ΤΙΣ ΑΠΟΚΥΛΙΣΕΙ ΗΜΙΝ ΤΟΝ ΛΙΘΟΝ;

 

Η Ανάσταση του Χριστού αποτελεί για τους ανθρώπους μία πρόκληση στην δύναμη της λογικής. Πώς μπορεί ένα πρόσωπο να επιστρέψει από τους νεκρούς, επανα-προσλαμβάνοντας το σώμα του, το ίδιο, αλλά χωρίς τις κύριες ανθρώπινες ανάγκες, τα λεγόμενα αδιάβλητα πάθη (πείνα, δίψα, κάματος, πόνος, δέσμευση από τον χώρο και τον χρόνο), και πώς μπορεί να μην πεθάνει ποτέ πια; Οι απαντήσεις δίνονται ουσιαστικά μόνο με την βοήθεια της πίστης, διότι η ανθρώπινη λογική δεν μπορεί να αποδεχτεί το μυστήριο, το οποίο είναι υπέρλογο. Όμως η πίστη δεν είναι μία απρόσωπη κατάσταση. Δεν υπάρχει ως ιδέα. Ως βιβλίο. Ως κατάσταση την οποία ο άνθρωπος καλείται να υιοθετήσει ή όχι. Η πίστη περνά μέσα από τα πρόσωπα των άλλων, οι οποίοι «εωράκασι» τον Αναστημένο. Και βεβαιώνουν γι’  Αυτόν. Για το μυστήριο. Και δεν είδαν τον Χριστό, επειδή Εκείνος μόνο διάλεξε να τους συναντήσει και να τους καταστήσει ορατή και προσιτή την Ανάστασή Του, για να την βεβαιώσουν και σε όλους εμάς τους μεταγενέστερους. Έκαναν και οι ίδιοι οι άνθρωποι βήματα προς Εκείνον. Προς το μνημείο Του. Εκζήτησαν την παρουσία Του, ακόμη κι αν δεν πίστευαν ότι θα αναστηθεί. Κι η αγάπη τους επιβραβεύθηκε, με την θεωρία του Αναστάντος.

                Η ανθρώπινη λογική όμως χρειάζεται βοήθεια, ακόμη κι όταν υπάρχει η Αγάπη, αυτή που συνοδεύει την Ζωή και την Ανάσταση του κόσμου, τον Κύριο Ιησού Χριστό. Βλέπουμε στο ευαγγέλιο τις Μυροφόρες γυναίκες, οι οποίες «διαγενομένου του Σαββάτου ηγόρασαν αρώματα ίνα ελθούσαι αλείψωσι το σώμα του Ιησού». Καθώς, όρθρου βαθέως, πήγαιναν προς το μνήμα, γνωρίζοντας ότι αυτό ήταν καλυμμένο με λίθο μέγα, συζητούσαν μεταξύ τους:  « τις αποκυλίσει ημίν τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου;»(Μάρκ. 16, 3). Ποιος θα κυλήσει για χάρη μας την πέτρα από την είσοδο του μνήματος; Από την μία η αγάπη, η τόλμη, η γενναιοδωρία, η λαχτάρα για να αλείψουν με αρώματα το σώμα του Κυρίου, ώστε να μην αποσυντεθεί, να αναστείλουν την φθορά και από την άλλη ένα ερώτημα τετράγωνης λογικής: ποιος θα κυλήσει για χάρη μας την πέτρα;  Αντιφατικές εκ πρώτης όψεως καταστάσεις. Απόδειξη όμως ότι εντός μας συνυπάρχουν πάντοτε η δίψα για το Απόλυτο, για τον Αιώνιο Θεό, για την υπέρβαση της λογικής του κόσμου τούτου και από την άλλη τα ερωτήματα τα οποία ο ανθρώπινος νους είναι πλασμένος να θέτει σχετικά με τον Θεό, τον κόσμο, την Ανάσταση.

                «Τις αποκυλίσει ημίν τον λίθον;». Το ερώτημα τίθεται εύλογα και σε μας. Λίθος είναι τα εμπόδια για να δούμε τον Χριστό. Είναι οι μέριμνές μας. Είναι οι γνώσεις μας οι θεωρητικές. Είναι ο πολιτισμός που θεοποιεί τον νου μας. Είναι ό,τι βάζουν για να καλύψουν την Ανάσταση όλοι εκείνοι οι οποίοι θεωρούν τον Χριστό έναν πλάνο. Είναι η επιθυμία της ύπαρξής μας να δει με τις αισθήσεις της το θαύμα. Είναι η αδυναμία μας, ακόμη κι αν διψούμε γα τον Χριστό, ακόμη κι αν είμαστε έτοιμοι να βαδίσουμε λίαν πρωί της ζωής μας, από την νεώτερη ηλικία μέχρι και την μεγαλύτερη προς τον Αναστάντα, να αφήσουμε στην άκρη τα ερωτήματα, τον ορθολογισμό και να αφεθούμε στην δύναμη της πίστης και της αγάπης προς Εκείνον. Είναι ο παλαιός άνθρωπος, ο οποίος μάς καλεί συνεχώς στη ζωή της  κοσμικότητας, της αμαρτίας, των παθών. Είναι η όλη περιρρέουσα ατμόσφαιρα, η οποία δεν μας επιτρέπει να έχουμε χρόνο για να βαδίζουμε προς το μνημείο. Είναι ο φόβος του θανάτου μας και του τι θα γίνει μετέπειτα, αν υπάρχει μετέπειτα, που μας γεμίζει αγωνία. Κι ενώ γνωρίζουμε ότι ο Αναστημένος βρίσκεται στην Εκκλησία και την ζωή της, βάζουμε λίθους μεγαλύτερους ή μικρότερους από μόνοι μας ή βλέπουμε τέτοιους λίθους στη ζωή εκείνων που θα θέλαμε να μας βοηθήσουν να τους αποκυλίσουμε, με αποτέλεσμα να κάνουμε πίσω.

