωποι και που δεν μπορούμε από μόνοι μας να εκπληρώσουμε. Σε ό,τι έχει να κάνει με τα ανθρώπινα, μπορούμε να προσπαθήσουμε να βρούμε κάποια λύση. Σε ό,τι έχει να κάνει όμως με την ίδια μας την ψυχή, τον τρόπο που ζει σε σχέση με την πίστη στο Θεό, το Ευαγγέλιο και την αιωνιότητα, μόνο ο λόγος του Χριστού μπορεί να δώσει αληθινό θάρρος.
Η ολιγοψυχία έχει ως ρίζα της την αδυναμία του ανθρώπου να πιστέψει ολοκληρωτικά στο Θεό και την ήττα του από το πνεύμα του ορθολογισμού, από τα πολλά και ποικίλα «γιατί;», όπως επίσης και από την επιθυμία του να δει το μέλλον σε μια διαφορετική προοπτική, αυτή της ζωής και της ευτυχίας σύμφωνα με τα δεδομένα που όλοι επιθυμούμε. Σε κάθε δυσκολία λοιπόν, συνειδητοποιούμε την έλλειψη προσωπικής αυτάρκειας, ότι το «εγώ» μας δεν επαρκεί για την ευτυχία μας. Απέναντι σ’ αυτή την κατάσταση, οι άνθρωποι επιλέγουν είτε την συντροφιά των οικείων, στους οποίους μεταφέρουν την απογοήτευσή τους, είτε την βοήθεια ειδικών, όπως οι ψυχολόγοι και οι θεραπευτές, είτε καταβάλλονται από την λύπη και την ολιγοψυχία, παραιτούμενοι από κάθε ελπίδα για το αύριο, ενίοτε και από διάθεση για ζωή.
Η Εκκλησία, μέσα από την θεραπεία του παραλυτικού, μάς δείχνει τον αληθινό τρόπο να υπερβούμε την ολιγοψυχία. Πρώτον μέσα από την πίστη στο Χριστό, η οποία όμως προϋποθέτει την εμφάνισή μας ενώπιον Του. Η πίστη δεν είναι μόνο εσωτερική κατάσταση και βίωμα. Απαιτεί την παρουσία μας ενώπιον του Κυρίου και αυτό επιτυγχάνεται τόσο με την ολόθερμη προσευχή, όσο και με την μετοχή μας στο σώμα του Χριστού, που είναι η εκκλησιαστική ζωή. Ταυτόχρονα, η συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας μάς προφυλάσσει από την απόγνωση. Κάθε δοκιμασία αποτελεί για τον καθέναν μας αφορμή να δούμε την πραγματική μας κατάσταση και πορεία σε σχέση με το Χριστό και την Εκκλησία. Δεν έχει σημασία αν η δοκιμασία αποτελεί συνέπεια καθαυτό της αμαρτωλότητάς μας. Μάς βοηθά να συνειδητοποιούμε τα όρια μας, να εντρυφούμε στην μετάνοια για κάθε έργο και κάθε λογισμό μας, αλλά και να παραμένουμε ταπεινοί ή να βρίσκουμε την ταπεινότητα που οδηγεί στη Βασιλεία των Ουρανών. Τέλος, για να νικηθεί η ολιγοψυχία χρειάζεται και η παρουσία των άλλων ανθρώπων. Δεν μπορούμε να είμαστε μόνοι μας στη λύπη. Η παρουσία όμως αυτή δεν πρέπει να περιορίζεται στην εξωτερική συμπαράσταση. Χρειαζόμαστε από τους άλλους ενίσχυση στην πίστη μας. Κι εδώ έγκειται η μεγάλη ευθύνη όλων όσων αποτελούμε το σώμα του Χριστού. Δεν αρκεί να δηλώνουμε παρόντες ως προς την ανθρώπινη διάσταση στη δοκιμασία και την ολιγοψυχία των άλλων. Χρειάζεται με τον λόγο, την προσευχή μας και την δική μας παρουσία ενώπιον του Χριστού, να τους βοηθήσουμε να νιώσουν ότι μπορούν να μοιραστούν και από την δική μας πίστη και να πάρουν δύναμη.
«Θάρσει τέκνον». Ο λόγος του Χριστού ας αποτελέσει για τον καθέναν μας στη δύσκολη εποχή της όχι μόνο της σωματικής, αλλά κυρίως της πνευματικής παράλυσης ευκαιρία αναβαπτισμού στην πίστη, στην συναίσθηση της αμαρτωλότητας που γίνεται ταπείνωση και μετάνοια.
