«ἔσεσθε υἱοὶ ὑψίστου»

Ο Χριστός, μέσα από τις παραβολές και τις διδαχές Του, μας θυμίζει συνεχώς τον αληθινό προορισμό μας: «να γίνουμε παιδιά του Θεού του Υψίστου». Ίσως να αναρωτηθούμε: «μα δεν είμαστε παιδιά του Θεού;»  Κάθε άνθρωπος είναι παιδί του Θεού, ειδικά εμείς οι Βαπτισμένοι στο όνομα της Αγίας Τριάδας, αλλά το ότι είμαστε παιδιά του Θεού, δε σημαίνει ότι είμαστε και κληρονόμοι Του, κληρονόμοι της Βασιλείας Του, του Παραδείσου, της αιωνιότητας.

Αν αναλογιστούμε ποια είναι η στάση του ανθρώπου έναντι του Θεού σήμερα, θα διαπιστώσουμε ότι ο κόσμος μας ζει και πορεύεται σα να μην υπάρχει ο Θεός. Κι αυτό διότι έχει υποκαταστήσει το Θεό είτε με την γνώση και την επιστήμη, είτε με το εγώ, είτε με τα πάθη και την αναζήτηση της ευτυχίας μακριά από Εκείνον. Για πολλούς ο Θεός «πέθανε», διότι έχουν την ψευδαίσθηση ότι μπορούν να ζήσουν χωρίς πνευματικούς προσανατολισμούς.

Αλλά και για μας, τους υποτιθέμενους πιστούς, ποιος υποτίθεται ότι ο λόγος της πίστεώς μας;
Άλλοι από εμάς είμαστε δούλοι. Κίνητρό μας για την πίστη είναι ο φόβος. Φόβος για τον θάνατο, φόβος για την τιμωρία της κολάσεως, φόβος για την επίγεια τιμωρία, καθότι θέλουμε να νομίζουμε ότι ο Θεός είναι ο παντοδύναμος βασιλιάς, ο οποίος εισαγγελικά βλέπει ποιοι από τους ανθρώπους τηρούν τους νόμους Του και ποιοι όχι, και αναλόγως δίνει τις τιμωρίες, ώστε να συνέλθουν οι παραβάτες. Και επειδή πιστεύουμε στην αιωνιότητα, δεν θέλουμε να βρεθούμε στην αιώνια τιμωρία, να είμαστε εξαιτίας των αμαρτιών μας μακριά από τον Θεό. Έτσι, η σχέση μας μαζί Του είναι σχέση του δούλου προς τον κύριό του. Τηρούμε τις εντολές Του, για να μην τιμωρηθούμε.

Άλλοι από εμάς είμαστε μισθωτοί, υπάλληλοι. Κίνητρό μας ο μισθός και η ανταμοιβή. Τηρούμε τις εντολές για να φανούμε σωστοί ενώπιον του Θεού και να μας δώσει ως ανταμοιβή για τους κόπους μας την ουράνια Βασιλεία Του. Σπεύδουμε μάλιστα να καταδικάσουμε, πολλές φορές φαρισαϊκά, όλους εκείνους οι οποίοι είναι «άρπαγες, άδικοι, μοιχοί» (Λουκ. 18, 11), επειδή εμείς δεν είμαστε σαν κι αυτούς. Έχοντας μετατρέψει  τη σχέση μας με το Θεό σε συναλλαγή, δυσκολευόμαστε να εξηγήσουμε γιατί συμβαίνουν δοκιμασίες στη ζωή μας, αφού δικαιούμαστε να τα έχουμε όλα καλά, δεδομένου ότι τίποτε από όσα ο Θεός μας έδωσε εντολή να τηρήσουμε, δεν το αφήσαμε στην άκρη.