                «Τις αποκυλίσει ημίν τον λίθον;». Χρειαζόμαστε Κάποιον που για χάρη μας να κάνει να φύγουν από τα μάτια της ψυχής μας οι λίθοι που δεν μας επιτρέπουν να δούμε την Ανάσταση. Αυτός ο Κάποιος είναι ο Χριστός και η επιθυμία μας να Τον συναντήσουμε. Είναι ο λόγος Του, όπως αποτυπώνεται στη ζωή της Εκκλησίας. Είναι το μυστήριο της Ευχαριστίας. Είναι το μυστήριο της μετανοίας, το οποίο κάνει με την ταπείνωση να θραύονται τα συστατικά του λίθου, τα φαινομενικά πανίσχυρα. Διότι ο λίθος έχει να κάνει με τον εγωκεντρισμό μας. Με την αίσθηση ότι εμείς γνωρίζουμε. Με την αδυναμία μας να ταπεινωθούμε. Να ακούσουμε την φωνή του Αιωνίου. Να γευτούμε την χαρά της αναστάσιμης κραυγής:  «Ηγέρθη, ουκ έστιν ώδε». Επειδή «ώδε» Τον αναζητούμε. Όχι στο πρόσωπο του αδελφού μας, ούτε στην καρδιά μας, εντός μας, αλλά στις  εξωτερικές αποδείξεις, στα πειστήρια και στα επιχειρήματα. Τον αναζητούμε στην δύναμη και όχι στη ήττα του Σταυρού και του Τάφου. Τον αναζητούμε στην εξουσία έναντι των ανθρώπων και όχι στην ταπεινή διακονία τους. Έχοντας πλάσει έναν Θεό στα δικά μας μέτρα, έναν Θεό που θα  δικαιώνει εμάς και  θα καταδικάζει τους άλλους, δεν μπορούμε να Τον εμπιστευθούμε να αποκυλίσει για χάρη μας τον λίθο του μνήματος στο οποίο έχουμε καταδικάσει τον εαυτό μας, τον λίθο του πνευματικού θανάτου ή μίας  ζωής γεμάτης φόβο και αγωνία για τα υλικά.         

«Τις αποκυλίσει ημίν τον λίθον;». Το ερώτημα μοιάζει ακόμη πιο επώδυνο στην εποχή μας. Ζούμε σε έναν κόσμο στον οποίο αποδεχόμαστε παθητικά ό,τι κλείνει τον Χριστό στο μνημείο. Αποδεχόμαστε παθητικά ό,τι κλείνει κι εμάς σε μια ζωή ατομοκεντρική. Όπου τα πάντα είναι εικόνα. Όπου κέντρο όλων είναι το «εγώ»  μας. Όπου ακόμη κι αν πεισθούμε, δεν θέλουμε να πεισθούμε. Ο λίθος για χάρη των Μυροφόρων αποκεκύλισται,διότι η καρδιά τους είχε πίστη και αγάπη. Είχε τόλμη. Είχε θυσία. Είχε συνεχή πορεία προς το μνημείο, ακόμη κι αν δεν γνώριζαν αν θα μπορούσαν να εισέλθουν. Συνέχιζαν όμως, χωρίς να νικιούνται από τα ερωτήματα της λογικής, αφήνοντας τα πάντα στην πίστη και στην αγάπη.  Όχι αφηρημένα. Αλλά προς ένα Πρόσωπο. Τον Θεάνθρωπο Κύριό μας. Αυτόν που με τα έργα μας, τους λόγους μας, τις στρεβλώσεις, την απιστία ο κόσμος κλείνει στο μνήμα και σφραγίζει τον λίθον. Εκείνος όμως ανέστη! Και έδωσε στις μυροφόρες και στον καθέναν την δυνατότητα να αποκυλίσει τους δικούς του προσωπικούς λίθους, δια των αγγέλων Του που είναι οι Άγιοι και η ζωή της Εκκλησίας, αλλά πρωτίστως η πίστη και η αγάπη. Για να Τον συναντούμε και να Τον ακούμε να μας απευθύνει τον αναστάσιμο χαιρετισμό:  «Χαίρετε!». Αυτόν που κανένας λίθος δεν θα μπορέσει ποτέ να καλύψει!

(π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός Γεν. Αρχιερ. Επίτρ. Ι.Μ. Κερκύρας)

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! – ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Πρώτα ο Θεός:

E  Σάββατο 25 Μαῒου θεία λειτουργία για τα παιδιά που θα δώσουν εξετάσεις, 7.30-9.30π.μ.