Σάββατο 12 Ιουλίου 2014
«Οὐ καίουσι λύχνον καί τιθέασιν αὐτόν ὑπό τόν μόδιον»
«Οὐ καίουσι λύχνον καί τιθέασιν αὐτόν ὑπό τόν μόδιον»
Αλήθεια, πως θα χαρακτηρίζαμε κάποιον που το βράδυ σε σκοτεινό δωμάτιο θα έβαζε το αναμμένο λυχνάρι κάτω από τον κουβά ή τη σκάφη; Ή τι ευθύνη θα καταλογίζαμε αυτόν που τη νύχτα πετροβολά και σπάει τις λάμπες που φωτίζουν το δρόμο;
Στη βάπτισή μας, λάβαμε από τον ιερέα την αναμμένη λαμπάδα, και μάλιστα ειπώθηκαν τα λόγια της σημερινής Ευαγγελικής περικοπής: «οὕτω λαμψάτω τό φῶς ὑμῶν … οὐρανοῖς». και αυτή η λαμπάδα συμβολίζει την πίστη μας. Αλλά σήμερα, ας δούμε καλά ο καθένας μας και με ειλικρίνεια που έχουμε τοποθετήσει αυτήν τη λαμπάδα! Πολλοί την έχουνε σβήσει, δεν πιστεύουν και δεν ομολογούν αγάπη και σεβασμό στο Θεό. Άλλοι την έχουμε κρύψει κάτω από αντικείμενο που δεν την αφήνει να φωτίσει.
Χάσαμε την πίστη μας στη Δικαιοσύνη του Θεού. Ή ζητάμε μια δικαιοσύνη από το Θεό σαν την ανθρώπινη. Καλός με τους καλούς, τιμωρός με τους αδίκους. Όμως η δικαιοσύνη του Θεού είναι η αγάπη του για όλους. Βρέχει επί δικαίους και αδίκους, σταυρώθηκε για να καλέσει αμαρτωλούς σε μετάνοια, δείχνει την παρουσία Του στον καθένα και δίνει ευκαιρίες για να τον προσεγγίσουμε.
Χάσαμε την πίστη μας στην Μακαριότητα που δίνει ο Θεός. Στην ευτυχία, την ηρεμία και τη γαλήνη που δίνει η εμπιστοσύνη στο ότι ο Θεός συντρέχει και ενδιαφέρεται για τον κάθε άνθρωπο ονομαστικά. Στην μακαριότητα των Αγίων.
Χάσαμε την πίστη μας στην Ανάσταση. Στην νίκη επί της αμαρτίας και κάθε πάθους που μας θανατώνει πνευματικά και σωματικά. Και σβήνοντας ή κρύβοντας το φως της πίστεώς μας, χάσαμε και τον δρόμο του προορισμού μας το δρόμο, της αιωνιότητας, της χωρίς τέλους ζωής κοντά στο Θεό.
Ας λάβουμε λοιπόν την απόφαση, να διατηρήσουμε τα λυχνάρια μας αναμμένα και να τα βάλουμε πάνω στο λυχνοστάτη, ώστε να βλέπουμε το δρόμο και τον προορισμό μας, την βασιλεία των ουρανών, εκεί που δεν τελειώνουν η δικαιοσύνη, η μακαριότητα και η ζωή.
Αλήθεια, πως θα χαρακτηρίζαμε κάποιον που το βράδυ σε σκοτεινό δωμάτιο θα έβαζε το αναμμένο λυχνάρι κάτω από τον κουβά ή τη σκάφη; Ή τι ευθύνη θα καταλογίζαμε αυτόν που τη νύχτα πετροβολά και σπάει τις λάμπες που φωτίζουν το δρόμο;
Στη βάπτισή μας, λάβαμε από τον ιερέα την αναμμένη λαμπάδα, και μάλιστα ειπώθηκαν τα λόγια της σημερινής Ευαγγελικής περικοπής: «οὕτω λαμψάτω τό φῶς ὑμῶν … οὐρανοῖς». και αυτή η λαμπάδα συμβολίζει την πίστη μας. Αλλά σήμερα, ας δούμε καλά ο καθένας μας και με ειλικρίνεια που έχουμε τοποθετήσει αυτήν τη λαμπάδα! Πολλοί την έχουνε σβήσει, δεν πιστεύουν και δεν ομολογούν αγάπη και σεβασμό στο Θεό. Άλλοι την έχουμε κρύψει κάτω από αντικείμενο που δεν την αφήνει να φωτίσει.