Υπάρχουν όμως και εκείνοι που έχουν επιλέξει τον τρίτο και δυσκολότερο δρόμο. Αυτόν της υιότητας, του να γίνουν παιδιά του Θεού. Κίνητρο η αγάπη. Η ευγνωμοσύνη για το ότι ο Θεός μας αγάπησε και ήλθε ο ίδιος για να αναπτύξει σχέση μαζί μας, και μεις μαζί Του. Ο πόθος να γινόμαστε όσο ωραιότεροι μπορούμε, για να δείχνουμε κατ’ αυτόν τον τρόπο την αγάπη μας. Κυρίως όμως η ταπείνωση να κατανοούμε ότι «χωρίς Εκείνου ου δυνάμεθα ποιείν ουδέν» (Ιωάν. 15, 5). Και τηρούμε τις εντολές Του όχι για να ανταμειφθούμε ή για να μην τιμωρηθούμε, αλλά γιατί όταν αγαπάει κανείς, θέλει να δώσει χαρά στο πρόσωπο που αγαπά, κάνοντας αυτό που γνωρίζει ότι τον ευχαριστεί.

Ο δρόμος της υιότητας είναι δρόμος σταυρού. Είναι η αγάπη προς τους εχθρούς, είναι το να πράττει κανείς το καλό σ’ αυτούς που έπραξαν το κακό εις βάρος του, είναι το να δανείζει κανείς χρήματα, χαρίσματα, προσευχή, συμπαράσταση, χωρίς να περιμένει να λάβει πίσω κάτι. Αυτός είναι ο δρόμος του Χριστού. Εκείνος προσέφερε τον εαυτό Του υπέρ του κόσμου, χωρίς να περιμένει τίποτε από εμάς. Είναι ο δρόμος του Σταυρού, δρόμος οικτιρμών, ευσπλαχνίας, πόνου και συμπάθειας. Αλλά στο δρόμο αυτό μας κρατάει το χέρι του Θεού Πατέρα  Ας τολμήσουμε να τον βαδίσουμε!

50 χρόνια ἱερατικῆς διακονίας καί προσφορᾶς τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Καρπάθου καί Κάσου κ.κ.Ἀμβροσίου

 

50 χρόνια ἱερατικῆς διακονίας καί προσφορᾶς τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη μας Καρπάθου καί Κάσου κ.κ.Ἀμβροσίου συμπληρώνονται φέτος μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ καί ἡ Ἱερά Μητρόπολη Καρπάθου καί Κάσου διοργανώνει λατρευτικές ἐκδηλώσεις τό διήμερο 24 καί 25 Σεπτεμβρίου 2011, στόν Ἱερό Ναό Εὐαγγελιστρίας πόλεως Καρπάθου, γιά νά τιμήσει τό γεγονός.

Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου 20115.00 μμ : Μέγας Πανηγυρικός Ἑσπερινός χοροστατοῦντος τοῦ Σεβ. Μητροπολίτη μᾶς κ.Ἀμβροσίου καί ὅλου τοῦ κλήρου τῶν νησιῶν μας.
Θ’ἀκολουθήσει ἑορταστική ἐκδήλωση καί παρουσίαση τοῦ βιβλίου γιά τά 50χρονα τοῦ Σεβασμιωτάτου.

Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 20117.00 πμ: Ὄρθρος καί πανηγυρική ἀρχιερατική Θεία Λειτουργία.
Στό τέλος θά προσφερθεῖ πρόγευμα στό Ἐκκλησιαστικό Μέγαρο τῆς Εὐαγγελιστρίας.

Στίς ἐκδηλώσεις ἔχουν προσκληθεῖ καί θά παραστοῦν ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κώου καί Νισύρου κ.Ναθαναήλ, οἱ Ἡγούμενοι τῶν Ἁγιορείτικων Μονῶν Μεγίστης Λαύρας κ. Πρόδρομος καί Ἰβήρων κ.Ναθαναήλ, ἄλλοι κληρικοί καί ὅλος ὁ εὐσεβής λαός τῆς Καρπάθου καί τῆς Κάσου.