E Κυριακή 26 Μαΐου μετά τη Θ. Λειτουργία εκδρομή Κατηχητικών στα Καλά Νερά και τις Μηλιές

E Δευτέρα 1 έως και Παρασκευή 12 Ιουλίου, Θερινό Σχολείο για τα παιδιά Δημοτικού – Γυμνασίου.

                

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

 

 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΜΟΔΕΣΤΟΥ ΜΕΛΙΣΣΑΤΙΚΩΝ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ

 

Κυριακή 26 Μαΐου –

Κυριακή 2 Ιουνίου 2024

 

Κυριακή 26 Μαΐου 2024 (Παραλύτου):

7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

11.00 π.μ. Εκδρομή Κατηχητικών στα Καλά Νερά και Μηλιές!

 

Δευτέρα 27 Μαΐου 2024 (Αγ. Ιωάννου Ρώσου) :

7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

6.30 – 7.30 μ.μ. Εσπερινός και Παράκληση στην Παναγία

7.30 μ.μ. Κύκλος Συμμελέτης Αγίας Γραφής.

 

Τετάρτη 29 Μαΐου 2024 (Μοσοπεντηκοστής):

7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.  

 

 

Σάββατο 1 Ιουνίου 2024:

6.00 μ.μ. Αγιασμός Πρωτομηνιάς και ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

 

Κυριακή 2 Ιουνίου 2024 (Σαμαρείτιδος):

7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

 

Κυριακή 19– Κυριακή 26 Μαΐου 2024

Κυριακή 19 Μαΐου 2024 (Μυροφόρων):

7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

 

Δευτέρα 20 Μαΐου 2024:

6.00 – 7.00 μ.μ. Εσπερινός και Παράκληση στην Παναγία

7.00 μ.μ. Κύκλος Συμμελέτης Αγίας Γραφής.

 

Τρίτη 21 Μαΐου 2024 (Αγίων Κων/νου & Ελένης):

7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.  

 

Πέμπτη 23 Μαΐου 2024 (Αγίου Ευμενίου Σαριδάκη):

7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

 

Σάββατο 25 Μαΐου 2024:

7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία υπέρ διαγωνιζομένων μαθητών.

11.00 π.μ.- 12.30 μ.μ. Κατηχητικό για παιδιά από Προνήπια και όλο το Δημοτικό και Γυμνασίου. (ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ)

6.30 μ.μ. ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

 

Κυριακή 26 Μαΐου 2024 (Παραλύτου):

7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

11.00 π.μ. Εκδρομή Κατηχητικών στα Καλά Νερά και Μηλιές!

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

 

28  Ἀπριλίου - Κυριακή τῶν Βαΐων

7.30 - 10.30 π.μ.                  Ὄρθρος & Θεία Λειτουργία

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου          

7.30 - 9.15 μ.μ.                     Ἀκολουθία τοῦ Νυμφίου 

(Ἰωσήφ τοῦ Παγκάλου)

 

29  Ἀπριλίου - Μεγάλη Δευτέρα

7.30 – 9.00 π.μ.                    Ὥρες – Ἑσπερινός

7.30 - 9.15 μ.μ                      Ἀκολουθία τοῦ Νυμφίου

                                                (τῶν 10 Παρθένων)                        

 

30  Ἀπριλίου - Μεγάλη Τρίτη

7.30 -  9.30 π.μ.                   Ὥρες – Ἑσπερινός καί Θεία Λειτουργία τῶν Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων.

7.30 - 9.30 μ.μ                      Ἀκολουθία τοῦ Νυμφίου

                                                (Τῆς ἀλειψάσης τόν Κύριον)                        

 

1 Μαΐου - Μεγάλη Τετάρτη

7.30 – 9.00 π.μ.                    Ὥρες – Ἑσπερινός

4.00 – 5.00 μ.μ                     Μυστήριον Ἱεροῦ Εὐχελαίου         

7.30 - 9.15 μ.μ                      Ἀκολουθία τοῦ Νιπτήρος

 

2 Μαΐου - Μεγάλη Πέμπτη

7.30 - 9.30 π.μ.                    Ἑσπερινός & Θεία Λειτουργία      

τοῦ Μεγάλου Βασιλείου.                   

7.30 - 11.15 μ.μ                   Ἀκολουθία τῶν Ἀχράντων Παθῶν.                           

Παρακαλούμε θερμά, να φέρετε στο Ναό βρασμένα και βαμμένα κόκκινα αυγά μέχρι το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου, ώστε να διανεμηθούν κατά την Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία.

               

 

 

3 Μαΐου - Μεγάλη Παρασκευή

 

09.00 - 10.30 π.μ.                Ἀκολουθία τῶν Μεγάλων καί Βασιλικῶν Ὡρῶν                              

10.30 - 12.00 π.μ.                Μέγας Ἑσπερινός καί Ἀποκαθήλωση

5.00 μ.μ.                                Τρισάγιο στο Κοιμητήριο             

7.30 – 11.00 μ.μ.                  Ἀκολουθία Ἐπιταφίου Θρήνου     

9.30 μ.μ.                                Ἔξοδος Ἐπιταφίου                                   

 

4 Μαΐου - Μέγα Σάββατο

7.30 - 9.30 π.μ.                    Ἑσπερινός και  Θεία Λειτουργία              

τοῦ Μεγάλου Βασιλείου.