Χάσαμε την πίστη μας στη Δικαιοσύνη του Θεού. Ή ζητάμε μια δικαιοσύνη από το Θεό σαν την ανθρώπινη. Καλός με τους καλούς, τιμωρός με τους αδίκους. Όμως η δικαιοσύνη του Θεού είναι η αγάπη του για όλους. Βρέχει επί δικαίους και αδίκους, σταυρώθηκε για να καλέσει αμαρτωλούς σε μετάνοια, δείχνει την παρουσία Του στον καθένα και δίνει ευκαιρίες για να τον προσεγγίσουμε.
Χάσαμε την πίστη μας στην Μακαριότητα που δίνει ο Θεός. Στην ευτυχία, την ηρεμία και τη γαλήνη που δίνει η εμπιστοσύνη στο ότι ο Θεός συντρέχει και ενδιαφέρεται για τον κάθε άνθρωπο ονομαστικά. Στην μακαριότητα των Αγίων.
Χάσαμε την πίστη μας στην Ανάσταση. Στην νίκη επί της αμαρτίας και κάθε πάθους που μας θανατώνει πνευματικά και σωματικά. Και σβήνοντας ή κρύβοντας το φως της πίστεώς μας, χάσαμε και τον δρόμο του προορισμού μας το δρόμο, της αιωνιότητας, της χωρίς τέλους ζωής κοντά στο Θεό.
Ας λάβουμε λοιπόν την απόφαση, να διατηρήσουμε τα λυχνάρια μας αναμμένα και να τα βάλουμε πάνω στο λυχνοστάτη, ώστε να βλέπουμε το δρόμο και τον προορισμό μας, την βασιλεία των ουρανών, εκεί που δεν τελειώνουν η δικαιοσύνη, η μακαριότητα και η ζωή.
Σάββατο 5 Ιουλίου 2014
Ειπέ λόγω...
Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς· ἀλλὰ μόνον εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου. καὶ γὰρ ἐγὼ ἄνθρωπός εἰμι ὑπὸ ἐξουσίαν, ἔχων ὑπ᾿ ἐμαυτὸν στρατιώτας, καὶ λέγω τούτῳ, πορεύθητι, καὶ πορεύεται, καὶ ἄλλῳ, ἔρχου, καὶ ἔρχεται, καὶ τῷ δούλῳ μου, ποίησον τοῦτο, καὶ ποιεῖ.
Έχουμε πει και άλλες φορές για την πίστη και την ταπείνωση που κρύβουν αυτά τα λόγια του εκατόνταρχου. Και είναι άξιος μιμήσεως. Όμως θα δούμε σήμερα σε λίγο μεγαλύτερο βάθος τι είναι αυτό που πιστεύει πραγματικά ο εκατόνταρχος και το οποίο κρύβεται κάτω από τα λόγια αυτά.
Εἰπέ λόγῳ. Πιστεύει ο εκατόνταρχος πως έχει δύναμη ο λόγος του Χριστού! Μόνο με μια λέξη θα πραγματοποιηθεί το θαύμα. Με το λόγο δημιουργήθηκε ο κόσμος όλος. Άραγε εμείς σήμερα πιστεύουμε στο λόγο του Θεού; Τον ακούμε; τον γνωρίζουμε; τον μελετάμε; Τον εφαρμόζουμε στη ζωή μας; Ο λόγος του Θεού είναι ο ίδιος και είναι ζωντανός μέσα στην Αγία Γραφή και στη ζωή της εκκλησίας και είναι αυτός που δίνει απαντήσεις σε όλες τις αναζητήσεις μας και λύσεις στους προβληματισμούς μας.
ὑπὸ ἐξουσίαν. Πιστεύει ο εκατόνταρχος ότι ο Χριστός έχει εξουσία! Εξουσία πάνω στο θάνατο ουσιαστικά που με την ασθένεια πλησιάζει τον δούλο του αξιωματικού. Ομολογεί, δηλαδή, ότι ο Χριστός είναι ο εξουσιαστής της Ζωής και του Θανάτου, ο Παντοδύναμος Θεός. Αυτήν την πίστη στην εξουσία του Χριστού πάνω στον θάνατο, κηρύττει η Εκκλησία κάθε Κυριακή και όλη την περίοδο του Πάσχα, για να τη βιώσουμε και μεις και να εμπιστευθούμε τη ζωή μας σ΄ Αυτόν.
Αν θέλουμε, λοιπόν και εμείς, να μιμηθούμε την πίστη του εκατόνταρχου, ας εφαρμόσουμε το λόγο και ας εμπιστευθούμε το Λόγο του Θεού.