 

 

 

ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν Σταυρόν αὐτοῦ»

Ο άνθρωπος δύσκολα αποχωρίζεται σημεία του χαρακτήρα του, επιλογές του, σχέσεις του. Ακόμη και αν διαπιστώνει ότι τον οδηγούν σε αδιέξοδα στη ζωή του, του είναι δύσκολο να αλλάξει. Συνήθως, δεν θέλει να παραδεχθεί τα όποια σφάλματα ή αδυναμίες του και πάντοτε προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αρνητικά που του συμβαίνουν αποδίδοντάς τα όχι στον εαυτό του, αλλά στους άλλους. Φοβάται, πως αν αποχωριστεί τις αδυναμίες του, τις συμπεριφορές που πληγώνουν τους άλλους, τις σχέσεις του, αν αρνηθεί τις επιλογές που έκανε, τότε θα καταρρεύσει, δεν θα μπορεί να διαχειριστεί την πορεία του εαυτού του, με αποτέλεσμα να μην έχει νόημα η ζωή του.

Αυτό συμβαίνει ιδιαιτέρως και στην πνευματική ζωή. Ο άνθρωπος γλυκαίνεται από την όποια αμαρτωλή κατάσταση βιώνει, με αποτέλεσμα να του είναι δύσκολο να την αποχωριστεί. Υπάρχουν και άνθρωποι οι οποίοι ενώ αποφασίζουν να γκρεμίσουν το οικοδόμημα των παθών τους, γρήγορα επιστρέφουν σ’ αυτό, γιατί θεωρούν δύσκολο στη ζωή τους να ζήσουν χωρίς αυτά. Ποιοι είναι οι λόγοι για τους οποίους ο άνθρωπος, ενώ φτάνει στο σημείο να γκρεμίσει ό,τι τον χωρίζει από τον Θεό, ενώ φτάνει στο σημείο να παίρνει αποφάσεις για μεγάλες αλλαγές στην ζωή του, τελικά επιστρέφει σ’ εκείνο που τον κρατά προσκολλημένο στα πάθη του;

Είναι ο συνδυασμός δύο παραγόντων αλληλένδετων: Η έλλειψη εμπιστοσύνης στην παρουσία της χάριτος του Θεού και η θεώρηση πως οι όποιες αλλαγές στη ζωή του έχουν να κάνουν με τον προσωπικό του δυναμισμό, με το «εγώ» του και τις ικανότητές του να αποφασίσει και να υλοποιήσει τις αποφάσεις του. Αγνοεί όμως ότι τα πάντα στη ζωή μας γίνονται χάρις στην παρουσία της χάριτος του Θεού. Η προαίρεσή μας, η διάθεσή μας, είναι η βάση για να κοινωνήσουμε με το Θεό. Η προαίρεση όμως αυτή είναι που συναντιέται με τη χάρη του Θεού και γεννά τη μετάνοια εντός μας, γεννά  την επιστροφή στο Θεό, γεννά τις αλλαγές. Όταν ο άνθρωπος προχωρά με γνώμονα μόνο το εγώ του, δεν μπορεί να οπλιστεί πνευματικά, με αποτέλεσμα, ακόμη κι αν βλέπει τα λάθη του, να μην μπορεί να τα υπερβεί, ακόμη κι αν υπάρχει η απόφαση μέσα του. Είναι η νοοτροπία του συμβιβασμού, της ευκολίας, η απουσία τόλμης να προχωρήσουμε σε αλλαγές.

Ο Σταυρός αποτέλεσε την μεγαλύτερη ρήξη που δίδαξε ο Θεός στον άνθρωπο. Ρήξη με τον εγωκεντρισμό και την δύναμη, αφού ο  ίδιος ο Παντοδύναμος Θεός ταπεινώνεται, ρήξη με τον συμβιβασμό, αφού ο Θεάνθρωπος Χριστός πάνω στο Σταυρό υπερβαίνει κάθε συμβιβασμό. Και ο Σταυρός συνοδεύεται πάντοτε με την Ανάσταση. Ας ακολουθήσουμε και μεις αυτόν τον δρόμο!