11.00 μ.μ                               Ἔναρξη Μεσονυκτικοῦ                                            

 

5 Μαΐου – ΚΥΡΙΑΚΗ τοῦ ΠΑΣΧΑ

00.00 μεσ.                             Ἀνάσταση

00.15 π.μ                           Ὄρθρος καί Θεία Λειτουργία Ἁγίου

Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου          

6.00 μ.μ.                                Ἀναστάσιμο Τρισάγιο στό Κοιμητήριο             

7.00μ.μ.                                 Ἑσπερινός τῆς Ἀγάπης

 

6 Μαΐου - Δευτέρα Πάσχα - Ἁγ. Γεωργίου

08.00 - 10.30π.μ.     Ὄρθρος & Θεία Λειτουργία

7.00 μ.μ.                   Ἑσπερινός-Ἀρτοκλασία στόν Ἅγιο Γεώργιο

 

7 Μαΐου Τρίτη  Διακαινησίμου (Ἁγ. Ραφαήλ Νικολάου Εἰρήνης)

8.00 - 10.30π.μ.   Ὄρθρος & Θεία Λειτουργία στον Προφ. Ἡλία

Αδελφοί μου αγαπητοί,

 η αγάπη του Θεού μάς χαρίζει μία  ακόμη φορά την είσοδό μας στη Μεγάλη Εβδομάδα της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας. Μια εβδομάδα που δεν είναι για τα ψώνια, τα δώρα, τις αγορές, τις βόλτες, τις δουλειές και τις ετοιμασίες, αλλά για να προσεγγίσουμε  τη δωρεά του Θεού στο ανθρώπινο γένος, την άφεση των αμαρτιών, την νίκη επί του θανάτου, την αιώνια κοινωνία με τον Αναστημένο Χριστό! 

Η χαρά μας για τα δεύτερα δικαιολογεί και τα πρώτα. Ας προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε τα γεγονότα των ημερών με περισσότερη διάθεση άσκησης, δηλαδή νηστεία, με προσευχετική συμμετοχή στις ιερές ακολουθίες, με μετάνοια παραδειγματιζόμενοι από τα πρόσωπα που προβάλλονται μέσα από τους ύμνους των ημερών, την πόρνη, τον Πέτρο, τον ευγνώμονα ληστή. Ας πάρουμε αποφάσεις για  εντατικοποίηση του πνευματικού μας αγώνα καλλιεργώντας τα τάλαντα που μας έδωσε ο Θεός και γεμίζοντας με λάδι το λυχνάρι των αρετών που έχει ο καθένας μας, ώστε να παραμένει αυτό αναμμένο στην πορεία για τη συνάντηση με τον Νυμφίο Χριστό.              Ας είναι το φετινό Πάσχα το πιο γνήσιο Πάσχα απ΄ όλα τα περασμένα και ας είναι πραγματικό πέρασμα προς την ζωή της Αναστάσεως, εμπειρία αθανασίας και αιωνιότητας!

Το εύχομαι ολόψυχα για όλους μας!

 

 

E Η μετάληψη των ασθενών στο σπίτι θα εξυπηρετούσε να γίνει το πρωί της Μεγάλης Τρίτης.

E Δεν χρησιμοποιούμε πλαστικά άνθη στο Ναό.

E Η ολοκλήρωση της Μ. Εβδομάδος γίνεται με την πανηγυρική Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία τα ξημερώματα της Κυριακής. Η συμμετοχή των Ορθόδοξων Χριστιανών σε αυτήν  θεωρείται αδιαπραγμάτευτη. 

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 181

 

Ἡ εἴσοδος τοῦ Χριστοῦ στὰ Ἱεροσόλυμα

«Τὴν ἄλλη μέρα, τὸ μεγάλο πλῆθος ποὺ εἶχε ἔρθει γιὰ τὴ γιορτὴ τοῦ Πάσχα, ὅταν ἄκουσαν ὅτι ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς στὰ Ἱεροσόλυμα, πῆραν κλαδιὰ φοινικιᾶς καὶ βγῆκαν ἀπὸ τὴν πόλη νὰ τὸν προϋπαντήσουν καὶ κραύγαζαν: «Δόξα στὸν Θεό! Εὐλογημένος αὐτὸς ποὺ ἔρχεται σταλμένος ἀπὸ τὸν Κύριο! Εὐλογημένος ὁ βασιλιὰς τοῦ Ἰσραὴλ» (Ἰωάν. ιβ, 12-13).