Έχουμε πει και άλλες φορές για την πίστη και την ταπείνωση που κρύβουν αυτά τα λόγια του εκατόνταρχου. Και είναι άξιος μιμήσεως. Όμως θα δούμε σήμερα σε λίγο μεγαλύτερο βάθος τι είναι αυτό που πιστεύει πραγματικά ο εκατόνταρχος και το οποίο κρύβεται κάτω από τα λόγια αυτά.
Εἰπέ λόγῳ. Πιστεύει ο εκατόνταρχος πως έχει δύναμη ο λόγος του Χριστού! Μόνο με μια λέξη θα πραγματοποιηθεί το θαύμα. Με το λόγο δημιουργήθηκε ο κόσμος όλος. Άραγε εμείς σήμερα πιστεύουμε στο λόγο του Θεού; Τον ακούμε; τον γνωρίζουμε; τον μελετάμε; Τον εφαρμόζουμε στη ζωή μας; Ο λόγος του Θεού είναι ο ίδιος και είναι ζωντανός μέσα στην Αγία Γραφή και στη ζωή της εκκλησίας και είναι αυτός που δίνει απαντήσεις σε όλες τις αναζητήσεις μας και λύσεις στους προβληματισμούς μας.
ὑπὸ ἐξουσίαν. Πιστεύει ο εκατόνταρχος ότι ο Χριστός έχει εξουσία! Εξουσία πάνω στο θάνατο ουσιαστικά που με την ασθένεια πλησιάζει τον δούλο του αξιωματικού. Ομολογεί, δηλαδή, ότι ο Χριστός είναι ο εξουσιαστής της Ζωής και του Θανάτου, ο Παντοδύναμος Θεός. Αυτήν την πίστη στην εξουσία του Χριστού πάνω στον θάνατο, κηρύττει η Εκκλησία κάθε Κυριακή και όλη την περίοδο του Πάσχα, για να τη βιώσουμε και μεις και να εμπιστευθούμε τη ζωή μας σ΄ Αυτόν.
Αν θέλουμε, λοιπόν και εμείς, να μιμηθούμε την πίστη του εκατόνταρχου, ας εφαρμόσουμε το λόγο και ας εμπιστευθούμε το Λόγο του Θεού.
Σάββατο 28 Ιουνίου 2014
ΠΕΤΡΟΥ & ΠΑΥΛΟΥ
Τυχαίνει σήμερα Κυριακή, να εορτάζουμε τους δύο Αποστόλους Πέτρο και Παύλο που με την δυναμικότητά τους απλά ξεχωρίζουν των υπολοίπων.
Και οι δύο απόστολοι όπως και όλοι οι υπόλοιποι δεν καλοπέρασαν στη ζωή τους. Ακούσαμε στο Αποστολικό ανάγνωσμα να απαριθμεί ο Παύλος τους κινδύνους και τις δυσκολίες, ενώ και δύο πέθαναν με μαρτυρικό θάνατο. Τι ήταν αυτό που τους έδινε δύναμη; Η σχέση τους και η αγάπη τους για το Θεό. Ο Πέτρος τον ομολογεί ως Υιό του Αληθινού Θεού και Θεό, όταν οι άλλοι δεν ήξεραν τι να απαντήσουν. Ο Παύλος παλεύει για το Χριστό. Του αποκαλύπτεται ο Θεός, αλλά δεν τον θεραπεύει από αυτό που τον ταλαιπωρεί.
Δε μένουν σ΄ αυτά οι Απόστολοι. Ζητούν τα υψηλότερα και πνευματικά. Η σχέση τους με το Θεό δεν είναι: «Τι θα μου δώσεις για να σου δώσω», αλλά δίνονται στο Θεό ολοκληρωτικά. Ας προσπαθήσουμε και μείς λίγο σήμερα, παραδειγματιζόμενοι από τους Αγίους Αποστόλους να ΞΕΚΟΛΛΗΣΟΥΜΕ από τα χαμηλά, τα γήινα, το χρήμα, την καλοπέραση, την οικογένεια, τις ατελείωτες δουλειές και υποχρεώσεις και ας αφιερώσουμε κάτι από την ψυχή μας στο Θεό. Τα λάθη μας, τα πάθη μας, τις αδυναμίες μας, τις αμαρτίες μας και ας προσπαθήσουμε να τον αγαπήσουμε, να τον πλησιάσουμε να τον γευθούμε.