Ο Σταυρός του Χριστού, καύχημά μας!

«ἐμοί δέ  μή γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μή ἐν τῷ Σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι’ οὖ ἐμοί κόσμος ἐσταύρωται κἀγώ τῷ κόσμῳ» Γαλ. Στ΄14

Φτάνουμε και πάλι με τη χάρη του Θεού στην εορτή της υψώσεως του τιμίου Σταυρού, όπου θα προβληθεί το ιερό σύμβολο των Χριστιανών. Και έχουμε πει κατά καιρούς για διάφορους συμβολισμούς που έχει για τη ζωή μας ο Σταυρός του Χριστού, ως σύμβολο της αγάπης του Θεού, ως όργανο συντριβής του διαβόλου και της δυνάμεώς του, ως προπομπός της Αναστάσεως του Χριστού.

Και ακούμε σήμερα τον Απ. Παύλο, να αναφέρει το Σταυρό του Χριστού ως καύχημά του. Και δεν καυχάται γιατί του αποκαλύφθηκε ο Χριστός, ούτε γιατί ανέβηκε μέχρι τον τρίτο ουρανό, αλλά για τον Σταυρό του Χριστού. (και μεις άλλωστε τελούμε τη θεία Λειτουργία ενθυμούμενοι όχι τα θαύματα του Χριστού, αλλά «μεμνημένοι … του σταυρού, του τάφου…».

Γιατί όμως; Επειδή όπως λέει στη συνέχεια ο Άγιος Απόστολος: δι’ οὖ ἐμοί κόσμος ἐσταύρωται» δηλαδή τροπικά και τοπικά απομακρύνθηκε από την αμαρτία, έφυγε από την αμαρτία και είναι η απόφασή μας να ζήσουμε μακριά από την αμαρτία (το πρώτο βήμα), «κἀγώ τῷ κόσμῳ»  απομακρύνει από μέσα του την επιθυμία της αμαρτίας, (δεύτερο βήμα). Δεν αρκεί μόνο η απομάκρυνσή μας από το χώρο της αμαρτίας, αλλά χρειάζεται και ο αγώνας να εκριζωθεί από μέσα μας η διάθεση της αμαρτίας. Και με τον αγώνα αυτό καταλήγουμε στο να δούμε το Χριστό ως Βασιλέα της Δόξης, ως αρχηγό της αιωνίου ζωής. Ας αναλάβουμε λοιπόν και μεις αυτόν τον σταυρικό αγώνα και ας γίνει και για μας ο Σταυρός του Χριστού καύχημα.  

                              

ΦΥΓΗ ή ΠΑΛΗ

Έψαχνε να βρει την αλήθεια ο πλούσιος νέος και είχε πνευματικά ενδιαφέροντα. Όταν όμως έλαβε την απάντηση για την πορεία προς την τελειότητα, από το Χριστό, έφυγε λυπημένος. Ήξερε πως έλαβε τη σωστή απάντηση. Γνώριζε πως είχε ελλείψεις. Αισθανόταν ότι υπάρχει και κάτι άλλο, κάτι βαθύτερο απ΄ όλα όσα είχε καταφέρει. Και προτιμά στην απάντηση αυτή να αντιδράσει με την φυγή και όχι με τον αγώνα. Και μάλιστα τη φυγή του τη συνοδεύει η λύπη όπως φαίνεται από την μετοχή που χρησιμοποιεί ο  ευαγγελιστής: «λυπούμενος» και όχι «λυπηθείς».

Αποσύρεται με μία μόνιμη λύπη πλέον στην καρδιά του, ανίκανος να πολεμήσει, ανίκανος να πάρει την μεγάλη απόφαση να αποχωριστεί από ό,τι θεωρούσε ότι του έδινε νόημα, ανίκανος να συναντήσει έναν Θεό που ζητά αγάπη ολοκληρωτική και εμπιστοσύνη στη σχέση με τον άνθρωπο και όχι ψευδαισθήσεις.