Τὴν ἑπόμενη μέρα από το δείπνο τῆς Βηθανίας, ὁ Κύριος ξεκίνησε γιὰ τὰ Ἱεροσόλυμα, τὴν πόλη ποὺ θανάτωσε τοὺς προφῆτες. Ἡ Ἱερουσαλὴμ δὲν ἦταν τόπος ὅπου κατοικοῦσαν μόνον οἱ στενόμυαλοι Φαρισαῖοι, οἱ ἀλαζόνες γραμματεῖς καὶ οἱ θεομίσητοι ἀρχιερεῖς. Ἦταν καὶ μία μυρμηγκοφωλιὰ τῆς ἀνθρωπότητας. Ἦταν ἕνας τεράστιος τόπος, ὅπου μαζεύονταν ἀπ’ ὅλα τὰ μέρη προσκυνητές καθὼς καὶ ἀφοσιωμένοι ἄνθρωποι, ἄνδρες καὶ γυναῖκες. Τὴν ἐποχὴ τοῦ Πάσχα ἡ Ἱερουσαλὴμ εἶχε τόσους κατοίκους ὅσους περίπου καὶ ἡ Ρώμη, ποὺ τότε ἦταν πρωτεύουσα τοῦ κόσμου. Αὐτὸ τὸ τεράστιο πλῆθος ἀνθρώπων συγκεντρωνόταν στὴν Ἱερουσαλὴμ, γιὰ νὰ πλησιάσει περισσότερο τὸν Θεό. Τὴν ἡμέρα αὐτὴ εἶχαν τὴν ἀντίληψη κάποιας μυστηριώδους προσέγγισης τοῦ Θεοῦ καὶ στὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ εἶδαν τὸν ἀπὸ πολλοῦ ἀναμενόμενο Βασιλιὰ τοῦ Οἴκου Δαβίδ. Ἔτσι, σὰν εἶδαν τὸν Κύριο νὰ κατεβαίνει ἀπὸ τὸ Ὅρος τῶν Ἐλαιῶν, oι ἄνθρωποι αὐτοὶ ἔτρεξαν νὰ τὸν προϋπαντήσουν. Μερικοὶ ἔστρωσαν τὰ ροῦχα τους στὸν δρόμο μπροστά Του, ενώ  ἄλλοι ἔκοβαν κλαδιὰ ἀπὸ τὶς φοινικιὲς καὶ μ’ αὐτὰ στόλιζαν τὸ δρόμο. Ὅλοι τους ἔκραζαν μὲ χαρά: «Δόξα στὸν Υἱὸ τοῦ Δαβίδ· εὐλογημένος καὶ δοξασμένος νὰ εἶναι Ἐκεῖνος ποὺ ἔρχεται στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, ὁ Βασιλιὰς τοῦ Ἰσραήλ»

Οἱ ἄνθρωποι πίστευαν πὼς ὁ Θεὸς θὰ ἔκανε κάποιο θαῦμα, ποὺ θα ἄλλαζε τὴν ἀφόρητη κατάστασή τους. Κι αὐτὸ παρὰ τὴ σιδερένια γροθιὰ τῆς Ρώμης ποὺ τοὺς δυνάστευε καὶ σὲ πεῖσμα τῆς διαφθορᾶς καὶ τῆς μικροψυχίας τῶν πρεσβυτέρων. Ἔνιωθαν πὼς ἡ πηγὴ τοῦ θαύματος ἦταν ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ γι’ αὐτὸ τοῦ ἐπιφύλαξαν τέτοια ὑποδοχή. Τὸ πῶς θ’ ἀντιδροῦσε ὁ ἴδιος στὴν θεμελιακὴ αὐτὴ μεταβολὴ τῆς ροῆς τῶν γεγονότων, ὁ κόσμος δὲν τὸ ἤξερε. Εἶχαν μάθει νὰ περιμένουν ἕναν μόνο ἀποτελεσματικὸ τρόπο. Κι αὐτὸς ἦταν ἡ βοήθεια κάποιου βασιλιᾶ ἀπὸ τὸν οἶκο Δαβίδ, ποὺ θὰ βασίλευε στὴν Ἱερουσαλήμ, στὸν θρόνο τοῦ Δαβίδ. Έτσι, οἱ ἄνθρωποι εἶδαν τὸν Ἰησοῦ σὰν βασιλιὰ καὶ τὸν ὑποδέχτηκαν μὲ χαρὰ κι ἐλπίδα. Πίστεψαν πὼς τώρα θὰ βασιλέψει στὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ θ’ ἀντισταθεῖ τόσο στὴ Ρώμη ὅσο καὶ στὴν ἐξουσία τῆς Ἱερουσαλὴμ τῶν ἡμερῶν ἐκείνων.

