Εκείνη που ποτέ δεν
ξεχνάει είναι... η καρδιά!
Πριν από μερικά
χρόνια, πριν η τηλεόραση μπει καθοριστικά στη ζωή μας, στο Παρίσι χάθηκε ένα
μικρό κοριτσάκι. Η αστυνομία το βρήκε, όμως το παιδί είχε υποστεί τόσο ισχυρό
σοκ, ώστε ήταν αδύνατο να δώσει οποιαδήποτε πληροφορία. Ούτε
ονόματα, ούτε διεύθυνση, ούτε τηλέφωνο, ούτε το όνομα του δε θυμόταν. Από το
σοκ είχε απενεργοποιηθεί τελείως η μνήμη.
Γιατροί και
αστυνόμοι βρέθηκαν προς στιγμή σε αδιέξοδο. Τότε ο εισαγγελέας πήρε το παιδί
και του ζήτησε να του τραγουδήσει ένα τραγούδι. Το παιδί του τραγούδησε το
τραγούδι που του 'λεγε η μητέρα του, όταν το 'βαζε για ύπνο. Οι αρχές το
μαγνητοφώνησαν και το έδωσαν στο ραδιόφωνο.
Μέσα σε λίγες ώρες βρέθηκαν οι γονείς.
Αυτό το αληθινό
γεγονός επιβεβαιώνει ότι το μυαλό του ανθρώπου, όσο δυνατό κι αν είναι, όσες
γνώσεις κι αν του αποθηκεύσουμε, έρχεται ώρα που δεν μπορεί να βοηθήσει.
Απενεργοποιείται.
Εκείνη που ποτέ δεν ξεχνάει και τα πάντα σώζει
είναι η καρδιά. Σ' αυτήν απευθυνόμαστε. Γιατί οι γνώσεις μπορούν να ξεχαστούν,
οι εμπειρίες όμως ποτέ.
Ποτέ δεν πάει
χαμένο εκείνο που εμπιστευόμαστε στα παιδιά και εκείνο που τους δίνουμε απ' την
καρδιά μας. Όσο πολύτιμο και αν είναι, τα παιδιά δεν θα το χάσουν. Μπορεί να
χάσουν τα βιβλία τους, τη ζωγραφιά τους, τη μπάλα τους, μπορεί και τα ίδια να
χαθούν σε ολοσκότεινες νύχτες, όμως εκείνο που θα τους δώσουμε από τη ψυχή μας
δε θα το χάσουν ποτέ. Κάποια μέρα θα γυρίσουν στη φωλιά που τα ζέστανε.
Όμως, αφού δίνουμε
αγάπη, γιατί λίγα χρόνια μετά εισπράττουμε τόσο θυμό, τόση αντίδραση, τόσα
ξενύχτια, τόση παραίτηση.... Γιατί τις νύχτες τόσα παιδιά έξω από τα σπίτια
τους; Ενώ στα χέρια μας κρατούσαμε ένα παιδικό πρόσωπο όμορφο και καθαρό σαν το
χιόνι, ύστερα από λίγα χρόνια, γιατί έχουμε απέναντι μας έναν έφηβο σαν άγρια
θάλασσα και ανίκανο να χαρεί, να αγαπήσει, να ελπίσει ...;
Ρωτάς: γιατί παιδί
μου πίνεις, γιατί καπνίζεις, γιατί παίρνεις ναρκωτικά, και απαντούν: γιατί να
μην καπνίσω, γιατί να μην παίρνω ναρκωτικά...; Γιατί να ζήσω;
Ρωτάς: τα έχεις όλα:
σπίτι, φαγητό, γλώσσες, σχολείο, εκδρομές, διασκέδαση, χρήματα.... Τι σου
λείπει;... και παίρνεις την απάντηση: Δε μου φτάνουν... έχω ψυχή και η ψυχή μου
πεινάει, διψάει, κλαίει....
Πού κάναμε λάθος;
Τι δεν κάναμε καλά;
Τα παιδιά, ακόμη κι όταν είναι αγριεμένα, ακόμη κι
όταν είναι άρρωστα, βλέπουν και πίσω από τον τοίχο, γιατί βλέπουν με την
καρδιά. Ξέρουν πότε νοιαζόμαστε γι 'αυτά και πότε για τον εαυτό μας και ανάλογα
μ' αυτό που τους δίνουμε ή αγιάζουν ή ξεπαγιάζουν.
Ο γέροντας Πορφύριος απαντούσε σε γονείς, που τον
ρωτούσαν τι να κάνουν για τα παιδιά τους, που ήταν ανυπάκουα ή ξενυχτούσαν:
Σιωπώσα παραίνεση... Μην τα παρακαλείτε με λόγια. Αντί να μιλάτε σ' αυτά, πείτε
στην Παναγία γι΄ αυτά ... Κάποια μέρα η προσευχή αυτή θα καρπίσει!
Λίγα
λόγια για το θέμα του μήνα.
