Στο τελευταίο βαγόνι του τρένου…
Κάθε
χρόνο οι γονείς του Μαρτίν τον πήγαιναν με το τρένο στο χωριό στη γιαγιά του, για να περάσει τις καλοκαιρινές διακοπές και
επέστρεφε με το ίδιο τρένο στο τέλος του καλοκαιριού.
Μια μέρα το αγόρι
είπε στους γονείς του: «Είμαι ήδη μεγάλος. Μπορώ να πάω μόνος στο σπίτι της
γιαγιάς μου;»
Μετά από μια
σύντομη συζήτηση οι γονείς δέχτηκαν.
Στέκονται στην
αποβάθρα περιμένοντας το τρένο να αναχωρήσει και αποχαιρετούν το γιο τους
δίνοντάς του μερικές συμβουλές, ενώ ο Μαρτίν τούς επανέλαβε «Τα ξέρω! Μου τα
έχετε πει περισσότερες από χίλιες φορές.»
Στο
τελευταίο σφύριγμα του τρένου, πριν αυτό ξεκινήσει, ο μπαμπάς τού ψιθύρισε στο
αυτί του: «Γιε μου, αν νιώθεις άσχημα ή ανασφαλής, αυτό είναι για σένα!.» Και
του έβαλε κάτι στην τσέπη του.
Τώρα
ο Μαρτίν είναι μόνος, καθισμένος στο τρένο, όπως ήθελε, χωρίς τους γονείς του
για πρώτη φορά. Θαύμαζε το τοπίο από το παράθυρο, γύρω του ξένοι άνθρωποι
σπρώχνουν και κάνουν πολύ θόρυβο, ενώ σε κάθε στάση μπαίνουν και βγαίνουν
άνθρωποι από το βαγόνι. Ο ελεγκτής του τρένου κάνει κάποια σχόλια σχετικά με το
γεγονός ότι το παιδί ο Μαρτίν είναι μόνος. Ένας άλλος τον κοίταζε με λυπημένα
μάτια.
Ο Μαρτίν αισθάνεται
τώρα άσχημα και κάθε λεπτό που περνά κάτι του σφίγγει την καρδιά. Τώρα φοβάται.
Έσκυψε το κεφάλι του με δάκρυα… νιώθει φοβισμένος και μόνος.
Τότε θυμήθηκε τον
μπαμπά του, που του έβαλε κάτι στην τσέπη του. Τρέμει, ψάχνει γι’ αυτό που του
έβαλε ο πατέρας του. Βρήκε ένα κομμάτι χαρτί που έγραφε:
"Γιε μου,
είμαι στο τελευταίο βαγόνι!”
Έτσι έχουν τα
πράγματα στη ζωή. Πρέπει να αφήσουμε τα παιδιά μας να φύγουν, να τα
εμπιστευτούμε. Αλλά να είμαστε στο τελευταίο βαγόνι, διακριτικά, σε περίπτωση
που μας χρειαστούν!!!
Λίγα
λόγια για το θέμα του μήνα.
Αν και το μήνυμα που μεταφέρει
η παραπάνω ιστοριούλα θα μπορούσε να προβληθεί αργότερα, όταν ξεκινούν τα
σχολεία και τα παιδιά μας αισθάνονται ότι μεγάλωσαν κατά έναν ακόμη χρόνο και
ζητούν την «αυτονομία τους», θεώρησα κατάλληλη την ευκαιρία να προβληματιστούμε
στην αλληγορική επεξεργασία του διδάγματος!
Βλέποντας ο άνθρωπος τις
δυνάμεις του και τα επιτεύγματά του, αρχίζει να αμφισβητεί την ύπαρξη και
παρουσία Θεού και σιγά-σιγά θεοποιεί την γνώση του, την τεχνολογία του, τον
εαυτό του! Και καταλήγει στο τέλος στη μοναξιά, στην απογοήτευση και στην
αυτοκαταστροφή!
Και ο Θεός, σεβόμενος την
ελευθερία μας, σέβεται και τις επιλογές μας. Όμως, ως στοργικός πατέρας,
στέλνει μηνύματα της παρουσίας Του και της αγάπης Του! Παρακολουθεί διακριτικά
και, όταν εμείς ανταποκριθούμε στα μηνύματά Του, επεμβαίνει σωτήρια!
Και η παρουσία της Παναγίας μας
και όλων των Αγίων της Εκκλησίας μας μηνύματα της αγάπης του Θεού είναι. Και
αυτή μεταβιβάζει τις δεήσεις και τις παρακλήσεις μας στον Υιό και Θεό της!