Ἡ πεποίθηση αὐτὴ τῶν ἀνθρώπων ὅμως προκάλεσε φόβο στοὺς Φαρισαίους. Ἡ χαρὰ τοῦ κόσμου ξεσήκωσε τὴν ὀργή τους. Μερικοὶ ἀπ’ αὐτοὺς εἰδοποίησαν τὸν Χριστὸ νὰ τοὺς σταματήσει ἀπὸ τὶς ἐπευφημίες αὐτές. Ὁ ταπεινὸς Κύριος ὅμως, ποὺ γνώριζε πὼς ἡ δύναμή Του ἦταν ἀκαταμάχητη, τοὺς ἀπάντησε: «Σᾶς λέγω , ὅτι ἐὰν αὐτοὶ σιωπήσουν, θὰ φωνάξουν οἱ πέτρες» (Λουκ. ιθ΄, 40). Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀπάντηση τοῦ βασιλιᾶ τῶν βασιλιάδων, ποὺ ἦταν ντυμένος σὰν φτωχὸς ἄνθρωπος καὶ καβαλοῦσε ἕνα γαϊδουράκι, ὅπως ἀναφέρει ὁ εὐαγγελιστής: Ὁ Ἰησοῦς εἶχε βρεῖ ἕνα γαϊδουράκι καὶ κάθισε πάνω του, ὅπως λέει ἡ Γραφή: «Μὴ φοβᾶσαι θυγατέρα μου, πόλη Σιών· νὰ ποὺ ἔρχεται σ’ ἐσένα ὁ βασιλιάς σου, σὲ γαϊδουράκι πάνω καθισμένος» (Ἰωάν. Ιβ΄,14-15). Οἱ ἄλλοι εὐαγγελιστὲς περιγράφουν μὲ λεπτομέρειες πὼς ὁ Κύριος, ποὺ ἦταν φτωχὸς καὶ δὲν εἶχε τίποτα στὴ κατοχή Του, ἀπόκτησε γαϊδουράκι. Γι’ αὐτὸ κι ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης τὸ προσπερνάει αὐτό, μὲ τὴ σιγουριὰ πὼς εἶναι γνωστό, καὶ λέει μόνο πὼς βρῆκε ἕνα γαϊδουράκι. Ὁ Λουκᾶς, ποὺ εἶναι ὁ πιὸ περιγραφικὸς ἀπὸ τοὺς εὐαγγελιστές, διηγεῖται τὴ θαυματουργικὴ προορατικότητα τοῦ Χριστοῦ στὸν τρόπο ποὺ βρῆκε τὸ γαϊδουράκι: «Πηγαίνετε στὸ ἀπέναντι χωριὸ καί, μόλις μπεῖτε σ’ αὐτό, θὰ βρεῖτε ἕνα πουλάρι δεμένο, στὸ ὁποῖο κανένας ἄνθρωπος ὡς τώρα δὲν κάθισε. Λύστε το καὶ φέρτε το» (Λουκ. ιθ. 30). Οἱ μαθητὲς Του ξεκίνησαν νὰ ἐκτελέσουν τὴν ἐντολή Του καὶ τὰ βρῆκαν ὅλα ὅπως τοὺς τὰ εἶπε. Μαζὶ μὲ τὸ ὀνάριο ἦταν κι ἡ μητέρα του.

Γιατί ὁ Κύριος δὲν ἀνέβηκε στὴ μητέρα τοῦ ὀναρίου ἀλλὰ στὸ μικρὸ πουλάρι της, ὅπου κανένας δὲν εἶχε ἀνεβεῖ ὡς τότε; Γιατί ἡ μητέρα δὲν θ’ ἄφηνε κάποιον ν’ ἀνεβεῖ πάνω της ἢ νὰ τὴν ὁδηγήσει. Ἡ μητέρα τοῦ γαϊδάρου ἀντιπροσωπεύει τὸν ἰσραηλιτικὸ λαὸ καὶ τὸ μικρὸ γαϊδουράκι τὸν εἰδωλολατρικὸ κόσμο. Αὐτὴ τὴν ἑρμηνεία δίνουν οἱ ἅγιοι πατέρες καὶ ἡ ἑρμηνεία τους εἶναι ἀναμφίβολα σωστή. Ὁ Ἰσραὴλ θ’ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό, ἐνῶ οἱ εἰδωλολάτρες θὰ τὸν δεχτοῦν. Οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες θὰ γίνουν φορεῖς τοῦ Χριστοῦ ἀνὰ τοὺς αἰῶνες καὶ θὰ μποῦν μαζί Του στὴν ἄνω Ἱερουσαλήμ, στὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

«Αὐτὰ στὴν ἀρχὴ δὲν τὰ κατάλαβαν οἱ μαθητές του· ὅταν ὅμως ὁ Ἰησοῦς ἀνυψώθηκε στὴ θεία δόξα, τότε τὰ θυμήθηκαν. Ὅ,τι εἶχε γράψει γιὰ κεῖνον ἡ Γραφή, αὐτὰ καὶ τοῦ ἔκαναν» (Ἰωάν. Ιβ΄ ,16). Γενικὰ οἱ μαθητὲς Του καταλάβαιναν πολὺ λίγα ἀπ’ ὅλα αὐτὰ ποὺ συνέβαιναν στὸ Διδάσκαλό τους, ὡσότου «τοὺς φώτισε τὸ νοῦ» (Λουκ. κδ΄ 45), ὡσότου τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ τοὺς φώτισε μὲ τὶς πύρινες γλῶσσες. Μόνον τότε κατάλαβαν καὶ θυμήθηκαν ὅλα αὐτὰ ποὺ εἶχαν γίνει.

«Ὅλοι, λοιπόν, ἐκεῖνοι ποὺ ἦταν μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦ, ὅταν φώναξε τὸν Λάζαρο ἀπὸ τὸν τάφο καὶ τὸν ἀνέστησε ἀπὸ τοὺς νεκρούς, διηγοῦνταν ὅσα εἶχαν δεῖ» (Ἰωάν. Ιβ΄,17-18).