Η έναρξη των σχολείων το Σεπτέμβριο σηματοδοτεί και την είσοδό μας στο
φθινόπωρο και το χειμώνα, ενώ ταυτόχρονα το καθημερινό πρόγραμμα της
οικογένειας προσαρμόζεται στο πρόγραμμα και στις απαιτήσεις των παιδιών που έχουν
ακόμη επαφή με την εκπαίδευση.
Και προσπαθούμε να βρούμε τη σειρά μας μέσα σ΄ έναν κόσμο που αλλάζει
συνεχώς και δυστυχώς προς το χειρότερο, και μάλιστα ραγδαία. Και οι αλλαγές δεν
είναι μόνον προς τις εξωτερικές συνθήκες της ζωής (πανδημίες, πόλεμος, οικονομία
κλπ), αλλά επέρχονται και τεράστιες αλλαγές –ίσως ανατροπές- στα ήθη, στις
αρχές και στις αξίες των ανθρώπων. Ο καθένας μας έχει την ευθύνη να απαντήσει
με ειλικρίνεια πόσο ικανοποιημένος είναι από τις αλλαγές αυτές, πόσο ευθύνεται
γι΄ αυτές αλλά, κυρίως και προπαντός, με ποιο αξιακό σύστημα θέλει να ζήσει
αυτός και τα παιδιά του.
Η εκκλησία μας, θεμελιωμένη στην Ανάσταση του Χριστού μας, ακολουθεί
τις αρχές του Ευαγγελίου και κηρύττει σε όσους θέλουν να είναι παιδιά της τον
αγώνα και την προσπάθεια για μετάνοια και πνευματική ζωή, δηλαδή για την
κάθαρση της καρδιάς από τα πάθη (μίσος, εγωισμό, φιλαυτία, φιληδονία, κλπ) και την καλλιέργεια των αρετών (αγάπη,
ταπείνωση, πραότητα, σωφροσύνη, κλπ) που είναι τα χαρίσματα του Αγίου
Πνεύματος.
Πάντως, η καρδιά θα δώσει στους
άλλους αυτό που έχει η ίδια μέσα της. Δηλαδή, ό,τι έχει η καρδιά της μάνας και
του πατέρα, αυτό θα θυμάται και το παιδί!
Την
ώρα που γράφω τις σκέψεις αυτές έχω μπροστά μου μια κορνίζα με την ακόλουθη
πρόταση:
«Αυτό που βλέπω στους ενήλικους είναι ότι μιλούν πάντα προς
τα παιδιά, μέσα από τα παιδιά, πέρα από τα παιδιά. Ποτέ δεν επικοινωνούν με τα
παιδιά. Για να επικοινωνήσεις πραγματικά με τα παιδιά, πρέπει να μάθεις να
σκύβεις. Πρέπει να σκύψουμε,
για
να βρεθούμε πρόσωπο με πρόσωπο. Πρέπει να προσπαθήσουμε να μπούμε μέσα στον κόσμο
τους και να πάψουμε να τους μιλάμε για τον δικό μας. Άκουσέ τα. Ζήτησέ τους να
σου πουν τι βλέπουν, τι αισθάνονται, τι ακούν, ποιος ξέρει, μπορεί να σου
διδάξουν κάτι. Μπορεί να σε φέρουν ξανά σε επαφή με το θαύμα που ήταν μέσα σου
και τώρα το έχεις ξεχάσει…»
(Λέο
Μπουσκάλια, 1988 Καθ. Κοινωνικής Παιδαγωγικής κ Ψυχολογίας)
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Την
Κυριακή 23 Οκτωβρίου, πρώτα ο Θεός, αμέσως μετά τη Θεία Λειτουργία (7.30 με 10.30 π.μ.) θα
τελέσουμε τον Αγιασμό ενάρξεως των κατηχητικών συνάξεων της ενορίας μας! Την ημέρα εκείνη θα έχουμε ένα ειδικό
πρόγραμμα απασχόλησης για τα παιδιά του δημοτικού σχολείου, μέχρι τις 13.30 το
μεσημέρι.
Το πρώτο
μάθημα θα είναι το Σάββατο 29 Οκτωβρίου.
Πρόγραμμα κατηχητικών συνάξεων ενορίας:
Σάββατο:
11.00 π.μ. - 12.30 μ.μ. Κατηχητικό για τα μικρότερα
παιδιά, προνήπια, νήπια, Α΄, Β΄, Γ΄, Δ΄ δημοτικού.
4.00 – 5.00 μ.μ. Κατηχητικό για μαθητές Ε΄, Στ΄
δημοτικού και Α΄, Β΄ γυμνασίου.
Για τα παιδιά της Γ΄ γυμνασίου
και του Λυκείου θα υπάρξει ανακοίνωση αργότερα.
Δευτέρα:
Κύκλος
συμμελέτης Αγίας Γραφής για ενήλικες 5.00
– 6.00 μ.μ.