Τον πλούσιο νέο μιμούμαστε και μεις σήμερα. Τηρούμε κάποια θρησκευτικά καθήκοντα, όμως η καρδιά μας είναι αλλού προσκολλημένη. Και όταν έρχεται ο λόγος του Θεού να ξεγυμνώσει την ύπαρξή μας, είτε δια μέσω του Ευαγγελίου, είτε δια μέσω προσώπων που μας αγαπούνε και μας λένε αληθινά τι μας συμβαίνει, η συνήθης στάση μας είναι η φυγή, η αποδοκιμασία των προσώπων που μας αποκαλύπτουν το αληθές, η στενοχώρια και η θλίψη γιατί δεν ακούσαμε τον έπαινο.

Ο Χριστός απάντησε στον πλούσιο νέο χωρίς υπεκφυγές και ωραιοποιήσεις το τι έπρεπε να κάνει. Πόσο έτοιμοι είμαστε εμείς να δούμε την αλήθεια, να αφήσουμε την ψυχή μας να φανερωθεί γυμνή ενώπιον του Θεού;

Ο Χριστός μας δείχνει ότι η αλήθεια είναι αυτό που ζητά ο Θεός από τον άνθρωπο και ότι καλούμαστε να επιλέξουμε την στάση μας έναντί της: αν θα νικηθούμε από την λύπη, την κατάθλιψη, το εγωκεντρικό φρόνημα ή αν θα παλέψουμε να την εφαρμόσουμε.
Και ας μην ξεχνάμε: «παρὰ δὲ Θεῷ πάντα δυνατά ἐστι».

ΜΕΓΑΛΟΨΥΧΙΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΣΥΝΗ

Δικαστήριο μπροστά στο Χριστό, το Σταυρωμένο … και ποιος είναι δίκαιος; Αναμάρτητος;

Δεν βρίσκει κάτι για να πληρώσει το χρέος, καμία καλοσύνη, καμία αρετή

Φοβάται το αποτέλεσμα και ζητά έλεος, ικετεύει για μακροθυμία. Και ενώ δεν έχει τίποτα, λέει ότι θα ξεπληρώσει το χρέος. Και μόνο με την παράκληση κάμπτεται ο Βασιλιάς. Και είναι τόσο φιλάνθρωπος ο Θεός.

Ο ίδιος όμως δείχνει ανεπηρέαστος ουσιαστικά από τη φιλανθρωπία του Θεού, αφού πνίγει τον συνάνθρωπό του για να πάρει αυτά που εκείνος του χρωστά.

Και τώρα η ανεξικακία και η φιλανθρωπία προς τον συνάνθρωπό του δεν ήταν υπόθεση της μεγαλοψυχίας του, αλλά υποχρέωσή του μετά την τόσο μεγάλη δωρεά που αυτός δέχθηκε πρώτος. Και η διαφορά είναι και ποσοτική (μύρια τάλαντα – 100 δηνάρια) και ποιοτική (άρχοντας με δούλο, σύνδουλοι).

Και ο άρχοντας Θεός συγχώρησε την πρώτη φορά τις οφειλές προς Αυτόν, όμως τη δεύτερη δεν δέχθηκε τις οφειλές προς το συνάνθρωπο.

Για να έχουμε λοιπόν και εδώ γαλήνια ζωή και εκεί να επιτύχουμε συγχώρηση, ας προσπαθούμε και ας φροντίζουμε να συμφιλιωνόμαστε με όσους έχουμε διαφορές. Έτσι θα συμφιλιώσουμε και το Θεό μαζί μας και θα απολαύσουμε της αιώνιας Βασιλείας του.

ΕΓΚΟΜΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ (ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ ΛΥΚΕΙΟΥ 2011)

Από τον εσπερινό της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, που τέλεσε η κατασκήνωση αγοριών Λυκείου, στην Παναγία Σουραυλού, στον Άγιο Λαυρέντιο.