Ἐδῶ ἀναφέρονται δύο ὁμάδες ἀνθρώπων: ἡ μία ὁμάδα ἦταν ἐκεῖνοι ποὺ βρίσκονταν μπροστὰ στὸ θαῦμα τῆς ἀνάστασης τοῦ Λαζάρου στὴ Βηθανία καὶ τὸ ὁμολογοῦσαν, καί  ἡ ἄλλη ὁμάδα ἦταν οἱ παροικοῦντες στὴν Ἱερουσαλήμ, οἱ ἐπισκέπτες, ποὺ εἶχαν ἀκούσει ἀπὸ τοὺς πρώτους τὸ θαῦμα τῆς νεκρανάστασης τοῦ Λαζάρου. Οἱ πρῶτοι ἦταν μάρτυρες τοῦ θαύματος· οἱ δεύτεροι ἦρθαν νὰ συναντήσουν τὸν Ἰησοῦ, ἐπειδὴ ἄκουσαν τὴ μαρτυρία τῶν πρώτων. Τὴν ὥρα, λοιπὸν, ποὺ ὁ καπνὸς ἀπὸ τὶς θυσίες ἀνέβαινε ἀπὸ τὸν ναὸ τοῦ Σολομῶντος· τὴν ὥρα ποὺ οἱ γραμματεῖς ἐρευνοῦσαν ἐξονυχιστικὰ τὸν νόμο τοῦ Μωυσῆ· τὴν ὥρα ποὺ οἱ ἀσυγκίνητοι ἱερεῖς ρύθμιζαν ἀλαζονικὰ τὸ πρόγραμμα τῆς γιορτῆς καὶ οἱ πρεσβύτεροι τοῦ λαοῦ προσπαθοῦσαν μὲ κάθε τρόπο νὰ πείσουν τοὺς προσκυνητὲς πὼς ὅλο αὐτὸ τὸ μεγάλο πλῆθος εἶχε μαζευτεῖ ἐκεῖ γιὰ χάρη τους· τὴν ὥρα ποὺ οἱ Λευίτες μοίραζαν σχολαστικὰ τὸ μερίδιο τῶν θυσιῶν ποὺ τοὺς ἀνῆκε, οἱ ἁπλοὶ ἄνθρωποι ἀκολουθοῦσαν τὸ θαῦμα καὶ τὸν Θαυματουργό.

Ὑπῆρχαν μεγάλα κύματα ἀνθρώπων ἀπ’ ὅλο τὸν κόσμο ποὺ εἶχαν γυρίσει τὴν πλάτη τους στὸν ναὸ τοῦ Σολομῶντος, στοὺς ἱερεῖς καὶ σ’ ἐκείνους ποὺ ἔκαναν τὶς θυσίες, καθὼς καὶ σ’ ὁλόκληρο τὸν μηχανισμὸ τῆς κοινωνίας-ἀγορᾶς ποὺ οἱ ἴδιοι εἶχαν δημιουργήσει. Ὅλα αὐτὰ τὰ κύματα τῶν ἀνθρώπων τοὺς εἶχαν στρέψει τὰ νῶτα κι εἶχαν γυρίσει τὰ μάτια τους πρὸς τὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, ἀπ’ ὅπου ἐρχόταν ὁ Θαυματουργός, ὁ Μεσσίας. Τί αξία εἶχαν οἱ νεκροὶ πύργοι τῆς Ἱερουσαλὴμ μὲ τοὺς ζωντανοὺς νεκροὺς μέσα τους, μπροστὰ στὶς πεινασμένες καὶ διψασμένες ψυχὲς τοῦ λαοῦ πού ἀναζητοῦσαν ἕνα παράθυρο στοὺς κλειστοὺς οὐρανούς, γιὰ νὰ δοῦν λίγο τὸν ζωντανὸ Θεό; Κι οἱ δυὸ ὄψεις τῆς ὑπερηφάνειας (ἐκείνης τῶν Ρωμαίων καὶ τῆς ἄλλης τῶν Φαρισαίων) ποὺ εἶχαν κατακλύσει τὴν Ἱερουσαλήμ, ἦταν ἀδύναμες νὰ κάνουν ἔστω καὶ μία τρίχα ἀπὸ ἄσπρη μαύρη. Καὶ νά, μπροστά τους κατέβαινε ἀπὸ τὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν Ἐκεῖνος ποὺ μὲ τὴ φωνὴ Του κάλεσε ἀπὸ τὸν τάφο τὸν τετραήμερο Λάζαρο, τὸν ἀνάστησε καὶ τὸν ἀπάλλαξε ἀπὸ τὴ φθορὰ τοῦ θανάτου!