Και οι δύο απόστολοι όπως και όλοι οι υπόλοιποι δεν καλοπέρασαν στη ζωή τους. Ακούσαμε στο Αποστολικό ανάγνωσμα να απαριθμεί ο Παύλος τους κινδύνους και τις δυσκολίες, ενώ και δύο πέθαναν με μαρτυρικό θάνατο. Τι ήταν αυτό που τους έδινε δύναμη; Η σχέση τους και η αγάπη τους για το Θεό. Ο Πέτρος τον ομολογεί ως Υιό του Αληθινού Θεού και Θεό, όταν οι άλλοι δεν ήξεραν τι να απαντήσουν. Ο Παύλος παλεύει για το Χριστό. Του αποκαλύπτεται ο Θεός, αλλά δεν τον θεραπεύει από αυτό που τον ταλαιπωρεί.
Δε μένουν σ΄ αυτά οι Απόστολοι. Ζητούν τα υψηλότερα και πνευματικά. Η σχέση τους με το Θεό δεν είναι: «Τι θα μου δώσεις για να σου δώσω», αλλά δίνονται στο Θεό ολοκληρωτικά. Ας προσπαθήσουμε και μείς λίγο σήμερα, παραδειγματιζόμενοι από τους Αγίους Αποστόλους να ΞΕΚΟΛΛΗΣΟΥΜΕ από τα χαμηλά, τα γήινα, το χρήμα, την καλοπέραση, την οικογένεια, τις ατελείωτες δουλειές και υποχρεώσεις και ας αφιερώσουμε κάτι από την ψυχή μας στο Θεό. Τα λάθη μας, τα πάθη μας, τις αδυναμίες μας, τις αμαρτίες μας και ας προσπαθήσουμε να τον αγαπήσουμε, να τον πλησιάσουμε να τον γευθούμε.
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ
ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ
Δευτέρα 30 Ιουνίου - Κυριακή 6 Ιουλίου 2014
Δευτέρα 30 Ιουνίου 2014 (Σύναξη 12 Αποστόλων)
7.00 – 10.00 π.μ. Όρθρος και Αρχιερατική Θεία Λειτουργία.
6.30 μ.μ. Εσπερινός και Αγιασμός Πρωτομηνιάς
Σάββατο 5 Ιουλίου 2014:
7.30 – 9.45 π.μ. Όρθρος - Θεία Λειτουργία
5.30 μ.μ. Εσπερινός
Κυριακή 6 Ιουλίου 2014:
7.00 – 10.00 π.μ. Όρθρος, Θεία Λειτουργία.
«Κατασκήνωση στην πλατεία» θα ζήσουμε με τα παιδιά του Δημοτικού και του Γυμνασίου την Δευτέρα 30 Ιουνίου, από τις 9.00 το πρωί μέχρι το απόγευμα.
Θερινά τμήματα (Ιούλιος –Αύγουστος) στη Σχολή Αγιογραφίας της Μητροπόλεως. 2421041058
Εθελοντική αιμοδοσία για την τράπεζα αίματος της Μητροπόλεως θα πραγματοποιηθεί το πρωί της Τρίτης 1 Ιουλίου, έξω από το Ναό των Αγ. Αναργύρων.
Δευτέρα 30 Ιουνίου - Κυριακή 6 Ιουλίου 2014
Δευτέρα 30 Ιουνίου 2014 (Σύναξη 12 Αποστόλων)
7.00 – 10.00 π.μ. Όρθρος και Αρχιερατική Θεία Λειτουργία.
6.30 μ.μ. Εσπερινός και Αγιασμός Πρωτομηνιάς
Σάββατο 5 Ιουλίου 2014:
7.30 – 9.45 π.μ. Όρθρος - Θεία Λειτουργία
5.30 μ.μ. Εσπερινός
Κυριακή 6 Ιουλίου 2014:
7.00 – 10.00 π.μ. Όρθρος, Θεία Λειτουργία.
«Κατασκήνωση στην πλατεία» θα ζήσουμε με τα παιδιά του Δημοτικού και του Γυμνασίου την Δευτέρα 30 Ιουνίου, από τις 9.00 το πρωί μέχρι το απόγευμα.
Θερινά τμήματα (Ιούλιος –Αύγουστος) στη Σχολή Αγιογραφίας της Μητροπόλεως. 2421041058
Εθελοντική αιμοδοσία για την τράπεζα αίματος της Μητροπόλεως θα πραγματοποιηθεί το πρωί της Τρίτης 1 Ιουλίου, έξω από το Ναό των Αγ. Αναργύρων.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)