Ἄχ, πότε θ’ ἀπομακρύνουμε καὶ μεῖς τὸν νοῦ μας ἀπὸ τοὺς ὑπερήφανους καὶ ἰσχυροὺς μηχανισμοὺς αὐτοῦ τοῦ κόσμου καὶ θὰ τὸν στρέψουμε πρὸς τὸ οὐράνιο Ὄρος, πρὸς τὸν Βασιλιὰ Χριστό; Πότε θ’ ἀναθέσουμε κάθε ἐλπίδα μας σ’ Ἐκεῖνον; Ἡ ψυχὴ μας ἀναζητᾶ τὸν Νικητὴ τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου, προβλήματα ποὺ ἡ οἰκουμένη ὁλόκληρη δὲν μπορεῖ νὰ ξεπεράσει ἀπὸ μόνη της. Νικητὴς εἶναι ὁ Χριστός. Ἡ ψυχὴ μας πεινάει καὶ διψᾶ γιὰ τὸν ταπεινὸ μὰ ἰσχυρὸ Βασιλιά, ποὺ εἶναι ταπεινὸς στὴν ἰσχύ Του, ἰσχυρὸς στὴν ταπείνωσή Του. Ἡ ψυχὴ μας πεινάει καὶ διψάει γιὰ τὸν Βασιλιὰ ποὺ εἶναι φίλος τοῦ καθενὸς ἀπό μᾶς, γιὰ τὸ Βασιλιὰ ποὺ ἡ Βασιλεία Του εἶναι αἰώνια καὶ ἄπειρη, ποὺ ἡ ἀγάπη Του γιὰ τὸν ἄνθρωπο εἶναι ἀπροσμέτρητη. Τέτοιος Βασιλιὰς εἶναι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός! Σ’ Ἐκεῖνον λοιπὸν κραυγάζουμε ὅλοι μας: Ὡσαννά! Ὡσαννά!

Σ’ Ἐκεῖνον πρέπει ἡ δόξα κι ὁ ὕμνος, μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τὴν ὁμοούσια καὶ ἀδιαίρετη Τριάδα, τώρα καὶ πάντα καὶ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Πρώτα ο Θεός, των Βαῒων, θα περάσουν από τα σπίτια συνεργεία παιδιών συγκεντρώνοντας χρήματα για το στολισμό του Επιταφίου. Βεβαίως θα αξιοποιήσουμε και τα λουλούδια που θα φέρετε εσείς!  Καλή Ανάσταση!

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, ἀπό τό βιβλίο: «Καιρὸς Μετανοίας»

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ

Κυριακή 21– Κυριακή 28 Απριλίου 2024

Κυριακή 21 Απριλίου 2024 (Ε΄ Νηστειών):

7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

Δευτέρα 22 Απριλίου 2024:

5.00 μ.μ. Μέγα Απόδειπνο.

6.00 μ.μ. Κύκλος Συμμελέτης Αγίας Γραφής.

Τρίτη:  5.00 μ.μ. Μεγάλο Απόδειπνο

Τετάρτη 24 Απριλίου 2024:

6.00 μ.μ. Θεία Λειτουργία των προηγιασμένων Τιμίων Δώρων.

Παρασκευή 26 Απριλίου 2024:

7.30 π.μ. Θεία Λειτουργία των προηγιασμένων Τιμίων Δώρων.

5.00 μ.μ. Μικρό Απόδειπνο και κανόνας Αγίου Λαζάρου.

Σάββατο 27 Απριλίου 2024 (Έγερση Λαζάρου):

7.30 – 9.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

11.00 π.μ.- 12.30 μ.μ. Κατηχητικό για παιδιά από Προνήπια και όλο το Δημοτικό και Γυμνασίου.

5.00 μ.μ. ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

Κυριακή 28Απριλίου 2024 (Βαῒων):

7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

7.30 μ.μ. Ακολουθία Νυμφίου

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ: Δευτέρα 19.00-21.00, Τρίτη: 18.00 – 20.00,   Τετάρτη: 11.00 – 14.00, Παρασκευή 18.00-20.00

Την Μεγάλη Εβδομάδα ΔΕΝ θα υπάρχει χρόνος

για το μυστήριο  της εξομολογήσεως. 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ

 

Κυριακή 14 – Κυριακή 21 Απριλίου 2024

Κυριακή 14 Απριλίου 2024 (Δ΄ Νηστειών):

7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

12.00 μ. Καθαριότητες Ναού, σήκωμα χαλιών….

Δευτέρα 15 Απριλίου 2024:

5.00 μ.μ. Μέγα Απόδειπνο.

6.00 μ.μ. Κύκλος Συμμελέτης Αγίας Γραφής.

Τρίτη:

5.00 μ.μ. Μεγάλο Απόδειπνο 

Τετάρτη 17 Απριλίου 2024:

5.00 – 8.00 μ.μ. Μικρό Απόδειπνο με τον Μέγα Κανόνα και Θεία Λειτουργία των προηγιασμένων Τιμίων Δώρων.

 Παρασκευή 19 Απριλίου 2024:

7.00 μ.μ. Μικρό Απόδειπνο και ακολουθία Ακαθίστου Ύμνου.

Σάββατο 20 Απριλίου 2024:

11.00 π.μ.- 12.30 μ.μ. Κατηχητικό για παιδιά από Προνήπια και όλο το Δημοτικό και Γυμνασίου.

5.00 μ.μ. ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

Κυριακή 21 Απριλίου 2024 (Ε΄ Νηστειών):

7.30 – 10.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία.

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ:

Τρίτη: 18.00 – 20.00   Τετάρτη: 11.00 – 14.00

Την Μεγάλη Εβδομάδα ΔΕΝ θα υπάρχει χρόνος 

για το μυστήριο  της εξομολογήσεως.